ਵਿਦਦ੍ਯਦੀ ਸਰਮਾ ਰੁਗ੍ਣਮਦ੍ਰੇਰ੍ਮਹਿ ਪਾਥਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਸਧ੍ਰ੍ਯਕ੍ਕਃ । ਅਗ੍ਰਂ ਨਯਤ੍ਸੁਪਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਣਾਮਚ੍ਛਾ ਰਵਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਜਾਨਤੀ ਗਾਤ੍
ਸਰਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਟੁੱਟੀ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਈ, ਪੁਰਾਣਾ ਰਸਤਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਉਸਨੇ ਚੰਗੀ ਤੁਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਧੁਨੀ ਗਾ ਉਠੀ।
ਅਗਚ੍ਛਦੁ ਵਿਪ੍ਰਤਮਃ ਸਖੀਯਨ੍ਨਸੂਦਯਤ੍ਸੁਕृਤੇ ਗਰ੍ਭਮਦ੍ਰਿਃ । ਸਸਾਨ ਮਰ੍ਯੋ ਯੁਵਭਿਰ੍ਮਖਸ੍ਯਨ੍ਨਥਾਭਵਦਙ੍ਗਿਰਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਅਰ੍ਚਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਆਇਆ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਲਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਨੌਜਵਾਨ ਵੀਰ ਨੇ ਭੇਟ ਸਜਾਈ, ਫਿਰ ਅੰਗਿਰਸ ਤੁਰੰਤ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਸਤਃਸਤਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਪੁਰੋਭੂਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵੇਦ ਜਨਿਮਾ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁष੍ਣਮ੍ । ਪ੍ਰ ਣੋ ਦਿਵਃ ਪਦਵੀਰ੍ਗਵ੍ਯੁਰਰ੍ਚਨ੍ਸਖਾ ਸਖੀਁਰਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਿਰਵਦ੍ਯਾਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਲਈ ਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਜਾਣਦਾ, ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਗਾਂਆਂ ਲੱਭਦਾ, ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ।
ਨਿ ਗਵ੍ਯਤਾ ਮਨਸਾ ਸੇਦੁਰਰ੍ਕੈਃ ਕृਣ੍ਵਾਨਾਸੋ ਅਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਗਾਤੁਮ੍ । ਇਦਂ ਚਿਨ੍ਨੁ ਸਦਨਂ ਭੂਰ੍ਯੇषਾਂ ਯੇਨ ਮਾਸਾਁ ਅਸਿषਾਸਨ੍ਨृਤੇਨ
ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਭਜਨ ਬਣਾਏ। ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਫਰਤਾ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸੱਚ ਨਾਲ ਕਰਦੇ।
ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਅਮਦਨ੍ਨਭਿ ਸ੍ਵਂ ਪਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯ ਰੇਤਸੋ ਦੁਘਾਨਾਃ । ਵਿ ਰੋਦਸੀ ਅਤਪਦ੍ਘੋष ਏषਾਂ ਜਾਤੇ ਨਿष੍ਠਾਮਦਧੁਰ੍ਗੋषੁ ਵੀਰਾਨ੍
ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਪੁਰਾਣੇ, ਬੀਜ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ; ਜਨਮ ਵੇਲੇ, ਗਾਂਆਂ ਨੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਸਾਇਆ।
ਸ ਜਾਤੇਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸੇਦੁ ਹਵ੍ਯੈਰੁਦੁਸ੍ਰਿਯਾ ਅਸृਜਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਰ੍ਕੈਃ । ਉਰੂਚ੍ਯਸ੍ਮੈ ਘृਤਵਦ੍ਭਰਨ੍ਤੀ ਮਧੁ ਸ੍ਵਾਦ੍ਮ ਦੁਦੁਹੇ ਜੇਨ੍ਯਾ ਗੌਃ
ਜਦ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਲਈ ਚੌੜੀਆਂ, ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਿਦੀ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਪਿਆਰੀ ਗਾਂ ਆਈ।
ਪਿਤ੍ਰੇ ਚਿਚ੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਦਨਂ ਸਮਸ੍ਮੈ ਮਹਿ ਤ੍ਵਿषੀਮਤ੍ਸੁਕृਤੋ ਵਿ ਹਿ ਖ੍ਯਨ੍ । ਵਿष੍ਕਭ੍ਨਨ੍ਤ ਸ੍ਕਮ੍ਭਨੇਨਾ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਆਸੀਨਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਰਭਸਂ ਵਿ ਮਿਨ੍ਵਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਹੁਨਰਮੰਦਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਥਾਮਿਆ, ਉਚਾਈ ਵੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਇਆ।
ਮਹੀ ਯਦਿ ਧਿषਣਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਥੇ ਧਾਤ੍ਸਦ੍ਯੋਵृਧਂ ਵਿਭ੍ਵਂ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ । ਗਿਰੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨਵਦ੍ਯਾਃ ਸਮੀਚੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤਵਿषੀਰਨੁਤ੍ਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵਧਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਇਕ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਰੋਕੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ।
ਮਹ੍ਯਾ ਤੇ ਸਖ੍ਯਂ ਵਸ਼੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਤੀਰਾ ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨੇ ਨਿਯੁਤੋ ਯਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਮਹਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਵ ਆਗਨ੍ਮ ਸੂਰੇਰਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁ ਮਘਵਨ੍ਬੋਧਿ ਗੋਪਾਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਬਲਵਾਨ! ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਤੇਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵੱਲ ਆਏ ਹਾਂ—ਦਇਆਲੂ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ।
ਮਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁ ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਵਿਦ੍ਵਾਨਾਦਿਤ੍ਸਖਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚਰਥਂ ਸਮੈਰਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨृਭਿਰਜਨਦ੍ਦੀਦ੍ਯਾਨਃ ਸਾਕਂ ਸੂਰ੍ਯਮੁषਸਂ ਗਾਤੁਮਗ੍ਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਖੇਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਨੇ ਸੂਰਜ, ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰਾਹ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਅਪਸ਼੍ਚਿਦੇष ਵਿਭ੍ਵੋ ਦਮੂਨਾਃ ਪ੍ਰ ਸਧ੍ਰੀਚੀਰਸृਜਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਃ । ਮਧ੍ਵਃ ਪੁਨਾਨਾਃ ਕਵਿਭਿਃ ਪਵਿਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਭਿਰ੍ਧਨੁਤ੍ਰੀਃ
ਹੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਅੱਗੇ ਲਿਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਕਵੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਛਾਣ ਕੇ, ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁ ਕृष੍ਣੇ ਵਸੁਧਿਤੀ ਜਿਹਾਤੇ ਉਭੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਂਹਨਾ ਯਜਤ੍ਰੇ । ਪਰਿ ਯਤ੍ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਂ ਵृਜਧ੍ਯੈ ਸਖਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਾਮ੍ਯਾ ऋਜਿਪ੍ਯਾਃ
ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਖੁਲਦੇ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਵੱਡਿਆਈ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਚਾਹਵਾਨ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਿੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪਤਿਰ੍ਭਵ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਸੂਨृਤਾਨਾਂ ਗਿਰਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਵृषਭੋ ਵਯੋਧਾਃ । ਆ ਨੋ ਗਹਿ ਸਖ੍ਯੇਭਿਃ ਸ਼ਿਵੇਭਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ਮਹੀਭਿਰੂਤਿਭਿਃ ਸਰਣ੍ਯਨ੍
ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸਾਰੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ, ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਮਿਲ।
ਤਮਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਨ੍ਨਮਸਾ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਨਵ੍ਯਂ ਕृਣੋਮਿ ਸਨ੍ਯਸੇ ਪੁਰਾਜਾਮ੍ । ਦ੍ਰੁਹੋ ਵਿ ਯਾਹਿ ਬਹੁਲਾ ਅਦੇਵੀਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਚ ਨੋ ਮਘਵਨ੍ਸਾਤਯੇ ਧਾਃ
ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਤਨ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਬੇਈਮਾਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਧੋਖੇ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖ।
ਮਿਹਃ ਪਾਵਕਾਃ ਪ੍ਰਤਤਾ ਅਭੂਵਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨਃ ਪਿਪृਹਿ ਪਾਰਮਾਸਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਰਥਿਰਃ ਪਾਹਿ ਨੋ ਰਿषੋ ਮਕ੍ਸ਼ੂਮਕ੍ਸ਼ੂ ਕृਣੁਹਿ ਗੋਜਿਤੋ ਨਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਮੀਂਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ; ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਰਥਵਾਨ ਹੈਂ—ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਧੌਲ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਦਿਵਾ।
ਅਦੇਦਿष੍ਟ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਗੋਪਤਿਰ੍ਗਾ ਅਨ੍ਤਃ ਕृष੍ਣਾਁ ਅਰੁषੈਰ੍ਧਾਮਭਿਰ੍ਗਾਤ੍ । ਪ੍ਰ ਸੂਨृਤਾ ਦਿਸ਼ਮਾਨ ऋਤੇਨ ਦੁਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਵृਣੋਦਪ ਸ੍ਵਾਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧੀਏ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਾਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਲਾਲ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪਠਾ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਔਖੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ ਮਘਵਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰੇ ਨृਤਮਂ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮੂਤਯੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਜਿਤਂ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਇਆਲੂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀਏ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਂ ਸੋਮਪਤੇ ਪਿਬੇਮਂ ਮਾਧ੍ਯਂਦਿਨਂ ਸਵਨਂ ਚਾਰੁ ਯਤ੍ਤੇ । ਪ੍ਰਪ੍ਰੁਥ੍ਯਾ ਸ਼ਿਪ੍ਰੇ ਮਘਵਨ੍ਨृਜੀषਿਨ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਾ ਹਰੀ ਇਹ ਮਾਦਯਸ੍ਵ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸੋਮ ਪੀ, ਜੋ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਵੇਲੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਗਵਾਸ਼ਿਰਂ ਮਨ੍ਥਿਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਪਿਬਾ ਸੋਮਂ ਰਰਿਮਾ ਤੇ ਮਦਾਯ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਕृਤਾ ਮਾਰੁਤੇਨਾ ਗਣੇਨ ਸਜੋषਾ ਰੁਦ੍ਰੈਸ੍ਤृਪਦਾ ਵृषਸ੍ਵ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਥਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਜਨ ਗਾਏ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਬਲਵਾਨ ਹੋ।
ਯੇ ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਯੇ ਤਵਿषੀਮਵਰ੍ਧਨ੍ਨਰ੍ਚਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰੁਤਸ੍ਤ ਓਜਃ । ਮਾਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਸਵਨੇ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਪਿਬਾ ਰੁਦ੍ਰੇਭਿਃ ਸਗਣਃ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ, ਤੇਰੀ ਵੱਡਿਆਈ ਵਧਾਈ, ਉਹ ਮਾਰੁਤ ਹਨ। ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਰੁਦਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਪੀ।
ਤ ਇਨ੍ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਮਧੁਮਦ੍ਵਿਵਿਪ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਮਰੁਤੋ ਯ ਆਸਨ੍ । ਯੇਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯੇषਿਤੋ ਵਿਵੇਦਾਮਰ੍ਮਣੋ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਰ੍ਮ
ਉਹ, ਦਰਅਸਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ, ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੋੜ ਲੱਭ ਲਏ।
ਮਨੁष੍ਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਵਨਂ ਜੁषਾਣਃ ਪਿਬਾ ਸੋਮਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੇ ਵੀਰ੍ਯਾਯ । ਸ ਆ ਵਵृਤ੍ਸ੍ਵ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਯਜ੍ਞੈਃ ਸਰਣ੍ਯੁਭਿਰਪੋ ਅਰ੍ਣਾ ਸਿਸਰ੍षਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਸਦਾ ਲਈ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮ ਪੀ। ਇੱਥੇ ਆ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਪੋ ਯਦ੍ਧ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਅਤ੍ਯਾਁ ਇਵ ਪ੍ਰਾਸृਜਃ ਸਰ੍ਤਵਾਜੌ । ਸ਼ਯਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਚਰਤਾ ਵਧੇਨ ਵਵ੍ਰਿਵਾਂਸਂ ਪਰਿ ਦੇਵੀਰਦੇਵਮ੍
ਤੂੰ, ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡਿਆ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਚੱਲਦੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਜਾਮ ਇਨ੍ਨਮਸਾ ਵृਦ੍ਧਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬृਹਨ੍ਤਮृष੍ਵਮਜਰਂ ਯੁਵਾਨਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮਮਤੁਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯਸ੍ਯ ਨ ਰੋਦਸੀ ਮਹਿਮਾਨਂ ਮਮਾਤੇ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਉੱਚਾ, ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਯਜਨਾ ਜੋਗ, ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨੂੰ ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਨਾ ਧਰਤੀ ਸਮਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਸੁਕृਤਾ ਪੁਰੂਣਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਦੇਵਾ ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਦਾਧਾਰ ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਂ ਜਜਾਨ ਸੂਰ੍ਯਮੁषਸਂ ਸੁਦਂਸਾਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਕਾਰਜ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਟੋੜਦੇ। ਉਹ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਰਚਿਆ।
ਅਦ੍ਰੋਘ ਸਤ੍ਯਂ ਤਵ ਤਨ੍ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਸਦ੍ਯੋ ਯਜ੍ਜਾਤੋ ਅਪਿਬੋ ਹ ਸੋਮਮ੍ । ਨ ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵਸਸ੍ਤ ਓਜੋ ਨਾਹਾ ਨ ਮਾਸਾਃ ਸ਼ਰਦੋ ਵਰਨ੍ਤ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੱਚੀ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਨਵਾਂ ਜੰਮਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਸੋਮ ਪੀ ਲਿਆ। ਨਾ ਅਕਾਸ਼, ਨਾ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਦਿਨ, ਨਾ ਮਹੀਨੇ, ਨਾ ਸਾਲ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇਪਣ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ।
ਤ੍ਵਂ ਸਦ੍ਯੋ ਅਪਿਬੋ ਜਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਦਾਯ ਸੋਮਂ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ । ਯਦ੍ਧ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਆਵਿਵੇਸ਼ੀਰਥਾਭਵਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ ਕਾਰੁਧਾਯਾਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਨਵਾਂ ਜੰਮ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਜਦ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਦ ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਹਨ੍ਨਹਿਂ ਪਰਿਸ਼ਯਾਨਮਰ੍ਣ ਓਜਾਯਮਾਨਂ ਤੁਵਿਜਾਤ ਤਵ੍ਯਾਨ੍ । ਨ ਤੇ ਮਹਿਤ੍ਵਮਨੁ ਭੂਦਧ ਦ੍ਯੌਰ੍ਯਦਨ੍ਯਯਾ ਸ੍ਫਿਗ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮਵਸ੍ਥਾਃ
ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਵੱਡੇਪਣ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੱਖਿਆ।
ਯਜ੍ਞੋ ਹਿ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰ੍ਧਨੋ ਭੂਦੁਤ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਤਸੋਮੋ ਮਿਯੇਧਃ । ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜ੍ਞਮਵ ਯਜ੍ਞਿਯਃ ਸਨ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਮਹਿਹਤ੍ਯ ਆਵਤ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਸੋਮ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਯੋਗ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ; ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਤੂੰ ਸੱਪ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਜਰ ਲਿਆਇਆ।
ਯਜ੍ਞੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਮਵਸਾ ਚਕ੍ਰੇ ਅਰ੍ਵਾਗੈਨਂ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ ਵਵृਤ੍ਯਾਮ੍ । ਯ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰ੍ਵਾਵृਧੇ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਭਿਰ੍ਯੋ ਮਧ੍ਯਮੇਭਿਰੁਤ ਨੂਤਨੇਭਿਃ
ਯਜਨ ਨਾਲ, ਮਦਦ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਇਆ; ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀ ਨਵੀਂ ਮਿਹਰ ਵੱਲ ਆਵੇ। ਉਹ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਵਿਚਲੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੈ।