ਆਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਵਪਰਾ ਅਨੂਰੁਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤਾਸੁ ਤਰੁਣੀष੍ਵਨ੍ਤਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਤੀਃ ਸੁਵਤੇ ਅਪ੍ਰਵੀਤਾ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਕੁਝ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਵੇਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਚਾਨਕ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਗਰਭਵਤੀ ਜਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਸ਼ਯੁਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦਧ ਨੁ ਦ੍ਵਿਮਾਤਾਬਨ੍ਧਨਸ਼੍ਚਰਤਿ ਵਤ੍ਸ ਏਕਃ । ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਉਹ ਪਾਰ ਪਏ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਛਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਲਾ ਵੱਛਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਦ੍ਵਿਮਾਤਾ ਹੋਤਾ ਵਿਦਥੇषੁ ਸਮ੍ਰਾਲ਼ਨ੍ਵਗ੍ਰਂ ਚਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਬੁਧ੍ਨਃ । ਪ੍ਰ ਰਣ੍ਯਾਨਿ ਰਣ੍ਯਵਾਚੋ ਭਰਨ੍ਤੇ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਤਾਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਾ ਹੈ, ਨੀਵਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀ ਬੋਲੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਸ਼ੂਰਸ੍ਯੇਵ ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਅਨ੍ਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਚੀਨਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯਤ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਮਤਿਸ਼੍ਚਰਤਿ ਨਿष੍षਿਧਂ ਗੋਰ੍ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀਰ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਲੜਦਾ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਨਿ ਵੇਵੇਤਿ ਪਲਿਤੋ ਦੂਤ ਆਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਮਹਾਁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਰੋਚਨੇਨ । ਵਪੂਂषਿ ਬਿਭ੍ਰਦਭਿ ਨੋ ਵਿ ਚष੍ਟੇ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਸਲੇਟੀ ਦੂਤ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗੋਪਾਃ ਪਰਮਂ ਪਾਤਿ ਪਾਥਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਧਾਮਾਨ੍ਯਮृਤਾ ਦਧਾਨਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵੇਦ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਰਖਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਅਮਰ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਨਾਨਾ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਯਮ੍ਯਾ ਵਪੂਂषਿ ਤਯੋਰਨ੍ਯਦ੍ਰੋਚਤੇ ਕृष੍ਣਮਨ੍ਯਤ੍ । ਸ਼੍ਯਾਵੀ ਚ ਯਦਰੁषੀ ਚ ਸ੍ਵਸਾਰੌ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਜੁੜੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ; ਇੱਕ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਕਾਲੀ ਹੈ। ਪੀਲੀ ਤੇ ਲਾਲ, ਦੋ ਭੈਣਾਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਮਾਤਾ ਚ ਯਤ੍ਰ ਦੁਹਿਤਾ ਚ ਧੇਨੂ ਸਬਰ੍ਦੁਘੇ ਧਾਪਯੇਤੇ ਸਮੀਚੀ । ऋਤਸ੍ਯ ਤੇ ਸਦਸੀਲ਼ੇ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ ਤੇ ਧੀ, ਦੋ ਗਾਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਦੂਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਪੂਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਵਤ੍ਸਂ ਰਿਹਤੀ ਮਿਮਾਯ ਕਯਾ ਭੁਵਾ ਨਿ ਦਧੇ ਧੇਨੁਰੂਧਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਸਾ ਪਯਸਾਪਿਨ੍ਵਤੇਲ਼ਾ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਗਾਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵੱਛਾ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਹ ਰੱਖਿਆ? ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਦੂਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਪਦ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁਰੂਪਾ ਵਪੂਂष੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤ੍ਰ੍ਯਵਿਂ ਰੇਰਿਹਾਣਾ । ऋਤਸ੍ਯ ਸਦ੍ਮ ਵਿ ਚਰਾਮਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਹ ਕਈ ਰੂਪ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਖੜੀ, ਤਿੰਨ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਜਾਣ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਪਦੇ ਇਵ ਨਿਹਿਤੇ ਦਸ੍ਮੇ ਅਨ੍ਤਸ੍ਤਯੋਰਨ੍ਯਦ੍ਗੁਹ੍ਯਮਾਵਿਰਨ੍ਯਤ੍ । ਸਧ੍ਰੀਚੀਨਾ ਪਥ੍ਯਾ ਸਾ ਵਿषੂਚੀ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਜਬ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ। ਰਸਤਾ ਸਿੱਧਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਆ ਧੇਨਵੋ ਧੁਨਯਨ੍ਤਾਮਸ਼ਿਸ਼੍ਵੀਃ ਸਬਰ੍ਦੁਘਾਃ ਸ਼ਸ਼ਯਾ ਅਪ੍ਰਦੁਗ੍ਧਾਃ । ਨਵ੍ਯਾਨਵ੍ਯਾ ਯੁਵਤਯੋ ਭਵਨ੍ਤੀਰ੍ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਗਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੂਧ ਪਿਲਾਉਣ, ਭਰਪੂਰ, ਥੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਘਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਯਦਨ੍ਯਾਸੁ ਵृषਭੋ ਰੋਰਵੀਤਿ ਸੋ ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯੂਥੇ ਨਿ ਦਧਾਤਿ ਰੇਤਃ । ਸ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਪਾਵਾਨ੍ਸ ਭਗਃ ਸ ਰਾਜਾ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਜਦ ਵੱਛਾ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਦੂਜੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕ ਰਾਜਵਾਈ।
ਵੀਰਸ੍ਯ ਨੁ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਜਨਾਸਃ ਪ੍ਰ ਨੁ ਵੋਚਾਮ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ । षੋਲ਼੍ਹਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾ ਵਹਨ੍ਤਿ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਆਓ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਵਿਰਲੇ ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ। ਸੋਲਾਂ ਜੋੜੇ, ਪੰਜ ਪੰਜ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕੋ ਇਕ ਸਰਦਾਰੀ ਹੈ।
ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸਵਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਃ ਪੁਪੋष ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਰੁਧਾ ਜਜਾਨ । ਇਮਾ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਉਸਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕੋ ਇਕ ਸਰਦਾਰੀ ਹੈ।
ਮਹੀ ਸਮੈਰਚ੍ਚਮ੍ਵਾ ਸਮੀਚੀ ਉਭੇ ਤੇ ਅਸ੍ਯ ਵਸੁਨਾ ਨ੍ਯृष੍ਟੇ । ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਵੀਰੋ ਵਿਨ੍ਦਮਾਨੋ ਵਸੂਨਿ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ, ਸਮਤਲ ਅਤੇ ਠੀਕ ਠਾਕ, ਅਤੇ ਚੌੜਾ ਆਕਾਸ਼—ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਬਹਾਦਰ, ਦੌਲਤ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕੋ ਇਕ ਸਰਦਾਰੀ ਹੈ।
ਇਮਾਂ ਚ ਨਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਾ ਉਪ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਹਿਤਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਰਾਜਾ । ਪੁਰਃਸਦਃ ਸ਼ਰ੍ਮਸਦੋ ਨ ਵੀਰਾ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਰਾਜਾ। ਜਿਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਅੱਗੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਚ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕੋ ਇਕ ਸਰਦਾਰੀ ਹੈ।
ਨਿष੍षਿਧ੍ਵਰੀਸ੍ਤ ਓषਧੀਰੁਤਾਪੋ ਰਯਿਂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪृਥਿਵੀ ਬਿਭਰ੍ਤਿ । ਸਖਾਯਸ੍ਤੇ ਵਾਮਭਾਜਃ ਸ੍ਯਾਮ ਮਹਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਉਦਭਿਦੀਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣੀਏ, ਤੇਰੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਦਾਨਾਂ 'ਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਇਕੋ ਇਕ ਸਰਦਾਰੀ ਹੈ।
ਨ ਤਾ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਮਾਯਿਨੋ ਨ ਧੀਰਾ ਵ੍ਰਤਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਧ੍ਰੁਵਾਣਿ । ਨ ਰੋਦਸੀ ਅਦ੍ਰੁਹਾ ਵੇਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਨ ਪਰ੍ਵਤਾ ਨਿਨਮੇ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਃ
ਚਲਾਕ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਪੱਕੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਠੀਕ ਠਾਕ ਖੜੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਹੀਂ।
षਡ੍ਭਾਰਾਁ ਏਕੋ ਅਚਰਨ੍ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਯृਤਂ ਵਰ੍षਿष੍ਠਮੁਪ ਗਾਵ ਆਗੁਃ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਮਹੀਰੁਪਰਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰਤ੍ਯਾ ਗੁਹਾ ਦ੍ਵੇ ਨਿਹਿਤੇ ਦਰ੍ਸ਼੍ਯੇਕਾ
ਛੇ ਲਿਫਾਫੇ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਅਕੇਲਾ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਿਆਂ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਦੋ ਗੁਪਤ ਹਨ, ਇੱਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਪਾਜਸ੍ਯੋ ਵृषਭੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਉਤ ਤ੍ਰ੍ਯੁਧਾ ਪੁਰੁਧ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ । ਤ੍ਰ੍ਯਨੀਕਃ ਪਤ੍ਯਤੇ ਮਾਹਿਨਾਵਾਨ੍ਸ ਰੇਤੋਧਾ ਵृषਭਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਨਾਮ੍
ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਾਲਾ। ਤਿੰਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬੀਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਹੈ।
ਅਭੀਕ ਆਸਾਂ ਪਦਵੀਰਬੋਧ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਮਹ੍ਵੇ ਚਾਰੁ ਨਾਮ । ਆਪਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਮਾ ਅਰਮਨ੍ਤ ਦੇਵੀਃ ਪृਥਗ੍ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀਃ ਪਰਿ षੀਮਵृਞ੍ਜਨ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਲਾਹੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਚੱਲਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਰੀ षਧਸ੍ਥਾ ਸਿਨ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਿਃ ਕਵੀਨਾਮੁਤ ਤ੍ਰਿਮਾਤਾ ਵਿਦਥੇषੁ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ । ऋਤਾਵਰੀਰ੍ਯੋषਣਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਅਪ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾ ਦਿਵੋ ਵਿਦਥੇ ਪਤ੍ਯਮਾਨਾਃ
ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਦਰਿਆ, ਤਿੰਨ ਗਿਆਨੀ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮਾਵਾਂ, ਸਭ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦੀਆਂ। ਤਿੰਨ ਧਰਮਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦੀਆਂ।
ਤ੍ਰਿਰਾ ਦਿਵਃ ਸਵਿਤਰ੍ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦਿਵੇਦਿਵ ਆ ਸੁਵ ਤ੍ਰਿਰ੍ਨੋ ਅਹ੍ਨਃ । ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਰਾਯ ਆ ਸੁਵਾ ਵਸੂਨਿ ਭਗ ਤ੍ਰਾਤਰ੍ਧਿषਣੇ ਸਾਤਯੇ ਧਾਃ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਸਵਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉ। ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਭਾਗ, ਹੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਧੀਸ਼ਣਾ, ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ।
ਤ੍ਰਿਰਾ ਦਿਵਃ ਸਵਿਤਾ ਸੋषਵੀਤਿ ਰਾਜਾਨਾ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਸੁਪਾਣੀ । ਆਪਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ ਚਿਦੁਰ੍ਵੀ ਰਤ੍ਨਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਸਵਿਤੁਃ ਸਵਾਯ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਸਵਿਤਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਸੋਹਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ। ਪਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ, ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਖਜਾਨਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਰੁਤ੍ਤਮਾ ਦੂਣਸ਼ਾ ਰੋਚਨਾਨਿ ਤ੍ਰਯੋ ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਯਸੁਰਸ੍ਯ ਵੀਰਾਃ । ऋਤਾਵਾਨ ਇषਿਰਾ ਦੂਲ਼ਭਾਸਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾ ਦਿਵੋ ਵਿਦਥੇ ਸਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਬਹਾਦਰ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਮਵਾਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਦੇਵਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰ ਮੇ ਵਿਵਿਕ੍ਵਾਁ ਅਵਿਦਨ੍ਮਨੀषਾਂ ਧੇਨੁਂ ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਪ੍ਰਯੁਤਾਮਗੋਪਾਮ੍ । ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਾ ਦੁਦੁਹੇ ਭੂਰਿ ਧਾਸੇਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਦਗ੍ਨਿਃ ਪਨਿਤਾਰੋ ਅਸ੍ਯਾਃ
ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂ ਲੱਭੀ ਜੋ ਅਕੇਲੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਬਹੁਤ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਅਤੇ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁ ਪੂषਾ ਵृषਣਾ ਸੁਹਸ੍ਤਾ ਦਿਵੋ ਨ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ਼ਸ਼ਯਂ ਦੁਦੁਹ੍ਰੇ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਯਦਸ੍ਯਾਂ ਰਣਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰ ਵੋऽਤ੍ਰ ਵਸਵਃ ਸੁਮ੍ਨਮਸ਼੍ਯਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਨ, ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਸੁ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਪਾਈਏ।
ਯਾ ਜਾਮਯੋ ਵृष੍ਣ ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤੀਰ੍ਜਾਨਤੇ ਗਰ੍ਭਮਸ੍ਮਿਨ੍ । ਅਚ੍ਛਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧੇਨਵੋ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾ ਮਹਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਵਪੂਂषਿ
ਬਲਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਾਂਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਰਸਦੀਆਂ, ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਚ੍ਛਾ ਵਿਵਕ੍ਮਿ ਰੋਦਸੀ ਸੁਮੇਕੇ ਗ੍ਰਾਵ੍ਣੋ ਯੁਜਾਨੋ ਅਧ੍ਵਰੇ ਮਨੀषਾ । ਇਮਾ ਉ ਤੇ ਮਨਵੇ ਭੂਰਿਵਾਰਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤਾ ਯਜਤ੍ਰਾਃ
ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ। ਇਹ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਨੂ ਲਈ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ।