ਤ ਇਨ੍ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਮਧੁਮਦ੍ਵਿਵਿਪ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਮਰੁਤੋ ਯ ਆਸਨ੍ । ਯੇਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯੇषਿਤੋ ਵਿਵੇਦਾਮਰ੍ਮਣੋ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਰ੍ਮ
ਉਹ, ਦਰਅਸਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ, ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੋੜ ਲੱਭ ਲਏ।
ਮਨੁष੍ਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਵਨਂ ਜੁषਾਣਃ ਪਿਬਾ ਸੋਮਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੇ ਵੀਰ੍ਯਾਯ । ਸ ਆ ਵਵृਤ੍ਸ੍ਵ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਯਜ੍ਞੈਃ ਸਰਣ੍ਯੁਭਿਰਪੋ ਅਰ੍ਣਾ ਸਿਸਰ੍षਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਸਦਾ ਲਈ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮ ਪੀ। ਇੱਥੇ ਆ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਪੋ ਯਦ੍ਧ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਅਤ੍ਯਾਁ ਇਵ ਪ੍ਰਾਸृਜਃ ਸਰ੍ਤਵਾਜੌ । ਸ਼ਯਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਚਰਤਾ ਵਧੇਨ ਵਵ੍ਰਿਵਾਂਸਂ ਪਰਿ ਦੇਵੀਰਦੇਵਮ੍
ਤੂੰ, ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡਿਆ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਚੱਲਦੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਜਾਮ ਇਨ੍ਨਮਸਾ ਵृਦ੍ਧਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬृਹਨ੍ਤਮृष੍ਵਮਜਰਂ ਯੁਵਾਨਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮਮਤੁਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯਸ੍ਯ ਨ ਰੋਦਸੀ ਮਹਿਮਾਨਂ ਮਮਾਤੇ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਉੱਚਾ, ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਯਜਨਾ ਜੋਗ, ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨੂੰ ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਨਾ ਧਰਤੀ ਸਮਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਸੁਕृਤਾ ਪੁਰੂਣਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਦੇਵਾ ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਦਾਧਾਰ ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਂ ਜਜਾਨ ਸੂਰ੍ਯਮੁषਸਂ ਸੁਦਂਸਾਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਕਾਰਜ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਟੋੜਦੇ। ਉਹ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਰਚਿਆ।
ਅਦ੍ਰੋਘ ਸਤ੍ਯਂ ਤਵ ਤਨ੍ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਸਦ੍ਯੋ ਯਜ੍ਜਾਤੋ ਅਪਿਬੋ ਹ ਸੋਮਮ੍ । ਨ ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵਸਸ੍ਤ ਓਜੋ ਨਾਹਾ ਨ ਮਾਸਾਃ ਸ਼ਰਦੋ ਵਰਨ੍ਤ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੱਚੀ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਨਵਾਂ ਜੰਮਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਸੋਮ ਪੀ ਲਿਆ। ਨਾ ਅਕਾਸ਼, ਨਾ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਦਿਨ, ਨਾ ਮਹੀਨੇ, ਨਾ ਸਾਲ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇਪਣ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ।
ਤ੍ਵਂ ਸਦ੍ਯੋ ਅਪਿਬੋ ਜਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਦਾਯ ਸੋਮਂ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ । ਯਦ੍ਧ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਆਵਿਵੇਸ਼ੀਰਥਾਭਵਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ ਕਾਰੁਧਾਯਾਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਨਵਾਂ ਜੰਮ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਜਦ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਦ ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਹਨ੍ਨਹਿਂ ਪਰਿਸ਼ਯਾਨਮਰ੍ਣ ਓਜਾਯਮਾਨਂ ਤੁਵਿਜਾਤ ਤਵ੍ਯਾਨ੍ । ਨ ਤੇ ਮਹਿਤ੍ਵਮਨੁ ਭੂਦਧ ਦ੍ਯੌਰ੍ਯਦਨ੍ਯਯਾ ਸ੍ਫਿਗ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮਵਸ੍ਥਾਃ
ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਵੱਡੇਪਣ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੱਖਿਆ।
ਯਜ੍ਞੋ ਹਿ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰ੍ਧਨੋ ਭੂਦੁਤ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਤਸੋਮੋ ਮਿਯੇਧਃ । ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜ੍ਞਮਵ ਯਜ੍ਞਿਯਃ ਸਨ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਮਹਿਹਤ੍ਯ ਆਵਤ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਸੋਮ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਯੋਗ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ; ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਤੂੰ ਸੱਪ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਜਰ ਲਿਆਇਆ।
ਯਜ੍ਞੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਮਵਸਾ ਚਕ੍ਰੇ ਅਰ੍ਵਾਗੈਨਂ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ ਵਵृਤ੍ਯਾਮ੍ । ਯ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰ੍ਵਾਵृਧੇ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਭਿਰ੍ਯੋ ਮਧ੍ਯਮੇਭਿਰੁਤ ਨੂਤਨੇਭਿਃ
ਯਜਨ ਨਾਲ, ਮਦਦ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਇਆ; ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀ ਨਵੀਂ ਮਿਹਰ ਵੱਲ ਆਵੇ। ਉਹ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਵਿਚਲੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੈ।
ਵਿਵੇष ਯਨ੍ਮਾ ਧਿषਣਾ ਜਜਾਨ ਸ੍ਤਵੈ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਯਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮਹ੍ਨਃ । ਅਂਹਸੋ ਯਤ੍ਰ ਪੀਪਰਦ੍ਯਥਾ ਨੋ ਨਾਵੇਵ ਯਾਨ੍ਤਮੁਭਯੇ ਹਵਨ੍ਤੇ
ਜਦ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣਾ, ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਲਈ ਇਹ ਭਜਨ ਜਨਮਿਆ; ਜਿੱਥੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਵ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ।
ਆਪੂਰ੍ਣੋ ਅਸ੍ਯ ਕਲਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸੇਕ੍ਤੇਵ ਕੋਸ਼ਂ ਸਿਸਿਚੇ ਪਿਬਧ੍ਯੈ । ਸਮੁ ਪ੍ਰਿਯਾ ਆਵਵृਤ੍ਰਨ੍ਮਦਾਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਿਦਭਿ ਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਕਲਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਣ ਲਈ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੋਮ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੇਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤ੍ਵਾ ਗਭੀਰਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਨਾਦ੍ਰਯਃ ਪਰਿ षਨ੍ਤੋ ਵਰਨ੍ਤ । ਇਤ੍ਥਾ ਸਖਿਭ੍ਯ ਇषਿਤੋ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦृਲ਼੍ਹਂ ਚਿਦਰੁਜੋ ਗਵ੍ਯਮੂਰ੍ਵਮ੍
ਹੇ ਬਹੁਤ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਡੂੰਘਾ ਦਰਿਆ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੇ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਢਿੱਡ enclosure ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਕੇ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਖੇਤਰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ ਮਘਵਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰੇ ਨृਤਮਂ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮੂਤਯੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਜਿਤਂ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮੁਸ਼ਤੀ ਉਪਸ੍ਥਾਦਸ਼੍ਵੇ ਇਵ ਵਿषਿਤੇ ਹਾਸਮਾਨੇ । ਗਾਵੇਵ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਮਾਤਰਾ ਰਿਹਾਣੇ ਵਿਪਾਟ੍ ਛੁਤੁਦ੍ਰੀ ਪਯਸਾ ਜਵੇਤੇ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਂ, ਮਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਚਾਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਪਾਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੁਤੁਦਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषਿਤੇ ਪ੍ਰਸਵਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇ ਅਚ੍ਛਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਰਥ੍ਯੇਵ ਯਾਥਃ । ਸਮਾਰਾਣੇ ਊਰ੍ਮਿਭਿਃ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨੇ ਅਨ੍ਯਾ ਵਾਮਨ੍ਯਾਮਪ੍ਯੇਤਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਦੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦੀਆਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰੋ।
ਅਚ੍ਛਾ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਮਾਤृਤਮਾਮਯਾਸਂ ਵਿਪਾਸ਼ਮੁਰ੍ਵੀਂ ਸੁਭਗਾਮਗਨ੍ਮ । ਵਤ੍ਸਮਿਵ ਮਾਤਰਾ ਸਂਰਿਹਾਣੇ ਸਮਾਨਂ ਯੋਨਿਮਨੁ ਸਂਚਰਨ੍ਤੀ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਂ-ਵਾਂਗ ਸਿੰਧੂ ਤੇ ਵਿਪਾਸ਼, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਤੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੋ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹੋ।
ਏਨਾ ਵਯਂ ਪਯਸਾ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਾ ਅਨੁ ਯੋਨਿਂ ਦੇਵਕृਤਂ ਚਰਨ੍ਤੀਃ । ਨ ਵਰ੍ਤਵੇ ਪ੍ਰਸਵਃ ਸਰ੍ਗਤਕ੍ਤਃ ਕਿਂਯੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਦ੍ਯੋ ਜੋਹਵੀਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਵਹਾਉ, ਜੋ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ—ਪੰਡਿਤ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਨਦੀਆਂ, ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਰਮਧ੍ਵਂ ਮੇ ਵਚਸੇ ਸੋਮ੍ਯਾਯ ऋਤਾਵਰੀਰੁਪ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੇਵੈਃ । ਪ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੁਮਚ੍ਛਾ ਬृਹਤੀ ਮਨੀषਾਵਸ੍ਯੁਰਹ੍ਵੇ ਕੁਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਸੂਨੁਃ
ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਤੇ ਸੋਮ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨੋ, ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਓ। ਵੱਡੀ ਸਿੰਧੂ ਵੱਲ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਕੁਸ਼ਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਿਹਰ ਲੱਭਦਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮਾਁ ਅਰਦਦ੍ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਰਪਾਹਨ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਪਰਿਧਿਂ ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਦੇਵੋऽਨਯਤ੍ਸਵਿਤਾ ਸੁਪਾਣਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਪ੍ਰਸਵੇ ਯਾਮ ਉਰ੍ਵੀਃ
ਇੰਦਰ, ਵਜਰ-ਬਾਹੁ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਰੋਕ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਸੁੰਦਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਵਾਚ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਧਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਯਦਹਿਂ ਵਿਵृਸ਼੍ਚਤ੍ । ਵਿ ਵਜ੍ਰੇਣ ਪਰਿषਦੋ ਜਘਾਨਾਯਨ੍ਨਾਪੋऽਯਨਮਿਚ੍ਛਮਾਨਾਃ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਇਹ ਵਿਰਤਾ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ। ਵਜਰ ਨਾਲ ਘੇਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ, ਵਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹ ਗਏ।
ਏਤਦ੍ਵਚੋ ਜਰਿਤਰ੍ਮਾਪਿ ਮृष੍ਠਾ ਆ ਯਤ੍ਤੇ ਘੋषਾਨੁਤ੍ਤਰਾ ਯੁਗਾਨਿ । ਉਕ੍ਥੇषੁ ਕਾਰੋ ਪ੍ਰਤਿ ਨੋ ਜੁषਸ੍ਵ ਮਾ ਨੋ ਨਿ ਕਃ ਪੁਰੁषਤ੍ਰਾ ਨਮਸ੍ਤੇ
ਇਹ ਬਚਨ, ਹੇ ਗਾਇਕ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀਆਂ ਕਈ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਕਵੀ, ਸਾਡਾ ਭਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਓ षੁ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਕਾਰਵੇ ਸ਼ृਣੋਤ ਯਯੌ ਵੋ ਦੂਰਾਦ੍ ਅਨਸਾ ਰਥੇਨ । ਨਿ षੂ ਨਮਧ੍ਵਮ੍ ਭਵਤਾ ਸੁਪਾਰਾ ਅਧੋਅਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਸ੍ਰੋਤ੍ਯਾਭਿਃ
ਹੇ ਨਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਭੈਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਾਰਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਤੇ ਰਥ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਥੱਲੇ ਹੋ ਜਾਓ, ਸੌਖਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਓ, ਆਪਣੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪਹੀਏ ਹੇਠਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਓ।
ਆ ਤੇ ਕਾਰੋ ਸ਼ृਣਵਾਮਾ ਵਚਾꣳਸਿ ਯਯਾਥ ਦੂਰਾਦ੍ ਅਨਸਾ ਰਥੇਨ । ਨਿ ਤੇ ਨꣳਸੈ ਪੀਪ੍ਯਾਨੇਵ ਯੋषਾ ਮਰ੍ਯਾਯੇਵ ਕਨ੍ਯਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚੈ ਤੇ
ਹੇ ਕਾਰਵ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਗੱਡੀ ਤੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਂ ਹੋਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ, ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਵੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਙ੍ਗ ਤ੍ਵਾ ਭਰਤਾਃ ਸꣳਤਰੇਯੁਰ੍ ਗਵ੍ਯਨ੍ ਗ੍ਰਾਮ ਇषਿਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜੂਤਃ । ਅਰ੍षਾਦ੍ ਅਹ ਪ੍ਰਸਵਃ ਸਰ੍ਗਤਕ੍ਤ ਆ ਵੋ ਵृਣੇ ਸੁਮਤਿꣳ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਭਾਰਤ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਨ, ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ, ਤਾਂ ਨਦੀ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਜੋਗ ਹਨ।
ਅਤਾਰਿषੁਰ੍ ਭਰਤਾ ਗਵ੍ਯਵਃ ਸਮ੍ ਅਭਕ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਮਤਿꣳ ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪਿਨ੍ਵਧ੍ਵਮ੍ ਇषਯਨ੍ਤੀਃ ਸੁਰਾਧਾ ਆ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਪृਣਧ੍ਵꣳ ਯਾਤ ਸ਼ੀਭਮ੍
ਭਾਰਤ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਸੀਂ, ਦਾਤਾ ਨਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹੋ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਭਰੋ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਨਾਲ ਚਲੋ।
ਉਦ੍ ਵ ਊਰ੍ਮਿਃ ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਹਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਆਪੋ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਞ੍ਚਤ । ਮਾਦੁष੍ਕृਤੌ ਵ੍ਯੇਨਸਾਘ੍ਨ੍ਯੌ ਸ਼ੂਨਮ੍ ਆਰਤਾਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਦੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੌਲੀ ਚੜ੍ਹੇ, ਹੇ ਜਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੰਧ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਓ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਭਿਦਾਤਿਰਦ੍ਦਾਸਮਰ੍ਕੈਰ੍ਵਿਦਦ੍ਵਸੁਰ੍ਦਯਮਾਨੋ ਵਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਜੂਤਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਵਾਵृਧਾਨੋ ਭੂਰਿਦਾਤ੍ਰ ਆਪृਣਦ੍ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਤਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।
ਮਖਸ੍ਯ ਤੇ ਤਵਿषਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਜੂਤਿਮਿਯਰ੍ਮਿ ਵਾਚਮਮृਤਾਯ ਭੂषਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮਸਿ ਮਾਨੁषੀਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੈਵੀਨਾਮੁਤ ਪੂਰ੍ਵਯਾਵਾ
ਤੇਰੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਸਜਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਤੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਮਵृਣੋਚ੍ਛਰ੍ਧਨੀਤਿਃ ਪ੍ਰ ਮਾਯਿਨਾਮਮਿਨਾਦ੍ਵਰ੍ਪਣੀਤਿਃ । ਅਹਨ੍ਵ੍ਯਂਸਮੁਸ਼ਧਗ੍ਵਨੇष੍ਵਾਵਿਰ੍ਧੇਨਾ ਅਕृਣੋਦ੍ਰਾਮ੍ਯਾਣਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਠੱਗਾਂ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਖੋਜੀਆਂ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ।