ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਰੁषੋ ਵਿਧਰ੍ਮਣਿ ਦੇਵਾਸੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਚਿਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਰੁਰੁਚਾਨਂ ਭਾਨੁਨਾ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਮਹਾਮਤ੍ਯਂ ਨ ਵਾਜਂ ਸਨਿष੍ਯਨ੍ਨੁਪ ਬ੍ਰੁਵੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦਿੱਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ।
ਆ ਮਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਨਿष੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵृਣੀਮਹੇ ਅਹ੍ਰਯਂ ਵਾਜਮृਗ੍ਮਿਯਮ੍ । ਰਾਤਿਂ ਭृਗੂਣਾਮੁਸ਼ਿਜਂ ਕਵਿਕ੍ਰਤੁਮਗ੍ਨਿਂ ਰਾਜਨ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ
ਅਸੀਂ ਸੁਖਦਾਈ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਟੱਲ ਇਨਾਮ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋਰਵਾਨ ਧਨ। ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਉਸ਼ਿਜ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਕਰਤਬੀਰ, ਅਗਨਿ, ਰਾਜਾ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰੋ ਜਨਾ ਵਾਜਸ਼੍ਰਵਸਮਿਹ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਯਤਸ੍ਰੁਚਃ ਸੁਰੁਚਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸਾਧਦਿष੍ਟਿਮਪਸਾਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਧਨ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਬੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ। ਚਮਕਦਾਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੁਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਪਾਵਕਸ਼ੋਚੇ ਤਵ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਰਿ ਹੋਤਰ੍ਯਜ੍ਞੇषੁ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषੋ ਨਰਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਦੁਵ ਇਚ੍ਛਮਾਨਾਸ ਆਪ੍ਯਮੁਪਾਸਤੇ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਧੇਹਿ ਤੇਭ੍ਯਃ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰਾ ਘਰ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਤਰ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਬੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ।
ਆ ਰੋਦਸੀ ਅਪृਣਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਯਦੇਨਮਪਸੋ ਅਧਾਰਯਨ੍ । ਸੋ ਅਧ੍ਵਰਾਯ ਪਰਿ ਣੀਯਤੇ ਕਵਿਰਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਚਨੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਲਈ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ।
ਨਮਸ੍ਯਤ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਂ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਂ ਦੁਵਸ੍ਯਤ ਦਮ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਰਥੀਰृਤਸ੍ਯ ਬृਹਤੋ ਵਿਚਰ੍षਣਿਰਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ। ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰੋ। ਅਗਨਿ, ਵੱਡੀ ਸਚਾਈ ਦਾ ਰਥੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਿਆ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਯਹ੍ਵਸ੍ਯ ਸਮਿਧਃ ਪਰਿਜ੍ਮਨੋऽਗ੍ਨੇਰਪੁਨਨ੍ਨੁਸ਼ਿਜੋ ਅਮृਤ੍ਯਵਃ । ਤਾਸਾਮੇਕਾਮਦਧੁਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਭੁਜਮੁ ਲੋਕਮੁ ਦ੍ਵੇ ਉਪ ਜਾਮਿਮੀਯਤੁਃ
ਅਗਨਿ ਦੀ ਤਿੰਨ ਅਮਰ ਸਮਿੱਧਾਂ, ਉਸ਼ਿਜ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਾਈ, ਦੋ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਵਿਸ਼ਾਂ ਕਵਿਂ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਂ ਮਾਨੁषੀਰਿषਃ ਸਂ ਸੀਮਕृਣ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵਧਿਤਿਂ ਨ ਤੇਜਸੇ । ਸ ਉਦ੍ਵਤੋ ਨਿਵਤੋ ਯਾਤਿ ਵੇਵਿषਤ੍ਸ ਗਰ੍ਭਮੇषੁ ਭੁਵਨੇषੁ ਦੀਧਰਤ੍
ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਨੁੱਖੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ। ਉਹ ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸ ਜਿਨ੍ਵਤੇ ਜਠਰੇषੁ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍ਵृषਾ ਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਨਾਨਦਨ੍ਨ ਸਿਂਹਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਃ ਪृਥੁਪਾਜਾ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਸੁ ਰਤ੍ਨਾ ਦਯਮਾਨੋ ਵਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਉਹ ਜਠਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਚੌੜੇ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ, ਕੀਮਤੀ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ ਨਾਕਮਾਰੁਹਦ੍ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠਂ ਭਨ੍ਦਮਾਨਃ ਸੁਮਨ੍ਮਭਿਃ । ਸ ਪੂਰ੍ਵਵਜ੍ਜਨਯਞ੍ਜਨ੍ਤਵੇ ਧਨਂ ਸਮਾਨਮਜ੍ਮਂ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਜਾਗृਵਿਃ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਪੁਰਾਣਾ, ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਭਗਤ ਲਈ ਧਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਮਿਲ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦਾ ਹੋਇਆ।
ऋਤਾਵਾਨਂ ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਥ੍ਯਮਾ ਯਂ ਦਧੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਤਂ ਚਿਤ੍ਰਯਾਮਂ ਹਰਿਕੇਸ਼ਮੀਮਹੇ ਸੁਦੀਤਿਮਗ੍ਨਿਂ ਸੁਵਿਤਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ
ਸੱਚਾ, ਯਜਨ ਯੋਗ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਚਿਂ ਨ ਯਾਮਨ੍ਨਿषਿਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਂ ਕੇਤੁਂ ਦਿਵੋ ਰੋਚਨਸ੍ਥਾਮੁषਰ੍ਬੁਧਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਿਵੋ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤਂ ਤਮੀਮਹੇ ਨਮਸਾ ਵਾਜਿਨਂ ਬृਹਤ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ, ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਅਗਨਿ, ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਮੱਥਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵੱਡੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਮਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹੋਤਾਰਂ ਸ਼ੁਚਿਮਦ੍ਵਯਾਵਿਨਂ ਦਮੂਨਸਮੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਚਰ੍षਣਿਮ੍ । ਰਥਂ ਨ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਪੁषਾਯ ਦਰ੍ਸ਼ਤਂ ਮਨੁਰ੍ਹਿਤਂ ਸਦਮਿਦ੍ਰਾਯ ਈਮਹੇ
ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ, ਵਾਹ ਵਾਹ ਯੋਗ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ, ਮਨੂ ਨੇ ਨਿਵਾਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਪृਥੁਪਾਜਸੇ ਵਿਪੋ ਰਤ੍ਨਾ ਵਿਧਨ੍ਤ ਧਰੁਣੇषੁ ਗਾਤਵੇ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਿ ਦੇਵਾਁ ਅਮृਤੋ ਦੁਵਸ੍ਯਤ੍ਯਥਾ ਧਰ੍ਮਾਣਿ ਸਨਤਾ ਨ ਦੂਦੁषਤ੍
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਚੌੜੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਗਾਇਕ ਧਨ ਵੰਡਦੇ ਹਨ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਲਈ। ਅਗਨਿ, ਅਮਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੇ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦੂਤੋ ਰੋਦਸੀ ਦਸ੍ਮ ਈਯਤੇ ਹੋਤਾ ਨਿषਤ੍ਤੋ ਮਨੁषਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਭੂषਤਿ ਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ਦੇਵੇਭਿਰਗ੍ਨਿਰਿषਿਤੋ ਧਿਯਾਵਸੁਃ
ਸੁਨੇਹਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਅਜੋਬਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੁਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਗਨਿ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਧਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਤੁਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਵਿਦਥਸ੍ਯ ਸਾਧਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਮਹਯਨ੍ਤ ਚਿਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਅਪਾਂਸਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧਿ ਸਂਦਧੁਰ੍ਗਿਰਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਮ੍ਨਾਨਿ ਯਜਮਾਨ ਆ ਚਕੇ
ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਸਭਾ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭਜਨ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੇਟਾਂ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਯਜ੍ਞਾਨਾਮਸੁਰੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾਂ ਵਿਮਾਨਮਗ੍ਨਿਰ੍ਵਯੁਨਂ ਚ ਵਾਘਤਾਮ੍ । ਆ ਵਿਵੇਸ਼ ਰੋਦਸੀ ਭੂਰਿਵਰ੍ਪਸਾ ਪੁਰੁਪ੍ਰਿਯੋ ਭਨ੍ਦਤੇ ਧਾਮਭਿਃ ਕਵਿਃ
ਅਗਨਿ, ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਅਸੁਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਪ ਅਤੇ ਹੁਨਰ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਕਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਗ੍ਨਿਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਥਂ ਹਰਿਵ੍ਰਤਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮਪ੍ਸੁषਦਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਮ੍ । ਵਿਗਾਹਂ ਤੂਰ੍ਣਿਂ ਤਵਿषੀਭਿਰਾਵृਤਂ ਭੂਰ੍ਣਿਂ ਦੇਵਾਸ ਇਹ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦਧੁਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਵਚਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਤੇਜ਼, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵੇਭਿਰ੍ਮਨੁषਸ਼੍ਚ ਜਨ੍ਤੁਭਿਸ੍ਤਨ੍ਵਾਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਪੁਰੁਪੇਸ਼ਸਂ ਧਿਯਾ । ਰਥੀਰਨ੍ਤਰੀਯਤੇ ਸਾਧਦਿष੍ਟਿਭਿਰ੍ਜੀਰੋ ਦਮੂਨਾ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਚਾਤਨਃ
ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੋਚ ਦੁਆਰਾ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੁਰੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਜਰਸ੍ਵ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯ ਆਯੁਨ੍ਯੂਰ੍ਜਾ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ ਸਮਿषੋ ਦਿਦੀਹਿ ਨਃ । ਵਯਾਂਸਿ ਜਿਨ੍ਵ ਬृਹਤਸ਼੍ਚ ਜਾਗृਵ ਉਸ਼ਿਗ੍ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਸੁਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵਿਪਾਮ੍
ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਧ; ਸਾਨੂੰ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਪਾਲ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਮਕ। ਸਾਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ।
ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਂ ਯਹ੍ਵਮਤਿਥਿਂ ਨਰਃ ਸਦਾ ਯਨ੍ਤਾਰਂ ਧੀਨਾਮੁਸ਼ਿਜਂ ਚ ਵਾਘਤਾਮ੍ । ਅਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਚੇਤਨਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਪ੍ਰ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਨਮਸਾ ਜੂਤਿਭਿਰ੍ਵृਧੇ
ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਮਾਨ, ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਭਾਵਾ ਦੇਵਃ ਸੁਰਣਃ ਪਰਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਰਗ੍ਨਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸ਼ਵਸਾ ਸੁਮਦ੍ਰਥਃ । ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਭੂਰਿਪੋषਿਣੋ ਵਯਮੁਪ ਭੂषੇਮ ਦਮ ਆ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਤਵ ਧਾਮਾਨ੍ਯਾ ਚਕੇ ਯੇਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਭਵੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ । ਜਾਤ ਆਪृਣੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਰੋਦਸੀ ਅਗ੍ਨੇ ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪਰਿਭੂਰਸਿ ਤ੍ਮਨਾ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਚਾਨਣ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਅਕਤੀ ਬਣਿਆ। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਦਂਸਨਾਭ੍ਯੋ ਬृਹਦਰਿਣਾਦੇਕਃ ਸ੍ਵਪਸ੍ਯਯਾ ਕਵਿਃ । ਉਭਾ ਪਿਤਰਾ ਮਹਯਨ੍ਨਜਾਯਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਭੂਰਿਰੇਤਸਾ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ, ਵੱਡਾ, ਕਵੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਬੀਜ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਿਤ੍ਸਮਿਤ੍ਸੁਮਨਾ ਬੋਧ੍ਯਸ੍ਮੇ ਸ਼ੁਚਾਸ਼ੁਚਾ ਸੁਮਤਿਂ ਰਾਸਿ ਵਸ੍ਵਃ । ਆ ਦੇਵ ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਥਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਸਖਾ ਸਖੀਨ੍ਸੁਮਨਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਗ੍ਨੇ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਚੇਤਨ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਾਗ; ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਦਇਆ ਦੇ। ਯਜਨਾ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਦੋਸਤ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਹੇ ਅਗਨਿ।
ਯਂ ਦੇਵਾਸਸ੍ਤ੍ਰਿਰਹਨ੍ਨਾਯਜਨ੍ਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਗ੍ਨਿਃ । ਸੇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਕृਧੀ ਨਸ੍ਤਨੂਨਪਾਦ੍ਘृਤਯੋਨਿਂ ਵਿਧਨ੍ਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਗਨਿ—ਇਹ ਯਜਨਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਕਰ, ਹੇ ਤਨੂਨਾਪਾਤ, ਘੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਅਲਤਾਰ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰ ਦੀਧਿਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾ ਜਿਗਾਤਿ ਹੋਤਾਰਮਿਲ਼ਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਅਚ੍ਛਾ ਨਮੋਭਿਰ੍ਵृषਭਂ ਵਨ੍ਦਧ੍ਯੈ ਸ ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਿषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨ੍
ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਇਲਾ, ਯਜਨਾ ਲਈ। ਆਦਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਵੱਢੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ; ਉਹ, ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਵਾਂ ਗਾਤੁਰਧ੍ਵਰੇ ਅਕਾਰ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚੀਂषਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਰਜਾਂਸਿ । ਦਿਵੋ ਵਾ ਨਾਭਾ ਨ੍ਯਸਾਦਿ ਹੋਤਾ ਸ੍ਤृਣੀਮਹਿ ਦੇਵਵ੍ਯਚਾ ਵਿ ਬਰ੍ਹਿਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੂਜਾਰੀ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਦਿਵਯ ਚਾਦਰ, ਵਿਛਾਈਏ।
ਸਪ੍ਤ ਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨਸਾ ਵृਣਾਨਾ ਇਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਨ੍ਨृਤੇਨ । ਨृਪੇਸ਼ਸੋ ਵਿਦਥੇषੁ ਪ੍ਰ ਜਾਤਾ ਅਭੀਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਵਿ ਚਰਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੀਃ
ਸੱਤ ਪੂਜਾਰੀ ਮਨ ਨਾਲ ਚੁਣ ਕੇ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹੋਏ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ; ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਆ ਭਨ੍ਦਮਾਨੇ ਉषਸਾ ਉਪਾਕੇ ਉਤ ਸ੍ਮਯੇਤੇ ਤਨ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪੇ । ਯਥਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਜੁਜੋषਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਁ ਉਤ ਵਾ ਮਹੋਭਿਃ
ਸਵੇਰੇ, ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਕਲਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ।