ਵृष੍ਣਃ ਕੋਸ਼ਃ ਪਵਤੇ ਮਧ੍ਵ ਊਰ੍ਮਿਰ੍ਵृषਭਾਨ੍ਨਾਯ ਵृषਭਾਯ ਪਾਤਵੇ । ਵृषਣਾਧ੍ਵਰ੍ਯੂ ਵृषਭਾਸੋ ਅਦ੍ਰਯੋ ਵृषਣਂ ਸੋਮਂ ਵृषਭਾਯ ਸੁष੍ਵਤਿ
ਬਲ ਵਾਲੇ ਦਾ ਘੜਾ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਲ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ। ਯਜਮਾਨ ਵੀ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪੱਥਰ ਵੀ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਬਲ ਵਾਲੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ।
ਵृषਾ ਤੇ ਵਜ੍ਰ ਉਤ ਤੇ ਵृषਾ ਰਥੋ ਵृषਣਾ ਹਰੀ ਵृषਭਾਣ੍ਯਾਯੁਧਾ । ਵृष੍ਣੋ ਮਦਸ੍ਯ ਵृषਭ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿष ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਸ੍ਯ ਵृषਭਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਣੁਹਿ
ਤੇਰਾ ਵਜਰ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਰਥ ਵੀ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਵੀ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੌਜ ਮਸਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਲ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਰੱਜ ਜਾ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਨਾਵਂ ਨ ਸਮਨੇ ਵਚਸ੍ਯੁਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਯਾਮਿ ਸਵਨੇषੁ ਦਾਧृषਿਃ । ਕੁਵਿਨ੍ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਵਚਸੋ ਨਿਬੋਧਿषਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮੁਤ੍ਸਂ ਨ ਵਸੁਨਃ ਸਿਚਾਮਹੇ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੌਕਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈਂ। ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਕੂਏ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਲੈਈਏ।
ਪੁਰਾ ਸਮ੍ਬਾਧਾਦਭ੍ਯਾ ਵਵृਤ੍ਸ੍ਵ ਨੋ ਧੇਨੁਰ੍ਨ ਵਤ੍ਸਂ ਯਵਸਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਯੁषੀ । ਸਕृਤ੍ਸੁ ਤੇ ਸੁਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਸਂ ਪਤ੍ਨੀਭਿਰ੍ਨ ਵृषਣੋ ਨਸੀਮਹਿ
ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਨੂਨਂ ਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਦੁਹੀਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਮਘੋਨੀ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਮਾਤਿ ਧਗ੍ਭਗੋ ਨੋ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਇਨਾਮ ਦੇਵੇ। ਸਾਡੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਤ ਦੇ, ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਰੋਕ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।
ਤਦਸ੍ਮੈ ਨਵ੍ਯਮਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦਰ੍ਚਤ ਸ਼ੁष੍ਮਾ ਯਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥੋਦੀਰਤੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਯਦ੍ਗੋਤ੍ਰਾ ਸਹਸਾ ਪਰੀਵृਤਾ ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਦृਂਹਿਤਾਨ੍ਯੈਰਯਤ੍
ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤਾਕਤ ਹੁਣ ਜਾਗ ਪਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੋਮ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਝੋਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਭੂਤੁ ਯੋ ਹ ਪ੍ਰਥਮਾਯ ਧਾਯਸ ਓਜੋ ਮਿਮਾਨੋ ਮਹਿਮਾਨਮਾਤਿਰਤ੍ । ਸ਼ੂਰੋ ਯੋ ਯੁਤ੍ਸੁ ਤਨ੍ਵਂ ਪਰਿਵ੍ਯਤ ਸ਼ੀਰ੍षਣਿ ਦ੍ਯਾਂ ਮਹਿਨਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ
ਉਹ ਆਵੇ ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮਾਪ ਕੇ ਵੱਡਿਆਈ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੀਰ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧਾਕृਣੋਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਯਦਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ਼ੁष੍ਮਮੈਰਯਃ । ਰਥੇष੍ਠੇਨ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵੇਨ ਵਿਚ੍ਯੁਤਾਃ ਪ੍ਰ ਜੀਰਯਃ ਸਿਸ੍ਰਤੇ ਸਧ੍ਰ੍ਯਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਇਕੱਠੇ ਪਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।
ਅਧਾ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਭਿ ਮਜ੍ਮਨੇਸ਼ਾਨਕृਤ੍ਪ੍ਰਵਯਾ ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਧਤ । ਆਦ੍ਰੋਦਸੀ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਵਹ੍ਨਿਰਾਤਨੋਤ੍ਸੀਵ੍ਯਨ੍ਤਮਾਂਸਿ ਦੁਧਿਤਾ ਸਮਵ੍ਯਯਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਦृਂਹਦੋਜਸਾਧਰਾਚੀਨਮਕृਣੋਦਪਾਮਪਃ । ਅਧਾਰਯਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਸਮਸ੍ਤਭ੍ਨਾਨ੍ਮਾਯਯਾ ਦ੍ਯਾਮਵਸ੍ਰਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵਗਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਸਮੇਤ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾਸ੍ਮਾ ਅਰਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਯਂ ਪਿਤਾਕृਣੋਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਾ ਜਨੁषੋ ਵੇਦਸਸ੍ਪਰਿ । ਯੇਨਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਿ ਕ੍ਰਿਵਿਂ ਸ਼ਯਧ੍ਯੈ ਵਜ੍ਰੇਣ ਹਤ੍ਵ੍ਯਵृਣਕ੍ਤੁਵਿष੍ਵਣਿਃ
ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ।
ਅਮਾਜੂਰਿਵ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਸਚਾ ਸਤੀ ਸਮਾਨਾਦਾ ਸਦਸਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਯੇ ਭਗਮ੍ । ਕृਧਿ ਪ੍ਰਕੇਤਮੁਪ ਮਾਸ੍ਯਾ ਭਰ ਦਦ੍ਧਿ ਭਾਗਂ ਤਨ੍ਵੋ ਯੇਨ ਮਾਮਹਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਭਾਗਾ, ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਫ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼, ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਆ, ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਾਵੀਏ।
ਭੋਜਂ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਯਂ ਹੁਵੇਮ ਦਦਿष੍ਟ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਪਾਂਸਿ ਵਾਜਾਨ੍ । ਅਵਿਡ੍ਢੀਨ੍ਦ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਯਾ ਨ ਊਤੀ ਕृਧਿ ਵृषਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸ੍ਯਸੋ ਨਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਦਾਤਾਰ ਵਾਂਗ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇਵੀਂ, ਆਪਣੀ ਅਜੀਬ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾ।
ਨੂਨਂ ਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਦੁਹੀਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਮਘੋਨੀ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਮਾਤਿ ਧਗ੍ਭਗੋ ਨੋ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਇਨਾਮ ਦੇਵੇ। ਸਾਡੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਤ ਦੇ, ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਰੋਕ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।
ਪ੍ਰਾਤਾ ਰਥੋ ਨਵੋ ਯੋਜਿ ਸਸ੍ਨਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਸ੍ਤ੍ਰਿਕਸ਼ਃ ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਃ । ਦਸ਼ਾਰਿਤ੍ਰੋ ਮਨੁष੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍षਾਃ ਸ ਇष੍ਟਿਭਿਰ੍ਮਤਿਭੀ ਰਂਹ੍ਯੋ ਭੂਤ੍
ਸਵੇਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਚਾਰ ਜੋੜ, ਤਿੰਨ ਥਾਂ, ਤੇ ਸੱਤ ਰੱਸੇ ਹਨ। ਦੱਸ ਪਹੀਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਸਾਸ੍ਮਾ ਅਰਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮੁਤੋ ਤृਤੀਯਂ ਮਨੁषਃ ਸ ਹੋਤਾ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਮਨ੍ਯ ਊ ਜਨਨ੍ਤ ਸੋ ਅਨ੍ਯੇਭਿਃ ਸਚਤੇ ਜੇਨ੍ਯੋ ਵृषਾ
ਉਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾ, ਦੂਜਾ ਤੇ ਤੀਜਾ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ। ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰੀ ਨੁ ਕਂ ਰਥ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੋਜਮਾਯੈ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਵਚਸਾ ਨਵੇਨ । ਮੋ षੁ ਤ੍ਵਾਮਤ੍ਰ ਬਹਵੋ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਿ ਰੀਰਮਨ੍ਯਜਮਾਨਾਸੋ ਅਨ੍ਯੇ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਭਜਨ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ। ਇੰਦਰ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ।
ਆ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਹ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਾ षਡ੍ਭਿਰ੍ਹੂਯਮਾਨਃ । ਆष੍ਟਾਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਸੋਮਪੇਯਮਯਂ ਸੁਤਃ ਸੁਮਖ ਮਾ ਮृਧਸ੍ਕਃ
ਇੰਦਰ, ਦੋ ਜਾਂ ਚਾਰ ਜਾਂ ਛੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਤੇ ਆ। ਅੱਠ ਜਾਂ ਦਸ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀ, ਦਾਤਾਰਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਆ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਾ ਯਾਹ੍ਯਰ੍ਵਾਙਾ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤਾ ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਜਾਨਃ । ਆ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਾ ਸੁਰਥੇਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾ षष੍ਟ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸੋਮਪੇਯਮ੍
ਵੀਹ, ਤੀਹ ਜਾਂ ਚਾਲੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆ। ਪੰਜਾਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ, ਸੱਠ ਜਾਂ ਸੱਤਾਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀ।
ਆਸ਼ੀਤ੍ਯਾ ਨਵਤ੍ਯਾ ਯਾਹ੍ਯਰ੍ਵਾਙਾ ਸ਼ਤੇਨ ਹਰਿਭਿਰੁਹ੍ਯਮਾਨਃ । ਅਯਂ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ੁਨਹੋਤ੍ਰੇषੁ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਯਾ ਪਰਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਦਾਯ
ਅੱਸੀ ਜਾਂ ਨੱਬੇ, ਜਾਂ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ। ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਨਹੋਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਹ੍ਯਚ੍ਛਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਹਰੀ ਧੁਰਿ ਧਿष੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਯ । ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਹਿ ਵਿਹਵ੍ਯੋ ਬਭੂਥਾਸ੍ਮਿਞ੍ਛੂਰ ਸਵਨੇ ਮਾਦਯਸ੍ਵ
ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਭਜਨ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਜੋੜ। ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇਸ ਸੋਮ ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਨ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਖ੍ਯਂ ਵਿ ਯੋषਦਸ੍ਮਭ੍ਯਮਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦੁਹੀਤ । ਉਪ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਵਰੂਥੇ ਗਭਸ੍ਤੌ ਪ੍ਰਾਯੇਪ੍ਰਾਯੇ ਜਿਗੀਵਾਂਸਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਸਾਡੀ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਟੁੱਟੇ; ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਦੀ ਧੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਜੀਊਣ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਆਸਰੇ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਨੂਨਂ ਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਦੁਹੀਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਮਘੋਨੀ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਮਾਤਿ ਧਗ੍ਭਗੋ ਨੋ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਹੁਣ, ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਹਫ਼ਾ ਵਾਂਗ ਮਿਲੇ। ਸਾਡੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼, ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾ ਮੁੜੇ। ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਵਿਰਲੇ ਹੋ ਕੇ।
ਅਪਾਯ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸੋ ਮਦਾਯ ਮਨੀषਿਣਃ ਸੁਵਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਸਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਿਵਿ ਵਾਵृਧਾਨ ਓਕੋ ਦਧੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਰਃ
ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ, ਰਸ ਭਰਿਆ, ਵਹਿੰਦਾ ਸੋਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਾਨੋ ਮਧ੍ਵੋ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤੋऽਹਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਰ੍ਣੋਵृਤਂ ਵਿ ਵृਸ਼੍ਚਤ੍ । ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਵਯੋ ਨ ਸ੍ਵਸਰਾਣ੍ਯਚ੍ਛਾ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ ਚ ਨਦੀਨਾਂ ਚਕ੍ਰਮਨ੍ਤ
ਇਸ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਥ ਵਿਚ ਵੱਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਅਜਗਰ ਮਾਰਿਆ ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਨਦੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਖੁਲ ਗਏ।
ਸ ਮਾਹਿਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਰ੍ਣੋ ਅਪਾਂ ਪ੍ਰੈਰਯਦਹਿਹਾਚ੍ਛਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ । ਅਜਨਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਦਦ੍ਗਾ ਅਕ੍ਤੁਨਾਹ੍ਨਾਂ ਵਯੁਨਾਨਿ ਸਾਧਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਬਣਾਇਆ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕੰਮ ਚਲਾਏ।
ਸੋ ਅਪ੍ਰਤੀਨਿ ਮਨਵੇ ਪੁਰੂਣੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਾਸ਼ਦ੍ਦਾਸ਼ੁषੇ ਹਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਰਮ੍ । ਸਦ੍ਯੋ ਯੋ ਨृਭ੍ਯੋ ਅਤਸਾਯ੍ਯੋ ਭੂਤ੍ਪਸ੍ਪृਧਾਨੇਭ੍ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਤੌ
ਅਜੈਤੂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਭਗਤ ਲਈ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸ ਸੁਨ੍ਵਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯਮਾ ਦੇਵੋ ਰਿਣਙ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ ਸ੍ਤਵਾਨ੍ । ਆ ਯਦ੍ਰਯਿਂ ਗੁਹਦਵਦ੍ਯਮਸ੍ਮੈ ਭਰਦਂਸ਼ਂ ਨੈਤਸ਼ੋ ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਜਾਂ ਖੁੱਲਾ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਗ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਮਿਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰਨ੍ਧਯਤ੍ਸਦਿਵਃ ਸਾਰਥਯੇ ਸ਼ੁष੍ਣਮਸ਼ੁषਂ ਕੁਯਵਂ ਕੁਤ੍ਸਾਯ । ਦਿਵੋਦਾਸਾਯ ਨਵਤਿਂ ਚ ਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰੋ ਵ੍ਯੈਰਚ੍ਛਮ੍ਬਰਸ੍ਯ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਥਯਾ ਲਈ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ, ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਕੁਯਵ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਵੀ। ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੀ ਨਵਾਂਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਚਥਮਹੇਮ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾ ਨ ਤ੍ਮਨਾ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ । ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਤਤ੍ਸਾਪ੍ਤਮਾਸ਼ੁषਾਣਾ ਨਨਮੋ ਵਧਰਦੇਵਸ੍ਯ ਪੀਯੋਃ
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਸੱਤਵੀਂ ਨਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦਾਤਾਰ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਂ ਹੋਈਏ।