ਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਗ੍ਨੇ ਅਮृਤਾਯ ਦਾਸ਼ਦ੍ਦੁਵਸ੍ਤ੍ਵੇ ਕृਣਵਤੇ ਯਤਸ੍ਰੁਕ੍ । ਨ ਸ ਰਾਯਾ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨੋ ਵਿ ਯੋषਨ੍ਨੈਨਮਂਹਃ ਪਰਿ ਵਰਦਘਾਯੋਃ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਅਮਰ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ; ਪਾਪ ਤੇ ਹਾਨੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਅਧ੍ਵਰਂ ਜੁਜੋषੋ ਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਧਿਤਂ ਰਰਾਣਃ । ਪ੍ਰੀਤੇਦਸਦ੍ਧੋਤ੍ਰਾ ਸਾ ਯਵਿष੍ਠਾਸਾਮ ਯਸ੍ਯ ਵਿਧਤੋ ਵृਧਾਸਃ
ਜਿਸ ਲਈ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਯਜਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹੋਣ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਉਸਨੂੰ ਵਾਧਾ ਦੇਣ।
ਚਿਤ੍ਤਿਮਚਿਤ੍ਤਿਂ ਚਿਨਵਦ੍ਵਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪृष੍ਠੇਵ ਵੀਤਾ ਵृਜਿਨਾ ਚ ਮਰ੍ਤਾਨ੍ । ਰਾਯੇ ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਾਯ ਦੇਵ ਦਿਤਿਂ ਚ ਰਾਸ੍ਵਾਦਿਤਿਮੁਰੁष੍ਯ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੀਜਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਾਜ ਦਿੱਲ, ਸਾਨੂੰ ਸੀਮਤ ਤੇ ਅਸੀਮ ਦੋਵੇਂ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਕਵਿਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸੁਃ ਕਵਯੋऽਦਬ੍ਧਾ ਨਿਧਾਰਯਨ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਯਾਸ੍ਵਾਯੋਃ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦृਸ਼੍ਯਾਁ ਅਗ੍ਨ ਏਤਾਨ੍ਪਡ੍ਭਿਃ ਪਸ਼੍ਯੇਰਦ੍ਭੁਤਾਁ ਅਰ੍ਯ ਏਵੈਃ
ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਕਵੀ, ਹੋਰ ਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋ ਔਖੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਵਾਘਤੇ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤਿਃ ਸੁਤਸੋਮਾਯ ਵਿਧਤੇ ਯਵਿष੍ਠ । ਰਤ੍ਨਂ ਭਰ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਯ ਘृष੍ਵੇ ਪृਥੁ ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਵਸੇ ਚਰ੍षਣਿਪ੍ਰਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੌੜਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦੇ।
ਅਧਾ ਹ ਯਦ੍ਵਯਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਾਯਾ ਪਡ੍ਭਿਰ੍ਹਸ੍ਤੇਭਿਸ਼੍ਚਕृਮਾ ਤਨੂਭਿਃ । ਰਥਂ ਨ ਕ੍ਰਨ੍ਤੋ ਅਪਸਾ ਭੁਰਿਜੋਰृਤਂ ਯੇਮੁਃ ਸੁਧ੍ਯ ਆਸ਼ੁषਾਣਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜਲਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਅਧਾ ਮਾਤੁਰੁषਸਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਾਯੇਮਹਿ ਪ੍ਰਥਮਾ ਵੇਧਸੋ ਨॄਨ੍ । ਦਿਵਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਭਵੇਮਾਦ੍ਰਿਂ ਰੁਜੇਮ ਧਨਿਨਂ ਸ਼ੁਚਨ੍ਤਃ
ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਸੱਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਧੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਜੰਮਣ। ਅਸੀਂ ਅੰਗਿਰਸ ਬਣੀਏ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੋੜੀਏ।
ਅਧਾ ਯਥਾ ਨਃ ਪਿਤਰਃ ਪਰਾਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਸੋ ਅਗ੍ਨ ऋਤਮਾਸ਼ੁषਾਣਾਃ । ਸ਼ੁਚੀਦਯਨ੍ਦੀਧਿਤਿਮੁਕ੍ਥਸ਼ਾਸਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤੋ ਅਰੁਣੀਰਪ ਵ੍ਰਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਿਰਮਲ ਕਰਦੇ, ਭਜਨ ਗਾਂਦੇ, ਹਨੇਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ।
ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਃ ਸੁਰੁਚੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋऽਯੋ ਨ ਦੇਵਾ ਜਨਿਮਾ ਧਮਨ੍ਤਃ । ਸ਼ੁਚਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਵृਧਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਰ੍ਵਂ ਗਵ੍ਯਂ ਪਰਿषਦਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਮਨ੍
ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਮੇ, ਆਪਣੀ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਚੌੜੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਆ ਯੂਥੇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਮਤਿ ਪਸ਼੍ਵੋ ਅਖ੍ਯਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜ੍ਜਨਿਮਾਨ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰ । ਮਰ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਦੁਰ੍ਵਸ਼ੀਰਕृਪ੍ਰਨ੍ਵृਧੇ ਚਿਦਰ੍ਯ ਉਪਰਸ੍ਯਾਯੋਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਿੜਕ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਮੇ। ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਭਲੇ ਨੇ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਲੇ ਲਈ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ।
ਅਕਰ੍ਮ ਤੇ ਸ੍ਵਪਸੋ ਅਭੂਮ ऋਤਮਵਸ੍ਰਨ੍ਨੁषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਃ । ਅਨੂਨਮਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੁਧਾ ਸੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਰ੍ਮृਜਤਸ਼੍ਚਾਰੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ। ਨਿਰਮਲ ਅੱਗ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੀਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਜਨ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅੱਖ।
ਏਤਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨ ਉਚਥਾਨਿ ਵੇਧੋऽਵੋਚਾਮ ਕਵਯੇ ਤਾ ਜੁषਸ੍ਵ । ਉਚ੍ਛੋਚਸ੍ਵ ਕृਣੁਹਿ ਵਸ੍ਯਸੋ ਨੋ ਮਹੋ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਵਾਰ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਧਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖੇ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ। ਚਮਕ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਆ ਵੋ ਰਾਜਾਨਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਹੋਤਾਰਂ ਸਤ੍ਯਯਜਂ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰਾ ਤਨਯਿਤ੍ਨੋਰਚਿਤ੍ਤਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਰੂਪਮਵਸੇ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍
ਆਓ, ਰਸਮ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਹਵਨ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਾਓ।
ਅਯਂ ਯੋਨਿਸ਼੍ਚਕृਮਾ ਯਂ ਵਯਂ ਤੇ ਜਾਯੇਵ ਪਤ੍ਯ ਉਸ਼ਤੀ ਸੁਵਾਸਾਃ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਃ ਪਰਿਵੀਤੋ ਨਿ षੀਦੇਮਾ ਉ ਤੇ ਸ੍ਵਪਾਕ ਪ੍ਰਤੀਚੀਃ
ਇਹ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵਹੁਟੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਨੇੜੇ ਆ, ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਜਾ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਸਾਡੀ ਵਲ ਹੋਵੇ।
ਆਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ ਅਦृਪਿਤਾਯ ਮਨ੍ਮ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਸੁਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਵੇਧਃ । ਦੇਵਾਯ ਸ਼ਸ੍ਤਿਮਮृਤਾਯ ਸ਼ਂਸ ਗ੍ਰਾਵੇਵ ਸੋਤਾ ਮਧੁषੁਦ੍ਯਮੀਲ਼ੇ
ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਮਨ ਨੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਕੱਢਦਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਅਗ੍ਨੇ ਅਸ੍ਯਾ ऋਤਸ੍ਯ ਬੋਧ੍ਯृਤਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਧੀਃ । ਕਦਾ ਤ ਉਕ੍ਥਾ ਸਧਮਾਦ੍ਯਾਨਿ ਕਦਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਖ੍ਯਾ ਗृਹੇ ਤੇ
ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡਾ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਲਣ ਵਾਲਾ। ਤੇਰੇ ਗੀਤ, ਜੋ ਮਿਲ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਨ, ਕਦੋਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਬਣੇਗੀ?
ਕਥਾ ਹ ਤਦ੍ਵਰੁਣਾਯ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਕਥਾ ਦਿਵੇ ਗਰ੍ਹਸੇ ਕਨ੍ਨ ਆਗਃ । ਕਥਾ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਬ੍ਰਵਃ ਕਦਰ੍ਯਮ੍ਣੇ ਕਦ੍ਭਗਾਯ
ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਕਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਾ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ ਮਿਤਰ, ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ ਅਰਯਮਨ, ਕਿਵੇਂ ਭਾਗ ਨੂੰ?
ਕਦ੍ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਸੁ ਵृਧਸਾਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਕਦ੍ਵਾਤਾਯ ਪ੍ਰਤਵਸੇ ਸ਼ੁਭਂਯੇ । ਪਰਿਜ੍ਮਨੇ ਨਾਸਤ੍ਯਾਯ ਕ੍ਸ਼ੇ ਬ੍ਰਵਃ ਕਦਗ੍ਨੇ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਨृਘ੍ਨੇ
ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਵੱਡੇ ਧਿਸ਼ਣਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ?
ਕਥਾ ਮਹੇ ਪੁष੍ਟਿਮ੍ਭਰਾਯ ਪੂष੍ਣੇ ਕਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸੁਮਖਾਯ ਹਵਿਰ੍ਦੇ । ਕਦ੍ਵਿष੍ਣਵ ਉਰੁਗਾਯਾਯ ਰੇਤੋ ਬ੍ਰਵਃ ਕਦਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰਵੇ ਬृਹਤ੍ਯੈ
ਕਿਵੇਂ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਦਿਆਲੂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕਦਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸ਼ਰਵ, ਵੱਡੇ ਨੂੰ?
ਕਥਾ ਸ਼ਰ੍ਧਾਯ ਮਰੁਤਾਮृਤਾਯ ਕਥਾ ਸੂਰੇ ਬृਹਤੇ ਪृਚ੍ਛ੍ਯਮਾਨਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਬ੍ਰਵੋऽਦਿਤਯੇ ਤੁਰਾਯ ਸਾਧਾ ਦਿਵੋ ਜਾਤਵੇਦਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍
ਕਿਵੇਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਅਮਰ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇ, ਹੇ ਜਨਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ।
ऋਤੇਨ ऋਤਂ ਨਿਯਤਮੀਲ਼ ਆ ਗੋਰਾਮਾ ਸਚਾ ਮਧੁਮਤ੍ਪਕ੍ਵਮਗ੍ਨੇ । ਕृष੍ਣਾ ਸਤੀ ਰੁਸ਼ਤਾ ਧਾਸਿਨੈषਾ ਜਾਮਰ੍ਯੇਣ ਪਯਸਾ ਪੀਪਾਯ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪੱਕੇ ਭੋਗ ਨਾਲ। ਕਾਲੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਹੈ।
ऋਤੇਨ ਹਿ ष੍ਮਾ ਵृषਭਸ਼੍ਚਿਦਕ੍ਤਃ ਪੁਮਾਁ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪਯਸਾ ਪृष੍ਠ੍ਯੇਨ । ਅਸ੍ਪਨ੍ਦਮਾਨੋ ਅਚਰਦ੍ਵਯੋਧਾ ਵृषਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਦੁਦੁਹੇ ਪृਸ਼੍ਨਿਰੂਧਃ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਲਦ ਵੀ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੁਤਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਦੋ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਬਲਦ ਨੇ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਧੱਬੀ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ।
ऋਤੇਨਾਦ੍ਰਿਂ ਵ੍ਯਸਨ੍ਭਿਦਨ੍ਤਃ ਸਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨਵਨ੍ਤ ਗੋਭਿਃ । ਸ਼ੁਨਂ ਨਰਃ ਪਰਿ षਦਨ੍ਨੁषਾਸਮਾਵਿਃ ਸ੍ਵਰਭਵਜ੍ਜਾਤੇ ਅਗ੍ਨੌ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਗੀਰਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਜਨਮਿਆ।
ऋਤੇਨ ਦੇਵੀਰਮृਤਾ ਅਮृਕ੍ਤਾ ਅਰ੍ਣੋਭਿਰਾਪੋ ਮਧੁਮਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨੇ । ਵਾਜੀ ਨ ਸਰ੍ਗੇषੁ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਭਾਨਃ ਪ੍ਰ ਸਦਮਿਤ੍ਸ੍ਰਵਿਤਵੇ ਦਧਨ੍ਯੁਃ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ, ਅਮਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ 'ਚ, ਵਹਿਣ ਲਈ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਮਾ ਕਸ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਦਮਿਦ੍ਧੁਰੋ ਗਾ ਮਾ ਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਿਨਤੋ ਮਾਪੇਃ । ਮਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰਗ੍ਨੇ ਅਨृਜੋਰृਣਂ ਵੇਰ੍ਮਾ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਰਿਪੋਰ੍ਭੁਜੇਮ
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਅਜਾਇਬੀ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਪੜੋਸੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਚਾਹੀਏ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਭਰਾ ਦੀ ਝੂਠੀ ਕਰਜ਼ਦਾਰੀ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾ ਲਵਾਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਣੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇਭੀ ਰਾਰਕ੍ਸ਼ਾਣਃ ਸੁਮਖ ਪ੍ਰੀਣਾਨਃ । ਪ੍ਰਤਿ ष੍ਫੁਰ ਵਿ ਰੁਜ ਵੀਡ੍ਵਂਹੋ ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਿ ਚਿਦ੍ਵਾਵृਧਾਨਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀਆਂ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ। ਵਾਪਸ ਵੱਜ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਏਭਿਰ੍ਭਵ ਸੁਮਨਾ ਅਗ੍ਨੇ ਅਰ੍ਕੈਰਿਮਾਨ੍ਸ੍ਪृਸ਼ ਮਨ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੂਰ ਵਾਜਾਨ੍ । ਉਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਯਙ੍ਗਿਰੋ ਜੁषਸ੍ਵ ਸਂ ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤਿਰ੍ਦੇਵਵਾਤਾ ਜਰੇਤ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦਇਆਲੂ ਹੋ; ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਛੂਹ, ਵਿਰੋਧੀ। ਅੰਗੀਰਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਦੈਵੀ ਅਸੀਸ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤਕ ਰਹੇ।
ਏਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਿਦੁषੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵੇਧੋ ਨੀਥਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ ਨਿਣ੍ਯਾ ਵਚਾਂਸਿ । ਨਿਵਚਨਾ ਕਵਯੇ ਕਾਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ਼ਂਸਿषਂ ਮਤਿਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਉਕ੍ਥੈਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਹ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਲੁਕਵੇਂ ਬੋਲ। ਕਵੀ ਦੀ ਕਵਿਤਾ, ਉਚਾਰਣ, ਮੈਂ ਸੋਚਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕृਣੁष੍ਵ ਪਾਜਃ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਨ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਯਾਹਿ ਰਾਜੇਵਾਮਵਾਁ ਇਭੇਨ । ਤृष੍ਵੀਮਨੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਦ੍ਰੂਣਾਨੋऽਸ੍ਤਾਸਿ ਵਿਧ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਪਿष੍ਠੈਃ
ਪਥ ਬਣਾਓ, ਵਿਅਪਕ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਖੜੇ ਰਹੋ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰੱਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜੋ।
ਤਵ ਭ੍ਰਮਾਸ ਆਸ਼ੁਯਾ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨੁ ਸ੍ਪृਸ਼ ਧृषਤਾ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ । ਤਪੂਂष੍ਯਗ੍ਨੇ ਜੁਹ੍ਵਾ ਪਤਂਗਾਨਸਂਦਿਤੋ ਵਿ ਸृਜ ਵਿष੍ਵਗੁਲ੍ਕਾਃ
ਤੇਰੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਛੂਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਹਰ ਥਾਂ ਭੇਜ।