ਵਿਵੇष ਯਨ੍ਮਾ ਧਿषਣਾ ਜਜਾਨ ਸ੍ਤਵੈ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਯਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮਹ੍ਨਃ । ਅਂਹਸੋ ਯਤ੍ਰ ਪੀਪਰਦ੍ਯਥਾ ਨੋ ਨਾਵੇਵ ਯਾਨ੍ਤਮੁਭਯੇ ਹਵਨ੍ਤੇ
ਜਦ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣਾ, ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਲਈ ਇਹ ਭਜਨ ਜਨਮਿਆ; ਜਿੱਥੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਵ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ।
ਆਪੂਰ੍ਣੋ ਅਸ੍ਯ ਕਲਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸੇਕ੍ਤੇਵ ਕੋਸ਼ਂ ਸਿਸਿਚੇ ਪਿਬਧ੍ਯੈ । ਸਮੁ ਪ੍ਰਿਯਾ ਆਵਵृਤ੍ਰਨ੍ਮਦਾਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਿਦਭਿ ਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਕਲਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਣ ਲਈ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੋਮ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੇਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤ੍ਵਾ ਗਭੀਰਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਨਾਦ੍ਰਯਃ ਪਰਿ षਨ੍ਤੋ ਵਰਨ੍ਤ । ਇਤ੍ਥਾ ਸਖਿਭ੍ਯ ਇषਿਤੋ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦृਲ਼੍ਹਂ ਚਿਦਰੁਜੋ ਗਵ੍ਯਮੂਰ੍ਵਮ੍
ਹੇ ਬਹੁਤ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਡੂੰਘਾ ਦਰਿਆ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੇ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਢਿੱਡ enclosure ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਕੇ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਖੇਤਰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ ਮਘਵਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰੇ ਨृਤਮਂ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮੂਤਯੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਜਿਤਂ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮੁਸ਼ਤੀ ਉਪਸ੍ਥਾਦਸ਼੍ਵੇ ਇਵ ਵਿषਿਤੇ ਹਾਸਮਾਨੇ । ਗਾਵੇਵ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਮਾਤਰਾ ਰਿਹਾਣੇ ਵਿਪਾਟ੍ ਛੁਤੁਦ੍ਰੀ ਪਯਸਾ ਜਵੇਤੇ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਂ, ਮਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਚਾਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਪਾਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੁਤੁਦਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषਿਤੇ ਪ੍ਰਸਵਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇ ਅਚ੍ਛਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਰਥ੍ਯੇਵ ਯਾਥਃ । ਸਮਾਰਾਣੇ ਊਰ੍ਮਿਭਿਃ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨੇ ਅਨ੍ਯਾ ਵਾਮਨ੍ਯਾਮਪ੍ਯੇਤਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਦੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦੀਆਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰੋ।
ਅਚ੍ਛਾ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਮਾਤृਤਮਾਮਯਾਸਂ ਵਿਪਾਸ਼ਮੁਰ੍ਵੀਂ ਸੁਭਗਾਮਗਨ੍ਮ । ਵਤ੍ਸਮਿਵ ਮਾਤਰਾ ਸਂਰਿਹਾਣੇ ਸਮਾਨਂ ਯੋਨਿਮਨੁ ਸਂਚਰਨ੍ਤੀ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਂ-ਵਾਂਗ ਸਿੰਧੂ ਤੇ ਵਿਪਾਸ਼, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਤੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੋ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹੋ।
ਏਨਾ ਵਯਂ ਪਯਸਾ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਾ ਅਨੁ ਯੋਨਿਂ ਦੇਵਕृਤਂ ਚਰਨ੍ਤੀਃ । ਨ ਵਰ੍ਤਵੇ ਪ੍ਰਸਵਃ ਸਰ੍ਗਤਕ੍ਤਃ ਕਿਂਯੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਦ੍ਯੋ ਜੋਹਵੀਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਵਹਾਉ, ਜੋ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ—ਪੰਡਿਤ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਨਦੀਆਂ, ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਰਮਧ੍ਵਂ ਮੇ ਵਚਸੇ ਸੋਮ੍ਯਾਯ ऋਤਾਵਰੀਰੁਪ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੇਵੈਃ । ਪ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੁਮਚ੍ਛਾ ਬृਹਤੀ ਮਨੀषਾਵਸ੍ਯੁਰਹ੍ਵੇ ਕੁਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਸੂਨੁਃ
ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਤੇ ਸੋਮ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨੋ, ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਓ। ਵੱਡੀ ਸਿੰਧੂ ਵੱਲ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਕੁਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਿਹਰ ਲੱਭਦਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮਾਁ ਅਰਦਦ੍ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਰਪਾਹਨ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਪਰਿਧਿਂ ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਦੇਵੋऽਨਯਤ੍ਸਵਿਤਾ ਸੁਪਾਣਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਪ੍ਰਸਵੇ ਯਾਮ ਉਰ੍ਵੀਃ
ਇੰਦਰ, ਵਜਰ-ਬਾਹੁ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਰੋਕ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਸੁੰਦਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਵਾਚ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਧਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਯਦਹਿਂ ਵਿਵृਸ਼੍ਚਤ੍ । ਵਿ ਵਜ੍ਰੇਣ ਪਰਿषਦੋ ਜਘਾਨਾਯਨ੍ਨਾਪੋऽਯਨਮਿਚ੍ਛਮਾਨਾਃ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਇਹ ਵਿਰਤਾ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ। ਵਜਰ ਨਾਲ ਘੇਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ, ਵਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹ ਗਏ।
ਏਤਦ੍ਵਚੋ ਜਰਿਤਰ੍ਮਾਪਿ ਮृष੍ਠਾ ਆ ਯਤ੍ਤੇ ਘੋषਾਨੁਤ੍ਤਰਾ ਯੁਗਾਨਿ । ਉਕ੍ਥੇषੁ ਕਾਰੋ ਪ੍ਰਤਿ ਨੋ ਜੁषਸ੍ਵ ਮਾ ਨੋ ਨਿ ਕਃ ਪੁਰੁषਤ੍ਰਾ ਨਮਸ੍ਤੇ
ਇਹ ਬਚਨ, ਹੇ ਗਾਇਕ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀਆਂ ਕਈ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਕਵੀ, ਸਾਡਾ ਭਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਓ षੁ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਕਾਰਵੇ ਸ਼ृਣੋਤ ਯਯੌ ਵੋ ਦੂਰਾਦ੍ ਅਨਸਾ ਰਥੇਨ । ਨਿ षੂ ਨਮਧ੍ਵਮ੍ ਭਵਤਾ ਸੁਪਾਰਾ ਅਧੋਅਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਸ੍ਰੋਤ੍ਯਾਭਿਃ
ਹੇ ਨਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਭੈਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਾਰਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਤੇ ਰਥ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਥੱਲੇ ਹੋ ਜਾਓ, ਸੌਖਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਓ, ਆਪਣੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪਹੀਏ ਹੇਠਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਓ।
ਆ ਤੇ ਕਾਰੋ ਸ਼ृਣਵਾਮਾ ਵਚਾꣳਸਿ ਯਯਾਥ ਦੂਰਾਦ੍ ਅਨਸਾ ਰਥੇਨ । ਨਿ ਤੇ ਨꣳਸੈ ਪੀਪ੍ਯਾਨੇਵ ਯੋषਾ ਮਰ੍ਯਾਯੇਵ ਕਨ੍ਯਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚੈ ਤੇ
ਹੇ ਕਾਰਵ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਗੱਡੀ ਤੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਂ ਹੋਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ, ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਵੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਙ੍ਗ ਤ੍ਵਾ ਭਰਤਾਃ ਸꣳਤਰੇਯੁਰ੍ ਗਵ੍ਯਨ੍ ਗ੍ਰਾਮ ਇषਿਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜੂਤਃ । ਅਰ੍षਾਦ੍ ਅਹ ਪ੍ਰਸਵਃ ਸਰ੍ਗਤਕ੍ਤ ਆ ਵੋ ਵृਣੇ ਸੁਮਤਿꣳ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਭਾਰਤ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਨ, ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ, ਤਾਂ ਨਦੀ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਜੋਗ ਹਨ।
ਅਤਾਰਿषੁਰ੍ ਭਰਤਾ ਗਵ੍ਯਵਃ ਸਮ੍ ਅਭਕ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਮਤਿꣳ ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪਿਨ੍ਵਧ੍ਵਮ੍ ਇषਯਨ੍ਤੀਃ ਸੁਰਾਧਾ ਆ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਪृਣਧ੍ਵꣳ ਯਾਤ ਸ਼ੀਭਮ੍
ਭਾਰਤ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਸੀਂ, ਦਾਤਾ ਨਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹੋ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਭਰੋ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਨਾਲ ਚਲੋ।
ਉਦ੍ ਵ ਊਰ੍ਮਿਃ ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਹਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਆਪੋ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਞ੍ਚਤ । ਮਾਦੁष੍ਕृਤੌ ਵ੍ਯੇਨਸਾਘ੍ਨ੍ਯੌ ਸ਼ੂਨਮ੍ ਆਰਤਾਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਦੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੌਲੀ ਚੜ੍ਹੇ, ਹੇ ਜਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੰਧ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਓ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਭਿਦਾਤਿਰਦ੍ਦਾਸਮਰ੍ਕੈਰ੍ਵਿਦਦ੍ਵਸੁਰ੍ਦਯਮਾਨੋ ਵਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਜੂਤਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਵਾਵृਧਾਨੋ ਭੂਰਿਦਾਤ੍ਰ ਆਪृਣਦ੍ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਤਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।
ਮਖਸ੍ਯ ਤੇ ਤਵਿषਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਜੂਤਿਮਿਯਰ੍ਮਿ ਵਾਚਮਮृਤਾਯ ਭੂषਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮਸਿ ਮਾਨੁषੀਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੈਵੀਨਾਮੁਤ ਪੂਰ੍ਵਯਾਵਾ
ਤੇਰੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਸਜਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਤੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਮਵृਣੋਚ੍ਛਰ੍ਧਨੀਤਿਃ ਪ੍ਰ ਮਾਯਿਨਾਮਮਿਨਾਦ੍ਵਰ੍ਪਣੀਤਿਃ । ਅਹਨ੍ਵ੍ਯਂਸਮੁਸ਼ਧਗ੍ਵਨੇष੍ਵਾਵਿਰ੍ਧੇਨਾ ਅਕृਣੋਦ੍ਰਾਮ੍ਯਾਣਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਠੱਗਾਂ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਖੋਜੀਆਂ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਰ੍षਾ ਜਨਯਨ੍ਨਹਾਨਿ ਜਿਗਾਯੋਸ਼ਿਗ੍ਭਿਃ ਪृਤਨਾ ਅਭਿष੍ਟਿਃ । ਪ੍ਰਾਰੋਚਯਨ੍ਮਨਵੇ ਕੇਤੁਮਹ੍ਨਾਮਵਿਨ੍ਦਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਬृਹਤੇ ਰਣਾਯ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਮਕਦਿਆਂ ਦਿਨ ਬਣਾਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਿਖਾਈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਲਈ ਚਾਨਣ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁਜੋ ਬਰ੍ਹਣਾ ਆ ਵਿਵੇਸ਼ ਨृਵਦ੍ਦਧਾਨੋ ਨਰ੍ਯਾ ਪੁਰੂਣਿ । ਅਚੇਤਯਦ੍ਧਿਯ ਇਮਾ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰੇਮਂ ਵਰ੍ਣਮਤਿਰਚ੍ਛੁਕ੍ਰਮਾਸਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਵਿਚ ਆ ਵੱਸਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕਈ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੋਚਾਂ ਜਗਾਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋ ਮਹਾਨਿ ਪਨਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਸੁਕृਤਾ ਪੁਰੂਣਿ । ਵृਜਨੇਨ ਵृਜਿਨਾਨ੍ਸਂ ਪਿਪੇष ਮਾਯਾਭਿਰ੍ਦਸ੍ਯੂਁਰਭਿਭੂਤ੍ਯੋਜਾਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਬਹੁਤ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਠੱਗਾਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਧੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹ੍ਨਾ ਵਰਿਵਸ਼੍ਚਕਾਰ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸਤ੍ਪਤਿਸ਼੍ਚਰ੍षਣਿਪ੍ਰਾਃ । ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਸਦਨੇ ਅਸ੍ਯ ਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਉਕ੍ਥੇਭਿਃ ਕਵਯੋ ਗृਣਨ੍ਤਿ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਰਾਸਾਹਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਸਹੋਦਾਂ ਸਸਵਾਂਸਂ ਸ੍ਵਰਪਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀਃ । ਸਸਾਨ ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦਨ੍ਤ੍ਯਨੁ ਧੀਰਣਾਸਃ
ਵੱਡਾ ਤੇ ਯੋਗ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਵੱਸ ਲਏ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਸਾਨਾਤ੍ਯਾਁ ਉਤ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਸਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਸਾਨ ਪੁਰੁਭੋਜਸਂ ਗਾਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਯਮੁਤ ਭੋਗਂ ਸਸਾਨ ਹਤ੍ਵੀ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣਮਾਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਓषਧੀਰਸਨੋਦਹਾਨਿ ਵਨਸ੍ਪਤੀਁਰਸਨੋਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਬਿਭੇਦ ਵਲਂ ਨੁਨੁਦੇ ਵਿਵਾਚੋऽਥਾਭਵਦ੍ਦਮਿਤਾਭਿਕ੍ਰਤੂਨਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੀ ਹਲਚਲ ਪਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ ਮਘਵਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰੇ ਨृਤਮਂ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮੂਤਯੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਜਿਤਂ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੱਦੀਏ। ਉਹ ਜੋੜੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਜਿਤੇ।
ਤਿष੍ਠਾ ਹਰੀ ਰਥ ਆ ਯੁਜ੍ਯਮਾਨਾ ਯਾਹਿ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਨਿਯੁਤੋ ਨੋ ਅਚ੍ਛ । ਪਿਬਾਸ੍ਯਨ੍ਧੋ ਅਭਿਸृष੍ਟੋ ਅਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਹਾ ਰਰਿਮਾ ਤੇ ਮਦਾਯ
ਚੱਕਾ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਤਿਆਰ ਰਹੋ, ਰਥ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਆਓ। ਇੰਦਰ, ਇੱਥੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸੋਮ ਰਸ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਨਾਲ਼ ਪੀ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਉਪਾਜਿਰਾ ਪੁਰੁਹੂਤਾਯ ਸਪ੍ਤੀ ਹਰੀ ਰਥਸ੍ਯ ਧੂਰ੍ष੍ਵਾ ਯੁਨਜ੍ਮਿ । ਦ੍ਰਵਦ੍ਯਥਾ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਦੁਪੇਮਂ ਯਜ੍ਞਮਾ ਵਹਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੌੜਣ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਸ ਯਜਨ ਤੇ ਲਿਆਉਣ।