ਇਲ਼ਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਪਦੇ ਵਯਂ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ । ਜਾਤਵੇਦੋ ਨਿ ਧੀਮਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਹਵ੍ਯਾਯ ਵੋਲ਼੍ਹਵੇ
ਇਲਾ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਹੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਭੇਟ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਾ ਕੇਕ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਮਨ੍ਥਤਾ ਨਰਃ ਕਵਿਮਦ੍ਵਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸਮਮृਤਂ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਮ੍ । ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਗ੍ਨਿਂ ਨਰੋ ਜਨਯਤਾ ਸੁਸ਼ੇਵਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਮਰ, ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਚੱਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖੋ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਯਜਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਪਹਿਲਾ, ਦਇਆਲੂ, ਅੱਗੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਯਦੀ ਮਨ੍ਥਨ੍ਤਿ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਵਿ ਰੋਚਤੇऽਸ਼੍ਵੋ ਨ ਵਾਜ੍ਯਰੁषੋ ਵਨੇष੍ਵਾ । ਚਿਤ੍ਰੋ ਨ ਯਾਮਨ੍ਨਸ਼੍ਵਿਨੋਰਨਿਵृਤਃ ਪਰਿ ਵृਣਕ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਮਨਸ੍ਤृਣਾ ਦਹਨ੍
ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੱਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੋਕ ਰਹਿਤ ਦੌੜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤੋ ਅਗ੍ਨੀ ਰੋਚਤੇ ਚੇਕਿਤਾਨੋ ਵਾਜੀ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਵਿਸ਼ਸ੍ਤਃ ਸੁਦਾਨੁਃ । ਯਂ ਦੇਵਾਸ ਈਡ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਦਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਮਦਧੁਰਧ੍ਵਰੇषੁ
ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕਵੀ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਦਇਆਲੂ; ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸੀਦ ਹੋਤਃ ਸ੍ਵ ਉ ਲੋਕੇ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਸਾਦਯਾ ਯਜ੍ਞਂ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਯੋਨੌ । ਦੇਵਾਵੀਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ਹਵਿषਾ ਯਜਾਸ੍ਯਗ੍ਨੇ ਬृਹਦ੍ਯਜਮਾਨੇ ਵਯੋ ਧਾਃ
ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ, ਹੇ ਹੋਤਰ, ਸਮਝਦਾਰ; ਚੰਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਨੂੰ ਬੈਠਾ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਭੇਟ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਕृਣੋਤ ਧੂਮਂ ਵृषਣਂ ਸਖਾਯੋऽਸ੍ਰੇਧਨ੍ਤ ਇਤਨ ਵਾਜਮਚ੍ਛ । ਅਯਮਗ੍ਨਿਃ ਪृਤਨਾषਾਟ੍ ਸੁਵੀਰੋ ਯੇਨ ਦੇਵਾਸੋ ਅਸਹਨ੍ਤ ਦਸ੍ਯੂਨ੍
ਧੂੰਆਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਣਾਓ, ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਥੱਕੋ ਨਾ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ; ਇਹ ਅਗਨਿ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯਂ ਤੇ ਯੋਨਿਰृਤ੍ਵਿਯੋ ਯਤੋ ਜਾਤੋ ਅਰੋਚਥਾਃ । ਤਂ ਜਾਨਨ੍ਨਗ੍ਨ ਆ ਸੀਦਾਥਾ ਨੋ ਵਰ੍ਧਯਾ ਗਿਰਃ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਰਸਮੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਿਆ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਵਧਾ।
ਤਨੂਨਪਾਦੁਚ੍ਯਤੇ ਗਰ੍ਭ ਆਸੁਰੋ ਨਰਾਸ਼ਂਸੋ ਭਵਤਿ ਯਦ੍ਵਿਜਾਯਤੇ । ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਯਦਮਿਮੀਤ ਮਾਤਰਿ ਵਾਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਗੋ ਅਭਵਤ੍ਸਰੀਮਣਿ
ਉਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਦਿਵਿਆ ਗਰਭ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਦਾ ਵਹਾਉ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਨਿਰ੍ਮਥਾ ਨਿਰ੍ਮਥਿਤਃ ਸੁਨਿਧਾ ਨਿਹਿਤਃ ਕਵਿਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਾ ਕृਣੁ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵਯਤੇ ਯਜ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਕੀ ਕੀਤਾ, ਚੱਕੀ ਕਰਕੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸਥਿਤ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਹੀ ਯਜਨ ਕਰ, ਭਗਤ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਅਜੀਜਨਨ੍ਨਮृਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸੋऽਸ੍ਰੇਮਾਣਂ ਤਰਣਿਂ ਵੀਲ਼ੁਜਮ੍ਭਮ੍ । ਦਸ਼ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਗ੍ਰੁਵਃ ਸਮੀਚੀਃ ਪੁਮਾਂਸਂ ਜਾਤਮਭਿ ਸਂ ਰਭਨ੍ਤੇ
ਮਰਦੇ ਨੇ ਅਮਰ, ਥੱਕਣ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼, ਲੁਕਿਆ ਜਬੜਾ ਵਾਲਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਇਕਠੀਆਂ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਮਰਦ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਸਪ੍ਤਹੋਤਾ ਸਨਕਾਦਰੋਚਤ ਮਾਤੁਰੁਪਸ੍ਥੇ ਯਦਸ਼ੋਚਦੂਧਨਿ । ਨ ਨਿ ਮਿषਤਿ ਸੁਰਣੋ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਯਦਸੁਰਸ੍ਯ ਜਠਰਾਦਜਾਯਤ
ਸੱਤ ਹੋਤਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੜਕ ਉਠਿਆ। ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਦਾਤਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਮੂੰਦਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ।
ਅਮਿਤ੍ਰਾਯੁਧੋ ਮਰੁਤਾਮਿਵ ਪ੍ਰਯਾਃ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦ੍ਵਿਦੁਃ । ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕੁਸ਼ਿਕਾਸ ਏਰਿਰ ਏਕਏਕੋ ਦਮੇ ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮੀਧਿਰੇ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜੰਮਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਰੌਸ਼ਨ ਅਰਦਾਸ, ਕੁਸ਼ਿਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ; ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾਈ।
ਯਦਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਿ ਯਜ੍ਞੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਹੋਤਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵੋऽਵृਣੀਮਹੀਹ । ਧ੍ਰੁਵਮਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮੁਤਾਸ਼ਮਿष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਉਪ ਯਾਹਿ ਸੋਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ, ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋਤਾਰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆ। ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝ ਕੇ, ਸੋਮ ਵੱਲ ਆ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸੋਮ੍ਯਾਸਃ ਸਖਾਯਃ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸੋਮਂ ਦਧਤਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ । ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਜਨਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਦਾ ਕਸ਼੍ਚਨ ਹਿ ਪ੍ਰਕੇਤਃ
ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਹੇ ਸੋਮ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਂਤਾਂ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤੇ ਦੂਰੇ ਪਰਮਾ ਚਿਦ੍ਰਜਾਂਸ੍ਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰ ਯਾਹਿ ਹਰਿਵੋ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮ੍ । ਸ੍ਥਿਰਾਯ ਵृष੍ਣੇ ਸਵਨਾ ਕृਤੇਮਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਗ੍ਰਾਵਾਣਃ ਸਮਿਧਾਨੇ ਅਗ੍ਨੌ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ; ਆ, ਹੇ ਹਰੀਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਇਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਲਵਾਨ ਲਈ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਪੱਥਰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅੱਗ ਸਲਗ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਤਰੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵ੍ਰਾਤਸ੍ਤੁਵਿਕੂਰ੍ਮਿਰृਘਾਵਾਨ੍ । ਯਦੁਗ੍ਰੋ ਧਾ ਬਾਧਿਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਕ੍ਵ ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਵृषਭ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ
ਇੰਦਰ, ਸੋਹਣੀ ਦਾਢੀ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ, ਮਹਾਨ, ਵੱਡੇ ਜਥਿਆਂ ਦਾ ਅਗੂ, ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ—ਜਦ ਤੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ?
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ष੍ਮਾ ਚ੍ਯਾਵਯਨ੍ਨਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ਯੇਕੋ ਵृਤ੍ਰਾ ਚਰਸਿ ਜਿਘ੍ਨਮਾਨਃ । ਤਵ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਪਰ੍ਵਤਾਸੋऽਨੁ ਵ੍ਰਤਾਯ ਨਿਮਿਤੇਵ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਤੂੰ ਹੀ, ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ, ਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਅਟੱਲ ਖੜੇ ਹਨ।
ਉਤਾਭਯੇ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸ਼੍ਰਵੋਭਿਰੇਕੋ ਦृਲ਼੍ਹਮਵਦੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸਨ੍ । ਇਮੇ ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰੋਦਸੀ ਅਪਾਰੇ ਯਤ੍ਸਂਗृਭ੍ਣਾ ਮਘਵਨ੍ਕਾਸ਼ਿਰਿਤ੍ਤੇ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਵੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ, ਹੇ ਦਾਤਾ।
ਪ੍ਰ ਸੂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਵਤਾ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰ ਤੇ ਵਜ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮृਣਨ੍ਨੇਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਜਹਿ ਪ੍ਰਤੀਚੋ ਅਨੂਚਃ ਪਰਾਚੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਕृਣੁਹਿ ਵਿष੍ਟਮਸ੍ਤੁ
ਤੇਰੇ ਹਰੀ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਥੱਲੇ ਵਲ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰਾ ਵਜਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਝੂਠ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਯਸ੍ਮੈ ਧਾਯੁਰਦਧਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯਾਭਕ੍ਤਂ ਚਿਦ੍ਭਜਤੇ ਗੇਹ੍ਯਂ ਸਃ । ਭਦ੍ਰਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਮਤਿਰ੍ਘृਤਾਚੀ ਸਹਸ੍ਰਦਾਨਾ ਪੁਰੁਹੂਤ ਰਾਤਿਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਭਾਗ ਵੀ ਘਰ ਦੀ ਮਿਲਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੌਂ ਵਾਰੀ ਵਧੀਕ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਹੈ।
ਸਹਦਾਨੁਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਮਹਸ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂ ਪਿਣਕ੍ਕੁਣਾਰੁਮ੍ । ਅਭਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਪਿਯਾਰੁਮਪਾਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵਸਾ ਜਘਨ੍ਥ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਕਰ ਦੇ। ਵਧਦੇ, ਫੁੱਲਦੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਿਰੁੱਧ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿ ਸਾਮਨਾਮਿषਿਰਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਮਿਂ ਮਹੀਮਪਾਰਾਂ ਸਦਨੇ ਸਸਤ੍ਥ । ਅਸ੍ਤਭ੍ਨਾਦ੍ਦ੍ਯਾਂ ਵृषਭੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਰ੍षਨ੍ਤ੍ਵਾਪਸ੍ਤ੍ਵਯੇਹ ਪ੍ਰਸੂਤਾਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਥਾਹ, ਵਸਣ ਲਈ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਇੱਥੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਅਲਾਤृਣੋ ਵਲ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵ੍ਰਜੋ ਗੋਃ ਪੁਰਾ ਹਨ੍ਤੋਰ੍ਭਯਮਾਨੋ ਵ੍ਯਾਰ । ਸੁਗਾਨ੍ਪਥੋ ਅਕृਣੋਨ੍ਨਿਰਜੇ ਗਾਃ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਵਾਣੀਃ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਧਮਨ੍ਤੀਃ
ਵਲਾ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਬਾੜਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਰਾਹ ਸੌਖੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਗਾਵਾਂ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਗਾਇਕ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਕੋ ਦ੍ਵੇ ਵਸੁਮਤੀ ਸਮੀਚੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਆ ਪਪ੍ਰੌ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਮ੍ । ਉਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਭਿ ਨਃ ਸਮੀਕ ਇषੋ ਰਥੀਃ ਸਯੁਜਃ ਸ਼ੂਰ ਵਾਜਾਨ੍
ਇੱਕੱਲਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਧਨ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤੇ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ, ਸਾਡੀ ਵਲ, ਹੇ ਵੀਰ, ਧਨ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਥ ਤੇ ਇਨਾਮ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ।
ਦਿਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਮਿਨਾਤਿ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਾ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਪ੍ਰਸੂਤਾਃ । ਸਂ ਯਦਾਨਲ਼ਧ੍ਵਨ ਆਦਿਦਸ਼੍ਵੈਰ੍ਵਿਮੋਚਨਂ ਕृਣੁਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ
ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰੀਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਚੀਜ਼ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਉषਸੋ ਯਾਮਨ੍ਨਕ੍ਤੋਰ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਮਹਿ ਚਿਤ੍ਰਮਨੀਕਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮਹਿਨਾ ਯਦਾਗਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਸੁਕृਤਾ ਪੁਰੂਣਿ
ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਕੰਮ।
ਮਹਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਨਿਹਿਤਂ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਸ੍ਵਾਮਾ ਪਕ੍ਵਂ ਚਰਤਿ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਗੌਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਦ੍ਮ ਸਮ੍ਭृਤਮੁਸ੍ਰਿਯਾਯਾਂ ਯਤ੍ਸੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਦਧਾਦ੍ਭੋਜਨਾਯ
ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ ਸਿਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਗਾਂ, ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰ ਪਈ। ਸਾਰੀ ਮਿੱਠੀ ਪੋਸ਼ਣ ਕਾਲੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਰਸ ਰੱਖਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦृਹ੍ਯ ਯਾਮਕੋਸ਼ਾ ਅਭੂਵਨ੍ਯਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ ਗृਣਤੇ ਸਖਿਭ੍ਯਃ । ਦੁਰ੍ਮਾਯਵੋ ਦੁਰੇਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸੋ ਨਿषਙ੍ਗਿਣੋ ਰਿਪਵੋ ਹਨ੍ਤ੍ਵਾਸਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ; ਯਜਨ ਲਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ। ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵੈਰੀ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਹੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸਂ ਘੋषਃ ਸ਼ृਣ੍ਵੇऽਵਮੈਰਮਿਤ੍ਰੈਰ੍ਜਹੀ ਨ੍ਯੇष੍ਵਸ਼ਨਿਂ ਤਪਿष੍ਠਾਮ੍ । ਵृਸ਼੍ਚੇਮਧਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿ ਰੁਜਾ ਸਹਸ੍ਵ ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਘਵਨ੍ਰਨ੍ਧਯਸ੍ਵ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਹੇ ਮਘਵਨ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹੇਠੋਂ ਵੰਡ ਦੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦੇ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਦੇ।
ਉਦ੍ਵृਹ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਮੂਲਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਸ਼੍ਚਾ ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੀਹਿ । ਆ ਕੀਵਤਃ ਸਲਲੂਕਂ ਚਕਰ੍ਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੇ ਤਪੁषਿਂ ਹੇਤਿਮਸ੍ਯ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜੜ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਦੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਨਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਕੱਟ ਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਿੰਗਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ।