ਉਚ੍ਛ੍ਰਯਸ੍ਵ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਵਰ੍ष੍ਮਨ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ । ਸੁਮਿਤੀ ਮੀਯਮਾਨੋ ਵਰ੍ਚੋ ਧਾ ਯਜ੍ਞਵਾਹਸੇ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਤੇ ਉੱਠ। ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ ਫੈਲਾ, ਤਾਕਿ ਯਜਨ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਯੁਵਾ ਸੁਵਾਸਾਃ ਪਰਿਵੀਤ ਆਗਾਤ੍ਸ ਉ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਭਵਤਿ ਜਾਯਮਾਨਃ । ਤਂ ਧੀਰਾਸਃ ਕਵਯ ਉਨ੍ਨਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯੋ ਮਨਸਾ ਦੇਵਯਨ੍ਤਃ
ਜਵਾਨ, ਚੰਗਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਜਨਮਦੇ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਕਵੀ, ਮਨੋਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜਾਤੋ ਜਾਯਤੇ ਸੁਦਿਨਤ੍ਵੇ ਅਹ੍ਨਾਂ ਸਮਰ੍ਯ ਆ ਵਿਦਥੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨਃ । ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਧੀਰਾ ਅਪਸੋ ਮਨੀषਾ ਦੇਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਉਦਿਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਮ੍
ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਚ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੰਡਿਤ ਵਚਨ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨ੍ਵੋ ਨਰੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਨਿਮਿਮ੍ਯੁਰ੍ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਵਾ ਤਤਕ੍ਸ਼ । ਤੇ ਦੇਵਾਸਃ ਸ੍ਵਰਵਸ੍ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਃ ਪ੍ਰਜਾਵਦਸ੍ਮੇ ਦਿਧਿषਨ੍ਤੁ ਰਤ੍ਨਮ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਕਸਰ ਨੇ ਘੜਿਆ—ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੜੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਖਜਾਨਾ ਦੇਣ।
ਯੇ ਵृਕ੍ਣਾਸੋ ਅਧਿ ਕ੍ਸ਼ਮਿ ਨਿਮਿਤਾਸੋ ਯਤਸ੍ਰੁਚਃ । ਤੇ ਨੋ ਵ੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਾਧਸਃ
ਜੋ ਲੱਕੜਾਂ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਘੜੀਆਂ, ਜੋ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖੇਤ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਃ ਸੁਨੀਥਾ ਦ੍ਯਾਵਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਸਜੋषਸੋ ਯਜ੍ਞਮਵਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਕੇਤੁਮ੍
ਆਦਿਤਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵਿਅਪਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉੱਚਾ ਕਰਣ।
ਹਂਸਾ ਇਵ ਸ਼੍ਰੇਣਿਸ਼ੋ ਯਤਾਨਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਸਾਨਾਃ ਸ੍ਵਰਵੋ ਨ ਆਗੁਃ । ਉਨ੍ਨੀਯਮਾਨਾਃ ਕਵਿਭਿਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਦੇਵਾ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਥਃ
ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜੀ ਵਿਚ, ਚਮਕਦੇ, ਚਿੱਟੇ ਪਹਿਨੇ, ਗੀਤਕਾਰ ਆਏ ਹਨ। ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣੀਵੇਚ੍ਛृਙ੍ਗਿਣਾਂ ਸਂ ਦਦृਸ਼੍ਰੇ ਚषਾਲਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰਵਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ । ਵਾਘਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾ ਵਿਹਵੇ ਸ਼੍ਰੋषਮਾਣਾ ਅਸ੍ਮਾਁ ਅਵਨ੍ਤੁ ਪृਤਨਾਜ੍ਯੇषੁ
ਸਿੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਿਆਲੇ ਲੈ ਕੇ ਗੀਤਕਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਵਚਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੱਦਾ, ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਸ਼ਤਵਲ੍ਸ਼ੋ ਵਿ ਰੋਹ ਸਹਸ੍ਰਵਲ੍ਸ਼ਾ ਵਿ ਵਯਂ ਰੁਹੇਮ । ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਯਂ ਸ੍ਵਧਿਤਿਸ੍ਤੇਜਮਾਨਃ ਪ੍ਰਣਿਨਾਯ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੌ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਵਧ। ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਧੀਏ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਸਰ ਨੇ ਤੇਜ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਘੜਿਆ।
ਸਖਾਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਵृਮਹੇ ਦੇਵਂ ਮਰ੍ਤਾਸ ਊਤਯੇ । ਅਪਾਂ ਨਪਾਤਂ ਸੁਭਗਂ ਸੁਦੀਦਿਤਿਂ ਸੁਪ੍ਰਤੂਰ੍ਤਿਮਨੇਹਸਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮਾਨਵ, ਮਦਦ ਲਈ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਕਾਯਮਾਨੋ ਵਨਾ ਤ੍ਵਂ ਯਨ੍ਮਾਤॄਰਜਗਨ੍ਨਪਃ । ਨ ਤਤ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਮृषੇ ਨਿਵਰ੍ਤਨਂ ਯਦ੍ਦੂਰੇ ਸਨ੍ਨਿਹਾਭਵਃ
ਅੱਗੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਨੇੜੇ।
ਅਤਿ ਤृष੍ਟਂ ਵਵਕ੍ਸ਼ਿਥਾਥੈਵ ਸੁਮਨਾ ਅਸਿ । ਪ੍ਰਪ੍ਰਾਨ੍ਯੇ ਯਨ੍ਤਿ ਪਰ੍ਯਨ੍ਯ ਆਸਤੇ ਯੇषਾਂ ਸਖ੍ਯੇ ਅਸਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਤੂੰ ਪਿਆਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਦਇਆਲੂ ਹੈਂ। ਕੁਝ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠਦੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਤੂੰ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਈਯਿਵਾਂਸਮਤਿ ਸ੍ਰਿਧਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਰਤਿ ਸਸ਼੍ਚਤਃ । ਅਨ੍ਵੀਮਵਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਚਿਰਾਸੋ ਅਦ੍ਰੁਹੋऽਪ੍ਸੁ ਸਿਂਹਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ—ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਸਸृਵਾਂਸਮਿਵ ਤ੍ਮਨਾਗ੍ਨਿਮਿਤ੍ਥਾ ਤਿਰੋਹਿਤਮ੍ । ਐਨਂ ਨਯਨ੍ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਪਰਾਵਤੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਥਿਤਂ ਪਰਿ
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੇਜਿਆ, ਅੱਗ, ਇਉਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਰਗੜ ਕੇ ਕੱਢਿਆ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਮਰ੍ਤਾ ਅਗृਭ੍ਣਤ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਦ੍ਯਜ੍ਞਾਁ ਅਭਿਪਾਸਿ ਮਾਨੁष ਤਵ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ
ਮਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਫੜ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਜਵਾਨ।
ਤਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤਵ ਦਂਸਨਾ ਪਾਕਾਯ ਚਿਚ੍ਛਦਯਤਿ । ਤ੍ਵਾਂ ਯਦਗ੍ਨੇ ਪਸ਼ਵਃ ਸਮਾਸਤੇ ਸਮਿਦ੍ਧਮਪਿਸ਼ਰ੍ਵਰੇ
ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ, ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ, ਅੱਗ, ਪਸ਼ੂ ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਵੀ।
ਆ ਜੁਹੋਤਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਂ ਸ਼ੀਰਂ ਪਾਵਕਸ਼ੋਚਿषਮ੍ । ਆਸ਼ੁਂ ਦੂਤਮਜਿਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮੀਡ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀ ਦੇਵਂ ਸਪਰ੍ਯਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਅ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਅਥਾਹ, ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਓ ਜੋ ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ਤਾ ਤ੍ਰੀ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਦੇਵਾ ਨਵ ਚਾਸਪਰ੍ਯਨ੍ । ਔਕ੍ਸ਼ਨ੍ਘृਤੈਰਸ੍ਤृਣਨ੍ਬਰ੍ਹਿਰਸ੍ਮਾ ਆਦਿਦ੍ਧੋਤਾਰਂ ਨ੍ਯਸਾਦਯਨ੍ਤ
ਤਿੰਨ ਸੌ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਉਨਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਜੋਂ ਬਿਠਾਇਆ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਮਨੀषਿਣਃ ਸਮ੍ਰਾਜਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਦੇਵਂ ਮਰ੍ਤਾਸ ਇਨ੍ਧਤੇ ਸਮਧ੍ਵਰੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਮਾਨਵ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਸੱਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਂ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵृਤ੍ਵਿਜਮਗ੍ਨੇ ਹੋਤਾਰਮੀਲ਼ਤੇ । ਗੋਪਾ ऋਤਸ੍ਯ ਦੀਦਿਹਿ ਸ੍ਵੇ ਦਮੇ
ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੁਖੀ ਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਚਮਕ।
ਸ ਘਾ ਯਸ੍ਤੇ ਦਦਾਸ਼ਤਿ ਸਮਿਧਾ ਜਾਤਵੇਦਸੇ । ਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਧਤ੍ਤੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਸ ਪੁष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਮਿੱਧ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕੇਤੁਰਧ੍ਵਰਾਣਾਮਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵੇਭਿਰਾ ਗਮਤ੍ । ਅਞ੍ਜਾਨਃ ਸਪ੍ਤ ਹੋਤृਭਿਰ੍ਹਵਿष੍ਮਤੇ
ਅੱਗ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਸੱਤ ਪੂਜਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਹੋਤ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਵਚੋऽਗ੍ਨਯੇ ਭਰਤਾ ਬृਹਤ੍ । ਵਿਪਾਂ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਬਿਭ੍ਰਤੇ ਨ ਵੇਧਸੇ
ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਬਾਣੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਅਰਪਣ ਕਰੋ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰੋ ਯਤੋ ਜਾਯਤ ਉਕ੍ਥ੍ਯਃ । ਮਹੇ ਵਾਜਾਯ ਦ੍ਰਵਿਣਾਯ ਦਰ੍ਸ਼ਤਃ
ਸਾਡੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀ ਬਾਣੀਆਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਇਨਾਮ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਯਜਿष੍ਠੋ ਅਧ੍ਵਰੇ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵਯਤੇ ਯਜ । ਹੋਤਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿ ਰਾਜਸ੍ਯਤਿ ਸ੍ਰਿਧਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਪਿਆਰੇ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ ਨਃ ਪਾਵਕ ਦੀਦਿਹਿ ਦ੍ਯੁਮਦਸ੍ਮੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਭਵਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਅਨ੍ਤਮਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕ; ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਰਤਾ ਦੇ; ਸਤਕਾਰੀ ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਨੇੜੇ ਰਹਿ, ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਪਨ੍ਯਵੋ ਜਾਗृਵਾਂਸਃ ਸਮਿਨ੍ਧਤੇ । ਹਵ੍ਯਵਾਹਮਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਸਹੋਵृਧਮ੍
ਤੈਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ, ਜਾਗਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਅਮਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਪੁਰੋਹਿਤੋऽਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਿਚਰ੍षਣਿਃ । ਸ ਵੇਦ ਯਜ੍ਞਮਾਨੁषਕ੍
ਅੱਗ ਯਜਨ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਸਿਆਣਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਵ੍ਯਵਾਲ਼ਮਰ੍ਤ੍ਯ ਉਸ਼ਿਗ੍ਦੂਤਸ਼੍ਚਨੋਹਿਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਧਿਯਾ ਸਮृਣ੍ਵਤਿ
ਉਹ, ਅਮਰ, ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਅੱਗ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਧਿਯਾ ਸ ਚੇਤਤਿ ਕੇਤੁਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ । ਅਰ੍ਥਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਤਰਣਿ
ਅੱਗ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।