ਆ ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਭਾਨੁਨਾ ਚਿਤ੍ਰੋ ਵਿਭਾਤ੍ਯਰ੍ਚਿषਾ । ਅਞ੍ਜਾਨੋ ਅਜਰੈਰਭਿ
ਉਹ ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਦੇ ਮੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਤ੍ਰਿਮਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮਗ੍ਨਿਮੁਕ੍ਥਾਨਿ ਵਾਵृਧੁਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਦਧੇ
ਅਤਰੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜ਼ਦਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਨ ਰੱਖੀ।
ਅਗ੍ਨੇਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਮੂਤਿਭਿਰ੍ਵਯਮ੍ । ਅਰਿष੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਚੇਮਹ੍ਯਭਿ ष੍ਯਾਮ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ
ਅਗਨਿ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀਏ, ਇਕਠੇ ਹੋਈਏ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਨਿ ਹੋਤਾ ਹੋਤृषਦਨੇ ਵਿਦਾਨਸ੍ਤ੍ਵੇषੋ ਦੀਦਿਵਾਁ ਅਸਦਤ੍ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਃ । ਅਦਬ੍ਧਵ੍ਰਤਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠਃ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ਭਰਃ ਸ਼ੁਚਿਜਿਹ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨਿਃ
ਜੋ ਹੋਤ੍ਰੀ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਕਾਬਲ ਹੈ; ਅਗਨਿ, ਜੋ ਨਿਭਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਭ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਮੁ ਨਃ ਪਰਸ੍ਪਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਸ੍ਯ ਆ ਵृषਭ ਪ੍ਰਣੇਤਾ । ਅਗ੍ਨੇ ਤੋਕਸ੍ਯ ਨਸ੍ਤਨੇ ਤਨੂਨਾਮਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ਦੀਦ੍ਯਦ੍ਬੋਧਿ ਗੋਪਾਃ
ਤੂੰ ਦੂਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵੱਡਾ ਨੇਤਾ; ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕਦੇ ਨਾਂ ਡੋਲ, ਸਦਾ ਚੌਕਸ ਰਹੀ।
ਵਿਧੇਮ ਤੇ ਪਰਮੇ ਜਨ੍ਮਨ੍ਨਗ੍ਨੇ ਵਿਧੇਮ ਸ੍ਤੋਮੈਰਵਰੇ ਸਧਸ੍ਥੇ । ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਨੇਰੁਦਾਰਿਥਾ ਯਜੇ ਤਂ ਪ੍ਰ ਤ੍ਵੇ ਹਵੀਂषਿ ਜੁਹੁਰੇ ਸਮਿਦ੍ਧੇ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਚੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਗਨਿ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਥੋਂ ਤੂੰ ਜਨਮਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਯਜਸ੍ਵ ਹਵਿषਾ ਯਜੀਯਾਞ੍ਛ੍ਰੁष੍ਟੀ ਦੇष੍ਣਮਭਿ ਗृਣੀਹਿ ਰਾਧਃ । ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਸਿ ਰਯਿਪਤੀ ਰਯੀਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਸੋ ਮਨੋਤਾ
ਅਗਨਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਦਾਤਾਂ ਦੇ; ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਬੋਲ ਦਾ ਪ੍ਰੇਰਕ ਹੈਂ।
ਉਭਯਂ ਤੇ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਵਸਵ੍ਯਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦਸ੍ਮ । ਕृਧਿ ਕ੍ਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਜਰਿਤਾਰਮਗ੍ਨੇ ਕृਧਿ ਪਤਿਂ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਯਃ
ਤੇਰੀ ਦੋਹਾਂ ਦਾਤਾਂ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਵਾਹ ਵਾਹ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ, ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾ।
ਸੈਨਾਨੀਕੇਨ ਸੁਵਿਦਤ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮੇ ਯष੍ਟਾ ਦੇਵਾਁ ਆਯਜਿष੍ਠਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ । ਅਦਬ੍ਧੋ ਗੋਪਾ ਉਤ ਨਃ ਪਰਸ੍ਪਾ ਅਗ੍ਨੇ ਦ੍ਯੁਮਦੁਤ ਰੇਵਦ੍ਦਿਦੀਹਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਨੇਤਾ ਬਣ, ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇ; ਅਟੱਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ, ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਚਮਕ ਤੇ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ।
ਜੋਹੂਤ੍ਰੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪਿਤੇਵੇਲ਼ਸ੍ਪਦੇ ਮਨੁषਾ ਯਤ੍ਸਮਿਦ੍ਧਃ । ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਵਸਾਨੋ ਅਮृਤੋ ਵਿਚੇਤਾ ਮਰ੍ਮृਜੇਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਃ ਸ ਵਾਜੀ
ਅਗਨਿ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਜਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਨ ਪਹਿਨਦਾ, ਅਮਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਵਧਾਈਯੋਗ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਾ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਰ੍ਹਵਂ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰਮृਤੋ ਵਿਚੇਤਾਃ । ਸ਼੍ਯਾਵਾ ਰਥਂ ਵਹਤੋ ਰੋਹਿਤਾ ਵੋਤਾਰੁषਾਹ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਭृਤ੍ਰਃ
ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ, ਅਮਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ; ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਤੇਰਾ ਰਥ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਲਾਲ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਬਣਾਇਆ।
ਉਤ੍ਤਾਨਾਯਾਮਜਨਯਨ੍ਸੁषੂਤਂ ਭੁਵਦਗ੍ਨਿਃ ਪੁਰੁਪੇਸ਼ਾਸੁ ਗਰ੍ਭਃ । ਸ਼ਿਰਿਣਾਯਾਂ ਚਿਦਕ੍ਤੁਨਾ ਮਹੋਭਿਰਪਰੀਵृਤੋ ਵਸਤਿ ਪ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਧਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਅਗਨਿ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਰੋਕਟੋਕ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਜਿਘਰ੍ਮ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਹਵਿषਾ ਘृਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਂ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪृਥੁਂ ਤਿਰਸ਼੍ਚਾ ਵਯਸਾ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਵ੍ਯਚਿष੍ਠਮਨ੍ਨੈ ਰਭਸਂ ਦृਸ਼ਾਨਮ੍
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੈ; ਵੱਡਾ, ਚੌੜਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹਾਨ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ।
ਆ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਂ ਜਿਘਰ੍ਮ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਨਸਾ ਤਜ੍ਜੁषੇਤ । ਮਰ੍ਯਸ਼੍ਰੀ ਸ੍ਪृਹਯਦ੍ਵਰ੍ਣੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨਾਭਿਮृਸ਼ੇ ਤਨ੍ਵਾ ਜਰ੍ਭੁਰਾਣਃ
ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਅਗਨਿ, ਨੌਜਵਾਨ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੀਦਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞੇਯਾ ਭਾਗਂ ਸਹਸਾਨੋ ਵਰੇਣ ਤ੍ਵਾਦੂਤਾਸੋ ਮਨੁਵਦ੍ਵਦੇਮ । ਅਨੂਨਮਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਯਾ ਮਧੁਪृਚਂ ਧਨਸਾ ਜੋਹਵੀਮਿ
ਆਓ, ਅਗਨਿ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਿੱਸਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਦੂਤ ਵਾਂਗ, ਮਨੂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ; ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਕਦੇ ਨਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਵਧਾਈ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾ ਰਿषਣ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਦਾਵਨੇ ਵਸੂਨਾਮ੍ । ਇਮਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾਮੂਰ੍ਜੋ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਵਸੂਯਵਃ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਃ
ਸੁਣ, ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ, ਅਸੀਂ ਨੁਕਸਾਨੀਏ ਨਾ ਹੋਈਏ; ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈਏ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਭਜਨ, ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸृਜੋ ਮਹੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾ ਅਪਿਨ੍ਵਃ ਪਰਿष੍ਠਿਤਾ ਅਹਿਨਾ ਸ਼ੂਰ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਚਿਦ੍ਦਾਸਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਮਵਾਭਿਨਦੁਕ੍ਥੈਰ੍ਵਾਵृਧਾਨਃ
ਇੰਦਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੱਪ ਨੇ ਰੋਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਅਮਰ ਦਾਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਜਸ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਕ੍ਥੇष੍ਵਿਨ੍ਨੁ ਸ਼ੂਰ ਯੇषੁ ਚਾਕਨ੍ਸ੍ਤੋਮੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਿਯੇषੁ ਚ । ਤੁਭ੍ਯੇਦੇਤਾ ਯਾਸੁ ਮਨ੍ਦਸਾਨਃ ਪ੍ਰ ਵਾਯਵੇ ਸਿਸ੍ਰਤੇ ਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਃ
ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਉਹ ਜਸ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵਧਾਈਆਂ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਏ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਯੂ ਲਈ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਨੁ ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਦਧਾਨਾਃ । ਸ਼ੁਭ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਵृਧਾਨੋ ਅਸ੍ਮੇ ਦਾਸੀਰ੍ਵਿਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਹ੍ਯਾਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਵਜਰ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਾਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਗੁਹਾ ਹਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਗੂਲ਼੍ਹਮਪ੍ਸ੍ਵਪੀਵृਤਂ ਮਾਯਿਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਮ੍ । ਉਤੋ ਅਪੋ ਦ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਤਭ੍ਵਾਂਸਮਹਨ੍ਨਹਿਂ ਸ਼ੂਰ ਵੀਰ੍ਯੇਣ
ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੁਪਤ, ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ—ਪਰ ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਤਵਾ ਨੁ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਮਹਾਨ੍ਯੁਤ ਸ੍ਤਵਾਮ ਨੂਤਨਾ ਕृਤਾਨਿ । ਸ੍ਤਵਾ ਵਜ੍ਰਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਸ੍ਤਵਾ ਹਰੀ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕੇਤੂ
ਆਓ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ। ਤੁਹਾਡਾ ਵਜਰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ; ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਹਨ, ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ।
ਹਰੀ ਨੁ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜਯਨ੍ਤਾ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਂ ਸ੍ਵਾਰਮਸ੍ਵਾਰ੍ष੍ਟਾਮ੍ । ਵਿ ਸਮਨਾ ਭੂਮਿਰਪ੍ਰਥਿष੍ਟਾਰਂਸ੍ਤ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਰਿष੍ਯਨ੍
ਇੰਦਰ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਘੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਨਿ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸਾਦ੍ਯਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ਸਂ ਮਾਤृਭਿਰ੍ਵਾਵਸ਼ਾਨੋ ਅਕ੍ਰਾਨ੍ । ਦੂਰੇ ਪਾਰੇ ਵਾਣੀਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषਿਤਾਂ ਧਮਨਿਂ ਪਪ੍ਰਥਨ੍ਨਿ
ਪਹਾੜ, ਖੁਲ ਕੇ, ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਧਾਈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਚਲਾਈ ਗਈ ਨਦੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਂ ਸਿਨ੍ਧੁਮਾਸ਼ਯਾਨਂ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਵृਤ੍ਰਮਸ੍ਫੁਰਨ੍ਨਿਃ । ਅਰੇਜੇਤਾਂ ਰੋਦਸੀ ਭਿਯਾਨੇ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤੋ ਵृष੍ਣੋ ਅਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਜੀ, ਵੱਡੇ, ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸੱਪ ਵ੍ਰਿਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬਲਦ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਧਮਕ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਿਆ।
ਅਰੋਰਵੀਦ੍ਵृष੍ਣੋ ਅਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋऽਮਾਨੁषਂ ਯਨ੍ਮਾਨੁषੋ ਨਿਜੂਰ੍ਵਾਤ੍ । ਨਿ ਮਾਯਿਨੋ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਮਾਯਾ ਅਪਾਦਯਤ੍ਪਪਿਵਾਨ੍ਸੁਤਸ੍ਯ
ਇਸ ਬਲਦ ਦਾ ਵਜਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅ-ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਲਾਕ ਦਾਨਵ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨੂੰ, ਸੁਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ, ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਬਾਪਿਬੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਸੋਮਂ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਿਨਃ ਸੁਤਾਸਃ । ਪृਣਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਥਾ ਸੁਤਃ ਪੌਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਵ
ਪੀਂਦੇ ਰਹੋ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਸ਼ੂਰਾ, ਸੋਮਾ; ਦਬਾਈ ਹੋਈ ਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪੇਟ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਪ੍ਯਭੂਮ ਵਿਪ੍ਰਾ ਧਿਯਂ ਵਨੇਮ ऋਤਯਾ ਸਪਨ੍ਤਃ । ਅਵਸ੍ਯਵੋ ਧੀਮਹਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੇ ਰਾਯੋ ਦਾਵਨੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੁਧੀ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਮਿਲੇ, ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੀਏ।
ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੇ ਤ ਊਤੀ ਅਵਸ੍ਯਵ ਊਰ੍ਜਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਃ । ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ਤਮਂ ਯਂ ਚਾਕਨਾਮ ਦੇਵਾਸ੍ਮੇ ਰਯਿਂ ਰਾਸਿ ਵੀਰਵਨ੍ਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਹ ਹੋਈਏ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ—ਇੰਦਰ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦਿਓ।
ਰਾਸਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਰਾਸਿ ਮਿਤ੍ਰਮਸ੍ਮੇ ਰਾਸਿ ਸ਼ਰ੍ਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਰੁਤਂ ਨਃ । ਸਜੋषਸੋ ਯੇ ਚ ਮਨ੍ਦਸਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਵਾਯਵਃ ਪਾਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਰਣੀਤਿਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿਓ, ਸਾਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦਿਓ, ਸਾਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਦਿਓ। ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਨੁ ਯੇषੁ ਮਨ੍ਦਸਾਨਸ੍ਤृਪਤ੍ਸੋਮਂ ਪਾਹਿ ਦ੍ਰਹ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸੁ ਪृਤ੍ਸ੍ਵਾ ਤਰੁਤ੍ਰਾਵਰ੍ਧਯੋ ਦ੍ਯਾਂ ਬृਹਦ੍ਭਿਰਰ੍ਕੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਪੀਓ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਬਚਾਓ, ਤਾਕਤ ਵਧਾਓ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿਓ।