ਭਾਰਤੀਲ਼ੇ ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਯਾ ਵਃ ਸਰ੍ਵਾ ਉਪਬ੍ਰੁਵੇ । ਤਾ ਨਸ਼੍ਚੋਦਯਤ ਸ਼੍ਰਿਯੇ
ਹੇ ਭਾਰਤੀ, ਇਲਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਿਆਈ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿਓ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਰੂਪਾਣਿ ਹਿ ਪ੍ਰਭੁਃ ਪਸ਼ੂਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਨਜੇ । ਤੇषਾਂ ਨ ਸ੍ਫਾਤਿਮਾ ਯਜ
ਤਵਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪ ਤੇ ਜੀਵ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਖਾਤਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਉਪ ਤ੍ਮਨ੍ਯਾ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਪਾਥੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸृਜ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਸਿष੍ਵਦਤ੍
ਹੇ ਵਨਸਪਤੀ, ਆਪਣਾ ਰਸ ਰੱਬਾਂ ਲਈ ਵਗਾ ਦੇ। ਅੱਗ ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਪੁਰੋਗਾ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੇਣ ਸਮਜ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤੀषੁ ਰੋਚਤੇ
ਅੱਗ, ਜੋ ਰੱਬਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਹੈ, ਗਾਇਆਤਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਉਚਾਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਨਯ ਸੁਪਥਾ ਰਾਯੇ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦੇਵ ਵਯੁਨਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਯੁਯੋਧ੍ਯਸ੍ਮਜ੍ਜੁਹੁਰਾਣਮੇਨੋ ਭੂਯਿष੍ਠਾਂ ਤੇ ਨਮਉਕ੍ਤਿਂ ਵਿਧੇਮ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਾਹੀਂ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਟੇਢੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਪਾਰਯਾ ਨਵ੍ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਰਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪੂਸ਼੍ਚ ਪृਥ੍ਵੀ ਬਹੁਲਾ ਨ ਉਰ੍ਵੀ ਭਵਾ ਤੋਕਾਯ ਤਨਯਾਯ ਸ਼ਂ ਯੋਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ। ਪੂਸ਼ਣ ਤੇ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੋਣ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਦ੍ਯੁਯੋਧ੍ਯਮੀਵਾ ਅਨਗ੍ਨਿਤ੍ਰਾ ਅਭ੍ਯਮਨ੍ਤ ਕृष੍ਟੀਃ । ਪੁਨਰਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸੁਵਿਤਾਯ ਦੇਵ ਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰਮृਤੇਭਿਰ੍ਯਜਤ੍ਰ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਤੀ ਦੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੂਰ ਕਰ। ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਰੱਬਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ।
ਪਾਹਿ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਪਾਯੁਭਿਰਜਸ੍ਰੈਰੁਤ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸਦਨ ਆ ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਵਾਨ੍ । ਮਾ ਤੇ ਭਯਂ ਜਰਿਤਾਰਂ ਯਵਿष੍ਠ ਨੂਨਂ ਵਿਦਨ੍ਮਾਪਰਂ ਸਹਸ੍ਵਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਬਚਾ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਮਕ। ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਜਾਣੀਏ।
ਮਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇऽਵ ਸृਜੋ ਅਘਾਯਾਵਿष੍ਯਵੇ ਰਿਪਵੇ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾਯੈ । ਮਾ ਦਤ੍ਵਤੇ ਦਸ਼ਤੇ ਮਾਦਤੇ ਨੋ ਮਾ ਰੀषਤੇ ਸਹਸਾਵਨ੍ਪਰਾ ਦਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਖੋਟਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਚੋਰ, ਠੱਗ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਵਿ ਘ ਤ੍ਵਾਵਾਁ ऋਤਜਾਤ ਯਂਸਦ੍ਗृਣਾਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤਨ੍ਵੇ ਵਰੂਥਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਦ੍ਰਿਰਿਕ੍ਸ਼ੋਰੁਤ ਵਾ ਨਿਨਿਤ੍ਸੋਰਭਿਹ੍ਰੁਤਾਮਸਿ ਹਿ ਦੇਵ ਵਿष੍ਪਟ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਤਾਁ ਅਗ੍ਨ ਉਭਯਾਨ੍ਵਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵੇषਿ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵੇ ਮਨੁषੋ ਯਜਤ੍ਰ । ਅਭਿਪਿਤ੍ਵੇ ਮਨਵੇ ਸ਼ਾਸ੍ਯੋ ਭੂਰ੍ਮਰ੍ਮृਜੇਨ੍ਯ ਉਸ਼ਿਗ੍ਭਿਰ੍ਨਾਕ੍ਰਃ
ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ। ਜੋ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ। ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾ ਹੈਂ।
ਅਵੋਚਾਮ ਨਿਵਚਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਨਸ੍ਯ ਸੂਨੁਃ ਸਹਸਾਨੇ ਅਗ੍ਨੌ । ਵਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮृषਿਭਿਃ ਸਨੇਮ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ ਤੇ ਇਹ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣੀਏ।
ਅਨਰ੍ਵਾਣਂ ਵृषਭਂ ਮਨ੍ਦ੍ਰਜਿਹ੍ਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਵਰ੍ਧਯਾ ਨਵ੍ਯਮਰ੍ਕੈਃ । ਗਾਥਾਨ੍ਯਃ ਸੁਰੁਚੋ ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਆਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨਵਮਾਨਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ, ਮਿੱਠੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਈਏ, ਜਿਸਦੇ ਗੀਤ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਵੇਂ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ।
ਤਮृਤ੍ਵਿਯਾ ਉਪ ਵਾਚਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਗੋ ਨ ਯੋ ਦੇਵਯਤਾਮਸਰ੍ਜਿ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ ਹ੍ਯਞ੍ਜੋ ਵਰਾਂਸਿ ਵਿਭ੍ਵਾਭਵਤ੍ਸਮृਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਵਹਾਵ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਵਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਉਪਸ੍ਤੁਤਿਂ ਨਮਸ ਉਦ੍ਯਤਿਂ ਚ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਯਂਸਤ੍ਸਵਿਤੇਵ ਪ੍ਰ ਬਾਹੂ । ਅਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾਹਨ੍ਯੋ ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਮृਗੋ ਨ ਭੀਮੋ ਅਰਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰੀਏ, ਜਿਸਦਾ ਗੀਤ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬਾਂਹਾਂ ਵਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਦਿਵੀਯਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਤ੍ਯੋ ਨ ਯਂਸਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਭृਦ੍ਵਿਚੇਤਾਃ । ਮृਗਾਣਾਂ ਨ ਹੇਤਯੋ ਯਨ੍ਤਿ ਚੇਮਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰਹਿਮਾਯਾਁ ਅਭਿ ਦ੍ਯੂਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਿਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੱਦਲਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋਸ੍ਰਿਕਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਾਪਾ ਭਦ੍ਰਮੁਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪਜ੍ਰਾਃ । ਨ ਦੂਢ੍ਯੇ ਅਨੁ ਦਦਾਸਿ ਵਾਮਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਚਯਸ ਇਤ੍ਪਿਯਾਰੁਮ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੱਕਦਾਰ ਤੋਂ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਸਗੋਂ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਹਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸੁਪ੍ਰੈਤੁਃ ਸੂਯਵਸੋ ਨ ਪਨ੍ਥਾ ਦੁਰ੍ਨਿਯਨ੍ਤੁਃ ਪਰਿਪ੍ਰੀਤੋ ਨ ਮਿਤ੍ਰਃ । ਅਨਰ੍ਵਾਣੋ ਅਭਿ ਯੇ ਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਨੋऽਪੀਵृਤਾ ਅਪੋਰ੍ਣੁਵਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਥੁਃ
ਦਾਤਾਰਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਤਰ ਜੋ ਸੌਖਾ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਵਾਧੂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂ ਯਂ ਸ੍ਤੁਭੋऽਵਨਯੋ ਨ ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨ ਸ੍ਰਵਤੋ ਰੋਧਚਕ੍ਰਾਃ । ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਉਭਯਂ ਚष੍ਟੇ ਅਨ੍ਤਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਰ ਆਪਸ਼੍ਚ ਗृਧ੍ਰਃ
ਜੋ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿੱਧ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਮਹਸ੍ਤੁਵਿਜਾਤਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵृषਭੋ ਧਾਯਿ ਦੇਵਃ । ਸ ਨ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵੀਰਵਦ੍ਧਾਤੁ ਗੋਮਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਵੱਛਾ, ਦੇਵਤਾ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ, ਧਨ-ਧੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣੀਏ।
ਕਙ੍ਕਤੋ ਨ ਕਙ੍ਕਤੋऽਥੋ ਸਤੀਨਕਙ੍ਕਤਃ । ਦ੍ਵਾਵਿਤਿ ਪ੍ਲੁषੀ ਇਤਿ ਨ੍ਯਦृष੍ਟਾ ਅਲਿਪ੍ਸਤ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਫਿਰ ਕਾਂਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਸਤੀਨ ਕਾਂਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਦੋ ਆਖਦੇ ਹਨ 'ਪਲੁਸ਼ੀ', ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਦਿੱਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ, ਪਰ ਛੁਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਦृष੍ਟਾਨ੍ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਯਤ੍ਯਥੋ ਹਨ੍ਤਿ ਪਰਾਯਤੀ । ਅਥੋ ਅਵਘ੍ਨਤੀ ਹਨ੍ਤ੍ਯਥੋ ਪਿਨष੍ਟਿ ਪਿਂषਤੀ
ਅਦਿੱਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂਦੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੀਸਦੇ, ਕੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਾਸਃ ਕੁਸ਼ਰਾਸੋ ਦਰ੍ਭਾਸਃ ਸੈਰ੍ਯਾ ਉਤ । ਮੌਞ੍ਜਾ ਅਦृष੍ਟਾ ਵੈਰਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਕਂ ਨ੍ਯਲਿਪ੍ਸਤ
ਤੀਰ, ਝੂਠੇ ਤੀਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਕੰਡੇ, ਮੂੰਜ ਘਾਹ, ਅਦਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ, ਪਰ ਛੁਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨਿ ਗਾਵੋ ਗੋष੍ਠੇ ਅਸਦਨ੍ਨਿ ਮृਗਾਸੋ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ਤ । ਨਿ ਕੇਤਵੋ ਜਨਾਨਾਂ ਨ੍ਯਦृष੍ਟਾ ਅਲਿਪ੍ਸਤ
ਗਾਂਵਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਆ ਟਿਕੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਦਿੱਖ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ, ਪਰ ਛੁਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਏਤ ਉ ਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਪ੍ਰਦੋषਂ ਤਸ੍ਕਰਾ ਇਵ । ਅਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਅਭੂਤਨ
ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਆ ਨਜ਼ਰ ਆਏ, ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਅਦਿੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਗ ਪਏ ਹਨ।
ਦ੍ਯੌਰ੍ਵਃ ਪਿਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਮਾਤਾ ਸੋਮੋ ਭ੍ਰਾਤਾਦਿਤਿਃ ਸ੍ਵਸਾ । ਅਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟਾਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇਲਯਤਾ ਸੁ ਕਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਪਿਉ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਸੋਮ ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਅਦਿਤੀ ਤੇਰੀ ਭੈਣ। ਅਦਿੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਖੜੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲ।
ਯੇ ਅਂਸ੍ਯਾ ਯੇ ਅਙ੍ਗ੍ਯਾਃ ਸੂਚੀਕਾ ਯੇ ਪ੍ਰਕਙ੍ਕਤਾਃ । ਅਦृष੍ਟਾਃ ਕਿਂ ਚਨੇਹ ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਕਂ ਨਿ ਜਸ੍ਯਤ
ਜੋ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੱਥ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਈ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਂਕਟ ਹਨ, ਅਦਿੱਖ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਵੇੜੇ ਜਾਓ।
ਉਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਏਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟੋ ਅਦृष੍ਟਹਾ । ਅਦृष੍ਟਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਮ੍ਭਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ
ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ, ਅਦਿੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਦਿੱਖ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵੇੜਦਾ ਹੈ।
ਉਦਪਪ੍ਤਦਸੌ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪੁਰੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਜੂਰ੍ਵਨ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟੋ ਅਦृष੍ਟਹਾ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਆਦਿਤਯਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ, ਅਦਿੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿषਮ੍ ਆ ਸਜਾਮਿ ਦृਤਿꣳ ਸੁਰਾਵਤੋ ਗृਹੇ । ਸੋ ਚਿਨ੍ ਨੁ ਨ ਮਰਾਤਿ ਨੋ ਵਯਮ੍ ਮਰਾਮਾਰੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨꣳ ਹਰਿष੍ਠਾ ਮਧੁ ਤ੍ਵਾ ਮਧੁਲਾ ਚਕਾਰ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੌਂਸਲਾ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਦਾਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਦਾ ਜੋੜ ਨਾ ਟੁੱਟੇ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੈ।