ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਯਃ ਸ਼ਤਮਾ ਸਹਸ੍ਰਂ ਭੂਮ੍ਯਾ ਉਪਸ੍ਥੇऽਵਪਜ੍ਜਘਨ੍ਵਾਨ੍ । ਕੁਤ੍ਸਸ੍ਯਾਯੋਰਤਿਥਿਗ੍ਵਸ੍ਯ ਵੀਰਾਨ੍ਨ੍ਯਾਵृਣਗ੍ਭਰਤਾ ਸੋਮਮਸ੍ਮੈ
ਹੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਜਿਸ ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਕੁਤਸ, ਆਯੁ ਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਯਨ੍ਨਰਃ ਕਾਮਯਾਧ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀ ਵਹਨ੍ਤੋ ਨਸ਼ਥਾ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇ । ਗਭਸ੍ਤਿਪੂਤਂ ਭਰਤ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਂ ਯਜ੍ਯਵੋ ਜੁਹੋਤ
ਹੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਲਈ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤਾ ਸੋਮ ਰਸ, ਉੱਚੀ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵਃ ਕਰ੍ਤਨਾ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਮਸ੍ਮੈ ਵਨੇ ਨਿਪੂਤਂ ਵਨ ਉਨ੍ਨਯਧ੍ਵਮ੍ । ਜੁषਾਣੋ ਹਸ੍ਤ੍ਯਮਭਿ ਵਾਵਸ਼ੇ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਂ ਮਦਿਰਂ ਜੁਹੋਤ
ਹੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਉਸ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ, ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੱਧ ਲੱਕੜ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵਃ ਪਯਸੋਧਰ੍ਯਥਾ ਗੋਃ ਸੋਮੇਭਿਰੀਂ ਪृਣਤਾ ਭੋਜਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਵੇਦਾਹਮਸ੍ਯ ਨਿਭृਤਂ ਮ ਏਤਦ੍ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਭੂਯੋ ਯਜਤਸ਼੍ਚਿਕੇਤ
ਹੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਇਥੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਵੋ ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਾ । ਤਮੂਰ੍ਦਰਂ ਨ ਪृਣਤਾ ਯਵੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮੇਭਿਸ੍ਤਦਪੋ ਵੋ ਅਸ੍ਤੁ
ਹੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਫਲਤਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਸੋ ਦਾਨਾਯ ਰਾਧਃ ਸਮਰ੍ਥਯਸ੍ਵ ਬਹੁ ਤੇ ਵਸਵ੍ਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾ ਅਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਹੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਹ ਧਨ ਬਖ਼ਸ਼, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਸਾਡੀ ਥਾਂ ਟਿਕਾ। ਇੰਦਰ, ਜਿਹੜੀ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਹਰ ਦਿਨ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਬਹਾਦਰ ਬਣੀਏ।
ਪ੍ਰ ਘਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਮਹਾਨਿ ਸਤ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰਣਾਨਿ ਵੋਚਮ੍ । ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇष੍ਵਪਿਬਤ੍ਸੁਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਦੇ ਅਹਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਘਾਨ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੱਚੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਤ੍ਰਿਕਦਰੁਕ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਂਸ਼ੇ ਦ੍ਯਾਮਸ੍ਤਭਾਯਦ੍ਬृਹਨ੍ਤਮਾ ਰੋਦਸੀ ਅਪृਣਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਸ ਧਾਰਯਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਪਪ੍ਰਥਚ੍ਚ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਫੈਲਾਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸਦ੍ਮੇਵ ਪ੍ਰਾਚੋ ਵਿ ਮਿਮਾਯ ਮਾਨੈਰ੍ਵਜ੍ਰੇਣ ਖਾਨ੍ਯਤृਣਨ੍ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਵृਥਾਸृਜਤ੍ਪਥਿਭਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘਯਾਥੈਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਗ੍ਹਾ ਮਾਪੀਆਂ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਗਣ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸ ਪ੍ਰਵੋਲ਼੍ਹॄਨ੍ਪਰਿਗਤ੍ਯਾ ਦਭੀਤੇਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਧਾਗਾਯੁਧਮਿਦ੍ਧੇ ਅਗ੍ਨੌ । ਸਂ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੈਰਸृਜਦ੍ਰਥੇਭਿਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸ ਈਂ ਮਹੀਂ ਧੁਨਿਮੇਤੋਰਰਮ੍ਣਾਤ੍ਸੋ ਅਸ੍ਨਾਤॄਨਪਾਰਯਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ । ਤ ਉਤ੍ਸ੍ਨਾਯ ਰਯਿਮਭਿ ਪ੍ਰ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਹੜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ। ਦਾਨੀ ਵਾਸਤੇ ਉਹ ਧਨ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸੋਦਞ੍ਚਂ ਸਿਨ੍ਧੁਮਰਿਣਾਨ੍ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰੇਣਾਨ ਉषਸਃ ਸਂ ਪਿਪੇष । ਅਜਵਸੋ ਜਵਿਨੀਭਿਰ੍ਵਿਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਗਵੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਪਗੋਹਂ ਕਨੀਨਾਮਾਵਿਰ੍ਭਵਨ੍ਨੁਦਤਿष੍ਠਤ੍ਪਰਾਵृਕ੍ । ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼੍ਰੋਣ ਸ੍ਥਾਦ੍ਵ੍ਯਨਗਚष੍ਟ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਵੀਂ ਪੈਦਾਵਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ। ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਭਿਨਦ੍ਵਲਮਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਗृਣਾਨੋ ਵਿ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਦृਂਹਿਤਾਨ੍ਯੈਰਤ੍ । ਰਿਣਗ੍ਰੋਧਾਂਸਿ ਕृਤ੍ਰਿਮਾਣ੍ਯੇषਾਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਢੀ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਨਾਭ੍ਯੁਪ੍ਯਾ ਚੁਮੁਰਿਂ ਧੁਨਿਂ ਚ ਜਘਨ੍ਥ ਦਸ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰ ਦਭੀਤਿਮਾਵਃ । ਰਮ੍ਭੀ ਚਿਦਤ੍ਰ ਵਿਵਿਦੇ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਤੂੰ ਚੁਮੁਰੀ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਦੱਸਯੁ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਡਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ। ਇੱਥੇ ਤਰਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਨਾ ਮਿਲ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਨੂਨਂ ਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਦੁਹੀਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਮਘੋਨੀ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਮਾਤਿ ਧਗ੍ਭਗੋ ਨੋ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ। ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਚੜ੍ਹੇ। ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਬਹਾਦਰ ਬਣੀਏ।
ਪ੍ਰ ਵਃ ਸਤਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਤਮਾਯ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮਗ੍ਨਾਵਿਵ ਸਮਿਧਾਨੇ ਹਵਿਰ੍ਭਰੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਜੁਰ੍ਯਂ ਜਰਯਨ੍ਤਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸਨਾਦ੍ਯੁਵਾਨਮਵਸੇ ਹਵਾਮਹੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਜੈ, ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਤੇ ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਬृਹਤਃ ਕਿਂ ਚਨੇਮृਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮ੍ਭृਤਾਧਿ ਵੀਰ੍ਯਾ । ਜਠਰੇ ਸੋਮਂ ਤਨ੍ਵੀ ਸਹੋ ਮਹੋ ਹਸ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਂ ਭਰਤਿ ਸ਼ੀਰ੍षਣਿ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਮਹਾਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸੋਮ ਰਸ, ਦੇਹ ਵਿਚ ਬਲ ਤੇ ਵੱਡਿਆਈ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਤੇ ਸਿਰ ਵਿਚ ਬੁੱਧੀ ਹੈ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਭ੍ਵੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਨ ਸਮੁਦ੍ਰੈਃ ਪਰ੍ਵਤੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਰਥਃ । ਨ ਤੇ ਵਜ੍ਰਮਨ੍ਵਸ਼੍ਨੋਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ ਯਦਾਸ਼ੁਭਿਃ ਪਤਸਿ ਯੋਜਨਾ ਪੁਰੁ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀਆਂ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ, ਤੇਰਾ ਰਥ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮੈ ਯਜਤਾਯ ਧृष੍ਣਵੇ ਕ੍ਰਤੁਂ ਭਰਨ੍ਤਿ ਵृषਭਾਯ ਸਸ਼੍ਚਤੇ । ਵृषਾ ਯਜਸ੍ਵ ਹਵਿषਾ ਵਿਦੁष੍ਟਰਃ ਪਿਬੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਂ ਵृषਭੇਣ ਭਾਨੁਨਾ
ਸਾਰੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਵੀ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਕਰ, ਤੇ ਸੋਮ ਦਾ ਰਸ ਪੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵृष੍ਣਃ ਕੋਸ਼ਃ ਪਵਤੇ ਮਧ੍ਵ ਊਰ੍ਮਿਰ੍ਵृषਭਾਨ੍ਨਾਯ ਵृषਭਾਯ ਪਾਤਵੇ । ਵृषਣਾਧ੍ਵਰ੍ਯੂ ਵृषਭਾਸੋ ਅਦ੍ਰਯੋ ਵृषਣਂ ਸੋਮਂ ਵृषਭਾਯ ਸੁष੍ਵਤਿ
ਬਲ ਵਾਲੇ ਦਾ ਘੜਾ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਲ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ। ਯਜਮਾਨ ਵੀ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪੱਥਰ ਵੀ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਬਲ ਵਾਲੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ।
ਵृषਾ ਤੇ ਵਜ੍ਰ ਉਤ ਤੇ ਵृषਾ ਰਥੋ ਵृषਣਾ ਹਰੀ ਵृषਭਾਣ੍ਯਾਯੁਧਾ । ਵृष੍ਣੋ ਮਦਸ੍ਯ ਵृषਭ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿष ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਸ੍ਯ ਵृषਭਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਣੁਹਿ
ਤੇਰਾ ਵਜਰ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਰਥ ਵੀ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਵੀ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੌਜ ਮਸਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਲ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਰੱਜ ਜਾ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਨਾਵਂ ਨ ਸਮਨੇ ਵਚਸ੍ਯੁਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਯਾਮਿ ਸਵਨੇषੁ ਦਾਧृषਿਃ । ਕੁਵਿਨ੍ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਵਚਸੋ ਨਿਬੋਧਿषਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮੁਤ੍ਸਂ ਨ ਵਸੁਨਃ ਸਿਚਾਮਹੇ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੌਕਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈਂ। ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਕੂਏ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਲੈਈਏ।
ਪੁਰਾ ਸਮ੍ਬਾਧਾਦਭ੍ਯਾ ਵਵृਤ੍ਸ੍ਵ ਨੋ ਧੇਨੁਰ੍ਨ ਵਤ੍ਸਂ ਯਵਸਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਯੁषੀ । ਸਕृਤ੍ਸੁ ਤੇ ਸੁਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਸਂ ਪਤ੍ਨੀਭਿਰ੍ਨ ਵृषਣੋ ਨਸੀਮਹਿ
ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਨੂਨਂ ਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਦੁਹੀਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਮਘੋਨੀ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਮਾਤਿ ਧਗ੍ਭਗੋ ਨੋ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਇਨਾਮ ਦੇਵੇ। ਸਾਡੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਤ ਦੇ, ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਰੋਕ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।
ਤਦਸ੍ਮੈ ਨਵ੍ਯਮਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦਰ੍ਚਤ ਸ਼ੁष੍ਮਾ ਯਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥੋਦੀਰਤੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਯਦ੍ਗੋਤ੍ਰਾ ਸਹਸਾ ਪਰੀਵृਤਾ ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਦृਂਹਿਤਾਨ੍ਯੈਰਯਤ੍
ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤਾਕਤ ਹੁਣ ਜਾਗ ਪਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੋਮ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਝੋਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਭੂਤੁ ਯੋ ਹ ਪ੍ਰਥਮਾਯ ਧਾਯਸ ਓਜੋ ਮਿਮਾਨੋ ਮਹਿਮਾਨਮਾਤਿਰਤ੍ । ਸ਼ੂਰੋ ਯੋ ਯੁਤ੍ਸੁ ਤਨ੍ਵਂ ਪਰਿਵ੍ਯਤ ਸ਼ੀਰ੍षਣਿ ਦ੍ਯਾਂ ਮਹਿਨਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ
ਉਹ ਆਵੇ ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮਾਪ ਕੇ ਵੱਡਿਆਈ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੀਰ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧਾਕृਣੋਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਯਦਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ਼ੁष੍ਮਮੈਰਯਃ । ਰਥੇष੍ਠੇਨ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵੇਨ ਵਿਚ੍ਯੁਤਾਃ ਪ੍ਰ ਜੀਰਯਃ ਸਿਸ੍ਰਤੇ ਸਧ੍ਰ੍ਯਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਇਕੱਠੇ ਪਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।
ਅਧਾ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਭਿ ਮਜ੍ਮਨੇਸ਼ਾਨਕृਤ੍ਪ੍ਰਵਯਾ ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਧਤ । ਆਦ੍ਰੋਦਸੀ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਵਹ੍ਨਿਰਾਤਨੋਤ੍ਸੀਵ੍ਯਨ੍ਤਮਾਂਸਿ ਦੁਧਿਤਾ ਸਮਵ੍ਯਯਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਦृਂਹਦੋਜਸਾਧਰਾਚੀਨਮਕृਣੋਦਪਾਮਪਃ । ਅਧਾਰਯਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਸਮਸ੍ਤਭ੍ਨਾਨ੍ਮਾਯਯਾ ਦ੍ਯਾਮਵਸ੍ਰਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵਗਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਸਮੇਤ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।