ਬृਹਨ੍ਤ ਇਨ੍ਨੁ ਯੇ ਤੇ ਤਰੁਤ੍ਰੋਕ੍ਥੇਭਿਰ੍ਵਾ ਸੁਮ੍ਨਮਾਵਿਵਾਸਾਨ੍ । ਸ੍ਤृਣਾਨਾਸੋ ਬਰ੍ਹਿਃ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵੋਤਾ ਇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜਮਗ੍ਮਨ੍
ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਸ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਪਸਾਰਦੇ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਇਨਾਮ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰੇष੍ਵਿਨ੍ਨੁ ਸ਼ੂਰ ਮਨ੍ਦਸਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇषੁ ਪਾਹਿ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਪ੍ਰਦੋਧੁਵਚ੍ਛ੍ਮਸ਼੍ਰੁषੁ ਪ੍ਰੀਣਾਨੋ ਯਾਹਿ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪੀਤਿਮ੍
ਹੇ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕੜਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਪੀਓ, ਇੰਦਰ ਜੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਡੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ—ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਆਓ।
ਧਿष੍ਵਾ ਸ਼ਵਃ ਸ਼ੂਰ ਯੇਨ ਵृਤ੍ਰਮਵਾਭਿਨਦ੍ਦਾਨੁਮੌਰ੍ਣਵਾਭਮ੍ । ਅਪਾਵृਣੋਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਰ੍ਯਾਯ ਨਿ ਸਵ੍ਯਤਃ ਸਾਦਿ ਦਸ੍ਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਫੜੋ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤਰ, ਦਾਨੁ ਨੂੰ, ਉੱਗਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਮਾਰਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਆਰੀਆਂ ਲਈ ਚਾਨਣ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਦਾਸੀਉ ਥੱਲੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸਨੇਮ ਯੇ ਤ ਊਤਿਭਿਸ੍ਤਰਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ੍ਪृਧ ਆਰ੍ਯੇਣ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮਰਨ੍ਧਯਃ ਸਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਤਾਯ
ਅਸੀਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਵੈਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਆਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਾਸੀਉ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਸਾਨੂੰ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਦੀ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ, ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਅਸ੍ਯ ਸੁਵਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਨਸ੍ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਂ ਵਾਵृਧਾਨੋ ਅਸ੍ਤਃ । ਅਵਰ੍ਤਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਚਕ੍ਰਂ ਭਿਨਦ੍ਵਲਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਮਧੁਰ ਸੋਮ ਦੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵਧ ਕੇ, ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਲਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ, ਅੰਗਿਰਸੋ!
ਨੂਨਂ ਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਦੁਹੀਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਮਘੋਨੀ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਮਾਤਿ ਧਗ੍ਭਗੋ ਨੋ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਇੰਦਰ, ਉਹ ਦਾਤਾਰੀ ਇਨਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਿਖਾ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਕਦੇ ਨਾ ਰੋਕ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।
ਯੋ ਜਾਤ ਏਵ ਪ੍ਰਥਮੋ ਮਨਸ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਪਰ੍ਯਭੂषਤ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਾਦ੍ਰੋਦਸੀ ਅਭ੍ਯਸੇਤਾਂ ਨृਮ੍ਣਸ੍ਯ ਮਹ੍ਨਾ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਵ੍ਯਥਮਾਨਾਮਦृਂਹਦ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾਁ ਅਰਮ੍ਣਾਤ੍ । ਯੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਮਮੇ ਵਰੀਯੋ ਯੋ ਦ੍ਯਾਮਸ੍ਤਭ੍ਨਾਤ੍ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਬਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਮਾਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯੋ ਹਤ੍ਵਾਹਿਮਰਿਣਾਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ਯੋ ਗਾ ਉਦਾਜਦਪਧਾ ਵਲਸ੍ਯ । ਯੋ ਅਸ਼੍ਮਨੋਰਨ੍ਤਰਗ੍ਨਿਂ ਜਜਾਨ ਸਂਵृਕ੍ਸਮਤ੍ਸੁ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਛੱਡੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਲਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯੇਨੇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚ੍ਯਵਨਾ ਕृਤਾਨਿ ਯੋ ਦਾਸਂ ਵਰ੍ਣਮਧਰਂ ਗੁਹਾਕਃ । ਸ਼੍ਵਘ੍ਨੀਵ ਯੋ ਜਿਗੀਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਮਾਦਦਰ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟਾਨਿ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ ਚਲਾਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਲਾ ਦਾਸਾ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਂ ਸ੍ਮਾ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕੁਹ ਸੇਤਿ ਘੋਰਮੁਤੇਮਾਹੁਰ੍ਨੈषੋ ਅਸ੍ਤੀਤ੍ਯੇਨਮ੍ । ਸੋ ਅਰ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟੀਰ੍ਵਿਜ ਇਵਾ ਮਿਨਾਤਿ ਸ਼੍ਰਦਸ੍ਮੈ ਧਤ੍ਤ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'—ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ; ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਉਹ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੰਡਦਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯੋ ਰਧ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਦਿਤਾ ਯਃ ਕृਸ਼ਸ੍ਯ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਨਾਧਮਾਨਸ੍ਯ ਕੀਰੇਃ । ਯੁਕ੍ਤਗ੍ਰਾਵ੍ਣੋ ਯੋऽਵਿਤਾ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰਃ ਸੁਤਸੋਮਸ੍ਯ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਗਰੀਬ, ਤੇ ਅਣ-ਸਨਮਾਨਿਤ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੋਮ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਜੁੱਬਾ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਿ ਯਸ੍ਯ ਗਾਵੋ ਯਸ੍ਯ ਗ੍ਰਾਮਾ ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਰਥਾਸਃ । ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਯ ਉषਸਂ ਜਜਾਨ ਯੋ ਅਪਾਂ ਨੇਤਾ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਪਿੰਡ, ਤੇ ਰਥ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਭੋਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਸੀ ਸਂਯਤੀ ਵਿਹ੍ਵਯੇਤੇ ਪਰੇऽਵਰ ਉਭਯਾ ਅਮਿਤ੍ਰਾਃ । ਸਮਾਨਂ ਚਿਦ੍ਰਥਮਾਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਾ ਨਾਨਾ ਹਵੇਤੇ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ, ਸਭ ਵੈਰੀ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਕੋ ਰਥ 'ਤੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ऋਤੇ ਵਿਜਯਨ੍ਤੇ ਜਨਾਸੋ ਯਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਅਵਸੇ ਹਵਨ੍ਤੇ । ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਬਭੂਵ ਯੋ ਅਚ੍ਯੁਤਚ੍ਯੁਤ੍ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਜੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮਾਪ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਅਡੋਲਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੋ ਮਹ੍ਯੇਨੋ ਦਧਾਨਾਨਮਨ੍ਯਮਾਨਾਞ੍ਛਰ੍ਵਾ ਜਘਾਨ । ਯਃ ਸ਼ਰ੍ਧਤੇ ਨਾਨੁਦਦਾਤਿ ਸ਼ृਧ੍ਯਾਂ ਯੋ ਦਸ੍ਯੋਰ੍ਹਨ੍ਤਾ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਸਮਝਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜੋ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ, ਜੋ ਦਾਸਯੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਦ੍ਯਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਤ੍ । ਓਜਾਯਮਾਨਂ ਯੋ ਅਹਿਂ ਜਘਾਨ ਦਾਨੁਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਵਧਦੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਤੇ ਦਾਨੂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਃ ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਵृषਭਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨਵਾਸृਜਤ੍ਸਰ੍ਤਵੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ । ਯੋ ਰੌਹਿਣਮਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ਦ੍ਯਾਮਾਰੋਹਨ੍ਤਂ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜੋ ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਵਹਾ ਦਿੱਤੇ; ਜੋ ਵਜਰਧਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੌਹਿਨਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਦ੍ਯਾਵਾ ਚਿਦਸ੍ਮੈ ਪृਥਿਵੀ ਨਮੇਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਾਚ੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾ ਭਯਨ੍ਤੇ । ਯਃ ਸੋਮਪਾ ਨਿਚਿਤੋ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਵਜਰ ਹਥ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਃ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਮਵਤਿ ਯਃ ਪਚਨ੍ਤਂ ਯਃ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਂ ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਮੂਤੀ । ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਰ੍ਧਨਂ ਯਸ੍ਯ ਸੋਮੋ ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਰਾਧਃ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜੋ ਸੋਮ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ, ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਤਕਾਰੀ, ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੋਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਦਾਨ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਃ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਪਚਤੇ ਦੁਧ੍ਰ ਆ ਚਿਦ੍ਵਾਜਂ ਦਰ੍ਦਰ੍षਿ ਸ ਕਿਲਾਸਿ ਸਤ੍ਯਃ । ਵਯਂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਹ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸੁਵੀਰਾਸੋ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦੇਮ
ਜੋ ਸੋਮ ਪੀੜਨ ਜਾਂ ਪਕਾਉਣ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੱਚਾ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ, ਇੰਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।
ऋਤੁਰ੍ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਯਾ ਅਪਸ੍ਪਰਿ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਜਾਤ ਆਵਿਸ਼ਦ੍ਯਾਸੁ ਵਰ੍ਧਤੇ । ਤਦਾਹਨਾ ਅਭਵਤ੍ਪਿਪ੍ਯੁषੀ ਪਯੋऽਂਸ਼ੋਃ ਪੀਯੂषਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਦੁਕ੍ਥ੍ਯਮ੍
ਮੌਸਮ, ਮਾਂ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਵਧਿਆ; ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਬਣਿਆ—ਸਾਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ।
ਸਧ੍ਰੀਮਾ ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਿ ਬਿਭ੍ਰਤੀਃ ਪਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸ੍ਨ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰ ਭਰਨ੍ਤ ਭੋਜਨਮ੍ । ਸਮਾਨੋ ਅਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਤਾਮਨੁष੍ਯਦੇ ਯਸ੍ਤਾਕृਣੋਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਉਹ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਧ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕੋ ਰਾਹ ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਨ੍ਵੇਕੋ ਵਦਤਿ ਯਦ੍ਦਦਾਤਿ ਤਦ੍ਰੂਪਾ ਮਿਨਨ੍ਤਦਪਾ ਏਕ ਈਯਤੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਏਕਸ੍ਯ ਵਿਨੁਦਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਤੇ ਯਸ੍ਤਾਕृਣੋਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਇਕ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਪਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਇਕੱਲਾ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਇਕ ਦੇ ਕੰਮ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟਿਂ ਵਿਭਜਨ੍ਤ ਆਸਤੇ ਰਯਿਮਿਵ ਪृष੍ਠਂ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਮਾਯਤੇ । ਅਸਿਨ੍ਵਨ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੈਃ ਪਿਤੁਰਤ੍ਤਿ ਭੋਜਨਂ ਯਸ੍ਤਾਕृਣੋਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਉਹ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਖੁਰਾਕ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਨ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਧਾਕृਣੋਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਂਦृਸ਼ੇ ਦਿਵੇ ਯੋ ਧੌਤੀਨਾਮਹਿਹਨ੍ਨਾਰਿਣਕ੍ਪਥਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰੁਦਭਿਰ੍ਨ ਵਾਜਿਨਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵਾ ਅਜਨਨ੍ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਰਾਹ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਭਜਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯੋ ਭੋਜਨਂ ਚ ਦਯਸੇ ਚ ਵਰ੍ਧਨਮਾਰ੍ਦ੍ਰਾਦਾ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਮਧੁਮਦ੍ਦੁਦੋਹਿਥ । ਸ ਸ਼ੇਵਧਿਂ ਨਿ ਦਧਿषੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਕ ਈਸ਼ਿषੇ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਜੋ ਖਾਣਾ ਤੇ ਵਾਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੀਲੇ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਵਿਚੋਂ ਮਿੱਠਾ ਜਲ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਲਈ ਖਜਾਨਾ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਇਕੋ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁष੍ਪਿਣੀਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ੍ਵਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਣਾਧਿ ਦਾਨੇ ਵ੍ਯਵਨੀਰਧਾਰਯਃ । ਯਸ਼੍ਚਾਸਮਾ ਅਜਨੋ ਦਿਦ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵ ਉਰੁਰੂਰ੍ਵਾਁ ਅਭਿਤਃ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਟਿਕਾਊ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯੋ ਨਾਰ੍ਮਰਂ ਸਹਵਸੁਂ ਨਿਹਨ੍ਤਵੇ ਪृਕ੍ਸ਼ਾਯ ਚ ਦਾਸਵੇਸ਼ਾਯ ਚਾਵਹਃ । ਊਰ੍ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਅਪਰਿਵਿष੍ਟਮਾਸ੍ਯਮੁਤੈਵਾਦ੍ਯ ਪੁਰੁਕृਤ੍ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਦਿਆਲੂ ਨੂੰ ਆਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਵਾ ਯਸ੍ਯ ਦਸ਼ ਸਾਕਮਾਦ੍ਯ ਏਕਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੌ ਯਦ੍ਧ ਚੋਦਮਾਵਿਥ । ਅਰਜ੍ਜੌ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਸਮੁਨਬ੍ਦਭੀਤਯੇ ਸੁਪ੍ਰਾਵ੍ਯੋ ਅਭਵਃ ਸਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਦੇ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਸੌ ਜਾਂ ਦਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਡਰ ਪੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।