ਸਾਧ੍ਵਪਾਂਸਿ ਸਨਤਾ ਨ ਉਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਵਯ੍ਯੇਵ ਰਣ੍ਵਿਤੇ । ਤਨ੍ਤੁਂ ਤਤਂ ਸਂਵਯਨ੍ਤੀ ਸਮੀਚੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੇਸ਼ਃ ਸੁਦੁਘੇ ਪਯਸ੍ਵਤੀ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦਾਂ ਲਈ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ, ਦੋ ਜਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ; ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬਣਾਉਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਵਿਦੁष੍ਟਰ ऋਜੁ ਯਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸਮृਚਾ ਵਪੁष੍ਟਰਾ । ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਨ੍ਤਾਵृਤੁਥਾ ਸਮਞ੍ਜਤੋ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ ਸਾਨੁषੁ ਤ੍ਰਿषੁ
ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਾਧਯਨ੍ਤੀ ਧਿਯਂ ਨ ਇਲ਼ਾ ਦੇਵੀ ਭਾਰਤੀ ਵਿਸ਼੍ਵਤੂਰ੍ਤਿਃ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਬਰ੍ਹਿਰੇਦਮਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਨਿषਦ੍ਯ
ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਬੁਧੀ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਦੀ ਹੈ, ਇਲਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇਸ ਅਟੁੱਟ ਆਸਰੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪਃ ਸੁਭਰੋ ਵਯੋਧਾਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀ ਵੀਰੋ ਜਾਯਤੇ ਦੇਵਕਾਮਃ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਿ ष੍ਯਤੁ ਨਾਭਿਮਸ੍ਮੇ ਅਥਾ ਦੇਵਾਨਾਮਪ੍ਯੇਤੁ ਪਾਥਃ
ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਭਰਪੂਰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤਵਸ਼ਟਰ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਵਨਸ੍ਪਤਿਰਵਸृਜਨ੍ਨੁਪ ਸ੍ਥਾਦਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵਿਃ ਸੂਦਯਾਤਿ ਪ੍ਰ ਧੀਭਿਃ । ਤ੍ਰਿਧਾ ਸਮਕ੍ਤਂ ਨਯਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦੈਵ੍ਯਃ ਸ਼ਮਿਤੋਪ ਹਵ੍ਯਮ੍
ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ, ਦਿਵਿਆ ਯਜਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਘृਤਂ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ੇ ਘृਤਮਸ੍ਯ ਯੋਨਿਰ੍ਘृਤੇ ਸ਼੍ਰਿਤੋ ਘृਤਮ੍ਵਸ੍ਯ ਧਾਮ । ਅਨੁष੍ਵਧਮਾ ਵਹ ਮਾਦਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਂ ਵृषਭ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਹਵ੍ਯਮ੍
ਘੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਘੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਹੈ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਘੀ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਹੈ; 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਭੇਟ ਨੂੰ, ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਛਾ, ਤੂੰ ਲੈ ਚੱਲ ਅਤੇ ਭੋਗ ਪਹੁੰਚਾ।
ਹੁਵੇ ਵਃ ਸੁਦ੍ਯੋਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਂ ਵਿਸ਼ਾਮਗ੍ਨਿਮਤਿਥਿਂ ਸੁਪ੍ਰਯਸਮ੍ । ਮਿਤ੍ਰ ਇਵ ਯੋ ਦਿਧਿषਾਯ੍ਯੋ ਭੂਦ੍ਦੇਵ ਆਦੇਵੇ ਜਨੇ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਅੱਗ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਹੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਇੱਛਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ।
ਇਮਂ ਵਿਧਨ੍ਤੋ ਅਪਾਂ ਸਧਸ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਤਾਦਧੁਰ੍ਭृਗਵੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਯੋਃ । ਏष ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੂਮਾ ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਨਿਰਰਤਿਰ੍ਜੀਰਾਸ਼੍ਵਃ
ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਅੱਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾਸੋ ਮਾਨੁषੀषੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਧੁਃ ਕ੍ਸ਼ੇष੍ਯਨ੍ਤੋ ਨ ਮਿਤ੍ਰਮ੍ । ਸ ਦੀਦਯਦੁਸ਼ਤੀਰੂਰ੍ਮ੍ਯਾ ਆ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ੍ਯੋ ਯੋ ਦਾਸ੍ਵਤੇ ਦਮ ਆ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ, ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਸ਼ਲਮੰਦ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਰਣ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯੇਵ ਪੁष੍ਟਿਃ ਸਂਦृष੍ਟਿਰਸ੍ਯ ਹਿਯਾਨਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ੋਃ । ਵਿ ਯੋ ਭਰਿਭ੍ਰਦੋषਧੀषੁ ਜਿਹ੍ਵਾਮਤ੍ਯੋ ਨ ਰਥ੍ਯੋ ਦੋਧਵੀਤਿ ਵਾਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਤਰੱਕੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਆ ਯਨ੍ਮੇ ਅਭ੍ਵਂ ਵਨਦਃ ਪਨਨ੍ਤੋਸ਼ਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਨਾਮਿਮੀਤ ਵਰ੍ਣਮ੍ । ਸ ਚਿਤ੍ਰੇਣ ਚਿਕਿਤੇ ਰਂਸੁ ਭਾਸਾ ਜੁਜੁਰ੍ਵਾਁ ਯੋ ਮੁਹੁਰਾ ਯੁਵਾ ਭੂਤ੍
ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਸੁਆਹ ਤੋਂ ਰੰਗ ਮਾਪਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯੋ ਵਨਾ ਤਾਤृषਾਣੋ ਨ ਭਾਤਿ ਵਾਰ੍ਣ ਪਥਾ ਰਥ੍ਯੇਵ ਸ੍ਵਾਨੀਤ੍ । ਕृष੍ਣਾਧ੍ਵਾ ਤਪੂ ਰਣ੍ਵਸ਼੍ਚਿਕੇਤ ਦ੍ਯੌਰਿਵ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋ ਨਭੋਭਿਃ
ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਕਾਲੀ ਰਾਹ, ਤੀਖੀ, ਉਹ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹੰਸਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯੋ ਵ੍ਯਸ੍ਥਾਦਭਿ ਦਕ੍ਸ਼ਦੁਰ੍ਵੀਂ ਪਸ਼ੁਰ੍ਨੈਤਿ ਸ੍ਵਯੁਰਗੋਪਾਃ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ੋਚਿष੍ਮਾਁ ਅਤਸਾਨ੍ਯੁष੍ਣਨ੍ਕृष੍ਣਵ੍ਯਥਿਰਸ੍ਵਦਯਨ੍ਨ ਭੂਮ
ਜੋ ਵਿਅਪਕ ਕੌਸ਼ਲ ਦਾ ਖੇਤਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨੂ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਵਸੋ ਅਧੀਤੌ ਤृਤੀਯੇ ਵਿਦਥੇ ਮਨ੍ਮ ਸ਼ਂਸਿ । ਅਸ੍ਮੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸਂਯਦ੍ਵੀਰਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਵਾਜਂ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਂ ਰਯਿਂ ਦਾਃ
ਹੁਣ, ਤੀਸਰੀ ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਗ; ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਠੀ ਤਾਕਤ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨ, ਸ਼ੂਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਥਾ ਗृਤ੍ਸਮਦਾਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਗੁਹਾ ਵਨ੍ਵਨ੍ਤ ਉਪਰਾਁ ਅਭਿ ष੍ਯੁਃ । ਸੁਵੀਰਾਸੋ ਅਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ ਸ੍ਮਤ੍ਸੂਰਿਭ੍ਯੋ ਗृਣਤੇ ਤਦ੍ਵਯੋ ਧਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ, ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲੁਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਹੋਤਾਜਨਿष੍ਟ ਚੇਤਨਃ ਪਿਤਾ ਪਿਤृਭ੍ਯ ਊਤਯੇ । ਪ੍ਰਯਕ੍ਸ਼ਞ੍ਜੇਨ੍ਯਂ ਵਸੁ ਸ਼ਕੇਮ ਵਾਜਿਨੋ ਯਮਮ੍
ਹੋਤਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਸਚੇਤ, ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਿਤਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ; ਅਸੀਂ, ਦਿੱਖਣਯੋਗ ਧਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਆ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਪ੍ਤ ਰਸ਼੍ਮਯਸ੍ਤਤਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨੇਤਰਿ । ਮਨੁष੍ਵਦ੍ਦੈਵ੍ਯਮष੍ਟਮਂ ਪੋਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਦਿਨ੍ਵਤਿ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਨੇਤਾ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਠਵਾਂ, ਦਿਵਿਆ ਪੋਤਾਰ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਦਧਨ੍ਵੇ ਵਾ ਯਦੀਮਨੁ ਵੋਚਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਵੇਰੁ ਤਤ੍ । ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੇਮਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਮਈ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਚੱਕਰ ਦੀ ਨਾਂਵ ਵਾਂਗ ਘੇਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਾਕਂ ਹਿ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਕ੍ਰਤੁਨਾਜਨਿ । ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾ ਧ੍ਰੁਵਾ ਵਯਾ ਇਵਾਨੁ ਰੋਹਤੇ
ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪੱਕੇ ਨਿਯਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣਮਾਯੁਵੋ ਨੇष੍ਟੁਃ ਸਚਨ੍ਤ ਧੇਨਵਃ । ਕੁਵਿਤ੍ਤਿਸृਭ੍ਯ ਆ ਵਰਂ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਯਾ ਇਦਂ ਯਯੁਃ
ਗਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਨੇਤਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਭੈਣਾਂ ਚੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਈਆਂ ਹਨ।
ਯਦੀ ਮਾਤੁਰੁਪ ਸ੍ਵਸਾ ਘृਤਂ ਭਰਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਥਿਤ । ਤਾਸਾਮਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰਾਗਤੌ ਯਵੋ ਵृष੍ਟੀਵ ਮੋਦਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਘੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਯਜਮਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੌ ਦੀ ਵਰਖਾ ਮਿਲੇ।
ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਯ ਧਾਯਸੇ ਕृਣੁਤਾਮृਤ੍ਵਿਗृਤ੍ਵਿਜਮ੍ । ਸ੍ਤੋਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਚਾਦਰਂ ਵਨੇਮਾ ਰਰਿਮਾ ਵਯਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਆਪਣੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਸਤਕਾਰ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਪਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਰਂ ਕਰਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਯਜਤੇਭ੍ਯਃ । ਅਯਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵੇ ਅਪਿ ਯਂ ਯਜ੍ਞਂ ਚਕृਮਾ ਵਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਭ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਤੇਰੀ ਲਈ ਕੀਤੀ ਯਜਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਇਮਾਂ ਮੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸਮਿਧਮਿਮਾਮੁਪਸਦਂ ਵਨੇਃ । ਇਮਾ ਉ षੁ ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਗਿਰਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਜਲਾਉਣੀ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਹੁਣ ਮੇਰੀਆਂ ਇਹ ਗੀਤਾਂ ਸੁਣ।
ਅਯਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਧੇਮੋਰ੍ਜੋ ਨਪਾਦਸ਼੍ਵਮਿष੍ਟੇ । ਏਨਾ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਸੁਜਾਤ
ਇਸ ਸੂਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁਜਾਤ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਗਿਰ੍ਵਣਸਂ ਦ੍ਰਵਿਣਸ੍ਯੁਂ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਃ । ਸਪਰ੍ਯੇਮ ਸਪਰ੍ਯਵਃ
ਹੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਅਮੀਰਤਾ ਦੇ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਤਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਭਗਤ ਹਾਂ।
ਸ ਬੋਧਿ ਸੂਰਿਰ੍ਮਘਵਾ ਵਸੁਪਤੇ ਵਸੁਦਾਵਨ੍ । ਯੁਯੋਧ੍ਯਸ੍ਮਦ੍ਦ੍ਵੇषਾਂਸਿ
ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਦਾਨੀ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੀਆਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਸ ਨੋ ਵृष੍ਟਿਂ ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ ਸ ਨੋ ਵਾਜਮਨਰ੍ਵਾਣਮ੍ । ਸ ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਿਣੀਰਿषਃ
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵਰਖਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ।
ਈਲ਼ਾਨਾਯਾਵਸ੍ਯਵੇ ਯਵਿष੍ਠ ਦੂਤ ਨੋ ਗਿਰਾ । ਯਜਿष੍ਠ ਹੋਤਰਾ ਗਹਿ
ਜੋ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਦੂਤ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ; ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾਰੀ, ਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹ੍ਯਗ੍ਨ ਈਯਸੇ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਜਨ੍ਮੋਭਯਾ ਕਵੇ । ਦੂਤੋ ਜਨ੍ਯੇਵ ਮਿਤ੍ਰ੍ਯਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਅੰਦਰ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਹੇ ਕਵੀ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਮਿਤਰ ਹੈਂ।