ਵਾਰ੍ਤ੍ਰਹਤ੍ਯਾਯ ਸ਼ਵਸੇ ਪृਤਨਾषਾਹ੍ਯਾਯ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਯਾਮਸਿ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਣ ਤੇ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਂ ਸੁ ਤੇ ਮਨ ਉਤ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਵਾਘਤਃ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰੀਏ।
ਨਾਮਾਨਿ ਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰੀਮਹੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਮਾਤਿषਾਹ੍ਯੇ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਹਰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰੀਏ, ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਸ੍ਯ ਧਾਮਭਿਃ ਸ਼ਤੇਨ ਮਹਯਾਮਸਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਰ੍षਣੀਧृਤਃ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਹਨ੍ਤਵੇ ਪੁਰੁਹੂਤਮੁਪ ਬ੍ਰੁਵੇ । ਭਰੇषੁ ਵਾਜਸਾਤਯੇ
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਸਤੇ ਸੱਦਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਜੇषੁ ਸਾਸਹਿਰ੍ਭਵ ਤ੍ਵਾਮੀਮਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਹਨ੍ਤਵੇ
ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਹੀ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇषੁ ਪृਤਨਾਜ੍ਯੇ ਪृਤ੍ਸੁਤੂਰ੍षੁ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਸੁ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਵਾਭਿਮਾਤਿषੁ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵਡਿਆਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਨਾਮਾਂ ਅਤੇ ਨਾਮ ਲਈ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹੀਂ।
ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ਤਮਂ ਨ ਊਤਯੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਨਂ ਪਾਹਿ ਜਾਗृਵਿਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਯਾ ਤੇ ਜਨੇषੁ ਪਞ੍ਚਸੁ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਾਨਿ ਤ ਆ ਵृਣੇ
ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਦ੍ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਦਧਿष੍ਵ ਦੁष੍ਟਰਮ੍ । ਉਤ੍ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਤਿਰਾਮਸਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਅਜਿੱਤ ਵਡਿਆਈ ਬਣਾਈ ਰੱਖ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ।
ਅਰ੍ਵਾਵਤੋ ਨ ਆ ਗਹ੍ਯਥੋ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪਰਾਵਤਃ । ਉ ਲੋਕੋ ਯਸ੍ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਹ ਤਤ ਆ ਗਹਿ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਆ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੋਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਆ।
ਅਭਿ ਤष੍ਟੇਵ ਦੀਧਯਾ ਮਨੀषਾਮਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ ਸੁਧੁਰੋ ਜਿਹਾਨਃ । ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਰ੍ਮृਸ਼ਤ੍ਪਰਾਣਿ ਕਵੀਁਰਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਦृਸ਼ੇ ਸੁਮੇਧਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਰੀਗਰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਧੀਆ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਦੂਰਲੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਇਨੋਤ ਪृਚ੍ਛ ਜਨਿਮਾ ਕਵੀਨਾਂ ਮਨੋਧृਤਃ ਸੁਕृਤਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਤ ਦ੍ਯਾਮ੍ । ਇਮਾ ਉ ਤੇ ਪ੍ਰਣ੍ਯੋ ਵਰ੍ਧਮਾਨਾ ਮਨੋਵਾਤਾ ਅਧ ਨੁ ਧਰ੍ਮਣਿ ਗ੍ਮਨ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਬਣਾਇਆ; ਤੇਰੀ ਵਧ ਰਹੀ ਵਡਿਆਈ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈ।
ਨਿ षੀਮਿਦਤ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਾ ਦਧਾਨਾ ਉਤ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਯ ਰੋਦਸੀ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ । ਸਂ ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ਮਮਿਰੇ ਯੇਮੁਰੁਰ੍ਵੀ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮਹੀ ਸਮृਤੇ ਧਾਯਸੇ ਧੁਃ
ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਪਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਜ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਪਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਆਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਭੂषਞ੍ਛ੍ਰਿਯੋ ਵਸਾਨਸ਼੍ਚਰਤਿ ਸ੍ਵਰੋਚਿਃ । ਮਹਤ੍ਤਦ੍ਵृष੍ਣੋ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਨਾਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਅਮृਤਾਨਿ ਤਸ੍ਥੌ
ਜਦ ਉਹ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ—ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਸੂਤ ਪੂਰ੍ਵੋ ਵृषਭੋ ਜ੍ਯਾਯਾਨਿਮਾ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ੁਰੁਧਃ ਸਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਦਿਵੋ ਨਪਾਤਾ ਵਿਦਥਸ੍ਯ ਧੀਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਰਾਜਾਨਾ ਪ੍ਰਦਿਵੋ ਦਧਾਥੇ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਚਾਰ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਰਾਜਾਨਾ ਵਿਦਥੇ ਪੁਰੂਣਿ ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੂषਥਃ ਸਦਾਂਸਿ । ਅਪਸ਼੍ਯਮਤ੍ਰ ਮਨਸਾ ਜਗਨ੍ਵਾਨ੍ਵ੍ਰਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਁ ਅਪਿ ਵਾਯੁਕੇਸ਼ਾਨ੍
ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਸਨ ਸਜਾਏ; ਇੱਥੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਡਦੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦਿਨ੍ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਵृषਭਸ੍ਯ ਧੇਨੋਰਾ ਨਾਮਭਿਰ੍ਮਮਿਰੇ ਸਕ੍ਮ੍ਯਂ ਗੋਃ । ਅਨ੍ਯਦਨ੍ਯਦਸੁਰ੍ਯਂ ਵਸਾਨਾ ਨਿ ਮਾਯਿਨੋ ਮਮਿਰੇ ਰੂਪਮਸ੍ਮਿਨ੍
ਇਹ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਤ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ; ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਾਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਬਣਾਏ।
ਤਦਿਨ੍ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਰ੍ਨਕਿਰ੍ਮੇ ਹਿਰਣ੍ਯਯੀਮਮਤਿਂ ਯਾਮਸ਼ਿਸ਼੍ਰੇਤ੍ । ਆ ਸੁष੍ਟੁਤੀ ਰੋਦਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੇ ਅਪੀਵ ਯੋषਾ ਜਨਿਮਾਨਿ ਵਵ੍ਰੇ
ਇਹ ਸਾਵਿਤਰ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਬੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜੋ ਉਹ ਦੇਵੇ; ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਰਾਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਉਹ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਚੁਣ ਲਏ।
ਯੁਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯ ਸਾਧਥੋ ਮਹੋ ਯਦ੍ਦੈਵੀ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਃ ਪਰਿ ਣਃ ਸ੍ਯਾਤਮ੍ । ਗੋਪਾਜਿਹ੍ਵਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁषੋ ਵਿਰੂਪਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਯਿਨਃ ਕृਤਾਨਿ
ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਾਈ ਭਲਾਈ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਵੇ; ਸਭ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਦੂਗਰੀ ਕੰਮ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ ਮਘਵਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰੇ ਨृਤਮਂ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮੂਤਯੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਜਿਤਂ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀਏ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀਰ ਹੈ; ਉਹ, ਜੋ ਮਦਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਤਿਰ੍ਹृਦ ਆ ਵਚ੍ਯਮਾਨਾਚ੍ਛਾ ਪਤਿਂ ਸ੍ਤੋਮਤष੍ਟਾ ਜਿਗਾਤਿ । ਯਾ ਜਾਗृਵਿਰ੍ਵਿਦਥੇ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤੇ ਜਾਯਤੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਸ੍ਯ
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠੀ ਸੋਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਜਾਣ।
ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਜਾਯਮਾਨਾ ਵਿ ਜਾਗृਵਿਰ੍ਵਿਦਥੇ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਾ । ਭਦ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਰ੍ਜੁਨਾ ਵਸਾਨਾ ਸੇਯਮਸ੍ਮੇ ਸਨਜਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਧੀਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਸੋਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਗਦੀ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਪਿਤਰੀ ਸੋਚ ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਰਹੇ।
ਯਮਾ ਚਿਦਤ੍ਰ ਯਮਸੂਰਸੂਤ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾ ਅਗ੍ਰਂ ਪਤਦਾ ਹ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍ । ਵਪੂਂषਿ ਜਾਤਾ ਮਿਥੁਨਾ ਸਚੇਤੇ ਤਮੋਹਨਾ ਤਪੁषੋ ਬੁਧ੍ਨ ਏਤਾ
ਇੱਥੇ ਤਾ ਯਮ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗੀ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮੇ ਰੂਪ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਕਿਰੇषਾਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਯੇ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤਰੋ ਗੋषੁ ਯੋਧਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਏषਾਂ ਦृਂਹਿਤਾ ਮਾਹਿਨਾਵਾਨੁਦ੍ਗੋਤ੍ਰਾਣਿ ਸਸृਜੇ ਦਂਸਨਾਵਾਨ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੋ ਗਾਂ ਲਈ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਬਣਾਇਆ।
ਸਖਾ ਹ ਯਤ੍ਰ ਸਖਿਭਿਰ੍ਨਵਗ੍ਵੈਰਭਿਜ੍ਞ੍ਵਾ ਸਤ੍ਵਭਿਰ੍ਗਾ ਅਨੁਗ੍ਮਨ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਵੈਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਵੇਦ ਤਮਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੋਸਤ, ਨਵੇਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ: ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸ ਦੱਸ ਗਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਧੁ ਸਮ੍ਭृਤਮੁਸ੍ਰਿਯਾਯਾਂ ਪਦ੍ਵਦ੍ਵਿਵੇਦ ਸ਼ਫਵਨ੍ਨਮੇ ਗੋਃ । ਗੁਹਾ ਹਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਗੂਲ਼੍ਹਮਪ੍ਸੁ ਹਸ੍ਤੇ ਦਧੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਮਿੱਠਾ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਖੁਰ ਤੇ ਥਣ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ। ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵृਣੀਤ ਤਮਸੋ ਵਿਜਾਨਨ੍ਨਾਰੇ ਸ੍ਯਾਮ ਦੁਰਿਤਾਦਭੀਕੇ । ਇਮਾ ਗਿਰਃ ਸੋਮਪਾਃ ਸੋਮਵृਦ੍ਧ ਜੁषਸ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਰੁਤਮਸ੍ਯ ਕਾਰੋਃ
ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬੁਰੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀਏ। ਹੇ ਇੰਦਰ! ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਵੀ ਦੇ ਗੀਤ ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਾਯ ਰੋਦਸੀ ਅਨੁ ष੍ਯਾਦਾਰੇ ਸ੍ਯਾਮ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਭੂਰੇਃ । ਭੂਰਿ ਚਿਦ੍ਧਿ ਤੁਜਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਪਾਰਾਸੋ ਵਸਵੋ ਬਰ੍ਹਣਾਵਤ੍
ਯਜਨ ਲਈ ਚਾਨਣ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀਏ। ਹੇ ਵਸੂਓ! ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਰੱਖਿਆ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ ਮਘਵਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰੇ ਨृਤਮਂ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮੂਤਯੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਜਿਤਂ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀਏ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।