ਇਦਮਾਪਃ ਪ੍ਰ ਵਹਤ ਯਤ੍ਕਿਂ ਚ ਦੁਰਿਤਂ ਮਯਿ । ਯਦ੍ਵਾਹਮਭਿਦੁਦ੍ਰੋਹ ਯਦ੍ਵਾ ਸ਼ੇਪ ਉਤਾਨृਤਮ੍
ਓ ਪਾਣੀਆਂ, ਇਹ ਲੈ ਜਾਓ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ — ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ।
ਆਪੋ ਅਦ੍ਯਾਨ੍ਵਚਾਰਿषਂ ਰਸੇਨ ਸਮਗਸ੍ਮਹਿ । ਪਯਸ੍ਵਾਨਗ੍ਨ ਆ ਗਹਿ ਤਂ ਮਾ ਸਂ ਸृਜ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਓ ਪਾਣੀਆਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ ਹਾਂ। ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਅੱਗ, ਇੱਥੇ ਆ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਨਾ ਕਰੇ।
ਸਂ ਮਾਗ੍ਨੇ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸृਜ ਸਂ ਪ੍ਰਜਯਾ ਸਮਾਯੁषਾ । ਵਿਦ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸਹ ऋषਿਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਇਕੱਠੀ ਦੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਣਣ।
ਕਸ੍ਯ ਨੂਨਂ ਕਤਮਸ੍ਯਾਮृਤਾਨਾਂ ਮਨਾਮਹੇ ਚਾਰੁ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਮ । ਕੋ ਨੋ ਮਹ੍ਯਾ ਅਦਿਤਯੇ ਪੁਨਰ੍ਦਾਤ੍ਪਿਤਰਂ ਚ ਦृਸ਼ੇਯਂ ਮਾਤਰਂ ਚ
ਕਿਹੜੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਨਾਮ ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ? ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖ ਸਕਾਂ?
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਯਾਮृਤਾਨਾਂ ਮਨਾਮਹੇ ਚਾਰੁ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਮ । ਸ ਨੋ ਮਹ੍ਯਾ ਅਦਿਤਯੇ ਪੁਨਰ੍ਦਾਤ੍ਪਿਤਰਂ ਚ ਦृਸ਼ੇਯਂ ਮਾਤਰਂ ਚ
ਅੱਗ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵ ਸਵਿਤਰੀਸ਼ਾਨਂ ਵਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਸਦਾਵਨ੍ਭਾਗਮੀਮਹੇ
ਹੇ ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵਤਾ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ ਇਤ੍ਥਾ ਭਗਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਃ ਪੁਰਾ ਨਿਦਃ । ਅਦ੍ਵੇषੋ ਹਸ੍ਤਯੋਰ੍ਦਧੇ
ਜੋ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਰੱਖੀ।
ਭਗਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵਯਮੁਦਸ਼ੇਮ ਤਵਾਵਸਾ । ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਰਾਯ ਆਰਭੇ
ਹੇ ਭਾਗ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਾਂ।
ਨਹਿ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਨ ਸਹੋ ਨ ਮਨ੍ਯੁਂ ਵਯਸ਼੍ਚਨਾਮੀ ਪਤਯਨ੍ਤ ਆਪੁਃ । ਨੇਮਾ ਆਪੋ ਅਨਿਮਿषਂ ਚਰਨ੍ਤੀਰ੍ਨ ਯੇ ਵਾਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਿਨਨ੍ਤ੍ਯਭ੍ਵਮ੍
ਤੇਰੀ ਰਾਜ, ਤਾਕਤ, ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ੀ, ਹੇ ਨਾਮੀ, ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਪਾਈ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਬਿਨਾ ਪਲਕ ਮਾਰੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਹਵਾ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਬੁਧ੍ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਵਨਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ੍ਤੂਪਂ ਦਦਤੇ ਪੂਤਦਕ੍ਸ਼ਃ । ਨੀਚੀਨਾ ਸ੍ਥੁਰੁਪਰਿ ਬੁਧ੍ਨ ਏषਾਮਸ੍ਮੇ ਅਨ੍ਤਰ੍ਨਿਹਿਤਾਃ ਕੇਤਵਃ ਸ੍ਯੁਃ
ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਤੰਭ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ—ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ।
ਉਰੁਂ ਹਿ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਪਨ੍ਥਾਮਨ੍ਵੇਤਵਾ ਉ । ਅਪਦੇ ਪਾਦਾ ਪ੍ਰਤਿਧਾਤਵੇऽਕਰੁਤਾਪਵਕ੍ਤਾ ਹृਦਯਾਵਿਧਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਚੌੜੀ ਰਾਹ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਤੇ ਉਹ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਬਿਨਾ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਨਾਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਭਿषਜਃ ਸਹਸ੍ਰਮੁਰ੍ਵੀ ਗਭੀਰਾ ਸੁਮਤਿष੍ਟੇ ਅਸ੍ਤੁ । ਬਾਧਸ੍ਵ ਦੂਰੇ ਨਿਰृਤਿਂ ਪਰਾਚੈਃ ਕृਤਂ ਚਿਦੇਨਃ ਪ੍ਰ ਮੁਮੁਗ੍ਧ੍ਯਸ੍ਮਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ, ਗਹਿਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ। ਬੇਸਮਤੀ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਛੁਡਾ।
ਅਮੀ ਯ ऋਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਹਿਤਾਸ ਉਚ੍ਚਾ ਨਕ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼੍ਰੇ ਕੁਹ ਚਿਦ੍ਦਿਵੇਯੁਃ । ਅਦਬ੍ਧਾਨਿ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਿਚਾਕਸ਼ਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਨਕ੍ਤਮੇਤਿ
ਉਹ ਤਾਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਟੱਲ ਹਨ; ਚੰਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਨ੍ਦਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਯਜਮਾਨੋ ਹਵਿਰ੍ਭਿਃ । ਅਹੇਲ਼ਮਾਨੋ ਵਰੁਣੇਹ ਬੋਧ੍ਯੁਰੁਸ਼ਂਸ ਮਾ ਨ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰ ਮੋषੀਃ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਯਜਮਾਨ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਆਗਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਰੁਣ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਥੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ; ਹੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਨਾ ਘਟਾ।
ਤਦਿਨ੍ਨਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਦਿਵਾ ਮਹ੍ਯਮਾਹੁਸ੍ਤਦਯਂ ਕੇਤੋ ਹृਦ ਆ ਵਿ ਚष੍ਟੇ । ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪੋ ਯਮਹ੍ਵਦ੍ਗृਭੀਤਃ ਸੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਮੁਮੋਕ੍ਤੁ
ਇਹ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਮੇਰਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਛੁਡਾ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪੋ ਹ੍ਯਹ੍ਵਦ੍ਗृਭੀਤਸ੍ਤ੍ਰਿष੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰੁਪਦੇषੁ ਬਦ੍ਧਃ । ਅਵੈਨਂ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣਃ ਸਸृਜ੍ਯਾਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਦਬ੍ਧੋ ਵਿ ਮੁਮੋਕ੍ਤੁ ਪਾਸ਼ਾਨ੍
ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇ।
ਅਵ ਤੇ ਹੇਲ਼ੋ ਵਰੁਣ ਨਮੋਭਿਰਵ ਯਜ੍ਞੇਭਿਰੀਮਹੇ ਹਵਿਰ੍ਭਿਃ । ਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਸ੍ਮਭ੍ਯਮਸੁਰ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨੇਨਾਂਸਿ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਥਃ ਕृਤਾਨਿ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਹਟਾ, ਨਮਸਕਾਰ, ਯਜਨ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਸੁਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਮਾਫ ਕਰ।
ਉਦੁਤ੍ਤਮਂ ਵਰੁਣ ਪਾਸ਼ਮਸ੍ਮਦਵਾਧਮਂ ਵਿ ਮਧ੍ਯਮਂ ਸ਼੍ਰਥਾਯ । ਅਥਾ ਵਯਮਾਦਿਤ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਤਵਾਨਾਗਸੋ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬੰਨ੍ਹਾ ਖੋਲ, ਹੇਠਲਾ ਤੇ ਵਿਚਲਾ ਵੀ ਖੋਲ। ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਰੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਹੋਈਏ।
ਯਚ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤੇ ਵਿਸ਼ੋ ਯਥਾ ਪ੍ਰ ਦੇਵ ਵਰੁਣ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਮਿਨੀਮਸਿ ਦ੍ਯਵਿਦ੍ਯਵਿ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਦਾ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਚਦੇ ਹਾਂ।
ਮਾ ਨੋ ਵਧਾਯ ਹਤ੍ਨਵੇ ਜਿਹੀਲ਼ਾਨਸ੍ਯ ਰੀਰਧਃ । ਮਾ ਹृਣਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯਵੇ
ਸਾਨੂੰ ਦੰਡ ਨਾ ਦੇ, ਨਾਂ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ, ਨਾਂ ਪਛਤਾਵੇ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਲਈ।
ਵਿ ਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਤੇ ਮਨੋ ਰਥੀਰਸ਼੍ਵਂ ਨ ਸਂਦਿਤਮ੍ । ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰੁਣ ਸੀਮਹਿ
ਤੇਰਾ ਦਿਲ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਾ ਸਕੀਏ।
ਪਰਾ ਹਿ ਮੇ ਵਿਮਨ੍ਯਵਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਵਸ੍ਯਇष੍ਟਯੇ । ਵਯੋ ਨ ਵਸਤੀਰੁਪ
ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਦਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨਰਮਾ ਵਰੁਣਂ ਕਰਾਮਹੇ । ਮृਲ਼ੀਕਾਯੋਰੁਚਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੇ ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤਦਿਤ੍ਸਮਾਨਮਾਸ਼ਾਤੇ ਵੇਨਨ੍ਤਾ ਨ ਪ੍ਰ ਯੁਚ੍ਛਤਃ । ਧृਤਵ੍ਰਤਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਉਹ ਇਨਾਮ, ਸਾਂਝੀ ਜਿੱਤ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਗਤ ਹਨ।
ਵੇਦਾ ਯੋ ਵੀਨਾਂ ਪਦਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਤਾਮ੍ । ਵੇਦ ਨਾਵਃ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਉਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਤੈਰਦੀਆਂ ਜਹਾਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦ ਮਾਸੋ ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਵਤਃ । ਵੇਦਾ ਯ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਉਹ, ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਉਹ ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦ ਵਾਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨਿਮੁਰੋਰृष੍ਵਸ੍ਯ ਬृਹਤਃ । ਵੇਦਾ ਯੇ ਅਧ੍ਯਾਸਤੇ
ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੌੜਾ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਪਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨਿ षਸਾਦ ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਵਰੁਣਃ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਵਾ । ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ
ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਵਰੁਣ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਣ ਲਈ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਦ੍ਭੁਤਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਁ ਅਭਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਕृਤਾਨਿ ਯਾ ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਵਾ
ਉਥੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਭ ਅਜੋਬਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣੇ ਹਨ।
ਸ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾ ਸੁਕ੍ਰਤੁਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸੁਪਥਾ ਕਰਤ੍ । ਪ੍ਰ ਣ ਆਯੂਂषਿ ਤਾਰਿषਤ੍
ਸੁਝਾਣ ਆਦਿਤਿਆ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਉਮਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ।