ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਿਧਤੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਤਵ ਗ੍ਨਾਵੋ ਮਿਤ੍ਰਮਹਃ ਸਜਾਤ੍ਯਮ੍ । ਤ੍ਵਮਾਸ਼ੁਹੇਮਾ ਰਰਿषੇ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਅਸਿ ਪੁਰੂਵਸੁਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਤਵਸ਼ਟਰ ਹੈਂ ਜੋ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਤੂੰ ਸੋਨਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ, ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਅਸੁਰੋ ਮਹੋ ਦਿਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਮਾਰੁਤਂ ਪृਕ੍ਸ਼ ਈਸ਼ਿषੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਾਤੈਰਰੁਣੈਰ੍ਯਾਸਿ ਸ਼ਂਗਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੂषਾ ਵਿਧਤਃ ਪਾਸਿ ਨੁ ਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਮਾਰੁਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪੂਸ਼ਨ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ਅਰਂਕृਤੇ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਰਤ੍ਨਧਾ ਅਸਿ । ਤ੍ਵਂ ਭਗੋ ਨृਪਤੇ ਵਸ੍ਵ ਈਸ਼ਿषੇ ਤ੍ਵਂ ਪਾਯੁਰ੍ਦਮੇ ਯਸ੍ਤੇऽਵਿਧਤ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਾਗਾ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਤੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਾਖਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਦਮ ਆ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਮृਞ੍ਜਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਨੀਕ ਪਤ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਤਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਦੱਸ ਦੱਸ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਪਿਤਰਮਿष੍ਟਿਭਿਰ੍ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਤਨੂਰੁਚਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਸਿ ਯਸ੍ਤੇऽਵਿਧਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਖਾ ਸੁਸ਼ੇਵਃ ਪਾਸ੍ਯਾਧृषਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗੂ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਭਰਾ ਵਾਂਗੂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੱਚਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ऋਭੁਰਾਕੇ ਨਮਸ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਮਤੋ ਰਾਯ ਈਸ਼ਿषੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਿ ਭਾਸ੍ਯਨੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿ ਦਾਵਨੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸਿ ਯਜ੍ਞਮਾਤਨਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਚਤੁਰ ਰਿਭੁ ਵਾਂਗੂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਅਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਤ੍ਵਂ ਹੋਤ੍ਰਾ ਭਾਰਤੀ ਵਰ੍ਧਸੇ ਗਿਰਾ । ਤ੍ਵਮਿਲ਼ਾ ਸ਼ਤਹਿਮਾਸਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਸੁਪਤੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਦਿਤੀ ਹੈਂ, ਭਗਤ ਲਈ। ਤੂੰ ਭਾਰਤੀ ਹੋਤਰਾ ਵਾਂਗੂ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਵਧਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇਲਾ ਹੈਂ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਲਈ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਸੁਭृਤ ਉਤ੍ਤਮਂ ਵਯਸ੍ਤਵ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹੇ ਵਰ੍ਣ ਆ ਸਂਦृਸ਼ਿ ਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਰਣੋ ਬृਹਨ੍ਨਸਿ ਤ੍ਵਂ ਰਯਿਰ੍ਬਹੁਲੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪृਥੁਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੋਸ਼ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਨਾਮ, ਵੱਡਾ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨ ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ ਆਸ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਚਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਕਵੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਤਿषਾਚੋ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ ਸਸ਼੍ਚਿਰੇ ਤ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਹਵਿਰਦਨ੍ਤ੍ਯਾਹੁਤਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ। ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਦਾਤਾ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾਸੋ ਅਦ੍ਰੁਹ ਆਸਾ ਦੇਵਾ ਹਵਿਰਦਨ੍ਤ੍ਯਾਹੁਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਰ੍ਤਾਸਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤ ਆਸੁਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਭੋ ਵੀਰੁਧਾਂ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ, ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਪੋਸ਼ਣ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ਸਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਸਿ ਮਜ੍ਮਨਾਗ੍ਨੇ ਸੁਜਾਤ ਪ੍ਰ ਚ ਦੇਵ ਰਿਚ੍ਯਸੇ । ਪृਕ੍ਸ਼ੋ ਯਦਤ੍ਰ ਮਹਿਨਾ ਵਿ ਤੇ ਭੁਵਦਨੁ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ
ਹੇ ਸੁਜਾਤ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੇ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਗੋਅਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਵਪੇਸ਼ਸਮਗ੍ਨੇ ਰਾਤਿਮੁਪਸृਜਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ । ਅਸ੍ਮਾਞ੍ਚ ਤਾਁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰ ਹਿ ਨੇषਿ ਵਸ੍ਯ ਆ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਜੋ ਦਾਤਾ ਗਾਇਆਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।
ਯਜ੍ਞੇਨ ਵਰ੍ਧਤ ਜਾਤਵੇਦਸਮਗ੍ਨਿਂ ਯਜਧ੍ਵਂ ਹਵਿषਾ ਤਨਾ ਗਿਰਾ । ਸਮਿਧਾਨਂ ਸੁਪ੍ਰਯਸਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਂ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਹੋਤਾਰਂ ਵृਜਨੇषੁ ਧੂਰ੍षਦਮ੍
ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤੂੰ ਵਧ। ਹੇ ਅੱਗ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋਤਾਰ ਬਣਾਓ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਤੀਰੁषਸੋ ਵਵਾਸ਼ਿਰੇऽਗ੍ਨੇ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਸ੍ਵਸਰੇषੁ ਧੇਨਵਃ । ਦਿਵ ਇਵੇਦਰਤਿਰ੍ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਭਾਸਿ ਪੁਰੁਵਾਰ ਸਂਯਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸਵੇਰਾਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਵਛੇ ਨੂੰ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾ, ਸਦਾ ਸੰਯਮੀ।
ਤਂ ਦੇਵਾ ਬੁਧ੍ਨੇ ਰਜਸਃ ਸੁਦਂਸਸਂ ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯੋਰਰਤਿਂ ਨ੍ਯੇਰਿਰੇ । ਰਥਮਿਵ ਵੇਦ੍ਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿषਮਗ੍ਨਿਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸ੍ਯਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ; ਉਹ ਰਥ ਵਾਂਗ ਜੋ ਜੋੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਤਮੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਰਜਸਿ ਸ੍ਵ ਆ ਦਮੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਸੁਰੁਚਂ ਹ੍ਵਾਰ ਆ ਦਧੁਃ । ਪृਸ਼੍ਨ੍ਯਾਃ ਪਤਰਂ ਚਿਤਯਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਭਿਃ ਪਾਥੋ ਨ ਪਾਯੁਂ ਜਨਸੀ ਉਭੇ ਅਨੁ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ; ਪ੍ਰਸ਼ਨਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਾਂਗ, ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹੋਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਰਿ ਭੂਤ੍ਵਧ੍ਵਰਂ ਤਮੁ ਹਵ੍ਯੈਰ੍ਮਨੁष ऋਞ੍ਜਤੇ ਗਿਰਾ । ਹਿਰਿਸ਼ਿਪ੍ਰੋ ਵृਧਸਾਨਾਸੁ ਜਰ੍ਭੁਰਦ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਸ੍ਤृਭਿਸ਼੍ਚਿਤਯਦ੍ਰੋਦਸੀ ਅਨੁ
ਉਹ ਹੋਤਰ, ਜੋ ਹਰ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਹਵਨ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਰੇਵਤ੍ਸਮਿਧਾਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਸਂਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਰਯਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਦੀਦਿਹਿ । ਆ ਨਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਸੁਵਿਤਾਯ ਰੋਦਸੀ ਅਗ੍ਨੇ ਹਵ੍ਯਾ ਮਨੁषੋ ਦੇਵ ਵੀਤਯੇ
ਉਹ, ਜੋ ਦਾਤਾਂ ਵਿਚ ਧਨੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਚਮਕੇ; ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਹੁੰਚਾ।
ਦਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਬृਹਤੋ ਦਾਃ ਸਹਸ੍ਰਿਣੋ ਦੁਰੋ ਨ ਵਾਜਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਅਪਾ ਵृਧਿ । ਪ੍ਰਾਚੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕृਧਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮੁषਸੋ ਵਿ ਦਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਨਾਮ ਵਧਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਝੁਕਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਣ।
ਸ ਇਧਾਨ ਉषਸੋ ਰਾਮ੍ਯਾ ਅਨੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਦੀਦੇਦਰੁषੇਣ ਭਾਨੁਨਾ । ਹੋਤ੍ਰਾਭਿਰਗ੍ਨਿਰ੍ਮਨੁषਃ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਮਤਿਥਿਸ਼੍ਚਾਰੁਰਾਯਵੇ
ਉਹ, ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਲਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ; ਅਗਨਿ, ਆਪਣੇ ਯਜਨ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ।
ਏਵਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਮृਤੇषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯ ਧੀष੍ਪੀਪਾਯ ਬृਹਦ੍ਦਿਵੇषੁ ਮਾਨੁषਾ । ਦੁਹਾਨਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵृਜਨੇषੁ ਕਾਰਵੇ ਤ੍ਮਨਾ ਸ਼ਤਿਨਂ ਪੁਰੁਰੂਪਮਿषਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਆਸਮਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤੇ; ਦੁਹਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਵੀ ਲਈ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦੂਧ ਦਿੰਦੀ, ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।
ਵਯਮਗ੍ਨੇ ਅਰ੍ਵਤਾ ਵਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਾ ਚਿਤਯੇਮਾ ਜਨਾਁ ਅਤਿ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਧਿ ਪਞ੍ਚ ਕृष੍ਟਿषੂਚ੍ਚਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚੀਤ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ; ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਚਮਕੇ, ਚਾਨਣ ਅਜੇਹੀ ਚਮਕੇ ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਨੋ ਬੋਧਿ ਸਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸ੍ਯੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਜਾਤਾ ਇषਯਨ੍ਤ ਸੂਰਯਃ । ਯਮਗ੍ਨੇ ਯਜ੍ਞਮੁਪਯਨ੍ਤਿ ਵਾਜਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯੇ ਤੋਕੇ ਦੀਦਿਵਾਂਸਂ ਸ੍ਵੇ ਦਮੇ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਦਾ ਯਾਦਗਾਰ ਰਹੋ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉੱਚ ਜਨ ਤਰੱਕੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ।
ਉਭਯਾਸੋ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਸ੍ਤੋਤਾਰੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸੂਰਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ । ਵਸ੍ਵੋ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੂਯਸਃ ਪ੍ਰਜਾਵਤਃ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਗ੍ਧਿ ਨਃ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਤੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਧਨਵਾਨ ਹੋਈਏ, ਹੇ ਅਗਨਿ; ਸਾਨੂੰ ਦਾਤ ਦੇ, ਜੋ ਦਾਤਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਾਜ।
ਯੇ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਗੋਅਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਵਪੇਸ਼ਸਮਗ੍ਨੇ ਰਾਤਿਮੁਪਸृਜਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ । ਅਸ੍ਮਾਞ੍ਚ ਤਾਁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰ ਹਿ ਨੇषਿ ਵਸ੍ਯ ਆ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਜੋ ਦਾਤਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨਿਹਿਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍ । ਹੋਤਾ ਪਾਵਕਃ ਪ੍ਰਦਿਵਃ ਸੁਮੇਧਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਤ੍ਵਗ੍ਨਿਰਰ੍ਹਨ੍
ਅਗਨਿ, ਜਲਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਅਗਨਿ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਨਰਾਸ਼ਂਸਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧਾਮਾਨ੍ਯਞ੍ਜਨ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਦਿਵਃ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹ੍ਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਚਿਃ । ਘृਤਪ੍ਰੁषਾ ਮਨਸਾ ਹਵ੍ਯਮੁਨ੍ਦਨ੍ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨ੍
ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਦਾ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਿੰਨ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਾਨਣ; ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਚੁਕਦਾ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਏ।
ਈਲ਼ਿਤੋ ਅਗ੍ਨੇ ਮਨਸਾ ਨੋ ਅਰ੍ਹਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾਨੁषਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੋ ਅਦ੍ਯ । ਸ ਆ ਵਹ ਮਰੁਤਾਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਅਚ੍ਯੁਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋ ਬਰ੍ਹਿषਦਂ ਯਜਧ੍ਵਮ੍
ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਫੌਜ ਲਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਲੋਕੋ, ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠਾ ਪੂਜੋ।
ਦੇਵ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਸੁਵੀਰਂ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਰਾਯੇ ਸੁਭਰਂ ਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯਾਮ੍ । ਘृਤੇਨਾਕ੍ਤਂ ਵਸਵਃ ਸੀਦਤੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ
ਹੇ ਦੇਵ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਜੋ ਵਧਦਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ ਚੰਗਾ ਫੈਲਿਆ, ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ; ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਵਸੁ ਇੱਥੇ ਬੈਠਣ, ਸਭ ਦੇਵ, ਆਦਿਤਿਆ, ਯਜਨਾ ਯੋਗ।
ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਮੁਰ੍ਵਿਯਾ ਹੂਯਮਾਨਾ ਦ੍ਵਾਰੋ ਦੇਵੀਃ ਸੁਪ੍ਰਾਯਣਾ ਨਮੋਭਿਃ । ਵ੍ਯਚਸ੍ਵਤੀਰ੍ਵਿ ਪ੍ਰਥਨ੍ਤਾਮਜੁਰ੍ਯਾ ਵਰ੍ਣਂ ਪੁਨਾਨਾ ਯਸ਼ਸਂ ਸੁਵੀਰਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਵਾਜੇ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਆਸਾਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਲਣ; ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਫੈਲਣ, ਕਦੇ ਨਾ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਣ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਫ ਕਰਦੇ, ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ।