ਸਹਦਾਨੁਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਮਹਸ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂ ਪਿਣਕ੍ਕੁਣਾਰੁਮ੍ । ਅਭਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਪਿਯਾਰੁਮਪਾਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵਸਾ ਜਘਨ੍ਥ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਕਰ ਦੇ। ਵਧਦੇ, ਫੁੱਲਦੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਿਰੁੱਧ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿ ਸਾਮਨਾਮਿषਿਰਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਮਿਂ ਮਹੀਮਪਾਰਾਂ ਸਦਨੇ ਸਸਤ੍ਥ । ਅਸ੍ਤਭ੍ਨਾਦ੍ਦ੍ਯਾਂ ਵृषਭੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਰ੍षਨ੍ਤ੍ਵਾਪਸ੍ਤ੍ਵਯੇਹ ਪ੍ਰਸੂਤਾਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਥਾਹ, ਵਸਣ ਲਈ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਇੱਥੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਅਲਾਤृਣੋ ਵਲ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵ੍ਰਜੋ ਗੋਃ ਪੁਰਾ ਹਨ੍ਤੋਰ੍ਭਯਮਾਨੋ ਵ੍ਯਾਰ । ਸੁਗਾਨ੍ਪਥੋ ਅਕृਣੋਨ੍ਨਿਰਜੇ ਗਾਃ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਵਾਣੀਃ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਧਮਨ੍ਤੀਃ
ਵਲਾ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਬਾੜਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਰਾਹ ਸੌਖੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਗਾਵਾਂ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਗਾਇਕ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਕੋ ਦ੍ਵੇ ਵਸੁਮਤੀ ਸਮੀਚੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਆ ਪਪ੍ਰੌ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਮ੍ । ਉਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਭਿ ਨਃ ਸਮੀਕ ਇषੋ ਰਥੀਃ ਸਯੁਜਃ ਸ਼ੂਰ ਵਾਜਾਨ੍
ਇੱਕੱਲਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਧਨ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤੇ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ, ਸਾਡੀ ਵਲ, ਹੇ ਵੀਰ, ਧਨ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਥ ਤੇ ਇਨਾਮ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ।
ਦਿਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਮਿਨਾਤਿ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਾ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਪ੍ਰਸੂਤਾਃ । ਸਂ ਯਦਾਨਲ਼ਧ੍ਵਨ ਆਦਿਦਸ਼੍ਵੈਰ੍ਵਿਮੋਚਨਂ ਕृਣੁਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ
ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰੀਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਚੀਜ਼ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਉषਸੋ ਯਾਮਨ੍ਨਕ੍ਤੋਰ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਮਹਿ ਚਿਤ੍ਰਮਨੀਕਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮਹਿਨਾ ਯਦਾਗਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਸੁਕृਤਾ ਪੁਰੂਣਿ
ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਕੰਮ।
ਮਹਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਨਿਹਿਤਂ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਸ੍ਵਾਮਾ ਪਕ੍ਵਂ ਚਰਤਿ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਗੌਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਦ੍ਮ ਸਮ੍ਭृਤਮੁਸ੍ਰਿਯਾਯਾਂ ਯਤ੍ਸੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਦਧਾਦ੍ਭੋਜਨਾਯ
ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ ਸਿਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਗਾਂ, ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰ ਪਈ। ਸਾਰੀ ਮਿੱਠੀ ਪੋਸ਼ਣ ਕਾਲੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਰਸ ਰੱਖਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦृਹ੍ਯ ਯਾਮਕੋਸ਼ਾ ਅਭੂਵਨ੍ਯਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ ਗृਣਤੇ ਸਖਿਭ੍ਯਃ । ਦੁਰ੍ਮਾਯਵੋ ਦੁਰੇਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸੋ ਨਿषਙ੍ਗਿਣੋ ਰਿਪਵੋ ਹਨ੍ਤ੍ਵਾਸਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ; ਯਜਨ ਲਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ। ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵੈਰੀ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਹੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸਂ ਘੋषਃ ਸ਼ृਣ੍ਵੇऽਵਮੈਰਮਿਤ੍ਰੈਰ੍ਜਹੀ ਨ੍ਯੇष੍ਵਸ਼ਨਿਂ ਤਪਿष੍ਠਾਮ੍ । ਵृਸ਼੍ਚੇਮਧਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿ ਰੁਜਾ ਸਹਸ੍ਵ ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਘਵਨ੍ਰਨ੍ਧਯਸ੍ਵ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਹੇ ਮਘਵਨ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹੇਠੋਂ ਵੰਡ ਦੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦੇ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਦੇ।
ਉਦ੍ਵृਹ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਮੂਲਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਸ਼੍ਚਾ ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੀਹਿ । ਆ ਕੀਵਤਃ ਸਲਲੂਕਂ ਚਕਰ੍ਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੇ ਤਪੁषਿਂ ਹੇਤਿਮਸ੍ਯ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜੜ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਦੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਨਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਕੱਟ ਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਿੰਗਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਵਾਜਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣੇਤਃ ਸਂ ਯਨ੍ਮਹੀਰਿष ਆਸਤ੍ਸਿ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਰਾਯੋ ਵਨ੍ਤਾਰੋ ਬृਹਤਃ ਸ੍ਯਾਮਾਸ੍ਮੇ ਅਸ੍ਤੁ ਭਗ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍
ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ, ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਭਾਗ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੇਵੇ।
ਆ ਨੋ ਭਰ ਭਗਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਨਿ ਤੇ ਦੇष੍ਣਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਪ੍ਰਰੇਕੇ । ਊਰ੍ਵ ਇਵ ਪਪ੍ਰਥੇ ਕਾਮੋ ਅਸ੍ਮੇ ਤਮਾ ਪृਣ ਵਸੁਪਤੇ ਵਸੂਨਾਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਗ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਚੌੜਾ ਖੇਤ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਵਧੇ; ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਇਮਂ ਕਾਮਂ ਮਨ੍ਦਯਾ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਤਾ ਰਾਧਸਾ ਪਪ੍ਰਥਸ਼੍ਚ । ਸ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਮਤਿਭਿਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਾਹਃ ਕੁਸ਼ਿਕਾਸੋ ਅਕ੍ਰਨ੍
ਇਹ ਮੰਨਤ ਗਾਂਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਕੁਸ਼ਿਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ।
ਆ ਨੋ ਗੋਤ੍ਰਾ ਦਰ੍ਦृਹਿ ਗੋਪਤੇ ਗਾਃ ਸਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸਨਯੋ ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਜਾਃ । ਦਿਵਕ੍ਸ਼ਾ ਅਸਿ ਵृषਭ ਸਤ੍ਯਸ਼ੁष੍ਮੋऽਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸੁ ਮਘਵਨ੍ਬੋਧਿ ਗੋਦਾਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਾੜਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ, ਹੇ ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਗਾਂਆਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਇਨਾਮ ਸਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਪਹੁੰਚਣ। ਤੂੰ ਅਸਲ ਬਲ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਹੈਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਬਖ਼ਸ਼।
ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ ਮਘਵਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰੇ ਨृਤਮਂ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮੂਤਯੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਜਿਤਂ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਘਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀਏ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸਦ੍ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਨਪ੍ਤ੍ਯਂ ਗਾਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਁ ऋਤਸ੍ਯ ਦੀਧਿਤਿਂ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ । ਪਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਦੁਹਿਤੁਃ ਸੇਕਮृਞ੍ਜਨ੍ਸਂ ਸ਼ਗ੍ਮ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਦਧਨ੍ਵੇ
ਅੱਗ ਨੇ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਸੱਚ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਿਉ ਧੀ ਦੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਮਯੇ ਤਾਨ੍ਵੋ ਰਿਕ੍ਥਮਾਰੈਕ੍ਚਕਾਰ ਗਰ੍ਭਂ ਸਨਿਤੁਰ੍ਨਿਧਾਨਮ੍ । ਯਦੀ ਮਾਤਰੋ ਜਨਯਨ੍ਤ ਵਹ੍ਨਿਮਨ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤਾ ਸੁਕृਤੋਰਨ੍ਯ ऋਨ੍ਧਨ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਇਦਾਦ ਪਤਨੀ ਲਈ ਵੰਡਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸਨੇ ਦਾਤਾਰ ਦਾ ਲਾਲ, ਖਜ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਜੁਹ੍ਵਾ ਰੇਜਮਾਨੋ ਮਹਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾਁ ਅਰੁषਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਕ੍ਸ਼ੇ । ਮਹਾਨ੍ਗਰ੍ਭੋ ਮਹ੍ਯਾ ਜਾਤਮੇषਾਂ ਮਹੀ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੈਃ
ਅੱਗੀ ਜਨਮਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਚ ਨਾਲ, ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਵੱਡਾ ਲਾਲ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਅਭਿ ਜੈਤ੍ਰੀਰਸਚਨ੍ਤ ਸ੍ਪृਧਾਨਂ ਮਹਿ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਮਸੋ ਨਿਰਜਾਨਨ੍ । ਤਂ ਜਾਨਤੀਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦਾਯਨ੍ਨੁषਾਸਃ ਪਤਿਰ੍ਗਵਾਮਭਵਦੇਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਹਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਮਿਲਣ ਆਈਆਂ; ਇੰਦਰ ਗਾਂਆਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵੀਲ਼ੌ ਸਤੀਰਭਿ ਧੀਰਾ ਅਤृਨ੍ਦਨ੍ਪ੍ਰਾਚਾਹਿਨ੍ਵਨ੍ਮਨਸਾ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਵਿਨ੍ਦਨ੍ਪਥ੍ਯਾਮृਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਨਿਤ੍ਤਾ ਨਮਸਾ ਵਿਵੇਸ਼
ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ; ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਲੱਭ ਲਏ, ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਏ।
ਵਿਦਦ੍ਯਦੀ ਸਰਮਾ ਰੁਗ੍ਣਮਦ੍ਰੇਰ੍ਮਹਿ ਪਾਥਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਸਧ੍ਰ੍ਯਕ੍ਕਃ । ਅਗ੍ਰਂ ਨਯਤ੍ਸੁਪਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਣਾਮਚ੍ਛਾ ਰਵਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਜਾਨਤੀ ਗਾਤ੍
ਸਰਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਟੁੱਟੀ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਈ, ਪੁਰਾਣਾ ਰਸਤਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਉਸਨੇ ਚੰਗੀ ਤੁਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਧੁਨੀ ਗਾ ਉਠੀ।
ਅਗਚ੍ਛਦੁ ਵਿਪ੍ਰਤਮਃ ਸਖੀਯਨ੍ਨਸੂਦਯਤ੍ਸੁਕृਤੇ ਗਰ੍ਭਮਦ੍ਰਿਃ । ਸਸਾਨ ਮਰ੍ਯੋ ਯੁਵਭਿਰ੍ਮਖਸ੍ਯਨ੍ਨਥਾਭਵਦਙ੍ਗਿਰਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਅਰ੍ਚਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਆਇਆ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਲਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਨੌਜਵਾਨ ਵੀਰ ਨੇ ਭੇਟ ਸਜਾਈ, ਫਿਰ ਅੰਗਿਰਸ ਤੁਰੰਤ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਸਤਃਸਤਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਪੁਰੋਭੂਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵੇਦ ਜਨਿਮਾ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁष੍ਣਮ੍ । ਪ੍ਰ ਣੋ ਦਿਵਃ ਪਦਵੀਰ੍ਗਵ੍ਯੁਰਰ੍ਚਨ੍ਸਖਾ ਸਖੀਁਰਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਿਰਵਦ੍ਯਾਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਲਈ ਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਜਾਣਦਾ, ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਗਾਂਆਂ ਲੱਭਦਾ, ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ।
ਨਿ ਗਵ੍ਯਤਾ ਮਨਸਾ ਸੇਦੁਰਰ੍ਕੈਃ ਕृਣ੍ਵਾਨਾਸੋ ਅਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਗਾਤੁਮ੍ । ਇਦਂ ਚਿਨ੍ਨੁ ਸਦਨਂ ਭੂਰ੍ਯੇषਾਂ ਯੇਨ ਮਾਸਾਁ ਅਸਿषਾਸਨ੍ਨृਤੇਨ
ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਭਜਨ ਬਣਾਏ। ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਫਰਤਾ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸੱਚ ਨਾਲ ਕਰਦੇ।
ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਅਮਦਨ੍ਨਭਿ ਸ੍ਵਂ ਪਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯ ਰੇਤਸੋ ਦੁਘਾਨਾਃ । ਵਿ ਰੋਦਸੀ ਅਤਪਦ੍ਘੋष ਏषਾਂ ਜਾਤੇ ਨਿष੍ਠਾਮਦਧੁਰ੍ਗੋषੁ ਵੀਰਾਨ੍
ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਪੁਰਾਣੇ, ਬੀਜ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ; ਜਨਮ ਵੇਲੇ, ਗਾਂਆਂ ਨੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਸਾਇਆ।
ਸ ਜਾਤੇਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸੇਦੁ ਹਵ੍ਯੈਰੁਦੁਸ੍ਰਿਯਾ ਅਸृਜਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਰ੍ਕੈਃ । ਉਰੂਚ੍ਯਸ੍ਮੈ ਘृਤਵਦ੍ਭਰਨ੍ਤੀ ਮਧੁ ਸ੍ਵਾਦ੍ਮ ਦੁਦੁਹੇ ਜੇਨ੍ਯਾ ਗੌਃ
ਜਦ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਲਈ ਚੌੜੀਆਂ, ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਿਦੀ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਪਿਆਰੀ ਗਾਂ ਆਈ।
ਪਿਤ੍ਰੇ ਚਿਚ੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਦਨਂ ਸਮਸ੍ਮੈ ਮਹਿ ਤ੍ਵਿषੀਮਤ੍ਸੁਕृਤੋ ਵਿ ਹਿ ਖ੍ਯਨ੍ । ਵਿष੍ਕਭ੍ਨਨ੍ਤ ਸ੍ਕਮ੍ਭਨੇਨਾ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਆਸੀਨਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਰਭਸਂ ਵਿ ਮਿਨ੍ਵਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਹੁਨਰਮੰਦਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਥਾਮਿਆ, ਉਚਾਈ ਵੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਇਆ।
ਮਹੀ ਯਦਿ ਧਿषਣਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਥੇ ਧਾਤ੍ਸਦ੍ਯੋਵृਧਂ ਵਿਭ੍ਵਂ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ । ਗਿਰੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨਵਦ੍ਯਾਃ ਸਮੀਚੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤਵਿषੀਰਨੁਤ੍ਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵਧਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਇਕ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਰੋਕੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ।
ਮਹ੍ਯਾ ਤੇ ਸਖ੍ਯਂ ਵਸ਼੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਤੀਰਾ ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨੇ ਨਿਯੁਤੋ ਯਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਮਹਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਵ ਆਗਨ੍ਮ ਸੂਰੇਰਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁ ਮਘਵਨ੍ਬੋਧਿ ਗੋਪਾਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਬਲਵਾਨ! ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਤੇਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵੱਲ ਆਏ ਹਾਂ—ਦਇਆਲੂ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ।
ਮਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁ ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਵਿਦ੍ਵਾਨਾਦਿਤ੍ਸਖਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚਰਥਂ ਸਮੈਰਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨृਭਿਰਜਨਦ੍ਦੀਦ੍ਯਾਨਃ ਸਾਕਂ ਸੂਰ੍ਯਮੁषਸਂ ਗਾਤੁਮਗ੍ਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਖੇਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਨੇ ਸੂਰਜ, ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰਾਹ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।