ਗਾਯਤ੍ਸਾਮ ਨਭਨ੍ਯਂ ਯਥਾ ਵੇਰਰ੍ਚਾਮ ਤਦ੍ਵਾਵृਧਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤ੍ । ਗਾਵੋ ਧੇਨਵੋ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਦਬ੍ਧਾ ਆ ਯਤ੍ਸਦ੍ਮਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਵਾਸਾਨ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਚਮਕਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਗਾਂਵਾਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰੱਬੀ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਰ੍ਚਦ੍ਵृषਾ ਵृषਭਿਃ ਸ੍ਵੇਦੁਹਵ੍ਯੈਰ੍ਮृਗੋ ਨਾਸ਼੍ਨੋ ਅਤਿ ਯਜ੍ਜੁਗੁਰ੍ਯਾਤ੍ । ਪ੍ਰ ਮਨ੍ਦਯੁਰ੍ਮਨਾਂ ਗੂਰ੍ਤ ਹੋਤਾ ਭਰਤੇ ਮਰ੍ਯੋ ਮਿਥੁਨਾ ਯਜਤ੍ਰਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਹੋਰ ਬਲਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ, ਉਸਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ, ਯੋਗਯ, ਦੋ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਤਾ, ਮਨ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਦ੍ਧੋਤਾ ਪਰਿ ਸਦ੍ਮ ਮਿਤਾ ਯਨ੍ਭਰਦ੍ਗਰ੍ਭਮਾ ਸ਼ਰਦਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਕ੍ਰਨ੍ਦਦਸ਼੍ਵੋ ਨਯਮਾਨੋ ਰੁਵਦ੍ਗੌਰਨ੍ਤਰ੍ਦੂਤੋ ਨ ਰੋਦਸੀ ਚਰਦ੍ਵਾਕ੍
ਹੋਤਾ ਘਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਬੀਜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਹਿਨ੍ਹ੍ਹਕਾਰਦਾ ਘੋੜਾ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ, ਰਸੂਲ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾ ਕਰ੍ਮਾषਤਰਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰ ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾਨਿ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਭਰਨ੍ਤੇ । ਜੁਜੋषਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਸ੍ਮਵਰ੍ਚਾ ਨਾਸਤ੍ਯੇਵ ਸੁਗ੍ਮ੍ਯੋ ਰਥੇष੍ਠਾਃ
ਉਹ ਕਰਮ, ਅਸ਼ਤਰ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਅਜੋਕੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਤਮੁ ष੍ਟੁਹੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੋ ਹ ਸਤ੍ਵਾ ਯਃ ਸ਼ੂਰੋ ਮਘਵਾ ਯੋ ਰਥੇष੍ਠਾਃ । ਪ੍ਰਤੀਚਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੋਧੀਯਾਨ੍ਵृषਣ੍ਵਾਨ੍ਵਵਵ੍ਰੁषਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਸੋ ਵਿਹਨ੍ਤਾ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਰ ਹੈ, ਦਾਤਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ; ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਯਦਿਤ੍ਥਾ ਮਹਿਨਾ ਨृਭ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤ੍ਯਰਂ ਰੋਦਸੀ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਾਸ੍ਮੈ । ਸਂ ਵਿਵ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਜਨਂ ਨ ਭੂਮਾ ਭਰ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਾਁ ਓਪਸ਼ਮਿਵ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਛੱਤ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ।
ਸਮਤ੍ਸੁ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰ ਸਤਾਮੁਰਾਣਂ ਪ੍ਰਪਥਿਨ੍ਤਮਂ ਪਰਿਤਂਸਯਧ੍ਯੈ । ਸਜੋषਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦੇ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਃ ਸੂਰਿਂ ਚਿਦ੍ਯੇ ਅਨੁਮਦਨ੍ਤਿ ਵਾਜੈਃ
ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਾ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ਂ ਸਵਨਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਆਪੋ ਯਤ੍ਤ ਆਸੁ ਮਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵੀਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤੇ ਅਨੁ ਜੋष੍ਯਾ ਭੂਦ੍ਗੌਃ ਸੂਰੀਁਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਦਿ ਧਿषਾ ਵੇषਿ ਜਨਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਗਾਂ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਸਾਮ ਯਥਾ ਸੁषਖਾਯ ਏਨ ਸ੍ਵਭਿष੍ਟਯੋ ਨਰਾਂ ਨ ਸ਼ਂਸੈਃ । ਅਸਦ੍ਯਥਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਨ੍ਦਨੇष੍ਠਾਸ੍ਤੁਰੋ ਨ ਕਰ੍ਮ ਨਯਮਾਨ ਉਕ੍ਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਜ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਜਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਪਰ੍ਧਸੋ ਨਰਾਂ ਨ ਸ਼ਂਸੈਰਸ੍ਮਾਕਾਸਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ । ਮਿਤ੍ਰਾਯੁਵੋ ਨ ਪੂਰ੍ਪਤਿਂ ਸੁਸ਼ਿष੍ਟੌ ਮਧ੍ਯਾਯੁਵ ਉਪ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞੈਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇ; ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਧ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੋ ਹਿ ष੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦृਨ੍ਧਞ੍ਜੁਹੁਰਾਣਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਨਸਾ ਪਰਿਯਨ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਾਚ੍ਛਾ ਤਾਤृषਾਣਮੋਕੋ ਦੀਰ੍ਘੋ ਨ ਸਿਧ੍ਰਮਾ ਕृਣੋਤ੍ਯਧ੍ਵਾ
ਯਜਨਾ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਈ ਨ ਕੋਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ; ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਦਾਤਾ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਹ ਸੌਖਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੋ षੂ ਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਰ ਪृਤ੍ਸੁ ਦੇਵੈਰਸ੍ਤਿ ਹਿ ष੍ਮਾ ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ਨਵਯਾਃ । ਮਹਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੋ ਯਵ੍ਯਾ ਹਵਿष੍ਮਤੋ ਮਰੁਤੋ ਵਨ੍ਦਤੇ ਗੀਃ
ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਾਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਮਰੁਤ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗੀਤ ਤੇ ਭੇਟ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏष ਸ੍ਤੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਮਸ੍ਮੇ ਏਤੇਨ ਗਾਤੁਂ ਹਰਿਵੋ ਵਿਦੋ ਨਃ । ਆ ਨੋ ਵਵृਤ੍ਯਾਃ ਸੁਵਿਤਾਯ ਦੇਵ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇਹ ਸਿਫ਼ਤ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਅਸੀਂ ਰਸਤਾ ਲੱਭੀਏ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਵੱਲ ਮੁੜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੋਕ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਜਾਣੀਏ।
ਤ੍ਵਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੇ ਚ ਦੇਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਨॄਨ੍ਪਾਹ੍ਯਸੁਰ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਪਤਿਰ੍ਮਘਵਾ ਨਸ੍ਤਰੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯੋ ਵਸਵਾਨਃ ਸਹੋਦਾਃ
ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਦਾਤਾਰ, ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਸੂ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਇਕਠੇ ਹੋਏ।
ਦਨੋ ਵਿਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਧ੍ਰਵਾਚਃ ਸਪ੍ਤ ਯਤ੍ਪੁਰਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸ਼ਾਰਦੀਰ੍ਦਰ੍ਤ੍ । ऋਣੋਰਪੋ ਅਨਵਦ੍ਯਾਰ੍ਣਾ ਯੂਨੇ ਵृਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਾਯ ਰਨ੍ਧੀਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੈਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੱਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜ ਕੇ, ਸਰਦੀ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਲਈ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤੋੜ।
ਅਜਾ ਵृਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰਪਤ੍ਨੀਰ੍ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਯੇਭਿਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਨੂਨਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਅਗ੍ਨਿਮਸ਼ੁषਂ ਤੂਰ੍ਵਯਾਣਂ ਸਿਂਹੋ ਨ ਦਮੇ ਅਪਾਂਸਿ ਵਸ੍ਤੋਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਾਇਆ। ਤੂੰ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ ਨੂੰ, ਤੇਜ਼ ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਵਯਾਣ ਨੂੰ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਧਨੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
* ਸ਼ੇषਨ੍ਨੁ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਨੌ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੇ ਪਵੀਰਵਸ੍ਯ ਮਹ੍ਨਾ । ਸृਜਦਰ੍ਣਾਂਸ੍ਯਵ ਯਦ੍ਯੁਧਾ ਗਾਸ੍ਤਿष੍ਠਦ੍ਧਰੀ ਧृषਤਾ ਮृष੍ਟ ਵਾਜਾਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਲਈ ਟਿਕਿਆ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ। ਜਦ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲੈਣ ਲਈ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਵਹ ਕੁਤ੍ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਚਾਕਨ੍ਸ੍ਯੂਮਨ੍ਯੂ ऋਜ੍ਰਾ ਵਾਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾ । ਪ੍ਰ ਸੂਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਵृਹਤਾਦਭੀਕੇऽਭਿ ਸ੍ਪृਧੋ ਯਾਸਿषਦ੍ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕੁਤਸ ਨੂੰ ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੱਕਰ ਖੁੱਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਵਾਲੇ ਬਲ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਿਤ੍ਰੇਰੂਞ੍ਚੋਦਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਹਰਿਵੋ ਅਦਾਸ਼ੂਨ੍ । ਪ੍ਰ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਰ੍ਯਮਣਂ ਸਚਾਯੋਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੂਰ੍ਤਾ ਵਹਮਾਨਾ ਅਪਤ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। ਜੋ ਆਰਯਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਥੀ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦਿੱਤੀ।
ਰਪਤ੍ਕਵਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਾਤੌ ਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦਾਸਾਯੋਪਬਰ੍ਹਣੀਂ ਕਃ । ਕਰਤ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਦਾਨੁਚਿਤ੍ਰਾ ਨਿ ਦੁਰ੍ਯੋਣੇ ਕੁਯਵਾਚਂ ਮृਧਿ ਸ਼੍ਰੇਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਦਾਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਤਾ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਹੇ ਬੁਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮੰਦ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਨਾ ਦੇ।
ਸਨਾ ਤਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਵ੍ਯਾ ਆਗੁਃ ਸਹੋ ਨਭੋऽਵਿਰਣਾਯ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਭਿਨਤ੍ਪੁਰੋ ਨ ਭਿਦੋ ਅਦੇਵੀਰ੍ਨਨਮੋ ਵਧਰਦੇਵਸ੍ਯ ਪੀਯੋਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਬਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ। ਤੂੰ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ, ਬੇਈਮਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਪਾਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਧੁਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਧੁਨਿਮਤੀਰृਣੋਰਪਃ ਸੀਰਾ ਨ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀਃ । ਪ੍ਰ ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਮਤਿ ਸ਼ੂਰ ਪਰ੍षਿ ਪਾਰਯਾ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਯਦੁਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਤੁਰਵਸ਼ ਤੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਧ ਸ੍ਯਾ ਅਵृਕਤਮੋ ਨਰਾਂ ਨृਪਾਤਾ । ਸ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਂ ਸ੍ਪृਧਾਂ ਸਹੋਦਾ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਕਰ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਪਾਯਿ ਤੇ ਮਹਃ ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਹਰਿਵੋ ਮਤ੍ਸਰੋ ਮਦਃ । ਵृषਾ ਤੇ ਵृष੍ਣ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਜੀ ਸਹਸ੍ਰਸਾਤਮਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵੱਡੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਹੇ ਰਥ ਦੇ ਸਵਾਰ। ਤੇਰਾ ਸੋਮਰਸ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਆ ਨਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਤੁ ਮਤ੍ਸਰੋ ਵृषਾ ਮਦੋ ਵਰੇਣ੍ਯਃ । ਸਹਾਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਨਸਿਃ ਪृਤਨਾषਾਲ਼ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ
ਤੇਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦਾ ਮਦ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾ ਹਾਰਨ ਵਾਲਾ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ੂਰਃ ਸਨਿਤਾ ਚੋਦਯੋ ਮਨੁषੋ ਰਥਮ੍ । ਸਹਾਵਾਨ੍ਦਸ੍ਯੁਮਵ੍ਰਤਮੋषਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਨੂੰਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਦੱਸਯੂ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ, ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਮੁषਾਯ ਸੂਰ੍ਯਂ ਕਵੇ ਚਕ੍ਰਮੀਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ । ਵਹ ਸ਼ੁष੍ਣਾਯ ਵਧਂ ਕੁਤ੍ਸਂ ਵਾਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵੈਃ
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੁਪਚਾਪ ਲੈ ਜਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਘੁਮਾ। ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਫਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਕੁਤਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ।
ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ਤਮੋ ਹਿ ਤੇ ਮਦੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਨ੍ਤਮ ਉਤ ਕ੍ਰਤੁਃ । ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨਾ ਵਰਿਵੋਵਿਦਾ ਮਂਸੀष੍ਠਾ ਅਸ਼੍ਵਸਾਤਮਃ
ਤੇਰਾ ਮਦ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ, ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਜਰਿਤृਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਯ ਇਵਾਪੋ ਨ ਤृष੍ਯਤੇ ਬਭੂਥ । ਤਾਮਨੁ ਤ੍ਵਾ ਨਿਵਿਦਂ ਜੋਹਵੀਮਿ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਸੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਬੇਨਤੀ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਜਨਤਾ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਕਰ।
ਮਤ੍ਸਿ ਨੋ ਵਸ੍ਯਇष੍ਟਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦੋ ਵृषਾ ਵਿਸ਼ । ऋਘਾਯਮਾਣ ਇਨ੍ਵਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਨ੍ਤਿ ਨ ਵਿਨ੍ਦਸਿ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਰਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜਿੱਤੂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।