ਤ੍ਵਂ ਤਾਁ ਅਗ੍ਨ ਉਭਯਾਨ੍ਵਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵੇषਿ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵੇ ਮਨੁषੋ ਯਜਤ੍ਰ । ਅਭਿਪਿਤ੍ਵੇ ਮਨਵੇ ਸ਼ਾਸ੍ਯੋ ਭੂਰ੍ਮਰ੍ਮृਜੇਨ੍ਯ ਉਸ਼ਿਗ੍ਭਿਰ੍ਨਾਕ੍ਰਃ
ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ। ਜੋ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ। ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾ ਹੈਂ।
ਅਵੋਚਾਮ ਨਿਵਚਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਨਸ੍ਯ ਸੂਨੁਃ ਸਹਸਾਨੇ ਅਗ੍ਨੌ । ਵਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮृषਿਭਿਃ ਸਨੇਮ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ ਤੇ ਇਹ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣੀਏ।
ਅਨਰ੍ਵਾਣਂ ਵृषਭਂ ਮਨ੍ਦ੍ਰਜਿਹ੍ਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਵਰ੍ਧਯਾ ਨਵ੍ਯਮਰ੍ਕੈਃ । ਗਾਥਾਨ੍ਯਃ ਸੁਰੁਚੋ ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਆਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨਵਮਾਨਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ, ਮਿੱਠੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਈਏ, ਜਿਸਦੇ ਗੀਤ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਵੇਂ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ।
ਤਮृਤ੍ਵਿਯਾ ਉਪ ਵਾਚਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਗੋ ਨ ਯੋ ਦੇਵਯਤਾਮਸਰ੍ਜਿ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ ਹ੍ਯਞ੍ਜੋ ਵਰਾਂਸਿ ਵਿਭ੍ਵਾਭਵਤ੍ਸਮृਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਵਹਾਵ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਵਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਉਪਸ੍ਤੁਤਿਂ ਨਮਸ ਉਦ੍ਯਤਿਂ ਚ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਯਂਸਤ੍ਸਵਿਤੇਵ ਪ੍ਰ ਬਾਹੂ । ਅਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾਹਨ੍ਯੋ ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਮृਗੋ ਨ ਭੀਮੋ ਅਰਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰੀਏ, ਜਿਸਦਾ ਗੀਤ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬਾਂਹਾਂ ਵਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਦਿਵੀਯਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਤ੍ਯੋ ਨ ਯਂਸਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਭृਦ੍ਵਿਚੇਤਾਃ । ਮृਗਾਣਾਂ ਨ ਹੇਤਯੋ ਯਨ੍ਤਿ ਚੇਮਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰਹਿਮਾਯਾਁ ਅਭਿ ਦ੍ਯੂਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਿਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੱਦਲਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋਸ੍ਰਿਕਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਪਾ ਭਦ੍ਰਮੁਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਜ੍ਰਾਃ । ਨ ਦੂਢ੍ਯੇ ਅਨੁ ਦਦਾਸਿ ਵਾਮਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਚਯਸ ਇਤ੍ਪਿਯਾਰੁਮ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੱਕਦਾਰ ਤੋਂ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਸਗੋਂ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਹਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸੁਪ੍ਰੈਤੁਃ ਸੂਯਵਸੋ ਨ ਪਨ੍ਥਾ ਦੁਰ੍ਨਿਯਨ੍ਤੁਃ ਪਰਿਪ੍ਰੀਤੋ ਨ ਮਿਤ੍ਰਃ । ਅਨਰ੍ਵਾਣੋ ਅਭਿ ਯੇ ਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਨੋऽਪੀਵृਤਾ ਅਪੋਰ੍ਣੁਵਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਥੁਃ
ਦਾਤਾਰਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਤਰ ਜੋ ਸੌਖਾ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਵਾਧੂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂ ਯਂ ਸ੍ਤੁਭੋऽਵਨਯੋ ਨ ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨ ਸ੍ਰਵਤੋ ਰੋਧਚਕ੍ਰਾਃ । ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਉਭਯਂ ਚष੍ਟੇ ਅਨ੍ਤਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਰ ਆਪਸ਼੍ਚ ਗृਧ੍ਰਃ
ਜੋ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿੱਧ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਮਹਸ੍ਤੁਵਿਜਾਤਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵृषਭੋ ਧਾਯਿ ਦੇਵਃ । ਸ ਨ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵੀਰਵਦ੍ਧਾਤੁ ਗੋਮਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਵੱਛਾ, ਦੇਵਤਾ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ, ਧਨ-ਧੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣੀਏ।
ਕਙ੍ਕਤੋ ਨ ਕਙ੍ਕਤੋऽਥੋ ਸਤੀਨਕਙ੍ਕਤਃ । ਦ੍ਵਾਵਿਤਿ ਪ੍ਲੁषੀ ਇਤਿ ਨ੍ਯਦृष੍ਟਾ ਅਲਿਪ੍ਸਤ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਫਿਰ ਕਾਂਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਸਤੀਨ ਕਾਂਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਦੋ ਆਖਦੇ ਹਨ 'ਪਲੁਸ਼ੀ', ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਦਿੱਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ, ਪਰ ਛੁਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਦृष੍ਟਾਨ੍ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਯਤ੍ਯਥੋ ਹਨ੍ਤਿ ਪਰਾਯਤੀ । ਅਥੋ ਅਵਘ੍ਨਤੀ ਹਨ੍ਤ੍ਯਥੋ ਪਿਨष੍ਟਿ ਪਿਂषਤੀ
ਅਦਿੱਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂਦੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੀਸਦੇ, ਕੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਾਸਃ ਕੁਸ਼ਰਾਸੋ ਦਰ੍ਭਾਸਃ ਸੈਰ੍ਯਾ ਉਤ । ਮੌਞ੍ਜਾ ਅਦृष੍ਟਾ ਵੈਰਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਕਂ ਨ੍ਯਲਿਪ੍ਸਤ
ਤੀਰ, ਝੂਠੇ ਤੀਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਕੰਡੇ, ਮੂੰਜ ਘਾਹ, ਅਦਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ, ਪਰ ਛੁਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨਿ ਗਾਵੋ ਗੋष੍ਠੇ ਅਸਦਨ੍ਨਿ ਮृਗਾਸੋ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ਤ । ਨਿ ਕੇਤਵੋ ਜਨਾਨਾਂ ਨ੍ਯਦृष੍ਟਾ ਅਲਿਪ੍ਸਤ
ਗਾਂਵਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਆ ਟਿਕੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਦਿੱਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ, ਪਰ ਛੁਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਏਤ ਉ ਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਪ੍ਰਦੋषਂ ਤਸ੍ਕਰਾ ਇਵ । ਅਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਅਭੂਤਨ
ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਆ ਨਜ਼ਰ ਆਏ, ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਅਦਿੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਗ ਪਏ ਹਨ।
ਦ੍ਯੌਰ੍ਵਃ ਪਿਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਮਾਤਾ ਸੋਮੋ ਭ੍ਰਾਤਾਦਿਤਿਃ ਸ੍ਵਸਾ । ਅਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟਾਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇਲਯਤਾ ਸੁ ਕਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਪਿਉ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਸੋਮ ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਅਦਿਤੀ ਤੇਰੀ ਭੈਣ। ਅਦਿੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਖੜੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲ।
ਯੇ ਅਂਸ੍ਯਾ ਯੇ ਅਙ੍ਗ੍ਯਾਃ ਸੂਚੀਕਾ ਯੇ ਪ੍ਰਕਙ੍ਕਤਾਃ । ਅਦृष੍ਟਾਃ ਕਿਂ ਚਨੇਹ ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਕਂ ਨਿ ਜਸ੍ਯਤ
ਜੋ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੱਥ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਈ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਂਕਟ ਹਨ, ਅਦਿੱਖ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਵੇੜੇ ਜਾਓ।
ਉਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਏਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟੋ ਅਦृष੍ਟਹਾ । ਅਦृष੍ਟਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਮ੍ਭਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ
ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ, ਅਦਿੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਦਿੱਖ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵੇੜਦਾ ਹੈ।
ਉਦਪਪ੍ਤਦਸੌ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪੁਰੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਜੂਰ੍ਵਨ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟੋ ਅਦृष੍ਟਹਾ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਆਦਿਤਯਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ, ਅਦਿੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿषਮ੍ ਆ ਸਜਾਮਿ ਦृਤਿꣳ ਸੁਰਾਵਤੋ ਗृਹੇ । ਸੋ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਨ ਮਰਾਤਿ ਨੋ ਵਯਮ੍ ਮਰਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੌਂਸਲਾ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਦਾਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਦਾ ਜੋੜ ਨਾ ਟੁੱਟੇ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੈ।
ਇਯਤ੍ਤਿਕਾ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਿਕਾ ਸਕਾ ਜਘਾਸ ਤੇ ਵਿषਮ੍ । ਸੋ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਨ ਮਰਾਤਿ ਨੋ ਵਯਮ੍ ਮਰਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਇਹ ਛੋਟੀ ਚਿੜੀ, ਮਾਦਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਗਈ। ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਉਹ ਮਰੀ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਮਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿष੍ਪੁਲਿਙ੍ਗਕਾ ਵਿषਸ੍ਯ ਪੁष੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਨ੍ । ਤਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਨ ਮਰਨ੍ਤਿ ਨੋ ਵਯਮ੍ ਮਰਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਫਲ, ਵੇਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਉਹ ਮਰਦੇ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਮਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਨਵਾਨਾꣳ ਨਵਤੀਨਾꣳ ਵਿषਸ੍ਯ ਰੋਪੁषੀਣਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਭꣳ ਨਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ, ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਉਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਲਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਮਰਿਏ ਨਾ। ਇਸ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾਸ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਮਯੂਰ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਗ੍ਰੁਵਃ । ਤਾਸ੍ ਤੇ ਵਿषꣳ ਵਿ ਜਭ੍ਰਿਰ ਉਦਕꣳ ਕੁਮ੍ਭਿਨੀਰ੍ ਇਵ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਮੋਰਣੀਆਂ, ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੀਆਂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਯਤ੍ਤਕਃ ਕੁषੁਮ੍ਭਕਸ੍ ਤਕਮ੍ ਭਿਨਦ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਮਨਾ । ਤਤੋ ਵਿषਮ੍ ਪ੍ਰ ਵਾਵृਤੇ ਪਰਾਚੀਰ੍ ਅਨੁ ਸꣳਵਤਃ
ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਇਹ ਕੁਸ਼ੁੰਭਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ।
ਕੁषੁਮ੍ਭਕਸ੍ ਤਦ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਕਃ । ਵृਸ਼੍ਚਿਕਸ੍ਯਾਰਸꣳ ਵਿषਮ੍ ਅਰਸꣳ ਵृਸ਼੍ਚਿਕ ਤੇ ਵਿषਮ੍
ਕੁਸ਼ੁੰਭਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਲੁੜਕਦਾ ਹੋਇਆ: 'ਬਿਚੂਏ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਏ ਬਿਚੂਏ।'
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਦ੍ਯੁਭਿਸ੍ਤ੍ਵਮਾਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਸ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਮਨਸ੍ਪਰਿ । ਤ੍ਵਂ ਵਨੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੋषਧੀਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨृਣਾਂ ਨृਪਤੇ ਜਾਯਸੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੈਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਜੋਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈਂ।
ਤਵਾਗ੍ਨੇ ਹੋਤ੍ਰਂ ਤਵ ਪੋਤ੍ਰਮृਤ੍ਵਿਯਂ ਤਵ ਨੇष੍ਟ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਦृਤਾਯਤਃ । ਤਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਧ੍ਵਰੀਯਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਾਸਿ ਗृਹਪਤਿਸ਼੍ਚ ਨੋ ਦਮੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਪੁਜਾਰੀ ਹੋਣਾ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਯਜਮਾਨ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਨੇਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृषਭਃ ਸਤਾਮਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰੁਰੁਗਾਯੋ ਨਮਸ੍ਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਯਿਵਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਧਰ੍ਤਃ ਸਚਸੇ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗੂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਧृਤਵ੍ਰਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰੋ ਭਵਸਿ ਦਸ੍ਮ ਈਡ੍ਯਃ । ਤ੍ਵਮਰ੍ਯਮਾ ਸਤ੍ਪਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭੁਜਂ ਤ੍ਵਮਂਸ਼ੋ ਵਿਦਥੇ ਦੇਵ ਭਾਜਯੁਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੀ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਹੈਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਪੱਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਮਿਤਰ ਹੈਂ ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਅਰਯਮਾਨ ਹੈਂ ਜੋ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।