ਯਃ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਪਚਤੇ ਦੁਧ੍ਰ ਆ ਚਿਦ੍ਵਾਜਂ ਦਰ੍ਦਰ੍षਿ ਸ ਕਿਲਾਸਿ ਸਤ੍ਯਃ । ਵਯਂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਹ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸੁਵੀਰਾਸੋ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦੇਮ
ਜੋ ਸੋਮ ਪੀੜਨ ਜਾਂ ਪਕਾਉਣ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੱਚਾ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ, ਇੰਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।
ऋਤੁਰ੍ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਯਾ ਅਪਸ੍ਪਰਿ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਜਾਤ ਆਵਿਸ਼ਦ੍ਯਾਸੁ ਵਰ੍ਧਤੇ । ਤਦਾਹਨਾ ਅਭਵਤ੍ਪਿਪ੍ਯੁषੀ ਪਯੋऽਂਸ਼ੋਃ ਪੀਯੂषਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਦੁਕ੍ਥ੍ਯਮ੍
ਮੌਸਮ, ਮਾਂ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਵਧਿਆ; ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਬਣਿਆ—ਸਾਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ।
ਸਧ੍ਰੀਮਾ ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਿ ਬਿਭ੍ਰਤੀਃ ਪਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸ੍ਨ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰ ਭਰਨ੍ਤ ਭੋਜਨਮ੍ । ਸਮਾਨੋ ਅਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਤਾਮਨੁष੍ਯਦੇ ਯਸ੍ਤਾਕृਣੋਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਉਹ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਧ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕੋ ਰਾਹ ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਨ੍ਵੇਕੋ ਵਦਤਿ ਯਦ੍ਦਦਾਤਿ ਤਦ੍ਰੂਪਾ ਮਿਨਨ੍ਤਦਪਾ ਏਕ ਈਯਤੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਏਕਸ੍ਯ ਵਿਨੁਦਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਤੇ ਯਸ੍ਤਾਕृਣੋਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਇਕ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਪਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਇਕੱਲਾ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਇਕ ਦੇ ਕੰਮ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟਿਂ ਵਿਭਜਨ੍ਤ ਆਸਤੇ ਰਯਿਮਿਵ ਪृष੍ਠਂ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਮਾਯਤੇ । ਅਸਿਨ੍ਵਨ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੈਃ ਪਿਤੁਰਤ੍ਤਿ ਭੋਜਨਂ ਯਸ੍ਤਾਕृਣੋਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਉਹ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਖੁਰਾਕ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਨ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਧਾਕृਣੋਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਂਦृਸ਼ੇ ਦਿਵੇ ਯੋ ਧੌਤੀਨਾਮਹਿਹਨ੍ਨਾਰਿਣਕ੍ਪਥਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰੁਦਭਿਰ੍ਨ ਵਾਜਿਨਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵਾ ਅਜਨਨ੍ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਰਾਹ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਭਜਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯੋ ਭੋਜਨਂ ਚ ਦਯਸੇ ਚ ਵਰ੍ਧਨਮਾਰ੍ਦ੍ਰਾਦਾ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਮਧੁਮਦ੍ਦੁਦੋਹਿਥ । ਸ ਸ਼ੇਵਧਿਂ ਨਿ ਦਧਿषੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਕ ਈਸ਼ਿषੇ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਜੋ ਖਾਣਾ ਤੇ ਵਾਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੀਲੇ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਵਿਚੋਂ ਮਿੱਠਾ ਜਲ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਲਈ ਖਜਾਨਾ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਇਕੋ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁष੍ਪਿਣੀਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ੍ਵਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਣਾਧਿ ਦਾਨੇ ਵ੍ਯਵਨੀਰਧਾਰਯਃ । ਯਸ਼੍ਚਾਸਮਾ ਅਜਨੋ ਦਿਦ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵ ਉਰੁਰੂਰ੍ਵਾਁ ਅਭਿਤਃ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਟਿਕਾਊ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯੋ ਨਾਰ੍ਮਰਂ ਸਹਵਸੁਂ ਨਿਹਨ੍ਤਵੇ ਪृਕ੍ਸ਼ਾਯ ਚ ਦਾਸਵੇਸ਼ਾਯ ਚਾਵਹਃ । ਊਰ੍ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਅਪਰਿਵਿष੍ਟਮਾਸ੍ਯਮੁਤੈਵਾਦ੍ਯ ਪੁਰੁਕृਤ੍ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਦਿਆਲੂ ਨੂੰ ਆਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਵਾ ਯਸ੍ਯ ਦਸ਼ ਸਾਕਮਾਦ੍ਯ ਏਕਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੌ ਯਦ੍ਧ ਚੋਦਮਾਵਿਥ । ਅਰਜ੍ਜੌ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਸਮੁਨਬ੍ਦਭੀਤਯੇ ਸੁਪ੍ਰਾਵ੍ਯੋ ਅਭਵਃ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਦੇ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਸੌ ਜਾਂ ਦਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਡਰ ਪੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਨੁ ਰੋਧਨਾ ਅਸ੍ਯ ਪੌਂਸ੍ਯਂ ਦਦੁਰਸ੍ਮੈ ਦਧਿਰੇ ਕृਤ੍ਨਵੇ ਧਨਮ੍ । षਲ਼ਸ੍ਤਭ੍ਨਾ ਵਿष੍ਟਿਰਃ ਪਞ੍ਚ ਸਂਦृਸ਼ਃ ਪਰਿ ਪਰੋ ਅਭਵਃ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਲਈ ਖਜਾਨਾ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਿਆ, ਪੰਜ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਵਾਚਨਂ ਤਵ ਵੀਰ ਵੀਰ੍ਯਂ ਯਦੇਕੇਨ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਵਿਨ੍ਦਸੇ ਵਸੁ । ਜਾਤੂष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਵਯਃ ਸਹਸ੍ਵਤੋ ਯਾ ਚਕਰ੍ਥ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਤੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਨਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਰਲੇ, ਇਕੋ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਸਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਭ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਰਮਯਃ ਸਰਪਸਸ੍ਤਰਾਯ ਕਂ ਤੁਰ੍ਵੀਤਯੇ ਚ ਵਯ੍ਯਾਯ ਚ ਸ੍ਰੁਤਿਮ੍ । ਨੀਚਾ ਸਨ੍ਤਮੁਦਨਯਃ ਪਰਾਵृਜਂ ਪ੍ਰਾਨ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੋਣਂ ਸ਼੍ਰਵਯਨ੍ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੁਰਵੀਤਾ ਤੇ ਵੈਯਾ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ, ਦੂਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਸੋ ਦਾਨਾਯ ਰਾਧਃ ਸਮਰ੍ਥਯਸ੍ਵ ਬਹੁ ਤੇ ਵਸਵ੍ਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾ ਅਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਦਿਆਲੂ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੌਲਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜਿਹੜੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ੋਹਰਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਭਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਭਰਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਮਾਮਤ੍ਰੇਭਿਃ ਸਿਞ੍ਚਤਾ ਮਦ੍ਯਮਨ੍ਧਃ । ਕਾਮੀ ਹਿ ਵੀਰਃ ਸਦਮਸ੍ਯ ਪੀਤਿਂ ਜੁਹੋਤ ਵृष੍ਣੇ ਤਦਿਦੇष ਵष੍ਟਿ
ਯਜਮਾਨੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਲਿਆਓ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਮੱਦ ਪਿਆਲਾ ਭਰੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਰਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਯੋ ਅਪੋ ਵਵ੍ਰਿਵਾਂਸਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ਨ੍ਯੇਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾ ਏਤਂ ਭਰਤ ਤਦ੍ਵਸ਼ਾਯਁ ਏष ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਰ੍ਹਤਿ ਪੀਤਿਮਸ੍ਯ
ਯਜਮਾਨੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੰਦਰ ਪੀਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਯੋ ਦृਭੀਕਂ ਜਘਾਨ ਯੋ ਗਾ ਉਦਾਜਦਪ ਹਿ ਵਲਂ ਵਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਏਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਨ ਵਾਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮੈਰੋਰ੍ਣੁਤ ਜੂਰ੍ਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ
ਯਜਮਾਨੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਦ੍ਰਭੀਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਲਾ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸੋਮ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਯ ਉਰਣਂ ਜਘਾਨ ਨਵ ਚਖ੍ਵਾਂਸਂ ਨਵਤਿਂ ਚ ਬਾਹੂਨ੍ । ਯੋ ਅਰ੍ਬੁਦਮਵ ਨੀਚਾ ਬਬਾਧੇ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਭृਥੇ ਹਿਨੋਤ
ਯਜਮਾਨੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਰਣਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨੌ ਤੇ ਨਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਅਰਬੁਦਾ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾਇਆ, ਉਸ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਯਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਨਂ ਜਘਾਨ ਯਃ ਸ਼ੁष੍ਣਮਸ਼ੁषਂ ਯੋ ਵ੍ਯਂਸਮ੍ । ਯਃ ਪਿਪ੍ਰੁਂ ਨਮੁਚਿਂ ਯੋ ਰੁਧਿਕ੍ਰਾਂ ਤਸ੍ਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਨ੍ਧਸੋ ਜੁਹੋਤ
ਯਜਮਾਨੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਵਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ, ਅਸ਼ੁਸ਼ਾ ਤੇ ਵਯੰਸਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਪਿਪਰੂ, ਨਾਮੁਚੀ ਤੇ ਰੁਧਿਕਰਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਉਸ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮੱਦ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਯਃ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਪੁਰੋ ਬਿਭੇਦਾਸ਼੍ਮਨੇਵ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਯੋ ਵਰ੍ਚਿਨਃ ਸ਼ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਮਪਾਵਪਦ੍ਭਰਤਾ ਸੋਮਮਸ੍ਮੈ
ਯਜਮਾਨੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਸੌ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਤੋੜਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਰਚਿਨ ਦੇ ਸੌ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਯਃ ਸ਼ਤਮਾ ਸਹਸ੍ਰਂ ਭੂਮ੍ਯਾ ਉਪਸ੍ਥੇऽਵਪਜ੍ਜਘਨ੍ਵਾਨ੍ । ਕੁਤ੍ਸਸ੍ਯਾਯੋਰਤਿਥਿਗ੍ਵਸ੍ਯ ਵੀਰਾਨ੍ਨ੍ਯਾਵृਣਗ੍ਭਰਤਾ ਸੋਮਮਸ੍ਮੈ
ਹੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਜਿਸ ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਕੁਤਸ, ਆਯੁ ਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਯਨ੍ਨਰਃ ਕਾਮਯਾਧ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀ ਵਹਨ੍ਤੋ ਨਸ਼ਥਾ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇ । ਗਭਸ੍ਤਿਪੂਤਂ ਭਰਤ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਂ ਯਜ੍ਯਵੋ ਜੁਹੋਤ
ਹੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਲਈ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤਾ ਸੋਮ ਰਸ, ਉੱਚੀ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵਃ ਕਰ੍ਤਨਾ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਮਸ੍ਮੈ ਵਨੇ ਨਿਪੂਤਂ ਵਨ ਉਨ੍ਨਯਧ੍ਵਮ੍ । ਜੁषਾਣੋ ਹਸ੍ਤ੍ਯਮਭਿ ਵਾਵਸ਼ੇ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਂ ਮਦਿਰਂ ਜੁਹੋਤ
ਹੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਉਸ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ, ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੱਧ ਲੱਕੜ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵਃ ਪਯਸੋਧਰ੍ਯਥਾ ਗੋਃ ਸੋਮੇਭਿਰੀਂ ਪृਣਤਾ ਭੋਜਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਵੇਦਾਹਮਸ੍ਯ ਨਿਭृਤਂ ਮ ਏਤਦ੍ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤਂ ਭੂਯੋ ਯਜਤਸ਼੍ਚਿਕੇਤ
ਹੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਇਥੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਵੋ ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਾ । ਤਮੂਰ੍ਦਰਂ ਨ ਪृਣਤਾ ਯਵੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮੇਭਿਸ੍ਤਦਪੋ ਵੋ ਅਸ੍ਤੁ
ਹੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਫਲਤਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਸੋ ਦਾਨਾਯ ਰਾਧਃ ਸਮਰ੍ਥਯਸ੍ਵ ਬਹੁ ਤੇ ਵਸਵ੍ਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾ ਅਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਹੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਹ ਧਨ ਬਖ਼ਸ਼, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਸਾਡੀ ਥਾਂ ਟਿਕਾ। ਇੰਦਰ, ਜਿਹੜੀ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਹਰ ਦਿਨ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਬਹਾਦਰ ਬਣੀਏ।
ਪ੍ਰ ਘਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਮਹਾਨਿ ਸਤ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰਣਾਨਿ ਵੋਚਮ੍ । ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇष੍ਵਪਿਬਤ੍ਸੁਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਦੇ ਅਹਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਘਾਨ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੱਚੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਤ੍ਰਿਕਦਰੁਕ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਂਸ਼ੇ ਦ੍ਯਾਮਸ੍ਤਭਾਯਦ੍ਬृਹਨ੍ਤਮਾ ਰੋਦਸੀ ਅਪृਣਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਸ ਧਾਰਯਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਪਪ੍ਰਥਚ੍ਚ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਫੈਲਾਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸਦ੍ਮੇਵ ਪ੍ਰਾਚੋ ਵਿ ਮਿਮਾਯ ਮਾਨੈਰ੍ਵਜ੍ਰੇਣ ਖਾਨ੍ਯਤृਣਨ੍ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਵृਥਾਸृਜਤ੍ਪਥਿਭਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘਯਾਥੈਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਗ੍ਹਾ ਮਾਪੀਆਂ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਗਣ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸ ਪ੍ਰਵੋਲ਼੍ਹॄਨ੍ਪਰਿਗਤ੍ਯਾ ਦਭੀਤੇਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਧਾਗਾਯੁਧਮਿਦ੍ਧੇ ਅਗ੍ਨੌ । ਸਂ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੈਰਸृਜਦ੍ਰਥੇਭਿਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।