ਸ ਚੇਤਯਨ੍ਮਨੁषੋ ਯਜ੍ਞਬਨ੍ਧੁਃ ਪ੍ਰ ਤਂ ਮਹ੍ਯਾ ਰਸ਼ਨਯਾ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਸ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯਾਸੁ ਸਾਧਨ੍ਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸਧਨਿਤ੍ਵਮਾਪ
ਉਹ ਜਾਗਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਯਜਨਾ ਸਾਥੀ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਔਖੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ, ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਾਥ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਤੂ ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨਯਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਨਚ੍ਛਾ ਰਤ੍ਨਂ ਦੇਵਭਕ੍ਤਂ ਯਦਸ੍ਯ । ਧਿਯਾ ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾ ਅਕृਣ੍ਵਨ੍ਦ੍ਯੌष੍ਪਿਤਾ ਜਨਿਤਾ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਇਹ ਅੱਗਨਿ, ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਸੋਚ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੱਚੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਨੇ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਜਾਯਤ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਸੁ ਮਹੋ ਬੁਧ੍ਨੇ ਰਜਸੋ ਅਸ੍ਯ ਯੋਨੌ । ਅਪਾਦਸ਼ੀਰ੍षਾ ਗੁਹਮਾਨੋ ਅਨ੍ਤਾਯੋਯੁਵਾਨੋ ਵृषਭਸ੍ਯ ਨੀਲ਼ੇ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਵੱਡੀ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ; ਪੈਰ-ਹੀਣ, ਸਿਰ-ਹੀਣ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਤ ਤੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਵੱਢੇ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿਚ।
ਪ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਧ ਆਰ੍ਤ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਿਪਨ੍ਯਁ ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨਾ ਵृषਭਸ੍ਯ ਨੀਲ਼ੇ । ਸ੍ਪਾਰ੍ਹੋ ਯੁਵਾ ਵਪੁष੍ਯੋ ਵਿਭਾਵਾ ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਿਯਾਸੋऽਜਨਯਨ੍ਤ ਵृष੍ਣੇ
ਜਥਾ ਉਭਰਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿਚ, ਵੱਢੇ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿਚ; ਕੀਮਤੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਅਜੀਬ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੱਤ ਪਿਆਰੇ ਵੱਢੇ ਲਈ ਜਨਮ ਲਏ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਤ੍ਰ ਪਿਤਰੋ ਮਨੁष੍ਯਾ ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਸੇਦੁਰृਤਮਾਸ਼ੁषਾਣਾਃ । ਅਸ਼੍ਮਵ੍ਰਜਾਃ ਸੁਦੁਘਾ ਵਵ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰੁਦੁਸ੍ਰਾ ਆਜਨ੍ਨੁषਸੋ ਹੁਵਾਨਾਃ
ਇਥੇ ਸਾਡੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪੂਰਵਜ, ਸਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੂਧ ਵਾਲੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਲੱਭ ਲੀਆਂ ਜੋ ਅੰਦਰ ਛੁਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤੇ ਮਰ੍ਮृਜਤ ਦਦृਵਾਂਸੋ ਅਦ੍ਰਿਂ ਤਦੇषਾਮਨ੍ਯੇ ਅਭਿਤੋ ਵਿ ਵੋਚਨ੍ । ਪਸ਼੍ਵਯਨ੍ਤ੍ਰਾਸੋ ਅਭਿ ਕਾਰਮਰ੍ਚਨ੍ਵਿਦਨ੍ਤ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ਚਕृਪਨ੍ਤ ਧੀਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਜਿਹੜੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਨਣ ਲੱਭ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਤੇ ਗਵ੍ਯਤਾ ਮਨਸਾ ਦृਧ੍ਰਮੁਬ੍ਧਂ ਗਾ ਯੇਮਾਨਂ ਪਰਿ षਨ੍ਤਮਦ੍ਰਿਮ੍ । ਦृਲ਼੍ਹਂ ਨਰੋ ਵਚਸਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੁਸ਼ਿਜੋ ਵਿ ਵਵ੍ਰੁਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦਿਵਯ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਕਿਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਮਨ੍ਵਤ ਪ੍ਰਥਮਂ ਨਾਮ ਧੇਨੋਸ੍ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਮਾਤੁਃ ਪਰਮਾਣਿ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ । ਤਜ੍ਜਾਨਤੀਰਭ੍ਯਨੂषਤ ਵ੍ਰਾ ਆਵਿਰ੍ਭੁਵਦਰੁਣੀਰ੍ਯਸ਼ਸਾ ਗੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਾਂ ਲੱਭੀ, ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਤੇ ਸੱਤ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤਾਂ ਲੱਭੀਆਂ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਟੋਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਕਲਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਨੇਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ਦੁਧਿਤਂ ਰੋਚਤ ਦ੍ਯੌਰੁਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਭਾਨੁਰਰ੍ਤ । ਆ ਸੂਰ੍ਯੋ ਬृਹਤਸ੍ਤਿष੍ਠਦਜ੍ਰਾਁ ऋਜੁ ਮਰ੍ਤੇषੁ ਵृਜਿਨਾ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੂਧ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ; ਆਕਾਸ਼ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਦਿਵਯ ਸਵੇਰਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਚਲਾਈ। ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ।
ਆਦਿਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾ ਬੁਬੁਧਾਨਾ ਵ੍ਯਖ੍ਯਨ੍ਨਾਦਿਦ੍ਰਤ੍ਨਂ ਧਾਰਯਨ੍ਤ ਦ੍ਯੁਭਕ੍ਤਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਦੁਰ੍ਯਾਸੁ ਦੇਵਾ ਮਿਤ੍ਰ ਧਿਯੇ ਵਰੁਣ ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੁ
ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਹ ਦੱਸੇ; ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਦੌਲਤ ਸੰਭਾਲੀ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਸੱਚਤਾ ਦੇਣ।
ਅਚ੍ਛਾ ਵੋਚੇਯ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚਾਨਮਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭਰਸਂ ਯਜਿष੍ਠਮ੍ । ਸ਼ੁਚ੍ਯੂਧੋ ਅਤृਣਨ੍ਨ ਗਵਾਮਨ੍ਧੋ ਨ ਪੂਤਂ ਪਰਿषਿਕ੍ਤਮਂਸ਼ੋਃ
ਮੈਂ ਚਮਕਦੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਯਾਜਕ ਜੋ ਸਭ ਭੇਟਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ; ਪਵਿੱਤਰ ਥਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਵਾਂਗ ਗੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਵੱਛੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲਪੇਟਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਦਿਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਤਿਥਿਰ੍ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਵ ਆਵृਣਾਨਃ ਸੁਮृਲ਼ੀਕੋ ਭਵਤੁ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਅਗਨਿ ਸਭ ਯਜਨਯੋਗਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ; ਜਾਤਵੇਦ, ਦੇਵਤੇ ਚੁਣ ਕੇ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ।
ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਮृਤ ऋਤਾਵਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇष੍ਵਰਤਿਰ੍ਨਿਧਾਯਿ । ਹੋਤਾ ਯਜਿष੍ਠੋ ਮਹ੍ਨਾ ਸ਼ੁਚਧ੍ਯੈ ਹਵ੍ਯੈਰਗ੍ਨਿਰ੍ਮਨੁष ਈਰਯਧ੍ਯੈ
ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਹੈ ਤੇ ਰੀਤ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਗਨਿ, ਯਾਜਕ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਤ੍ਵਂ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਜਾਤੋ ਜਾਤਾਁ ਉਭਯਾਁ ਅਨ੍ਤਰਗ੍ਨੇ । ਦੂਤ ਈਯਸੇ ਯੁਯੁਜਾਨ ऋष੍ਵ ऋਜੁਮੁष੍ਕਾਨ੍ਵृषਣਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਁਸ਼੍ਚ
ਇਥੇ ਅੱਜ, ਹੌਸਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਅਗਨਿ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਾ ਵृਧਸ੍ਨੂ ਰੋਹਿਤਾ ਘृਤਸ੍ਨੂ ऋਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਮਨਸਾ ਜਵਿष੍ਠਾ । ਅਨ੍ਤਰੀਯਸੇ ਅਰੁषਾ ਯੁਜਾਨੋ ਯੁष੍ਮਾਁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਸ਼ ਆ ਚ ਮਰ੍ਤਾਨ੍
ਲਾਲ, ਮੋਟੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਰੀਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਲਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਯਮਣਂ ਵਰੁਣਂ ਮਿਤ੍ਰਮੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਮਰੁਤੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਤ । ਸ੍ਵਸ਼੍ਵੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਰਥਃ ਸੁਰਾਧਾ ਏਦੁ ਵਹ ਸੁਹਵਿषੇ ਜਨਾਯ
ਅਰਯਮਨ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਰੁਤ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ; ਅਗਨਿ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇਥੇ ਲਿਆ।
ਗੋਮਾਁ ਅਗ੍ਨੇऽਵਿਮਾਁ ਅਸ਼੍ਵੀ ਯਜ੍ਞੋ ਨृਵਤ੍ਸਖਾ ਸਦਮਿਦਪ੍ਰਮृष੍ਯਃ । ਇਲ਼ਾਵਾਁ ਏषੋ ਅਸੁਰ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ਦੀਰ੍ਘੋ ਰਯਿਃ ਪृਥੁਬੁਧ੍ਨਃ ਸਭਾਵਾਨ੍
ਅਗਨਿ, ਯਜਨਾ ਗਾਂਵਾਂ, ਭੇਡਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਸਦਾ ਅਟੱਲ; ਇਹ, ਪ੍ਰਭੂ, ਭੋਜਨ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਲੰਬੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜਾ ਤੇ ਵਾਧੂ।
ਯਸ੍ਤ ਇਧ੍ਮਂ ਜਭਰਤ੍ਸਿष੍ਵਿਦਾਨੋ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਵਾ ਤਤਪਤੇ ਤ੍ਵਾਯਾ । ਭੁਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਤਵਾਁਃ ਪਾਯੁਰਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ਸੀਮਘਾਯਤ ਉਰੁष੍ਯ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਇੰਧਨ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ; ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕਰ।
ਯਸ੍ਤੇ ਭਰਾਦਨ੍ਨਿਯਤੇ ਚਿਦਨ੍ਨਂ ਨਿਸ਼ਿषਨ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰਮਤਿਥਿਮੁਦੀਰਤ੍ । ਆ ਦੇਵਯੁਰਿਨਧਤੇ ਦੁਰੋਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਯਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵੋ ਅਸ੍ਤੁ ਦਾਸ੍ਵਾਨ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸਲਾਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਘਰ ਬਣਾਉਣ; ਪੱਕੀ ਦੌਲਤ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਦੋषਾ ਯ ਉषਸਿ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾ ਤ੍ਵਾ ਕृਣਵਤੇ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਅਸ਼੍ਵੋ ਨ ਸ੍ਵੇ ਦਮ ਆ ਹੇਮ੍ਯਾਵਾਨ੍ਤਮਂਹਸਃ ਪੀਪਰੋ ਦਾਸ਼੍ਵਾਂਸਮ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ, ਸਲਾਹਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਗ੍ਨੇ ਅਮृਤਾਯ ਦਾਸ਼ਦ੍ਦੁਵਸ੍ਤ੍ਵੇ ਕृਣਵਤੇ ਯਤਸ੍ਰੁਕ੍ । ਨ ਸ ਰਾਯਾ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨੋ ਵਿ ਯੋषਨ੍ਨੈਨਮਂਹਃ ਪਰਿ ਵਰਦਘਾਯੋਃ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਅਮਰ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ; ਪਾਪ ਤੇ ਹਾਨੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਅਧ੍ਵਰਂ ਜੁਜੋषੋ ਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਧਿਤਂ ਰਰਾਣਃ । ਪ੍ਰੀਤੇਦਸਦ੍ਧੋਤ੍ਰਾ ਸਾ ਯਵਿष੍ਠਾਸਾਮ ਯਸ੍ਯ ਵਿਧਤੋ ਵृਧਾਸਃ
ਜਿਸ ਲਈ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਯਜਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹੋਣ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਉਸਨੂੰ ਵਾਧਾ ਦੇਣ।
ਚਿਤ੍ਤਿਮਚਿਤ੍ਤਿਂ ਚਿਨਵਦ੍ਵਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪृष੍ਠੇਵ ਵੀਤਾ ਵृਜਿਨਾ ਚ ਮਰ੍ਤਾਨ੍ । ਰਾਯੇ ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਾਯ ਦੇਵ ਦਿਤਿਂ ਚ ਰਾਸ੍ਵਾਦਿਤਿਮੁਰੁष੍ਯ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੀਜਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਾਜ ਦਿੱਲ, ਸਾਨੂੰ ਸੀਮਤ ਤੇ ਅਸੀਮ ਦੋਵੇਂ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਕਵਿਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸੁਃ ਕਵਯੋऽਦਬ੍ਧਾ ਨਿਧਾਰਯਨ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਯਾਸ੍ਵਾਯੋਃ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦृਸ਼੍ਯਾਁ ਅਗ੍ਨ ਏਤਾਨ੍ਪਡ੍ਭਿਃ ਪਸ਼੍ਯੇਰਦ੍ਭੁਤਾਁ ਅਰ੍ਯ ਏਵੈਃ
ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਕਵੀ, ਹੋਰ ਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋ ਔਖੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਵਾਘਤੇ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤਿਃ ਸੁਤਸੋਮਾਯ ਵਿਧਤੇ ਯਵਿष੍ਠ । ਰਤ੍ਨਂ ਭਰ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਯ ਘृष੍ਵੇ ਪृਥੁ ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਵਸੇ ਚਰ੍षਣਿਪ੍ਰਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੌੜਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦੇ।
ਅਧਾ ਹ ਯਦ੍ਵਯਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਾਯਾ ਪਡ੍ਭਿਰ੍ਹਸ੍ਤੇਭਿਸ਼੍ਚਕृਮਾ ਤਨੂਭਿਃ । ਰਥਂ ਨ ਕ੍ਰਨ੍ਤੋ ਅਪਸਾ ਭੁਰਿਜੋਰृਤਂ ਯੇਮੁਃ ਸੁਧ੍ਯ ਆਸ਼ੁषਾਣਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜਲਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਅਧਾ ਮਾਤੁਰੁषਸਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਾਯੇਮਹਿ ਪ੍ਰਥਮਾ ਵੇਧਸੋ ਨॄਨ੍ । ਦਿਵਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਭਵੇਮਾਦ੍ਰਿਂ ਰੁਜੇਮ ਧਨਿਨਂ ਸ਼ੁਚਨ੍ਤਃ
ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਸੱਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਧੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਜੰਮਣ। ਅਸੀਂ ਅੰਗਿਰਸ ਬਣੀਏ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੋੜੀਏ।
ਅਧਾ ਯਥਾ ਨਃ ਪਿਤਰਃ ਪਰਾਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਸੋ ਅਗ੍ਨ ऋਤਮਾਸ਼ੁषਾਣਾਃ । ਸ਼ੁਚੀਦਯਨ੍ਦੀਧਿਤਿਮੁਕ੍ਥਸ਼ਾਸਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤੋ ਅਰੁਣੀਰਪ ਵ੍ਰਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਿਰਮਲ ਕਰਦੇ, ਭਜਨ ਗਾਂਦੇ, ਹਨੇਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ।
ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਃ ਸੁਰੁਚੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋऽਯੋ ਨ ਦੇਵਾ ਜਨਿਮਾ ਧਮਨ੍ਤਃ । ਸ਼ੁਚਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਵृਧਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਰ੍ਵਂ ਗਵ੍ਯਂ ਪਰਿषਦਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਮਨ੍
ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਮੇ, ਆਪਣੀ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਚੌੜੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਆ ਯੂਥੇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਮਤਿ ਪਸ਼੍ਵੋ ਅਖ੍ਯਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜ੍ਜਨਿਮਾਨ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰ । ਮਰ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਦੁਰ੍ਵਸ਼ੀਰਕृਪ੍ਰਨ੍ਵृਧੇ ਚਿਦਰ੍ਯ ਉਪਰਸ੍ਯਾਯੋਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਿੜਕ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਮੇ। ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਭਲੇ ਨੇ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਲੇ ਲਈ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ।