ਏਵਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਮृਤੇषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯ ਧੀष੍ਪੀਪਾਯ ਬृਹਦ੍ਦਿਵੇषੁ ਮਾਨੁषਾ । ਦੁਹਾਨਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵृਜਨੇषੁ ਕਾਰਵੇ ਤ੍ਮਨਾ ਸ਼ਤਿਨਂ ਪੁਰੁਰੂਪਮਿषਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਆਸਮਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤੇ; ਦੁਹਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਵੀ ਲਈ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦੂਧ ਦਿੰਦੀ, ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।
ਵਯਮਗ੍ਨੇ ਅਰ੍ਵਤਾ ਵਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਾ ਚਿਤਯੇਮਾ ਜਨਾਁ ਅਤਿ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਧਿ ਪਞ੍ਚ ਕृष੍ਟਿषੂਚ੍ਚਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚੀਤ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ; ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਚਮਕੇ, ਚਾਨਣ ਅਜੇਹੀ ਚਮਕੇ ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਨੋ ਬੋਧਿ ਸਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸ੍ਯੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਜਾਤਾ ਇषਯਨ੍ਤ ਸੂਰਯਃ । ਯਮਗ੍ਨੇ ਯਜ੍ਞਮੁਪਯਨ੍ਤਿ ਵਾਜਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯੇ ਤੋਕੇ ਦੀਦਿਵਾਂਸਂ ਸ੍ਵੇ ਦਮੇ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਦਾ ਯਾਦਗਾਰ ਰਹੋ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉੱਚ ਜਨ ਤਰੱਕੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ।
ਉਭਯਾਸੋ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਸ੍ਤੋਤਾਰੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸੂਰਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ । ਵਸ੍ਵੋ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੂਯਸਃ ਪ੍ਰਜਾਵਤਃ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਗ੍ਧਿ ਨਃ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਤੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਧਨਵਾਨ ਹੋਈਏ, ਹੇ ਅਗਨਿ; ਸਾਨੂੰ ਦਾਤ ਦੇ, ਜੋ ਦਾਤਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਾਜ।
ਯੇ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਗੋਅਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਵਪੇਸ਼ਸਮਗ੍ਨੇ ਰਾਤਿਮੁਪਸृਜਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ । ਅਸ੍ਮਾਞ੍ਚ ਤਾਁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰ ਹਿ ਨੇषਿ ਵਸ੍ਯ ਆ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਜੋ ਦਾਤਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨਿਹਿਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍ । ਹੋਤਾ ਪਾਵਕਃ ਪ੍ਰਦਿਵਃ ਸੁਮੇਧਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਤ੍ਵਗ੍ਨਿਰਰ੍ਹਨ੍
ਅਗਨਿ, ਜਲਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਅਗਨਿ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਨਰਾਸ਼ਂਸਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧਾਮਾਨ੍ਯਞ੍ਜਨ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਦਿਵਃ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹ੍ਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਚਿਃ । ਘृਤਪ੍ਰੁषਾ ਮਨਸਾ ਹਵ੍ਯਮੁਨ੍ਦਨ੍ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨ੍
ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਦਾ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਿੰਨ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਾਨਣ; ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਚੁਕਦਾ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਏ।
ਈਲ਼ਿਤੋ ਅਗ੍ਨੇ ਮਨਸਾ ਨੋ ਅਰ੍ਹਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾਨੁषਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੋ ਅਦ੍ਯ । ਸ ਆ ਵਹ ਮਰੁਤਾਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਅਚ੍ਯੁਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋ ਬਰ੍ਹਿषਦਂ ਯਜਧ੍ਵਮ੍
ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਫੌਜ ਲਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਲੋਕੋ, ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠਾ ਪੂਜੋ।
ਦੇਵ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਸੁਵੀਰਂ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਰਾਯੇ ਸੁਭਰਂ ਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯਾਮ੍ । ਘृਤੇਨਾਕ੍ਤਂ ਵਸਵਃ ਸੀਦਤੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ
ਹੇ ਦੇਵ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਜੋ ਵਧਦਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ ਚੰਗਾ ਫੈਲਿਆ, ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ; ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਵਸੁ ਇੱਥੇ ਬੈਠਣ, ਸਭ ਦੇਵ, ਆਦਿਤਿਆ, ਯਜਨਾ ਯੋਗ।
ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਮੁਰ੍ਵਿਯਾ ਹੂਯਮਾਨਾ ਦ੍ਵਾਰੋ ਦੇਵੀਃ ਸੁਪ੍ਰਾਯਣਾ ਨਮੋਭਿਃ । ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਰ੍ਵਿ ਪ੍ਰਥਨ੍ਤਾਮਜੁਰ੍ਯਾ ਵਰ੍ਣਂ ਪੁਨਾਨਾ ਯਸ਼ਸਂ ਸੁਵੀਰਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਵਾਜੇ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਆਸਾਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਲਣ; ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਫੈਲਣ, ਕਦੇ ਨਾ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਣ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਫ ਕਰਦੇ, ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ।
ਸਾਧ੍ਵਪਾਂਸਿ ਸਨਤਾ ਨ ਉਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਵਯ੍ਯੇਵ ਰਣ੍ਵਿਤੇ । ਤਨ੍ਤੁਂ ਤਤਂ ਸਂਵਯਨ੍ਤੀ ਸਮੀਚੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੇਸ਼ਃ ਸੁਦੁਘੇ ਪਯਸ੍ਵਤੀ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦਾਂ ਲਈ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ, ਦੋ ਜਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ; ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬਣਾਉਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਵਿਦੁष੍ਟਰ ऋਜੁ ਯਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸਮृਚਾ ਵਪੁष੍ਟਰਾ । ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਨ੍ਤਾਵृਤੁਥਾ ਸਮਞ੍ਜਤੋ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ ਸਾਨੁषੁ ਤ੍ਰਿषੁ
ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਾਧਯਨ੍ਤੀ ਧਿਯਂ ਨ ਇਲ਼ਾ ਦੇਵੀ ਭਾਰਤੀ ਵਿਸ਼੍ਵਤੂਰ੍ਤਿਃ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਬਰ੍ਹਿਰੇਦਮਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਨਿषਦ੍ਯ
ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਬੁਧੀ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਦੀ ਹੈ, ਇਲਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇਸ ਅਟੁੱਟ ਆਸਰੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪਃ ਸੁਭਰੋ ਵਯੋਧਾਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀ ਵੀਰੋ ਜਾਯਤੇ ਦੇਵਕਾਮਃ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਿ ष੍ਯਤੁ ਨਾਭਿਮਸ੍ਮੇ ਅਥਾ ਦੇਵਾਨਾਮਪ੍ਯੇਤੁ ਪਾਥਃ
ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਭਰਪੂਰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤਵਸ਼ਟਰ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਵਨਸ੍ਪਤਿਰਵਸृਜਨ੍ਨੁਪ ਸ੍ਥਾਦਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵਿਃ ਸੂਦਯਾਤਿ ਪ੍ਰ ਧੀਭਿਃ । ਤ੍ਰਿਧਾ ਸਮਕ੍ਤਂ ਨਯਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦੈਵ੍ਯਃ ਸ਼ਮਿਤੋਪ ਹਵ੍ਯਮ੍
ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ, ਦਿਵਿਆ ਯਜਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਘृਤਂ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ੇ ਘृਤਮਸ੍ਯ ਯੋਨਿਰ੍ਘृਤੇ ਸ਼੍ਰਿਤੋ ਘृਤਮ੍ਵਸ੍ਯ ਧਾਮ । ਅਨੁष੍ਵਧਮਾ ਵਹ ਮਾਦਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਂ ਵृषਭ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਹਵ੍ਯਮ੍
ਘੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਘੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਹੈ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਘੀ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਹੈ; 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਭੇਟ ਨੂੰ, ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਛਾ, ਤੂੰ ਲੈ ਚੱਲ ਅਤੇ ਭੋਗ ਪਹੁੰਚਾ।
ਹੁਵੇ ਵਃ ਸੁਦ੍ਯੋਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਂ ਵਿਸ਼ਾਮਗ੍ਨਿਮਤਿਥਿਂ ਸੁਪ੍ਰਯਸਮ੍ । ਮਿਤ੍ਰ ਇਵ ਯੋ ਦਿਧਿषਾਯ੍ਯੋ ਭੂਦ੍ਦੇਵ ਆਦੇਵੇ ਜਨੇ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਅੱਗ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਹੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਇੱਛਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ।
ਇਮਂ ਵਿਧਨ੍ਤੋ ਅਪਾਂ ਸਧਸ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਤਾਦਧੁਰ੍ਭृਗਵੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਯੋਃ । ਏष ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੂਮਾ ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਨਿਰਰਤਿਰ੍ਜੀਰਾਸ਼੍ਵਃ
ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਅੱਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾਸੋ ਮਾਨੁषੀषੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਧੁਃ ਕ੍ਸ਼ੇष੍ਯਨ੍ਤੋ ਨ ਮਿਤ੍ਰਮ੍ । ਸ ਦੀਦਯਦੁਸ਼ਤੀਰੂਰ੍ਮ੍ਯਾ ਆ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ੍ਯੋ ਯੋ ਦਾਸ੍ਵਤੇ ਦਮ ਆ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ, ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਸ਼ਲਮੰਦ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਰਣ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯੇਵ ਪੁष੍ਟਿਃ ਸਂਦृष੍ਟਿਰਸ੍ਯ ਹਿਯਾਨਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ੋਃ । ਵਿ ਯੋ ਭਰਿਭ੍ਰਦੋषਧੀषੁ ਜਿਹ੍ਵਾਮਤ੍ਯੋ ਨ ਰਥ੍ਯੋ ਦੋਧਵੀਤਿ ਵਾਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਤਰੱਕੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਆ ਯਨ੍ਮੇ ਅਭ੍ਵਂ ਵਨਦਃ ਪਨਨ੍ਤੋਸ਼ਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਨਾਮਿਮੀਤ ਵਰ੍ਣਮ੍ । ਸ ਚਿਤ੍ਰੇਣ ਚਿਕਿਤੇ ਰਂਸੁ ਭਾਸਾ ਜੁਜੁਰ੍ਵਾਁ ਯੋ ਮੁਹੁਰਾ ਯੁਵਾ ਭੂਤ੍
ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਸੁਆਹ ਤੋਂ ਰੰਗ ਮਾਪਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯੋ ਵਨਾ ਤਾਤृषਾਣੋ ਨ ਭਾਤਿ ਵਾਰ੍ਣ ਪਥਾ ਰਥ੍ਯੇਵ ਸ੍ਵਾਨੀਤ੍ । ਕृष੍ਣਾਧ੍ਵਾ ਤਪੂ ਰਣ੍ਵਸ਼੍ਚਿਕੇਤ ਦ੍ਯੌਰਿਵ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋ ਨਭੋਭਿਃ
ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਕਾਲੀ ਰਾਹ, ਤੀਖੀ, ਉਹ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹੰਸਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯੋ ਵ੍ਯਸ੍ਥਾਦਭਿ ਦਕ੍ਸ਼ਦੁਰ੍ਵੀਂ ਪਸ਼ੁਰ੍ਨੈਤਿ ਸ੍ਵਯੁਰਗੋਪਾਃ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ੋਚਿष੍ਮਾਁ ਅਤਸਾਨ੍ਯੁष੍ਣਨ੍ਕृष੍ਣਵ੍ਯਥਿਰਸ੍ਵਦਯਨ੍ਨ ਭੂਮ
ਜੋ ਵਿਅਪਕ ਕੌਸ਼ਲ ਦਾ ਖੇਤਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨੂ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਵਸੋ ਅਧੀਤੌ ਤृਤੀਯੇ ਵਿਦਥੇ ਮਨ੍ਮ ਸ਼ਂਸਿ । ਅਸ੍ਮੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸਂਯਦ੍ਵੀਰਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਵਾਜਂ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਂ ਰਯਿਂ ਦਾਃ
ਹੁਣ, ਤੀਸਰੀ ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਗ; ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਠੀ ਤਾਕਤ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨ, ਸ਼ੂਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਥਾ ਗृਤ੍ਸਮਦਾਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਗੁਹਾ ਵਨ੍ਵਨ੍ਤ ਉਪਰਾਁ ਅਭਿ ष੍ਯੁਃ । ਸੁਵੀਰਾਸੋ ਅਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ ਸ੍ਮਤ੍ਸੂਰਿਭ੍ਯੋ ਗृਣਤੇ ਤਦ੍ਵਯੋ ਧਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ, ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲੁਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਹੋਤਾਜਨਿष੍ਟ ਚੇਤਨਃ ਪਿਤਾ ਪਿਤृਭ੍ਯ ਊਤਯੇ । ਪ੍ਰਯਕ੍ਸ਼ਞ੍ਜੇਨ੍ਯਂ ਵਸੁ ਸ਼ਕੇਮ ਵਾਜਿਨੋ ਯਮਮ੍
ਹੋਤਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਸਚੇਤ, ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਿਤਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ; ਅਸੀਂ, ਦਿੱਖਣਯੋਗ ਧਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਆ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਪ੍ਤ ਰਸ਼੍ਮਯਸ੍ਤਤਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨੇਤਰਿ । ਮਨੁष੍ਵਦ੍ਦੈਵ੍ਯਮष੍ਟਮਂ ਪੋਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਦਿਨ੍ਵਤਿ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਨੇਤਾ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਠਵਾਂ, ਦਿਵਿਆ ਪੋਤਾਰ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਦਧਨ੍ਵੇ ਵਾ ਯਦੀਮਨੁ ਵੋਚਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਵੇਰੁ ਤਤ੍ । ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੇਮਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਮਈ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਚੱਕਰ ਦੀ ਨਾਂਵ ਵਾਂਗ ਘੇਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਾਕਂ ਹਿ ਸ਼ੁਚਿਨਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਕ੍ਰਤੁਨਾਜਨਿ । ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾ ਧ੍ਰੁਵਾ ਵਯਾ ਇਵਾਨੁ ਰੋਹਤੇ
ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪੱਕੇ ਨਿਯਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣਮਾਯੁਵੋ ਨੇष੍ਟੁਃ ਸਚਨ੍ਤ ਧੇਨਵਃ । ਕੁਵਿਤ੍ਤਿਸृਭ੍ਯ ਆ ਵਰਂ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਯਾ ਇਦਂ ਯਯੁਃ
ਗਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਨੇਤਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਭੈਣਾਂ ਚੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਈਆਂ ਹਨ।