ਮਹਿ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਮੂਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਰਜੁਰ੍ਯਂ ਸ੍ਤਭੂਯਮਾਨਂ ਵਹਤੋ ਵਹਨ੍ਤਿ । ਵ੍ਯਙ੍ਗੇਭਿਰ੍ਦਿਦ੍ਯੁਤਾਨਃ ਸਧਸ੍ਥ ਏਕਾਮਿਵ ਰੋਦਸੀ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਵੱਡੇ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਿੱਧਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਂਗ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਣੋ ਅਰੁषਸ੍ਯ ਸ਼ੇਵਮੁਤ ਬ੍ਰਧ੍ਨਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨੇ ਰਣਨ੍ਤਿ । ਦਿਵੋਰੁਚਃ ਸੁਰੁਚੋ ਰੋਚਮਾਨਾ ਇਲ਼ਾ ਯੇषਾਂ ਗਣ੍ਯਾ ਮਾਹਿਨਾ ਗੀਃ
ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਚਿੱਟੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗਿਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਲਾ ਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਤੋ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਦਾਨੁ ਘੋषਂ ਮਹੋ ਮਹਦ੍ਭ੍ਯਾਮਨਯਨ੍ਤ ਸ਼ੂषਮ੍ । ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਹ ਯਤ੍ਰ ਪਰਿ ਧਾਨਮਕ੍ਤੋਰਨੁ ਸ੍ਵਂ ਧਾਮ ਜਰਿਤੁਰ੍ਵਵਕ੍ਸ਼
ਦੋ ਪਿਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਸਾਂਡ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਦੇ ਘੇਰੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਦੱਸਿਆ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਨਿਹਿਤਂ ਪਦਂ ਵੇਃ । ਪ੍ਰਾਞ੍ਚੋ ਮਦਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣੋ ਅਜੁਰ੍ਯਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵਾਨਾਮਨੁ ਹਿ ਵ੍ਰਤਾ ਗੁਃ
ਪੰਜ ਯਜਕਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰੇ, ਬਣੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੇ ਜੋੜੇ, ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਨ੍ਯृਞ੍ਜੇ ਸਪ੍ਤ ਪृਕ੍ਸ਼ਾਸਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਦਨ੍ਤਿ । ऋਤਂ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤ ऋਤਮਿਤ੍ਤ ਆਹੁਰਨੁ ਵ੍ਰਤਂ ਵ੍ਰਤਪਾ ਦੀਧ੍ਯਾਨਾਃ
ਦੇਵੀ ਹੋਤ੍ਰ, ਪਹਿਲੇ, ਬੈਠ ਗਏ ਹਨ; ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਸੱਚ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ; ਵਚਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਵਚਨ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਵृषਾਯਨ੍ਤੇ ਮਹੇ ਅਤ੍ਯਾਯ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਵृष੍ਣੇ ਚਿਤ੍ਰਾਯ ਰਸ਼੍ਮਯਃ ਸੁਯਾਮਾਃ । ਦੇਵ ਹੋਤਰ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰਤਰਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਮਹੋ ਦੇਵਾਨ੍ਰੋਦਸੀ ਏਹ ਵਕ੍ਸ਼ਿ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਿਰਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲਈ। ਦੇਵੀ ਹੋਤ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।
ਪृਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਯਜੋ ਦ੍ਰਵਿਣਃ ਸੁਵਾਚਃ ਸੁਕੇਤਵ ਉषਸੋ ਰੇਵਦੂषੁਃ । ਉਤੋ ਚਿਦਗ੍ਨੇ ਮਹਿਨਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਕृਤਂ ਚਿਦੇਨਃ ਸਂ ਮਹੇ ਦਸ਼ਸ੍ਯ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗਨਿ, ਜੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਮਾਫ ਕਰ।
ਇਲ਼ਾਮਗ੍ਨੇ ਪੁਰੁਦਂਸਂ ਸਨਿਂ ਗੋਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਮਂ ਹਵਮਾਨਾਯ ਸਾਧ । ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਃ ਸੂਨੁਸ੍ਤਨਯੋ ਵਿਜਾਵਾਗ੍ਨੇ ਸਾ ਤੇ ਸੁਮਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਸ੍ਮੇ
ਅੱਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ, ਸਦੀਵੀ ਧਨ ਦਿਓ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਹਾਰ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਜਿੱਤੂ ਹੋਣ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਅਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਮਧ੍ਵਰੇ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਮਧੁਨਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ । ਯਦੂਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਤਿष੍ਠਾ ਦ੍ਰਵਿਣੇਹ ਧਤ੍ਤਾਦ੍ਯਦ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਾਤੁਰਸ੍ਯਾ ਉਪਸ੍ਥੇ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਭਗਤ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਮਿੱਠਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋਵੇਂ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੌਲਤ ਦੇ; ਚਾਹੇ ਉੱਪਰ ਰਹੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇਂ।
ਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਯਮਾਣਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਨ੍ਵਾਨੋ ਅਜਰਂ ਸੁਵੀਰਮ੍ । ਆਰੇ ਅਸ੍ਮਦਮਤਿਂ ਬਾਧਮਾਨ ਉਚ੍ਛ੍ਰਯਸ੍ਵ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ
ਜਦ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਮਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵਿਚਾਰ ਦੂਰ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਉੱਠ।
ਉਚ੍ਛ੍ਰਯਸ੍ਵ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਵਰ੍ष੍ਮਨ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ । ਸੁਮਿਤੀ ਮੀਯਮਾਨੋ ਵਰ੍ਚੋ ਧਾ ਯਜ੍ਞਵਾਹਸੇ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਤੇ ਉੱਠ। ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ ਫੈਲਾ, ਤਾਕਿ ਯਜਨ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਯੁਵਾ ਸੁਵਾਸਾਃ ਪਰਿਵੀਤ ਆਗਾਤ੍ਸ ਉ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਭਵਤਿ ਜਾਯਮਾਨਃ । ਤਂ ਧੀਰਾਸਃ ਕਵਯ ਉਨ੍ਨਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯੋ ਮਨਸਾ ਦੇਵਯਨ੍ਤਃ
ਜਵਾਨ, ਚੰਗਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਜਨਮਦੇ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਕਵੀ, ਮਨੋਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜਾਤੋ ਜਾਯਤੇ ਸੁਦਿਨਤ੍ਵੇ ਅਹ੍ਨਾਂ ਸਮਰ੍ਯ ਆ ਵਿਦਥੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨਃ । ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਧੀਰਾ ਅਪਸੋ ਮਨੀषਾ ਦੇਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਉਦਿਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਮ੍
ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਚ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੰਡਿਤ ਵਚਨ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨ੍ਵੋ ਨਰੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਨਿਮਿਮ੍ਯੁਰ੍ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਵਾ ਤਤਕ੍ਸ਼ । ਤੇ ਦੇਵਾਸਃ ਸ੍ਵਰਵਸ੍ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਃ ਪ੍ਰਜਾਵਦਸ੍ਮੇ ਦਿਧਿषਨ੍ਤੁ ਰਤ੍ਨਮ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਕਸਰ ਨੇ ਘੜਿਆ—ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੜੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਖਜਾਨਾ ਦੇਣ।
ਯੇ ਵृਕ੍ਣਾਸੋ ਅਧਿ ਕ੍ਸ਼ਮਿ ਨਿਮਿਤਾਸੋ ਯਤਸ੍ਰੁਚਃ । ਤੇ ਨੋ ਵ੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਾਧਸਃ
ਜੋ ਲੱਕੜਾਂ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਘੜੀਆਂ, ਜੋ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖੇਤ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਃ ਸੁਨੀਥਾ ਦ੍ਯਾਵਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਸਜੋषਸੋ ਯਜ੍ਞਮਵਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਕੇਤੁਮ੍
ਆਦਿਤਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵਿਅਪਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉੱਚਾ ਕਰਣ।
ਹਂਸਾ ਇਵ ਸ਼੍ਰੇਣਿਸ਼ੋ ਯਤਾਨਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਸਾਨਾਃ ਸ੍ਵਰਵੋ ਨ ਆਗੁਃ । ਉਨ੍ਨੀਯਮਾਨਾਃ ਕਵਿਭਿਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਦੇਵਾ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਥਃ
ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜੀ ਵਿਚ, ਚਮਕਦੇ, ਚਿੱਟੇ ਪਹਿਨੇ, ਗੀਤਕਾਰ ਆਏ ਹਨ। ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣੀਵੇਚ੍ਛृਙ੍ਗਿਣਾਂ ਸਂ ਦਦृਸ਼੍ਰੇ ਚषਾਲਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰਵਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ । ਵਾਘਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾ ਵਿਹਵੇ ਸ਼੍ਰੋषਮਾਣਾ ਅਸ੍ਮਾਁ ਅਵਨ੍ਤੁ ਪृਤਨਾਜ੍ਯੇषੁ
ਸਿੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਿਆਲੇ ਲੈ ਕੇ ਗੀਤਕਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਵਚਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੱਦਾ, ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਸ਼ਤਵਲ੍ਸ਼ੋ ਵਿ ਰੋਹ ਸਹਸ੍ਰਵਲ੍ਸ਼ਾ ਵਿ ਵਯਂ ਰੁਹੇਮ । ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਯਂ ਸ੍ਵਧਿਤਿਸ੍ਤੇਜਮਾਨਃ ਪ੍ਰਣਿਨਾਯ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੌ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਵਧ। ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਧੀਏ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਸਰ ਨੇ ਤੇਜ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਘੜਿਆ।
ਸਖਾਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਵृਮਹੇ ਦੇਵਂ ਮਰ੍ਤਾਸ ਊਤਯੇ । ਅਪਾਂ ਨਪਾਤਂ ਸੁਭਗਂ ਸੁਦੀਦਿਤਿਂ ਸੁਪ੍ਰਤੂਰ੍ਤਿਮਨੇਹਸਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮਾਨਵ, ਮਦਦ ਲਈ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਕਾਯਮਾਨੋ ਵਨਾ ਤ੍ਵਂ ਯਨ੍ਮਾਤॄਰਜਗਨ੍ਨਪਃ । ਨ ਤਤ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਮृषੇ ਨਿਵਰ੍ਤਨਂ ਯਦ੍ਦੂਰੇ ਸਨ੍ਨਿਹਾਭਵਃ
ਅੱਗੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਨੇੜੇ।
ਅਤਿ ਤृष੍ਟਂ ਵਵਕ੍ਸ਼ਿਥਾਥੈਵ ਸੁਮਨਾ ਅਸਿ । ਪ੍ਰਪ੍ਰਾਨ੍ਯੇ ਯਨ੍ਤਿ ਪਰ੍ਯਨ੍ਯ ਆਸਤੇ ਯੇषਾਂ ਸਖ੍ਯੇ ਅਸਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਤੂੰ ਪਿਆਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਦਇਆਲੂ ਹੈਂ। ਕੁਝ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠਦੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਤੂੰ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਈਯਿਵਾਂਸਮਤਿ ਸ੍ਰਿਧਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਰਤਿ ਸਸ਼੍ਚਤਃ । ਅਨ੍ਵੀਮਵਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਚਿਰਾਸੋ ਅਦ੍ਰੁਹੋऽਪ੍ਸੁ ਸਿਂਹਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ—ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਸਸृਵਾਂਸਮਿਵ ਤ੍ਮਨਾਗ੍ਨਿਮਿਤ੍ਥਾ ਤਿਰੋਹਿਤਮ੍ । ਐਨਂ ਨਯਨ੍ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਪਰਾਵਤੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਥਿਤਂ ਪਰਿ
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੇਜਿਆ, ਅੱਗ, ਇਉਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਰਗੜ ਕੇ ਕੱਢਿਆ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਮਰ੍ਤਾ ਅਗृਭ੍ਣਤ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਦ੍ਯਜ੍ਞਾਁ ਅਭਿਪਾਸਿ ਮਾਨੁष ਤਵ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ
ਮਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਫੜ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਜਵਾਨ।
ਤਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤਵ ਦਂਸਨਾ ਪਾਕਾਯ ਚਿਚ੍ਛਦਯਤਿ । ਤ੍ਵਾਂ ਯਦਗ੍ਨੇ ਪਸ਼ਵਃ ਸਮਾਸਤੇ ਸਮਿਦ੍ਧਮਪਿਸ਼ਰ੍ਵਰੇ
ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ, ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ, ਅੱਗ, ਪਸ਼ੂ ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਵੀ।
ਆ ਜੁਹੋਤਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਂ ਸ਼ੀਰਂ ਪਾਵਕਸ਼ੋਚਿषਮ੍ । ਆਸ਼ੁਂ ਦੂਤਮਜਿਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮੀਡ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀ ਦੇਵਂ ਸਪਰ੍ਯਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਅ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਅਥਾਹ, ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਓ ਜੋ ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ਤਾ ਤ੍ਰੀ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਦੇਵਾ ਨਵ ਚਾਸਪਰ੍ਯਨ੍ । ਔਕ੍ਸ਼ਨ੍ਘृਤੈਰਸ੍ਤृਣਨ੍ਬਰ੍ਹਿਰਸ੍ਮਾ ਆਦਿਦ੍ਧੋਤਾਰਂ ਨ੍ਯਸਾਦਯਨ੍ਤ
ਤਿੰਨ ਸੌ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਉਨਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਜੋਂ ਬਿਠਾਇਆ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਮਨੀषਿਣਃ ਸਮ੍ਰਾਜਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਦੇਵਂ ਮਰ੍ਤਾਸ ਇਨ੍ਧਤੇ ਸਮਧ੍ਵਰੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਮਾਨਵ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਸੱਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਂ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵृਤ੍ਵਿਜਮਗ੍ਨੇ ਹੋਤਾਰਮੀਲ਼ਤੇ । ਗੋਪਾ ऋਤਸ੍ਯ ਦੀਦਿਹਿ ਸ੍ਵੇ ਦਮੇ
ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੁਖੀ ਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਚਮਕ।