ਅਚ੍ਛਾ ਵੋਚੇਯ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚਾਨਮਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭਰਸਂ ਯਜਿष੍ਠਮ੍ । ਸ਼ੁਚ੍ਯੂਧੋ ਅਤृਣਨ੍ਨ ਗਵਾਮਨ੍ਧੋ ਨ ਪੂਤਂ ਪਰਿषਿਕ੍ਤਮਂਸ਼ੋਃ
ਮੈਂ ਚਮਕਦੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਯਾਜਕ ਜੋ ਸਭ ਭੇਟਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ; ਪਵਿੱਤਰ ਥਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਵਾਂਗ ਗੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਵੱਛੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲਪੇਟਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਦਿਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਤਿਥਿਰ੍ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਵ ਆਵृਣਾਨਃ ਸੁਮृਲ਼ੀਕੋ ਭਵਤੁ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਅਗਨਿ ਸਭ ਯਜਨਯੋਗਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ; ਜਾਤਵੇਦ, ਦੇਵਤੇ ਚੁਣ ਕੇ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ।
ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਮृਤ ऋਤਾਵਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇष੍ਵਰਤਿਰ੍ਨਿਧਾਯਿ । ਹੋਤਾ ਯਜਿष੍ਠੋ ਮਹ੍ਨਾ ਸ਼ੁਚਧ੍ਯੈ ਹਵ੍ਯੈਰਗ੍ਨਿਰ੍ਮਨੁष ਈਰਯਧ੍ਯੈ
ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਹੈ ਤੇ ਰੀਤ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਗਨਿ, ਯਾਜਕ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਤ੍ਵਂ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਜਾਤੋ ਜਾਤਾਁ ਉਭਯਾਁ ਅਨ੍ਤਰਗ੍ਨੇ । ਦੂਤ ਈਯਸੇ ਯੁਯੁਜਾਨ ऋष੍ਵ ऋਜੁਮੁष੍ਕਾਨ੍ਵृषਣਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਁਸ਼੍ਚ
ਇਥੇ ਅੱਜ, ਹੌਸਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਅਗਨਿ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਾ ਵृਧਸ੍ਨੂ ਰੋਹਿਤਾ ਘृਤਸ੍ਨੂ ऋਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਮਨਸਾ ਜਵਿष੍ਠਾ । ਅਨ੍ਤਰੀਯਸੇ ਅਰੁषਾ ਯੁਜਾਨੋ ਯੁष੍ਮਾਁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਸ਼ ਆ ਚ ਮਰ੍ਤਾਨ੍
ਲਾਲ, ਮੋਟੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਰੀਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਲਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਯਮਣਂ ਵਰੁਣਂ ਮਿਤ੍ਰਮੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਮਰੁਤੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਤ । ਸ੍ਵਸ਼੍ਵੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਰਥਃ ਸੁਰਾਧਾ ਏਦੁ ਵਹ ਸੁਹਵਿषੇ ਜਨਾਯ
ਅਰਯਮਨ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਰੁਤ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ; ਅਗਨਿ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇਥੇ ਲਿਆ।
ਗੋਮਾਁ ਅਗ੍ਨੇऽਵਿਮਾਁ ਅਸ਼੍ਵੀ ਯਜ੍ਞੋ ਨृਵਤ੍ਸਖਾ ਸਦਮਿਦਪ੍ਰਮृष੍ਯਃ । ਇਲ਼ਾਵਾਁ ਏषੋ ਅਸੁਰ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ਦੀਰ੍ਘੋ ਰਯਿਃ ਪृਥੁਬੁਧ੍ਨਃ ਸਭਾਵਾਨ੍
ਅਗਨਿ, ਯਜਨਾ ਗਾਂਵਾਂ, ਭੇਡਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਸਦਾ ਅਟੱਲ; ਇਹ, ਪ੍ਰਭੂ, ਭੋਜਨ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਲੰਬੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜਾ ਤੇ ਵਾਧੂ।
ਯਸ੍ਤ ਇਧ੍ਮਂ ਜਭਰਤ੍ਸਿष੍ਵਿਦਾਨੋ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਵਾ ਤਤਪਤੇ ਤ੍ਵਾਯਾ । ਭੁਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਤਵਾਁਃ ਪਾਯੁਰਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ਸੀਮਘਾਯਤ ਉਰੁष੍ਯ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਇੰਧਨ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ; ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕਰ।
ਯਸ੍ਤੇ ਭਰਾਦਨ੍ਨਿਯਤੇ ਚਿਦਨ੍ਨਂ ਨਿਸ਼ਿषਨ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰਮਤਿਥਿਮੁਦੀਰਤ੍ । ਆ ਦੇਵਯੁਰਿਨਧਤੇ ਦੁਰੋਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਯਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵੋ ਅਸ੍ਤੁ ਦਾਸ੍ਵਾਨ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸਲਾਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਘਰ ਬਣਾਉਣ; ਪੱਕੀ ਦੌਲਤ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਦੋषਾ ਯ ਉषਸਿ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾ ਤ੍ਵਾ ਕृਣਵਤੇ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਅਸ਼੍ਵੋ ਨ ਸ੍ਵੇ ਦਮ ਆ ਹੇਮ੍ਯਾਵਾਨ੍ਤਮਂਹਸਃ ਪੀਪਰੋ ਦਾਸ਼੍ਵਾਂਸਮ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ, ਸਲਾਹਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਗ੍ਨੇ ਅਮृਤਾਯ ਦਾਸ਼ਦ੍ਦੁਵਸ੍ਤ੍ਵੇ ਕृਣਵਤੇ ਯਤਸ੍ਰੁਕ੍ । ਨ ਸ ਰਾਯਾ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨੋ ਵਿ ਯੋषਨ੍ਨੈਨਮਂਹਃ ਪਰਿ ਵਰਦਘਾਯੋਃ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਅਮਰ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ; ਪਾਪ ਤੇ ਹਾਨੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਅਧ੍ਵਰਂ ਜੁਜੋषੋ ਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਧਿਤਂ ਰਰਾਣਃ । ਪ੍ਰੀਤੇਦਸਦ੍ਧੋਤ੍ਰਾ ਸਾ ਯਵਿष੍ਠਾਸਾਮ ਯਸ੍ਯ ਵਿਧਤੋ ਵृਧਾਸਃ
ਜਿਸ ਲਈ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਯਜਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹੋਣ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਉਸਨੂੰ ਵਾਧਾ ਦੇਣ।
ਚਿਤ੍ਤਿਮਚਿਤ੍ਤਿਂ ਚਿਨਵਦ੍ਵਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪृष੍ਠੇਵ ਵੀਤਾ ਵृਜਿਨਾ ਚ ਮਰ੍ਤਾਨ੍ । ਰਾਯੇ ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਾਯ ਦੇਵ ਦਿਤਿਂ ਚ ਰਾਸ੍ਵਾਦਿਤਿਮੁਰੁष੍ਯ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੀਜਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਾਜ ਦਿੱਲ, ਸਾਨੂੰ ਸੀਮਤ ਤੇ ਅਸੀਮ ਦੋਵੇਂ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਕਵਿਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸੁਃ ਕਵਯੋऽਦਬ੍ਧਾ ਨਿਧਾਰਯਨ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਯਾਸ੍ਵਾਯੋਃ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦृਸ਼੍ਯਾਁ ਅਗ੍ਨ ਏਤਾਨ੍ਪਡ੍ਭਿਃ ਪਸ਼੍ਯੇਰਦ੍ਭੁਤਾਁ ਅਰ੍ਯ ਏਵੈਃ
ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਕਵੀ, ਹੋਰ ਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋ ਔਖੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਵਾਘਤੇ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤਿਃ ਸੁਤਸੋਮਾਯ ਵਿਧਤੇ ਯਵਿष੍ਠ । ਰਤ੍ਨਂ ਭਰ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਯ ਘृष੍ਵੇ ਪृਥੁ ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਵਸੇ ਚਰ੍षਣਿਪ੍ਰਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੌੜਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦੇ।
ਅਧਾ ਹ ਯਦ੍ਵਯਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਾਯਾ ਪਡ੍ਭਿਰ੍ਹਸ੍ਤੇਭਿਸ਼੍ਚਕृਮਾ ਤਨੂਭਿਃ । ਰਥਂ ਨ ਕ੍ਰਨ੍ਤੋ ਅਪਸਾ ਭੁਰਿਜੋਰृਤਂ ਯੇਮੁਃ ਸੁਧ੍ਯ ਆਸ਼ੁषਾਣਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜਲਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਅਧਾ ਮਾਤੁਰੁषਸਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਾਯੇਮਹਿ ਪ੍ਰਥਮਾ ਵੇਧਸੋ ਨॄਨ੍ । ਦਿਵਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਭਵੇਮਾਦ੍ਰਿਂ ਰੁਜੇਮ ਧਨਿਨਂ ਸ਼ੁਚਨ੍ਤਃ
ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਸੱਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਧੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਜੰਮਣ। ਅਸੀਂ ਅੰਗਿਰਸ ਬਣੀਏ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੋੜੀਏ।
ਅਧਾ ਯਥਾ ਨਃ ਪਿਤਰਃ ਪਰਾਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਸੋ ਅਗ੍ਨ ऋਤਮਾਸ਼ੁषਾਣਾਃ । ਸ਼ੁਚੀਦਯਨ੍ਦੀਧਿਤਿਮੁਕ੍ਥਸ਼ਾਸਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤੋ ਅਰੁਣੀਰਪ ਵ੍ਰਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਿਰਮਲ ਕਰਦੇ, ਭਜਨ ਗਾਂਦੇ, ਹਨੇਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ।
ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਃ ਸੁਰੁਚੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋऽਯੋ ਨ ਦੇਵਾ ਜਨਿਮਾ ਧਮਨ੍ਤਃ । ਸ਼ੁਚਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਵृਧਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਰ੍ਵਂ ਗਵ੍ਯਂ ਪਰਿषਦਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਮਨ੍
ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਮੇ, ਆਪਣੀ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਚੌੜੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਆ ਯੂਥੇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਮਤਿ ਪਸ਼੍ਵੋ ਅਖ੍ਯਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜ੍ਜਨਿਮਾਨ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰ । ਮਰ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਦੁਰ੍ਵਸ਼ੀਰਕृਪ੍ਰਨ੍ਵृਧੇ ਚਿਦਰ੍ਯ ਉਪਰਸ੍ਯਾਯੋਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਿੜਕ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਮੇ। ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਭਲੇ ਨੇ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਲੇ ਲਈ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ।
ਅਕਰ੍ਮ ਤੇ ਸ੍ਵਪਸੋ ਅਭੂਮ ऋਤਮਵਸ੍ਰਨ੍ਨੁषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਃ । ਅਨੂਨਮਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰੁਧਾ ਸੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਰ੍ਮृਜਤਸ਼੍ਚਾਰੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ। ਨਿਰਮਲ ਅੱਗ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੀਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਜਨ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅੱਖ।
ਏਤਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨ ਉਚਥਾਨਿ ਵੇਧੋऽਵੋਚਾਮ ਕਵਯੇ ਤਾ ਜੁषਸ੍ਵ । ਉਚ੍ਛੋਚਸ੍ਵ ਕृਣੁਹਿ ਵਸ੍ਯਸੋ ਨੋ ਮਹੋ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਵਾਰ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਧਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖੇ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ। ਚਮਕ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਆ ਵੋ ਰਾਜਾਨਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਹੋਤਾਰਂ ਸਤ੍ਯਯਜਂ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰਾ ਤਨਯਿਤ੍ਨੋਰਚਿਤ੍ਤਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਰੂਪਮਵਸੇ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍
ਆਓ, ਰਸਮ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਹਵਨ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਾਓ।
ਅਯਂ ਯੋਨਿਸ਼੍ਚਕृਮਾ ਯਂ ਵਯਂ ਤੇ ਜਾਯੇਵ ਪਤ੍ਯ ਉਸ਼ਤੀ ਸੁਵਾਸਾਃ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਃ ਪਰਿਵੀਤੋ ਨਿ षੀਦੇਮਾ ਉ ਤੇ ਸ੍ਵਪਾਕ ਪ੍ਰਤੀਚੀਃ
ਇਹ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵਹੁਟੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਨੇੜੇ ਆ, ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਜਾ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਸਾਡੀ ਵਲ ਹੋਵੇ।
ਆਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ ਅਦृਪਿਤਾਯ ਮਨ੍ਮ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਸੁਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਵੇਧਃ । ਦੇਵਾਯ ਸ਼ਸ੍ਤਿਮਮृਤਾਯ ਸ਼ਂਸ ਗ੍ਰਾਵੇਵ ਸੋਤਾ ਮਧੁषੁਦ੍ਯਮੀਲ਼ੇ
ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਮਨ ਨੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਕੱਢਦਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਅਗ੍ਨੇ ਅਸ੍ਯਾ ऋਤਸ੍ਯ ਬੋਧ੍ਯृਤਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਧੀਃ । ਕਦਾ ਤ ਉਕ੍ਥਾ ਸਧਮਾਦ੍ਯਾਨਿ ਕਦਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਖ੍ਯਾ ਗृਹੇ ਤੇ
ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡਾ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਲਣ ਵਾਲਾ। ਤੇਰੇ ਗੀਤ, ਜੋ ਮਿਲ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਨ, ਕਦੋਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਬਣੇਗੀ?
ਕਥਾ ਹ ਤਦ੍ਵਰੁਣਾਯ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਕਥਾ ਦਿਵੇ ਗਰ੍ਹਸੇ ਕਨ੍ਨ ਆਗਃ । ਕਥਾ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਬ੍ਰਵਃ ਕਦਰ੍ਯਮ੍ਣੇ ਕਦ੍ਭਗਾਯ
ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਕਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਾ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ ਮਿਤਰ, ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ ਅਰਯਮਨ, ਕਿਵੇਂ ਭਾਗ ਨੂੰ?
ਕਦ੍ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਸੁ ਵृਧਸਾਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਕਦ੍ਵਾਤਾਯ ਪ੍ਰਤਵਸੇ ਸ਼ੁਭਂਯੇ । ਪਰਿਜ੍ਮਨੇ ਨਾਸਤ੍ਯਾਯ ਕ੍ਸ਼ੇ ਬ੍ਰਵਃ ਕਦਗ੍ਨੇ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਨृਘ੍ਨੇ
ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਵੱਡੇ ਧਿਸ਼ਣਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ?
ਕਥਾ ਮਹੇ ਪੁष੍ਟਿਮ੍ਭਰਾਯ ਪੂष੍ਣੇ ਕਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸੁਮਖਾਯ ਹਵਿਰ੍ਦੇ । ਕਦ੍ਵਿष੍ਣਵ ਉਰੁਗਾਯਾਯ ਰੇਤੋ ਬ੍ਰਵਃ ਕਦਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰਵੇ ਬृਹਤ੍ਯੈ
ਕਿਵੇਂ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਦਿਆਲੂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕਦਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸ਼ਰਵ, ਵੱਡੇ ਨੂੰ?
ਕਥਾ ਸ਼ਰ੍ਧਾਯ ਮਰੁਤਾਮृਤਾਯ ਕਥਾ ਸੂਰੇ ਬृਹਤੇ ਪृਚ੍ਛ੍ਯਮਾਨਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਬ੍ਰਵੋऽਦਿਤਯੇ ਤੁਰਾਯ ਸਾਧਾ ਦਿਵੋ ਜਾਤਵੇਦਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍
ਕਿਵੇਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਅਮਰ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇ, ਹੇ ਜਨਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ।