ਤ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ਸਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਸਿ ਮਜ੍ਮਨਾਗ੍ਨੇ ਸੁਜਾਤ ਪ੍ਰ ਚ ਦੇਵ ਰਿਚ੍ਯਸੇ । ਪृਕ੍ਸ਼ੋ ਯਦਤ੍ਰ ਮਹਿਨਾ ਵਿ ਤੇ ਭੁਵਦਨੁ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ
ਹੇ ਸੁਜਾਤ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੇ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਗੋਅਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਵਪੇਸ਼ਸਮਗ੍ਨੇ ਰਾਤਿਮੁਪਸृਜਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ । ਅਸ੍ਮਾਞ੍ਚ ਤਾਁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰ ਹਿ ਨੇषਿ ਵਸ੍ਯ ਆ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਜੋ ਦਾਤਾ ਗਾਇਆਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।
ਯਜ੍ਞੇਨ ਵਰ੍ਧਤ ਜਾਤਵੇਦਸਮਗ੍ਨਿਂ ਯਜਧ੍ਵਂ ਹਵਿषਾ ਤਨਾ ਗਿਰਾ । ਸਮਿਧਾਨਂ ਸੁਪ੍ਰਯਸਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਂ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਹੋਤਾਰਂ ਵृਜਨੇषੁ ਧੂਰ੍षਦਮ੍
ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤੂੰ ਵਧ। ਹੇ ਅੱਗ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋਤਾਰ ਬਣਾਓ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਤੀਰੁषਸੋ ਵਵਾਸ਼ਿਰੇऽਗ੍ਨੇ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਸ੍ਵਸਰੇषੁ ਧੇਨਵਃ । ਦਿਵ ਇਵੇਦਰਤਿਰ੍ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਭਾਸਿ ਪੁਰੁਵਾਰ ਸਂਯਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸਵੇਰਾਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਵਛੇ ਨੂੰ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾ, ਸਦਾ ਸੰਯਮੀ।
ਤਂ ਦੇਵਾ ਬੁਧ੍ਨੇ ਰਜਸਃ ਸੁਦਂਸਸਂ ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯੋਰਰਤਿਂ ਨ੍ਯੇਰਿਰੇ । ਰਥਮਿਵ ਵੇਦ੍ਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿषਮਗ੍ਨਿਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸ੍ਯਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ; ਉਹ ਰਥ ਵਾਂਗ ਜੋ ਜੋੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਤਮੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਰਜਸਿ ਸ੍ਵ ਆ ਦਮੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਸੁਰੁਚਂ ਹ੍ਵਾਰ ਆ ਦਧੁਃ । ਪृਸ਼੍ਨ੍ਯਾਃ ਪਤਰਂ ਚਿਤਯਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਭਿਃ ਪਾਥੋ ਨ ਪਾਯੁਂ ਜਨਸੀ ਉਭੇ ਅਨੁ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ; ਪ੍ਰਸ਼ਨਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਾਂਗ, ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹੋਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਰਿ ਭੂਤ੍ਵਧ੍ਵਰਂ ਤਮੁ ਹਵ੍ਯੈਰ੍ਮਨੁष ऋਞ੍ਜਤੇ ਗਿਰਾ । ਹਿਰਿਸ਼ਿਪ੍ਰੋ ਵृਧਸਾਨਾਸੁ ਜਰ੍ਭੁਰਦ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਸ੍ਤृਭਿਸ਼੍ਚਿਤਯਦ੍ਰੋਦਸੀ ਅਨੁ
ਉਹ ਹੋਤਰ, ਜੋ ਹਰ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਹਵਨ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਰੇਵਤ੍ਸਮਿਧਾਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਸਂਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਰਯਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਦੀਦਿਹਿ । ਆ ਨਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਸੁਵਿਤਾਯ ਰੋਦਸੀ ਅਗ੍ਨੇ ਹਵ੍ਯਾ ਮਨੁषੋ ਦੇਵ ਵੀਤਯੇ
ਉਹ, ਜੋ ਦਾਤਾਂ ਵਿਚ ਧਨੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਚਮਕੇ; ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਹੁੰਚਾ।
ਦਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਬृਹਤੋ ਦਾਃ ਸਹਸ੍ਰਿਣੋ ਦੁਰੋ ਨ ਵਾਜਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਅਪਾ ਵृਧਿ । ਪ੍ਰਾਚੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕृਧਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮੁषਸੋ ਵਿ ਦਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਨਾਮ ਵਧਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਝੁਕਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਣ।
ਸ ਇਧਾਨ ਉषਸੋ ਰਾਮ੍ਯਾ ਅਨੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਦੀਦੇਦਰੁषੇਣ ਭਾਨੁਨਾ । ਹੋਤ੍ਰਾਭਿਰਗ੍ਨਿਰ੍ਮਨੁषਃ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਮਤਿਥਿਸ਼੍ਚਾਰੁਰਾਯਵੇ
ਉਹ, ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਲਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ; ਅਗਨਿ, ਆਪਣੇ ਯਜਨ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ।
ਏਵਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਮृਤੇषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯ ਧੀष੍ਪੀਪਾਯ ਬृਹਦ੍ਦਿਵੇषੁ ਮਾਨੁषਾ । ਦੁਹਾਨਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵृਜਨੇषੁ ਕਾਰਵੇ ਤ੍ਮਨਾ ਸ਼ਤਿਨਂ ਪੁਰੁਰੂਪਮਿषਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਆਸਮਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤੇ; ਦੁਹਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਵੀ ਲਈ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦੂਧ ਦਿੰਦੀ, ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।
ਵਯਮਗ੍ਨੇ ਅਰ੍ਵਤਾ ਵਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਾ ਚਿਤਯੇਮਾ ਜਨਾਁ ਅਤਿ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਧਿ ਪਞ੍ਚ ਕृष੍ਟਿषੂਚ੍ਚਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚੀਤ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ; ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਚਮਕੇ, ਚਾਨਣ ਅਜੇਹੀ ਚਮਕੇ ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਨੋ ਬੋਧਿ ਸਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸ੍ਯੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਜਾਤਾ ਇषਯਨ੍ਤ ਸੂਰਯਃ । ਯਮਗ੍ਨੇ ਯਜ੍ਞਮੁਪਯਨ੍ਤਿ ਵਾਜਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯੇ ਤੋਕੇ ਦੀਦਿਵਾਂਸਂ ਸ੍ਵੇ ਦਮੇ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਦਾ ਯਾਦਗਾਰ ਰਹੋ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉੱਚ ਜਨ ਤਰੱਕੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ।
ਉਭਯਾਸੋ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਸ੍ਤੋਤਾਰੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸੂਰਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ । ਵਸ੍ਵੋ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੂਯਸਃ ਪ੍ਰਜਾਵਤਃ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਗ੍ਧਿ ਨਃ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਤੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਧਨਵਾਨ ਹੋਈਏ, ਹੇ ਅਗਨਿ; ਸਾਨੂੰ ਦਾਤ ਦੇ, ਜੋ ਦਾਤਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਾਜ।
ਯੇ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਗੋਅਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਵਪੇਸ਼ਸਮਗ੍ਨੇ ਰਾਤਿਮੁਪਸृਜਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ । ਅਸ੍ਮਾਞ੍ਚ ਤਾਁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰ ਹਿ ਨੇषਿ ਵਸ੍ਯ ਆ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਜੋ ਦਾਤਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨਿਹਿਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍ । ਹੋਤਾ ਪਾਵਕਃ ਪ੍ਰਦਿਵਃ ਸੁਮੇਧਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਤ੍ਵਗ੍ਨਿਰਰ੍ਹਨ੍
ਅਗਨਿ, ਜਲਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਅਗਨਿ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਨਰਾਸ਼ਂਸਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧਾਮਾਨ੍ਯਞ੍ਜਨ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਦਿਵਃ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹ੍ਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਚਿਃ । ਘृਤਪ੍ਰੁषਾ ਮਨਸਾ ਹਵ੍ਯਮੁਨ੍ਦਨ੍ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨ੍
ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਦਾ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਿੰਨ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਾਨਣ; ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਚੁਕਦਾ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਏ।
ਈਲ਼ਿਤੋ ਅਗ੍ਨੇ ਮਨਸਾ ਨੋ ਅਰ੍ਹਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾਨੁषਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੋ ਅਦ੍ਯ । ਸ ਆ ਵਹ ਮਰੁਤਾਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਅਚ੍ਯੁਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋ ਬਰ੍ਹਿषਦਂ ਯਜਧ੍ਵਮ੍
ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਫੌਜ ਲਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਲੋਕੋ, ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠਾ ਪੂਜੋ।
ਦੇਵ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਸੁਵੀਰਂ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਰਾਯੇ ਸੁਭਰਂ ਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯਾਮ੍ । ਘृਤੇਨਾਕ੍ਤਂ ਵਸਵਃ ਸੀਦਤੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ
ਹੇ ਦੇਵ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਜੋ ਵਧਦਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ ਚੰਗਾ ਫੈਲਿਆ, ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ; ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਵਸੁ ਇੱਥੇ ਬੈਠਣ, ਸਭ ਦੇਵ, ਆਦਿਤਿਆ, ਯਜਨਾ ਯੋਗ।
ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਮੁਰ੍ਵਿਯਾ ਹੂਯਮਾਨਾ ਦ੍ਵਾਰੋ ਦੇਵੀਃ ਸੁਪ੍ਰਾਯਣਾ ਨਮੋਭਿਃ । ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਰ੍ਵਿ ਪ੍ਰਥਨ੍ਤਾਮਜੁਰ੍ਯਾ ਵਰ੍ਣਂ ਪੁਨਾਨਾ ਯਸ਼ਸਂ ਸੁਵੀਰਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਵਾਜੇ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਆਸਾਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਲਣ; ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਫੈਲਣ, ਕਦੇ ਨਾ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਣ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਫ ਕਰਦੇ, ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ।
ਸਾਧ੍ਵਪਾਂਸਿ ਸਨਤਾ ਨ ਉਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਵਯ੍ਯੇਵ ਰਣ੍ਵਿਤੇ । ਤਨ੍ਤੁਂ ਤਤਂ ਸਂਵਯਨ੍ਤੀ ਸਮੀਚੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੇਸ਼ਃ ਸੁਦੁਘੇ ਪਯਸ੍ਵਤੀ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦਾਂ ਲਈ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ, ਦੋ ਜਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ; ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬਣਾਉਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਵਿਦੁष੍ਟਰ ऋਜੁ ਯਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸਮृਚਾ ਵਪੁष੍ਟਰਾ । ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਨ੍ਤਾਵृਤੁਥਾ ਸਮਞ੍ਜਤੋ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ ਸਾਨੁषੁ ਤ੍ਰਿषੁ
ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਾਧਯਨ੍ਤੀ ਧਿਯਂ ਨ ਇਲ਼ਾ ਦੇਵੀ ਭਾਰਤੀ ਵਿਸ਼੍ਵਤੂਰ੍ਤਿਃ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਬਰ੍ਹਿਰੇਦਮਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਨਿषਦ੍ਯ
ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਬੁਧੀ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਦੀ ਹੈ, ਇਲਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇਸ ਅਟੁੱਟ ਆਸਰੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪਃ ਸੁਭਰੋ ਵਯੋਧਾਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀ ਵੀਰੋ ਜਾਯਤੇ ਦੇਵਕਾਮਃ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਿ ष੍ਯਤੁ ਨਾਭਿਮਸ੍ਮੇ ਅਥਾ ਦੇਵਾਨਾਮਪ੍ਯੇਤੁ ਪਾਥਃ
ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਭਰਪੂਰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤਵਸ਼ਟਰ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਵਨਸ੍ਪਤਿਰਵਸृਜਨ੍ਨੁਪ ਸ੍ਥਾਦਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵਿਃ ਸੂਦਯਾਤਿ ਪ੍ਰ ਧੀਭਿਃ । ਤ੍ਰਿਧਾ ਸਮਕ੍ਤਂ ਨਯਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦੈਵ੍ਯਃ ਸ਼ਮਿਤੋਪ ਹਵ੍ਯਮ੍
ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ, ਦਿਵਿਆ ਯਜਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਘृਤਂ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ੇ ਘृਤਮਸ੍ਯ ਯੋਨਿਰ੍ਘृਤੇ ਸ਼੍ਰਿਤੋ ਘृਤਮ੍ਵਸ੍ਯ ਧਾਮ । ਅਨੁष੍ਵਧਮਾ ਵਹ ਮਾਦਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਂ ਵृषਭ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਹਵ੍ਯਮ੍
ਘੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਘੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਹੈ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਘੀ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਹੈ; 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਭੇਟ ਨੂੰ, ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਛਾ, ਤੂੰ ਲੈ ਚੱਲ ਅਤੇ ਭੋਗ ਪਹੁੰਚਾ।
ਹੁਵੇ ਵਃ ਸੁਦ੍ਯੋਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਂ ਵਿਸ਼ਾਮਗ੍ਨਿਮਤਿਥਿਂ ਸੁਪ੍ਰਯਸਮ੍ । ਮਿਤ੍ਰ ਇਵ ਯੋ ਦਿਧਿषਾਯ੍ਯੋ ਭੂਦ੍ਦੇਵ ਆਦੇਵੇ ਜਨੇ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਅੱਗ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਹੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਇੱਛਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ।
ਇਮਂ ਵਿਧਨ੍ਤੋ ਅਪਾਂ ਸਧਸ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਤਾਦਧੁਰ੍ਭृਗਵੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਯੋਃ । ਏष ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੂਮਾ ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਨਿਰਰਤਿਰ੍ਜੀਰਾਸ਼੍ਵਃ
ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਅੱਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾਸੋ ਮਾਨੁषੀषੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਧੁਃ ਕ੍ਸ਼ੇष੍ਯਨ੍ਤੋ ਨ ਮਿਤ੍ਰਮ੍ । ਸ ਦੀਦਯਦੁਸ਼ਤੀਰੂਰ੍ਮ੍ਯਾ ਆ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ੍ਯੋ ਯੋ ਦਾਸ੍ਵਤੇ ਦਮ ਆ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ, ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਸ਼ਲਮੰਦ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਰਣ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯੇਵ ਪੁष੍ਟਿਃ ਸਂਦृष੍ਟਿਰਸ੍ਯ ਹਿਯਾਨਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ੋਃ । ਵਿ ਯੋ ਭਰਿਭ੍ਰਦੋषਧੀषੁ ਜਿਹ੍ਵਾਮਤ੍ਯੋ ਨ ਰਥ੍ਯੋ ਦੋਧਵੀਤਿ ਵਾਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਤਰੱਕੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।