ਅਰ੍ਵਾਵਤੋ ਨ ਆ ਗਹ੍ਯਥੋ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪਰਾਵਤਃ । ਉ ਲੋਕੋ ਯਸ੍ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਹ ਤਤ ਆ ਗਹਿ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਆ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੋਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਆ।
ਅਭਿ ਤष੍ਟੇਵ ਦੀਧਯਾ ਮਨੀषਾਮਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ ਸੁਧੁਰੋ ਜਿਹਾਨਃ । ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਰ੍ਮृਸ਼ਤ੍ਪਰਾਣਿ ਕਵੀਁਰਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਦृਸ਼ੇ ਸੁਮੇਧਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਰੀਗਰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਧੀਆ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਦੂਰਲੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਇਨੋਤ ਪृਚ੍ਛ ਜਨਿਮਾ ਕਵੀਨਾਂ ਮਨੋਧृਤਃ ਸੁਕृਤਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਤ ਦ੍ਯਾਮ੍ । ਇਮਾ ਉ ਤੇ ਪ੍ਰਣ੍ਯੋ ਵਰ੍ਧਮਾਨਾ ਮਨੋਵਾਤਾ ਅਧ ਨੁ ਧਰ੍ਮਣਿ ਗ੍ਮਨ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਬਣਾਇਆ; ਤੇਰੀ ਵਧ ਰਹੀ ਵਡਿਆਈ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈ।
ਨਿ षੀਮਿਦਤ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਾ ਦਧਾਨਾ ਉਤ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਯ ਰੋਦਸੀ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ । ਸਂ ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ਮਮਿਰੇ ਯੇਮੁਰੁਰ੍ਵੀ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮਹੀ ਸਮृਤੇ ਧਾਯਸੇ ਧੁਃ
ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਪਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਜ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਪਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਆਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਭੂषਞ੍ਛ੍ਰਿਯੋ ਵਸਾਨਸ਼੍ਚਰਤਿ ਸ੍ਵਰੋਚਿਃ । ਮਹਤ੍ਤਦ੍ਵृष੍ਣੋ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਨਾਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਅਮृਤਾਨਿ ਤਸ੍ਥੌ
ਜਦ ਉਹ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ—ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਸੂਤ ਪੂਰ੍ਵੋ ਵृषਭੋ ਜ੍ਯਾਯਾਨਿਮਾ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ੁਰੁਧਃ ਸਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਦਿਵੋ ਨਪਾਤਾ ਵਿਦਥਸ੍ਯ ਧੀਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਰਾਜਾਨਾ ਪ੍ਰਦਿਵੋ ਦਧਾਥੇ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਚਾਰ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਰਾਜਾਨਾ ਵਿਦਥੇ ਪੁਰੂਣਿ ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੂषਥਃ ਸਦਾਂਸਿ । ਅਪਸ਼੍ਯਮਤ੍ਰ ਮਨਸਾ ਜਗਨ੍ਵਾਨ੍ਵ੍ਰਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਁ ਅਪਿ ਵਾਯੁਕੇਸ਼ਾਨ੍
ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਸਨ ਸਜਾਏ; ਇੱਥੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਡਦੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦਿਨ੍ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਵृषਭਸ੍ਯ ਧੇਨੋਰਾ ਨਾਮਭਿਰ੍ਮਮਿਰੇ ਸਕ੍ਮ੍ਯਂ ਗੋਃ । ਅਨ੍ਯਦਨ੍ਯਦਸੁਰ੍ਯਂ ਵਸਾਨਾ ਨਿ ਮਾਯਿਨੋ ਮਮਿਰੇ ਰੂਪਮਸ੍ਮਿਨ੍
ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਤ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ; ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਾਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਬਣਾਏ।
ਤਦਿਨ੍ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਰ੍ਨਕਿਰ੍ਮੇ ਹਿਰਣ੍ਯਯੀਮਮਤਿਂ ਯਾਮਸ਼ਿਸ਼੍ਰੇਤ੍ । ਆ ਸੁष੍ਟੁਤੀ ਰੋਦਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੇ ਅਪੀਵ ਯੋषਾ ਜਨਿਮਾਨਿ ਵਵ੍ਰੇ
ਇਹ ਸਾਵਿਤਰ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਬੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜੋ ਉਹ ਦੇਵੇ; ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਰਾਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਉਹ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਚੁਣ ਲਏ।
ਯੁਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯ ਸਾਧਥੋ ਮਹੋ ਯਦ੍ਦੈਵੀ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਃ ਪਰਿ ਣਃ ਸ੍ਯਾਤਮ੍ । ਗੋਪਾਜਿਹ੍ਵਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁषੋ ਵਿਰੂਪਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਯਿਨਃ ਕृਤਾਨਿ
ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਾਈ ਭਲਾਈ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਵੇ; ਸਭ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਦੂਗਰੀ ਕੰਮ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ ਮਘਵਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰੇ ਨृਤਮਂ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮੂਤਯੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਜਿਤਂ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀਏ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਹੈ; ਉਹ, ਜੋ ਮਦਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਤਿਰ੍ਹृਦ ਆ ਵਚ੍ਯਮਾਨਾਚ੍ਛਾ ਪਤਿਂ ਸ੍ਤੋਮਤष੍ਟਾ ਜਿਗਾਤਿ । ਯਾ ਜਾਗृਵਿਰ੍ਵਿਦਥੇ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤੇ ਜਾਯਤੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਸ੍ਯ
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠੀ ਸੋਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਜਾਣ।
ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਜਾਯਮਾਨਾ ਵਿ ਜਾਗृਵਿਰ੍ਵਿਦਥੇ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਾ । ਭਦ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਰ੍ਜੁਨਾ ਵਸਾਨਾ ਸੇਯਮਸ੍ਮੇ ਸਨਜਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਧੀਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਸੋਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਗਦੀ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਪਿਤਰੀ ਸੋਚ ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਰਹੇ।
ਯਮਾ ਚਿਦਤ੍ਰ ਯਮਸੂਰਸੂਤ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾ ਅਗ੍ਰਂ ਪਤਦਾ ਹ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍ । ਵਪੂਂषਿ ਜਾਤਾ ਮਿਥੁਨਾ ਸਚੇਤੇ ਤਮੋਹਨਾ ਤਪੁषੋ ਬੁਧ੍ਨ ਏਤਾ
ਇੱਥੇ ਤਾ ਯਮ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗੀ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮੇ ਰੂਪ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਕਿਰੇषਾਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਯੇ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤਰੋ ਗੋषੁ ਯੋਧਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਏषਾਂ ਦृਂਹਿਤਾ ਮਾਹਿਨਾਵਾਨੁਦ੍ਗੋਤ੍ਰਾਣਿ ਸਸृਜੇ ਦਂਸਨਾਵਾਨ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੋ ਗਾਂ ਲਈ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਬਣਾਇਆ।
ਸਖਾ ਹ ਯਤ੍ਰ ਸਖਿਭਿਰ੍ਨਵਗ੍ਵੈਰਭਿਜ੍ਞ੍ਵਾ ਸਤ੍ਵਭਿਰ੍ਗਾ ਅਨੁਗ੍ਮਨ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਵੈਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਵੇਦ ਤਮਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੋਸਤ, ਨਵੇਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ: ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸ ਦੱਸ ਗਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਧੁ ਸਮ੍ਭृਤਮੁਸ੍ਰਿਯਾਯਾਂ ਪਦ੍ਵਦ੍ਵਿਵੇਦ ਸ਼ਫਵਨ੍ਨਮੇ ਗੋਃ । ਗੁਹਾ ਹਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਗੂਲ਼੍ਹਮਪ੍ਸੁ ਹਸ੍ਤੇ ਦਧੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਮਿੱਠਾ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਖੁਰ ਤੇ ਥਣ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ। ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵृਣੀਤ ਤਮਸੋ ਵਿਜਾਨਨ੍ਨਾਰੇ ਸ੍ਯਾਮ ਦੁਰਿਤਾਦਭੀਕੇ । ਇਮਾ ਗਿਰਃ ਸੋਮਪਾਃ ਸੋਮਵृਦ੍ਧ ਜੁषਸ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਰੁਤਮਸ੍ਯ ਕਾਰੋਃ
ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬੁਰੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀਏ। ਹੇ ਇੰਦਰ! ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਵੀ ਦੇ ਗੀਤ ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਾਯ ਰੋਦਸੀ ਅਨੁ ष੍ਯਾਦਾਰੇ ਸ੍ਯਾਮ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਭੂਰੇਃ । ਭੂਰਿ ਚਿਦ੍ਧਿ ਤੁਜਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਪਾਰਾਸੋ ਵਸਵੋ ਬਰ੍ਹਣਾਵਤ੍
ਯਜਨ ਲਈ ਚਾਨਣ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀਏ। ਹੇ ਵਸੂਓ! ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਰੱਖਿਆ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ ਮਘਵਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰੇ ਨृਤਮਂ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮੂਤਯੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਜਿਤਂ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀਏ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਵृषਭਂ ਵਯਂ ਸੁਤੇ ਸੋਮੇ ਹਵਾਮਹੇ । ਸ ਪਾਹਿ ਮਧ੍ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ! ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਿਚੋੜ ਵੇਲੇ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਆ, ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਪੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਵਿਦਂ ਸੁਤਂ ਸੋਮਂ ਹਰ੍ਯ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ । ਪਿਬਾ ਵृषਸ੍ਵ ਤਾਤृਪਿਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ! ਜੋ ਬਹੁਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮਨ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਪੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਤੇ ਰੱਜ ਜਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰ ਣੋ ਧਿਤਾਵਾਨਂ ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ਦੇਵੇਭਿਃ । ਤਿਰ ਸ੍ਤਵਾਨ ਵਿਸ਼੍ਪਤੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ! ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਯਜਨ ਅੱਗੇ ਵਧਾ। ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸਿਫ਼ਤ ਲੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਾਃ ਸੁਤਾ ਇਮੇ ਤਵ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਪਤੇ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ! ਇਹ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ। ਸੋਮ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਧਾਰ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹਨ।
ਦਧਿष੍ਵਾ ਜਠਰੇ ਸੁਤਂ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍ । ਤਵ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ! ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਸੋਮ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਹਨ।
ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਪਾਹਿ ਨਃ ਸੁਤਂ ਮਧੋਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਜ੍ਯਸੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਦਾਤਮਿਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਹੇ ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਸਾਡਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀ। ਤੂੰ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ! ਇਹ ਮਾਣ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨਿ ਵਨਿਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਪੀਤ੍ਵੀ ਸੋਮਸ੍ਯ ਵਾਵृਧੇ
ਅਟੱਲ ਤਾਕਤਾਂ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਲਈ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਰ੍ਵਾਵਤੋ ਨ ਆ ਗਹਿ ਪਰਾਵਤਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਇਮਾ ਜੁषਸ੍ਵ ਨੋ ਗਿਰਃ
ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰੋਂ, ਹੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ! ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਯਦਨ੍ਤਰਾ ਪਰਾਵਤਮਰ੍ਵਾਵਤਂ ਚ ਹੂਯਸੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਹ ਤਤ ਆ ਗਹਿ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਉੱਥੋਂ ਇੱਥੇ ਆ।
ਆ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਦ੍ਰ੍ਯਗ੍ਘੁਵਾਨਃ ਸੋਮਪੀਤਯੇ । ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਯਾਹ੍ਯਦ੍ਰਿਵਃ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ, ਸਾਡੀ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ। ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪਿਆਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ।