ਕਙ੍ਕਤੋ ਨ ਕਙ੍ਕਤੋऽਥੋ ਸਤੀਨਕਙ੍ਕਤਃ । ਦ੍ਵਾਵਿਤਿ ਪ੍ਲੁषੀ ਇਤਿ ਨ੍ਯਦृष੍ਟਾ ਅਲਿਪ੍ਸਤ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਫਿਰ ਕਾਂਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਸਤੀਨ ਕਾਂਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਦੋ ਆਖਦੇ ਹਨ 'ਪਲੁਸ਼ੀ', ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਦਿੱਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ, ਪਰ ਛੁਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਦृष੍ਟਾਨ੍ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਯਤ੍ਯਥੋ ਹਨ੍ਤਿ ਪਰਾਯਤੀ । ਅਥੋ ਅਵਘ੍ਨਤੀ ਹਨ੍ਤ੍ਯਥੋ ਪਿਨष੍ਟਿ ਪਿਂषਤੀ
ਅਦਿੱਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂਦੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੀਸਦੇ, ਕੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਾਸਃ ਕੁਸ਼ਰਾਸੋ ਦਰ੍ਭਾਸਃ ਸੈਰ੍ਯਾ ਉਤ । ਮੌਞ੍ਜਾ ਅਦृष੍ਟਾ ਵੈਰਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਕਂ ਨ੍ਯਲਿਪ੍ਸਤ
ਤੀਰ, ਝੂਠੇ ਤੀਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਕੰਡੇ, ਮੂੰਜ ਘਾਹ, ਅਦਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ, ਪਰ ਛੁਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨਿ ਗਾਵੋ ਗੋष੍ਠੇ ਅਸਦਨ੍ਨਿ ਮृਗਾਸੋ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ਤ । ਨਿ ਕੇਤਵੋ ਜਨਾਨਾਂ ਨ੍ਯਦृष੍ਟਾ ਅਲਿਪ੍ਸਤ
ਗਾਂਵਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਆ ਟਿਕੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਦਿੱਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ, ਪਰ ਛੁਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਏਤ ਉ ਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਪ੍ਰਦੋषਂ ਤਸ੍ਕਰਾ ਇਵ । ਅਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਅਭੂਤਨ
ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਆ ਨਜ਼ਰ ਆਏ, ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਅਦਿੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਗ ਪਏ ਹਨ।
ਦ੍ਯੌਰ੍ਵਃ ਪਿਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਮਾਤਾ ਸੋਮੋ ਭ੍ਰਾਤਾਦਿਤਿਃ ਸ੍ਵਸਾ । ਅਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟਾਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇਲਯਤਾ ਸੁ ਕਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਪਿਉ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਸੋਮ ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਅਦਿਤੀ ਤੇਰੀ ਭੈਣ। ਅਦਿੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਖੜੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲ।
ਯੇ ਅਂਸ੍ਯਾ ਯੇ ਅਙ੍ਗ੍ਯਾਃ ਸੂਚੀਕਾ ਯੇ ਪ੍ਰਕਙ੍ਕਤਾਃ । ਅਦृष੍ਟਾਃ ਕਿਂ ਚਨੇਹ ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਕਂ ਨਿ ਜਸ੍ਯਤ
ਜੋ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੱਥ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਈ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਂਕਟ ਹਨ, ਅਦਿੱਖ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਵੇੜੇ ਜਾਓ।
ਉਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਏਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟੋ ਅਦृष੍ਟਹਾ । ਅਦृष੍ਟਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਮ੍ਭਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ
ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ, ਅਦਿੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਦਿੱਖ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵੇੜਦਾ ਹੈ।
ਉਦਪਪ੍ਤਦਸੌ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪੁਰੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਜੂਰ੍ਵਨ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟੋ ਅਦृष੍ਟਹਾ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਆਦਿਤਯਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ, ਅਦਿੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿषਮ੍ ਆ ਸਜਾਮਿ ਦृਤਿꣳ ਸੁਰਾਵਤੋ ਗृਹੇ । ਸੋ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਨ ਮਰਾਤਿ ਨੋ ਵਯਮ੍ ਮਰਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੌਂਸਲਾ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਦਾਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਦਾ ਜੋੜ ਨਾ ਟੁੱਟੇ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੈ।
ਇਯਤ੍ਤਿਕਾ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਿਕਾ ਸਕਾ ਜਘਾਸ ਤੇ ਵਿषਮ੍ । ਸੋ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਨ ਮਰਾਤਿ ਨੋ ਵਯਮ੍ ਮਰਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਇਹ ਛੋਟੀ ਚਿੜੀ, ਮਾਦਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਗਈ। ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਉਹ ਮਰੀ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਮਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿष੍ਪੁਲਿਙ੍ਗਕਾ ਵਿषਸ੍ਯ ਪੁष੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਨ੍ । ਤਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਨ ਮਰਨ੍ਤਿ ਨੋ ਵਯਮ੍ ਮਰਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਫਲ, ਵੇਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਉਹ ਮਰਦੇ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਮਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਨਵਾਨਾꣳ ਨਵਤੀਨਾꣳ ਵਿषਸ੍ਯ ਰੋਪੁषੀਣਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਭꣳ ਨਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ, ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਉਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਲਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਮਰਿਏ ਨਾ। ਇਸ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾਸ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਮਯੂਰ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਗ੍ਰੁਵਃ । ਤਾਸ੍ ਤੇ ਵਿषꣳ ਵਿ ਜਭ੍ਰਿਰ ਉਦਕꣳ ਕੁਮ੍ਭਿਨੀਰ੍ ਇਵ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਮੋਰਣੀਆਂ, ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੀਆਂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਯਤ੍ਤਕਃ ਕੁषੁਮ੍ਭਕਸ੍ ਤਕਮ੍ ਭਿਨਦ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਮਨਾ । ਤਤੋ ਵਿषਮ੍ ਪ੍ਰ ਵਾਵृਤੇ ਪਰਾਚੀਰ੍ ਅਨੁ ਸꣳਵਤਃ
ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਇਹ ਕੁਸ਼ੁੰਭਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ।
ਕੁषੁਮ੍ਭਕਸ੍ ਤਦ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਕਃ । ਵृਸ਼੍ਚਿਕਸ੍ਯਾਰਸꣳ ਵਿषਮ੍ ਅਰਸꣳ ਵृਸ਼੍ਚਿਕ ਤੇ ਵਿषਮ੍
ਕੁਸ਼ੁੰਭਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਲੁੜਕਦਾ ਹੋਇਆ: 'ਬਿਚੂਏ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਏ ਬਿਚੂਏ।'
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਦ੍ਯੁਭਿਸ੍ਤ੍ਵਮਾਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਸ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਮਨਸ੍ਪਰਿ । ਤ੍ਵਂ ਵਨੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੋषਧੀਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨृਣਾਂ ਨृਪਤੇ ਜਾਯਸੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੈਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਜੋਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈਂ।
ਤਵਾਗ੍ਨੇ ਹੋਤ੍ਰਂ ਤਵ ਪੋਤ੍ਰਮृਤ੍ਵਿਯਂ ਤਵ ਨੇष੍ਟ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਦृਤਾਯਤਃ । ਤਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਧ੍ਵਰੀਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਾਸਿ ਗृਹਪਤਿਸ਼੍ਚ ਨੋ ਦਮੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਪੁਜਾਰੀ ਹੋਣਾ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਯਜਮਾਨ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਨੇਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृषਭਃ ਸਤਾਮਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰੁਰੁਗਾਯੋ ਨਮਸ੍ਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਯਿਵਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਧਰ੍ਤਃ ਸਚਸੇ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗੂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਧृਤਵ੍ਰਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰੋ ਭਵਸਿ ਦਸ੍ਮ ਈਡ੍ਯਃ । ਤ੍ਵਮਰ੍ਯਮਾ ਸਤ੍ਪਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭੁਜਂ ਤ੍ਵਮਂਸ਼ੋ ਵਿਦਥੇ ਦੇਵ ਭਾਜਯੁਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਹੈਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਪੱਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਮਿਤਰ ਹੈਂ ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਅਰਯਮਾਨ ਹੈਂ ਜੋ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਿਧਤੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਤਵ ਗ੍ਨਾਵੋ ਮਿਤ੍ਰਮਹਃ ਸਜਾਤ੍ਯਮ੍ । ਤ੍ਵਮਾਸ਼ੁਹੇਮਾ ਰਰਿषੇ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਅਸਿ ਪੁਰੂਵਸੁਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਤਵਸ਼ਟਰ ਹੈਂ ਜੋ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਤੂੰ ਸੋਨਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ, ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਅਸੁਰੋ ਮਹੋ ਦਿਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਮਾਰੁਤਂ ਪृਕ੍ਸ਼ ਈਸ਼ਿषੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਾਤੈਰਰੁਣੈਰ੍ਯਾਸਿ ਸ਼ਂਗਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੂषਾ ਵਿਧਤਃ ਪਾਸਿ ਨੁ ਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਮਾਰੁਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪੂਸ਼ਨ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ਅਰਂਕृਤੇ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਰਤ੍ਨਧਾ ਅਸਿ । ਤ੍ਵਂ ਭਗੋ ਨृਪਤੇ ਵਸ੍ਵ ਈਸ਼ਿषੇ ਤ੍ਵਂ ਪਾਯੁਰ੍ਦਮੇ ਯਸ੍ਤੇऽਵਿਧਤ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਾਗਾ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਤੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਾਖਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਦਮ ਆ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਮृਞ੍ਜਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਨੀਕ ਪਤ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾ ਦਸ਼ ਪ੍ਰਤਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਦੱਸ ਦੱਸ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਪਿਤਰਮਿष੍ਟਿਭਿਰ੍ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਤਨੂਰੁਚਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਸਿ ਯਸ੍ਤੇऽਵਿਧਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਖਾ ਸੁਸ਼ੇਵਃ ਪਾਸ੍ਯਾਧृषਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗੂ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਭਰਾ ਵਾਂਗੂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੱਚਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ऋਭੁਰਾਕੇ ਨਮਸ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਮਤੋ ਰਾਯ ਈਸ਼ਿषੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਿ ਭਾਸ੍ਯਨੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿ ਦਾਵਨੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸਿ ਯਜ੍ਞਮਾਤਨਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਚਤੁਰ ਰਿਭੁ ਵਾਂਗੂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਅਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਤ੍ਵਂ ਹੋਤ੍ਰਾ ਭਾਰਤੀ ਵਰ੍ਧਸੇ ਗਿਰਾ । ਤ੍ਵਮਿਲ਼ਾ ਸ਼ਤਹਿਮਾਸਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਸੁਪਤੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਦਿਤੀ ਹੈਂ, ਭਗਤ ਲਈ। ਤੂੰ ਭਾਰਤੀ ਹੋਤਰਾ ਵਾਂਗੂ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਵਧਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇਲਾ ਹੈਂ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਲਈ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਸੁਭृਤ ਉਤ੍ਤਮਂ ਵਯਸ੍ਤਵ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹੇ ਵਰ੍ਣ ਆ ਸਂਦृਸ਼ਿ ਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਰਣੋ ਬृਹਨ੍ਨਸਿ ਤ੍ਵਂ ਰਯਿਰ੍ਬਹੁਲੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪृਥੁਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੋਸ਼ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਨਾਮ, ਵੱਡਾ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨ ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ ਆਸ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਚਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਕਵੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਤਿषਾਚੋ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ ਸਸ਼੍ਚਿਰੇ ਤ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਹਵਿਰਦਨ੍ਤ੍ਯਾਹੁਤਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ। ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਦਾਤਾ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾਸੋ ਅਦ੍ਰੁਹ ਆਸਾ ਦੇਵਾ ਹਵਿਰਦਨ੍ਤ੍ਯਾਹੁਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਰ੍ਤਾਸਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤ ਆਸੁਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਭੋ ਵੀਰੁਧਾਂ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ, ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਪੋਸ਼ਣ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਹੈਂ।