ਇਯਤ੍ਤਿਕਾ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਿਕਾ ਸਕਾ ਜਘਾਸ ਤੇ ਵਿषਮ੍ । ਸੋ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਨ ਮਰਾਤਿ ਨੋ ਵਯਮ੍ ਮਰਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਇਹ ਛੋਟੀ ਚਿੜੀ, ਮਾਦਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਗਈ। ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਉਹ ਮਰੀ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਮਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿष੍ਪੁਲਿਙ੍ਗਕਾ ਵਿषਸ੍ਯ ਪੁष੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਨ੍ । ਤਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਨ ਮਰਨ੍ਤਿ ਨੋ ਵਯਮ੍ ਮਰਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਫਲ, ਵੇਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਉਹ ਮਰਦੇ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਮਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਨਵਾਨਾꣳ ਨਵਤੀਨਾꣳ ਵਿषਸ੍ਯ ਰੋਪੁषੀਣਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਭꣳ ਨਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ, ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਉਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਲਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਮਰਿਏ ਨਾ। ਇਸ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾਸ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਮਯੂਰ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਗ੍ਰੁਵਃ । ਤਾਸ੍ ਤੇ ਵਿषꣳ ਵਿ ਜਭ੍ਰਿਰ ਉਦਕꣳ ਕੁਮ੍ਭਿਨੀਰ੍ ਇਵ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਮੋਰਣੀਆਂ, ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੀਆਂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਯਤ੍ਤਕਃ ਕੁषੁਮ੍ਭਕਸ੍ ਤਕਮ੍ ਭਿਨਦ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਮਨਾ । ਤਤੋ ਵਿषਮ੍ ਪ੍ਰ ਵਾਵृਤੇ ਪਰਾਚੀਰ੍ ਅਨੁ ਸꣳਵਤਃ
ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਇਹ ਕੁਸ਼ੁੰਭਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ।
ਕੁषੁਮ੍ਭਕਸ੍ ਤਦ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਕਃ । ਵृਸ਼੍ਚਿਕਸ੍ਯਾਰਸꣳ ਵਿषਮ੍ ਅਰਸꣳ ਵृਸ਼੍ਚਿਕ ਤੇ ਵਿषਮ੍
ਕੁਸ਼ੁੰਭਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਲੁੜਕਦਾ ਹੋਇਆ: 'ਬਿਚੂਏ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਏ ਬਿਚੂਏ।'
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਦ੍ਯੁਭਿਸ੍ਤ੍ਵਮਾਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਸ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਮਨਸ੍ਪਰਿ । ਤ੍ਵਂ ਵਨੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੋषਧੀਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨृਣਾਂ ਨृਪਤੇ ਜਾਯਸੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੈਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਜੋਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈਂ।
ਤਵਾਗ੍ਨੇ ਹੋਤ੍ਰਂ ਤਵ ਪੋਤ੍ਰਮृਤ੍ਵਿਯਂ ਤਵ ਨੇष੍ਟ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਦृਤਾਯਤਃ । ਤਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਧ੍ਵਰੀਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਾਸਿ ਗृਹਪਤਿਸ਼੍ਚ ਨੋ ਦਮੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਪੁਜਾਰੀ ਹੋਣਾ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਯਜਮਾਨ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਨੇਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृषਭਃ ਸਤਾਮਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰੁਰੁਗਾਯੋ ਨਮਸ੍ਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਯਿਵਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਧਰ੍ਤਃ ਸਚਸੇ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗੂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਧृਤਵ੍ਰਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰੋ ਭਵਸਿ ਦਸ੍ਮ ਈਡ੍ਯਃ । ਤ੍ਵਮਰ੍ਯਮਾ ਸਤ੍ਪਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭੁਜਂ ਤ੍ਵਮਂਸ਼ੋ ਵਿਦਥੇ ਦੇਵ ਭਾਜਯੁਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਹੈਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਪੱਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਮਿਤਰ ਹੈਂ ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਅਰਯਮਾਨ ਹੈਂ ਜੋ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਿਧਤੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਤਵ ਗ੍ਨਾਵੋ ਮਿਤ੍ਰਮਹਃ ਸਜਾਤ੍ਯਮ੍ । ਤ੍ਵਮਾਸ਼ੁਹੇਮਾ ਰਰਿषੇ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਅਸਿ ਪੁਰੂਵਸੁਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਤਵਸ਼ਟਰ ਹੈਂ ਜੋ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਤੂੰ ਸੋਨਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ, ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਅਸੁਰੋ ਮਹੋ ਦਿਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਮਾਰੁਤਂ ਪृਕ੍ਸ਼ ਈਸ਼ਿषੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਾਤੈਰਰੁਣੈਰ੍ਯਾਸਿ ਸ਼ਂਗਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੂषਾ ਵਿਧਤਃ ਪਾਸਿ ਨੁ ਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਮਾਰੁਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪੂਸ਼ਨ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ਅਰਂਕृਤੇ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਰਤ੍ਨਧਾ ਅਸਿ । ਤ੍ਵਂ ਭਗੋ ਨृਪਤੇ ਵਸ੍ਵ ਈਸ਼ਿषੇ ਤ੍ਵਂ ਪਾਯੁਰ੍ਦਮੇ ਯਸ੍ਤੇऽਵਿਧਤ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਾਗਾ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਤੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਾਖਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਦਮ ਆ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਮृਞ੍ਜਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਨੀਕ ਪਤ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਤਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਦੱਸ ਦੱਸ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਪਿਤਰਮਿष੍ਟਿਭਿਰ੍ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਤਨੂਰੁਚਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਸਿ ਯਸ੍ਤੇऽਵਿਧਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਖਾ ਸੁਸ਼ੇਵਃ ਪਾਸ੍ਯਾਧृषਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗੂ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਭਰਾ ਵਾਂਗੂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੱਚਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ऋਭੁਰਾਕੇ ਨਮਸ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਮਤੋ ਰਾਯ ਈਸ਼ਿषੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਿ ਭਾਸ੍ਯਨੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿ ਦਾਵਨੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸਿ ਯਜ੍ਞਮਾਤਨਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਚਤੁਰ ਰਿਭੁ ਵਾਂਗੂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਅਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਤ੍ਵਂ ਹੋਤ੍ਰਾ ਭਾਰਤੀ ਵਰ੍ਧਸੇ ਗਿਰਾ । ਤ੍ਵਮਿਲ਼ਾ ਸ਼ਤਹਿਮਾਸਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਸੁਪਤੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਦਿਤੀ ਹੈਂ, ਭਗਤ ਲਈ। ਤੂੰ ਭਾਰਤੀ ਹੋਤਰਾ ਵਾਂਗੂ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਵਧਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇਲਾ ਹੈਂ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਲਈ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਸੁਭृਤ ਉਤ੍ਤਮਂ ਵਯਸ੍ਤਵ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹੇ ਵਰ੍ਣ ਆ ਸਂਦृਸ਼ਿ ਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਰਣੋ ਬृਹਨ੍ਨਸਿ ਤ੍ਵਂ ਰਯਿਰ੍ਬਹੁਲੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪृਥੁਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੋਸ਼ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਨਾਮ, ਵੱਡਾ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨ ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ ਆਸ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਚਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਕਵੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਤਿषਾਚੋ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ ਸਸ਼੍ਚਿਰੇ ਤ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਹਵਿਰਦਨ੍ਤ੍ਯਾਹੁਤਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ। ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਦਾਤਾ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾਸੋ ਅਦ੍ਰੁਹ ਆਸਾ ਦੇਵਾ ਹਵਿਰਦਨ੍ਤ੍ਯਾਹੁਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਰ੍ਤਾਸਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤ ਆਸੁਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਭੋ ਵੀਰੁਧਾਂ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ, ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਪੋਸ਼ਣ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ਸਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਸਿ ਮਜ੍ਮਨਾਗ੍ਨੇ ਸੁਜਾਤ ਪ੍ਰ ਚ ਦੇਵ ਰਿਚ੍ਯਸੇ । ਪृਕ੍ਸ਼ੋ ਯਦਤ੍ਰ ਮਹਿਨਾ ਵਿ ਤੇ ਭੁਵਦਨੁ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ
ਹੇ ਸੁਜਾਤ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੇ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਗੋਅਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਵਪੇਸ਼ਸਮਗ੍ਨੇ ਰਾਤਿਮੁਪਸृਜਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ । ਅਸ੍ਮਾਞ੍ਚ ਤਾਁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰ ਹਿ ਨੇषਿ ਵਸ੍ਯ ਆ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਜੋ ਦਾਤਾ ਗਾਇਆਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ।
ਯਜ੍ਞੇਨ ਵਰ੍ਧਤ ਜਾਤਵੇਦਸਮਗ੍ਨਿਂ ਯਜਧ੍ਵਂ ਹਵਿषਾ ਤਨਾ ਗਿਰਾ । ਸਮਿਧਾਨਂ ਸੁਪ੍ਰਯਸਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਂ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਹੋਤਾਰਂ ਵृਜਨੇषੁ ਧੂਰ੍षਦਮ੍
ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤੂੰ ਵਧ। ਹੇ ਅੱਗ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋਤਾਰ ਬਣਾਓ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਤੀਰੁषਸੋ ਵਵਾਸ਼ਿਰੇऽਗ੍ਨੇ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਸ੍ਵਸਰੇषੁ ਧੇਨਵਃ । ਦਿਵ ਇਵੇਦਰਤਿਰ੍ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਭਾਸਿ ਪੁਰੁਵਾਰ ਸਂਯਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸਵੇਰਾਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਵਛੇ ਨੂੰ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾ, ਸਦਾ ਸੰਯਮੀ।
ਤਂ ਦੇਵਾ ਬੁਧ੍ਨੇ ਰਜਸਃ ਸੁਦਂਸਸਂ ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯੋਰਰਤਿਂ ਨ੍ਯੇਰਿਰੇ । ਰਥਮਿਵ ਵੇਦ੍ਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿषਮਗ੍ਨਿਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸ੍ਯਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ; ਉਹ ਰਥ ਵਾਂਗ ਜੋ ਜੋੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਤਮੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਰਜਸਿ ਸ੍ਵ ਆ ਦਮੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਸੁਰੁਚਂ ਹ੍ਵਾਰ ਆ ਦਧੁਃ । ਪृਸ਼੍ਨ੍ਯਾਃ ਪਤਰਂ ਚਿਤਯਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਭਿਃ ਪਾਥੋ ਨ ਪਾਯੁਂ ਜਨਸੀ ਉਭੇ ਅਨੁ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ; ਪ੍ਰਸ਼ਨਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਾਂਗ, ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹੋਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਰਿ ਭੂਤ੍ਵਧ੍ਵਰਂ ਤਮੁ ਹਵ੍ਯੈਰ੍ਮਨੁष ऋਞ੍ਜਤੇ ਗਿਰਾ । ਹਿਰਿਸ਼ਿਪ੍ਰੋ ਵृਧਸਾਨਾਸੁ ਜਰ੍ਭੁਰਦ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਸ੍ਤृਭਿਸ਼੍ਚਿਤਯਦ੍ਰੋਦਸੀ ਅਨੁ
ਉਹ ਹੋਤਰ, ਜੋ ਹਰ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਹਵਨ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਰੇਵਤ੍ਸਮਿਧਾਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਸਂਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਰਯਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਦੀਦਿਹਿ । ਆ ਨਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਸੁਵਿਤਾਯ ਰੋਦਸੀ ਅਗ੍ਨੇ ਹਵ੍ਯਾ ਮਨੁषੋ ਦੇਵ ਵੀਤਯੇ
ਉਹ, ਜੋ ਦਾਤਾਂ ਵਿਚ ਧਨੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਚਮਕੇ; ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਹੁੰਚਾ।
ਦਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਬृਹਤੋ ਦਾਃ ਸਹਸ੍ਰਿਣੋ ਦੁਰੋ ਨ ਵਾਜਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਅਪਾ ਵृਧਿ । ਪ੍ਰਾਚੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕृਧਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮੁषਸੋ ਵਿ ਦਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਨਾਮ ਵਧਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਝੁਕਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਣ।
ਸ ਇਧਾਨ ਉषਸੋ ਰਾਮ੍ਯਾ ਅਨੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਦੀਦੇਦਰੁषੇਣ ਭਾਨੁਨਾ । ਹੋਤ੍ਰਾਭਿਰਗ੍ਨਿਰ੍ਮਨੁषਃ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਮਤਿਥਿਸ਼੍ਚਾਰੁਰਾਯਵੇ
ਉਹ, ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਲਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ; ਅਗਨਿ, ਆਪਣੇ ਯਜਨ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ।