ਸ੍ਤਵਾ ਨੁ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਮਹਾਨ੍ਯੁਤ ਸ੍ਤਵਾਮ ਨੂਤਨਾ ਕृਤਾਨਿ । ਸ੍ਤਵਾ ਵਜ੍ਰਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਸ੍ਤਵਾ ਹਰੀ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕੇਤੂ
ਆਓ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ। ਤੁਹਾਡਾ ਵਜਰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ; ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਹਨ, ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ।
ਹਰੀ ਨੁ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜਯਨ੍ਤਾ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਂ ਸ੍ਵਾਰਮਸ੍ਵਾਰ੍ष੍ਟਾਮ੍ । ਵਿ ਸਮਨਾ ਭੂਮਿਰਪ੍ਰਥਿष੍ਟਾਰਂਸ੍ਤ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਰਿष੍ਯਨ੍
ਇੰਦਰ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਘੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਨਿ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸਾਦ੍ਯਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ਸਂ ਮਾਤृਭਿਰ੍ਵਾਵਸ਼ਾਨੋ ਅਕ੍ਰਾਨ੍ । ਦੂਰੇ ਪਾਰੇ ਵਾਣੀਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषਿਤਾਂ ਧਮਨਿਂ ਪਪ੍ਰਥਨ੍ਨਿ
ਪਹਾੜ, ਖੁਲ ਕੇ, ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਧਾਈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਚਲਾਈ ਗਈ ਨਦੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਂ ਸਿਨ੍ਧੁਮਾਸ਼ਯਾਨਂ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਵृਤ੍ਰਮਸ੍ਫੁਰਨ੍ਨਿਃ । ਅਰੇਜੇਤਾਂ ਰੋਦਸੀ ਭਿਯਾਨੇ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤੋ ਵृष੍ਣੋ ਅਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਜੀ, ਵੱਡੇ, ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸੱਪ ਵ੍ਰਿਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬਲਦ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਧਮਕ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਿਆ।
ਅਰੋਰਵੀਦ੍ਵृष੍ਣੋ ਅਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋऽਮਾਨੁषਂ ਯਨ੍ਮਾਨੁषੋ ਨਿਜੂਰ੍ਵਾਤ੍ । ਨਿ ਮਾਯਿਨੋ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਮਾਯਾ ਅਪਾਦਯਤ੍ਪਪਿਵਾਨ੍ਸੁਤਸ੍ਯ
ਇਸ ਬਲਦ ਦਾ ਵਜਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅ-ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਲਾਕ ਦਾਨਵ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨੂੰ, ਸੁਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ, ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਬਾਪਿਬੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਸੋਮਂ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਿਨਃ ਸੁਤਾਸਃ । ਪृਣਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਥਾ ਸੁਤਃ ਪੌਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਵ
ਪੀਂਦੇ ਰਹੋ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਸ਼ੂਰਾ, ਸੋਮਾ; ਦਬਾਈ ਹੋਈ ਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪੇਟ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਪ੍ਯਭੂਮ ਵਿਪ੍ਰਾ ਧਿਯਂ ਵਨੇਮ ऋਤਯਾ ਸਪਨ੍ਤਃ । ਅਵਸ੍ਯਵੋ ਧੀਮਹਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੇ ਰਾਯੋ ਦਾਵਨੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੁਧੀ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਮਿਲੇ, ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੀਏ।
ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੇ ਤ ਊਤੀ ਅਵਸ੍ਯਵ ਊਰ੍ਜਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਃ । ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ਤਮਂ ਯਂ ਚਾਕਨਾਮ ਦੇਵਾਸ੍ਮੇ ਰਯਿਂ ਰਾਸਿ ਵੀਰਵਨ੍ਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਹ ਹੋਈਏ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ—ਇੰਦਰ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦਿਓ।
ਰਾਸਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਰਾਸਿ ਮਿਤ੍ਰਮਸ੍ਮੇ ਰਾਸਿ ਸ਼ਰ੍ਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਰੁਤਂ ਨਃ । ਸਜੋषਸੋ ਯੇ ਚ ਮਨ੍ਦਸਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਵਾਯਵਃ ਪਾਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਰਣੀਤਿਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿਓ, ਸਾਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦਿਓ, ਸਾਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਦਿਓ। ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਨੁ ਯੇषੁ ਮਨ੍ਦਸਾਨਸ੍ਤृਪਤ੍ਸੋਮਂ ਪਾਹਿ ਦ੍ਰਹ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸੁ ਪृਤ੍ਸ੍ਵਾ ਤਰੁਤ੍ਰਾਵਰ੍ਧਯੋ ਦ੍ਯਾਂ ਬृਹਦ੍ਭਿਰਰ੍ਕੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਪੀਓ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਬਚਾਓ, ਤਾਕਤ ਵਧਾਓ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿਓ।
ਬृਹਨ੍ਤ ਇਨ੍ਨੁ ਯੇ ਤੇ ਤਰੁਤ੍ਰੋਕ੍ਥੇਭਿਰ੍ਵਾ ਸੁਮ੍ਨਮਾਵਿਵਾਸਾਨ੍ । ਸ੍ਤृਣਾਨਾਸੋ ਬਰ੍ਹਿਃ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵੋਤਾ ਇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜਮਗ੍ਮਨ੍
ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਸ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਪਸਾਰਦੇ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਇਨਾਮ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰੇष੍ਵਿਨ੍ਨੁ ਸ਼ੂਰ ਮਨ੍ਦਸਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇषੁ ਪਾਹਿ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਪ੍ਰਦੋਧੁਵਚ੍ਛ੍ਮਸ਼੍ਰੁषੁ ਪ੍ਰੀਣਾਨੋ ਯਾਹਿ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪੀਤਿਮ੍
ਹੇ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕੜਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਪੀਓ, ਇੰਦਰ ਜੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਡੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ—ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਆਓ।
ਧਿष੍ਵਾ ਸ਼ਵਃ ਸ਼ੂਰ ਯੇਨ ਵृਤ੍ਰਮਵਾਭਿਨਦ੍ਦਾਨੁਮੌਰ੍ਣਵਾਭਮ੍ । ਅਪਾਵृਣੋਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਰ੍ਯਾਯ ਨਿ ਸਵ੍ਯਤਃ ਸਾਦਿ ਦਸ੍ਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਫੜੋ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤਰ, ਦਾਨੁ ਨੂੰ, ਉੱਗਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਮਾਰਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਆਰੀਆਂ ਲਈ ਚਾਨਣ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਦਾਸੀਉ ਥੱਲੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸਨੇਮ ਯੇ ਤ ਊਤਿਭਿਸ੍ਤਰਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ੍ਪृਧ ਆਰ੍ਯੇਣ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮਰਨ੍ਧਯਃ ਸਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਤਾਯ
ਅਸੀਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਵੈਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਆਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਾਸੀਉ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਸਾਨੂੰ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਦੀ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ, ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਅਸ੍ਯ ਸੁਵਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਨਸ੍ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਂ ਵਾਵृਧਾਨੋ ਅਸ੍ਤਃ । ਅਵਰ੍ਤਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਚਕ੍ਰਂ ਭਿਨਦ੍ਵਲਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਮਧੁਰ ਸੋਮ ਦੇ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵਧ ਕੇ, ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਲਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ, ਅੰਗਿਰਸੋ!
ਨੂਨਂ ਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਦੁਹੀਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਮਘੋਨੀ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਮਾਤਿ ਧਗ੍ਭਗੋ ਨੋ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਇੰਦਰ, ਉਹ ਦਾਤਾਰੀ ਇਨਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਿਖਾ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਕਦੇ ਨਾ ਰੋਕ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।
ਯੋ ਜਾਤ ਏਵ ਪ੍ਰਥਮੋ ਮਨਸ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਪਰ੍ਯਭੂषਤ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਾਦ੍ਰੋਦਸੀ ਅਭ੍ਯਸੇਤਾਂ ਨृਮ੍ਣਸ੍ਯ ਮਹ੍ਨਾ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਵ੍ਯਥਮਾਨਾਮਦृਂਹਦ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾਁ ਅਰਮ੍ਣਾਤ੍ । ਯੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਮਮੇ ਵਰੀਯੋ ਯੋ ਦ੍ਯਾਮਸ੍ਤਭ੍ਨਾਤ੍ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਬਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਮਾਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯੋ ਹਤ੍ਵਾਹਿਮਰਿਣਾਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ਯੋ ਗਾ ਉਦਾਜਦਪਧਾ ਵਲਸ੍ਯ । ਯੋ ਅਸ਼੍ਮਨੋਰਨ੍ਤਰਗ੍ਨਿਂ ਜਜਾਨ ਸਂਵृਕ੍ਸਮਤ੍ਸੁ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਛੱਡੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਲਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯੇਨੇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚ੍ਯਵਨਾ ਕृਤਾਨਿ ਯੋ ਦਾਸਂ ਵਰ੍ਣਮਧਰਂ ਗੁਹਾਕਃ । ਸ਼੍ਵਘ੍ਨੀਵ ਯੋ ਜਿਗੀਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਮਾਦਦਰ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟਾਨਿ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ ਚਲਾਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਲਾ ਦਾਸਾ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਂ ਸ੍ਮਾ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕੁਹ ਸੇਤਿ ਘੋਰਮੁਤੇਮਾਹੁਰ੍ਨੈषੋ ਅਸ੍ਤੀਤ੍ਯੇਨਮ੍ । ਸੋ ਅਰ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟੀਰ੍ਵਿਜ ਇਵਾ ਮਿਨਾਤਿ ਸ਼੍ਰਦਸ੍ਮੈ ਧਤ੍ਤ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'—ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ; ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਉਹ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੰਡਦਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯੋ ਰਧ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਦਿਤਾ ਯਃ ਕृਸ਼ਸ੍ਯ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਨਾਧਮਾਨਸ੍ਯ ਕੀਰੇਃ । ਯੁਕ੍ਤਗ੍ਰਾਵ੍ਣੋ ਯੋऽਵਿਤਾ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰਃ ਸੁਤਸੋਮਸ੍ਯ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਗਰੀਬ, ਤੇ ਅਣ-ਸਨਮਾਨਿਤ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੋਮ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਜੁੱਬਾ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਿ ਯਸ੍ਯ ਗਾਵੋ ਯਸ੍ਯ ਗ੍ਰਾਮਾ ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਰਥਾਸਃ । ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਯ ਉषਸਂ ਜਜਾਨ ਯੋ ਅਪਾਂ ਨੇਤਾ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਪਿੰਡ, ਤੇ ਰਥ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਭੋਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਸੀ ਸਂਯਤੀ ਵਿਹ੍ਵਯੇਤੇ ਪਰੇऽਵਰ ਉਭਯਾ ਅਮਿਤ੍ਰਾਃ । ਸਮਾਨਂ ਚਿਦ੍ਰਥਮਾਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਾ ਨਾਨਾ ਹਵੇਤੇ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ, ਸਭ ਵੈਰੀ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਕੋ ਰਥ 'ਤੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ऋਤੇ ਵਿਜਯਨ੍ਤੇ ਜਨਾਸੋ ਯਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਅਵਸੇ ਹਵਨ੍ਤੇ । ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਬਭੂਵ ਯੋ ਅਚ੍ਯੁਤਚ੍ਯੁਤ੍ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਜੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮਾਪ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਅਡੋਲਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੋ ਮਹ੍ਯੇਨੋ ਦਧਾਨਾਨਮਨ੍ਯਮਾਨਾਞ੍ਛਰ੍ਵਾ ਜਘਾਨ । ਯਃ ਸ਼ਰ੍ਧਤੇ ਨਾਨੁਦਦਾਤਿ ਸ਼ृਧ੍ਯਾਂ ਯੋ ਦਸ੍ਯੋਰ੍ਹਨ੍ਤਾ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਸਮਝਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜੋ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ, ਜੋ ਦਾਸਯੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਦ੍ਯਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਤ੍ । ਓਜਾਯਮਾਨਂ ਯੋ ਅਹਿਂ ਜਘਾਨ ਦਾਨੁਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਵਧਦੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਤੇ ਦਾਨੂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਃ ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਵृषਭਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨਵਾਸृਜਤ੍ਸਰ੍ਤਵੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ । ਯੋ ਰੌਹਿਣਮਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ਦ੍ਯਾਮਾਰੋਹਨ੍ਤਂ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜੋ ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਵਹਾ ਦਿੱਤੇ; ਜੋ ਵਜਰਧਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੌਹਿਨਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਦ੍ਯਾਵਾ ਚਿਦਸ੍ਮੈ ਪृਥਿਵੀ ਨਮੇਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਾਚ੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾ ਭਯਨ੍ਤੇ । ਯਃ ਸੋਮਪਾ ਨਿਚਿਤੋ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਵਜਰ ਹਥ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਯਃ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਮਵਤਿ ਯਃ ਪਚਨ੍ਤਂ ਯਃ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਂ ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਮੂਤੀ । ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਰ੍ਧਨਂ ਯਸ੍ਯ ਸੋਮੋ ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਰਾਧਃ ਸ ਜਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਜੋ ਸੋਮ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ, ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਤਕਾਰੀ, ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੋਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਦਾਨ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੈ।