ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਵਸੁਪਤੇ ਵਸੂਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਪਤੇ ਧੇष੍ਠਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸਂ ਵਦਸ੍ਵਾਧ ਪ੍ਰਾਸ਼ਾਨ ऋਤੁਥਾ ਹਵੀਂषਿ
ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਹੈਂ, ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ; ਫਿਰ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਪ੍ਰਤਿ ਵ ਏਨਾ ਨਮਸਾਹਮੇਮਿ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਭਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਮਤਿਂ ਤੁਰਾਣਾਮ੍ । ਰਰਾਣਤਾ ਮਰੁਤੋ ਵੇਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਨਿ ਹੇਲ਼ੋ ਧਤ੍ਤ ਵਿ ਮੁਚਧ੍ਵਮਸ਼੍ਵਾਨ੍
ਇਸ ਭਜਨ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦਾ। ਮਰੁਤੋ, ਗਿਆਨਯੋਗ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਨਿੰਦ ਹਟਾਓ ਤੇ ਘੋੜੇ ਛੱਡੋ।
ਏष ਵ ਸ੍ਤੋਮੋ ਮਰੁਤੋ ਨਮਸ੍ਵਾਨ੍ਹृਦਾ ਤष੍ਟੋ ਮਨਸਾ ਧਾਯਿ ਦੇਵਾਃ । ਉਪੇਮਾ ਯਾਤ ਮਨਸਾ ਜੁषਾਣਾ ਯੂਯਂ ਹਿ ष੍ਠਾ ਨਮਸ ਇਦ੍ਵृਧਾਸਃ
ਇਹ ਸਤਕਾਰ, ਮਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੋ। ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮਨ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋ।
ਸ੍ਤੁਤਾਸੋ ਨੋ ਮਰੁਤੋ ਮृਲ਼ਯਨ੍ਤੂਤ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਘਵਾ ਸ਼ਮ੍ਭਵਿष੍ਠਃ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਾ ਨਃ ਸਨ੍ਤੁ ਕੋਮ੍ਯਾ ਵਨਾਨ੍ਯਹਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਮਰੁਤੋ ਜਿਗੀषਾ
ਸਲਾਹਿਆ ਮਰੁਤ ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦਿਖਾਉਣ, ਤੇ ਸਲਾਹਿਆ ਮਘਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ, ਵੀ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤੇ ਮਰੁਤ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਿੱਤ ਦੇਣ।
ਅਸ੍ਮਾਦਹਂ ਤਵਿषਾਦੀषਮਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਭਿਯਾ ਮਰੁਤੋ ਰੇਜਮਾਨਃ । ਯੁष੍ਮਭ੍ਯਂ ਹਵ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਤਾਨ੍ਯਾਰੇ ਚਕृਮਾ ਮृਲ਼ਤਾ ਨਃ
ਇਸ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮਰੁਤੋ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਹਵਨ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ—ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦਿਖਾਓ।
ਯੇਨ ਮਾਨਾਸਸ਼੍ਚਿਤਯਨ੍ਤ ਉਸ੍ਰਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿषੁ ਸ਼ਵਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਨਾਮ੍ । ਸ ਨੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਵृषਭ ਸ਼੍ਰਵੋ ਧਾ ਉਗ੍ਰ ਉਗ੍ਰੇਭਿ ਸ੍ਥਵਿਰਃ ਸਹੋਦਾਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਵੇਰਾਂ ਗਿਣੀਆਂ, ਉਜਲੇ ਪਹਿਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ—ਉਹ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਬਲਦ, ਸਾਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇਵੇ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਪੱਕਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ।
ਤ੍ਵਂ ਪਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਸਹੀਯਸੋ ਨॄਨ੍ਭਵਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਵਯਾਤਹੇਲ਼ਾਃ । ਸੁਪ੍ਰਕੇਤੇਭਿਃ ਸਾਸਹਿਰ੍ਦਧਾਨੋ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇੰਦਰ, ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਨਿੰਦ ਹਟਾ। ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਨਤਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ, ਜਾਣ ਸਕੀਏ।
ਚਿਤ੍ਰੋ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਯਾਮਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰ ਊਤੀ ਸੁਦਾਨਵਃ । ਮਰੁਤੋ ਅਹਿਭਾਨਵਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋਵੇ, ਦਾਤਾਰੋ, ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।
ਆਰੇ ਸਾ ਵਃ ਸੁਦਾਨਵੋ ਮਰੁਤ ऋਞ੍ਜਤੀ ਸ਼ਰੁਃ । ਆਰੇ ਅਸ਼੍ਮਾ ਯਮਸ੍ਯਥ
ਤੁਹਾਡਾ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਦਾਤਾਰ ਮਰੁਤੋ; ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ, ਪੱਥਰ ਵੀ ਦੂਰ ਸੁੱਟੋ।
ਤृਣਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨੁ ਵਿਸ਼ਃ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਕ੍ਤ ਸੁਦਾਨਵਃ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ਨਃ ਕਰ੍ਤ ਜੀਵਸੇ
ਤ੍ਰਿਣਸਕੰਦ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਦਾਤਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਫੈਲ ਜਾਓ; ਸਾਨੂੰ ਜੀਊਣ ਲਈ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੋ।
ਗਾਯਤ੍ਸਾਮ ਨਭਨ੍ਯਂ ਯਥਾ ਵੇਰਰ੍ਚਾਮ ਤਦ੍ਵਾਵृਧਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤ੍ । ਗਾਵੋ ਧੇਨਵੋ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਦਬ੍ਧਾ ਆ ਯਤ੍ਸਦ੍ਮਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਵਾਸਾਨ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਚਮਕਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਗਾਂਵਾਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰੱਬੀ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਰ੍ਚਦ੍ਵृषਾ ਵृषਭਿਃ ਸ੍ਵੇਦੁਹਵ੍ਯੈਰ੍ਮृਗੋ ਨਾਸ਼੍ਨੋ ਅਤਿ ਯਜ੍ਜੁਗੁਰ੍ਯਾਤ੍ । ਪ੍ਰ ਮਨ੍ਦਯੁਰ੍ਮਨਾਂ ਗੂਰ੍ਤ ਹੋਤਾ ਭਰਤੇ ਮਰ੍ਯੋ ਮਿਥੁਨਾ ਯਜਤ੍ਰਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਹੋਰ ਬਲਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ, ਉਸਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ, ਯੋਗਯ, ਦੋ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਤਾ, ਮਨ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਦ੍ਧੋਤਾ ਪਰਿ ਸਦ੍ਮ ਮਿਤਾ ਯਨ੍ਭਰਦ੍ਗਰ੍ਭਮਾ ਸ਼ਰਦਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਕ੍ਰਨ੍ਦਦਸ਼੍ਵੋ ਨਯਮਾਨੋ ਰੁਵਦ੍ਗੌਰਨ੍ਤਰ੍ਦੂਤੋ ਨ ਰੋਦਸੀ ਚਰਦ੍ਵਾਕ੍
ਹੋਤਾ ਘਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਬੀਜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਹਿਨ੍ਹ੍ਹਕਾਰਦਾ ਘੋੜਾ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ, ਰਸੂਲ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾ ਕਰ੍ਮਾषਤਰਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰ ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾਨਿ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਭਰਨ੍ਤੇ । ਜੁਜੋषਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਸ੍ਮਵਰ੍ਚਾ ਨਾਸਤ੍ਯੇਵ ਸੁਗ੍ਮ੍ਯੋ ਰਥੇष੍ਠਾਃ
ਉਹ ਕਰਮ, ਅਸ਼ਤਰ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਅਜੋਕੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਤਮੁ ष੍ਟੁਹੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੋ ਹ ਸਤ੍ਵਾ ਯਃ ਸ਼ੂਰੋ ਮਘਵਾ ਯੋ ਰਥੇष੍ਠਾਃ । ਪ੍ਰਤੀਚਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੋਧੀਯਾਨ੍ਵृषਣ੍ਵਾਨ੍ਵਵਵ੍ਰੁषਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਸੋ ਵਿਹਨ੍ਤਾ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਰ ਹੈ, ਦਾਤਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ; ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਯਦਿਤ੍ਥਾ ਮਹਿਨਾ ਨृਭ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤ੍ਯਰਂ ਰੋਦਸੀ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਾਸ੍ਮੈ । ਸਂ ਵਿਵ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਜਨਂ ਨ ਭੂਮਾ ਭਰ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਾਁ ਓਪਸ਼ਮਿਵ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਛੱਤ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ।
ਸਮਤ੍ਸੁ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰ ਸਤਾਮੁਰਾਣਂ ਪ੍ਰਪਥਿਨ੍ਤਮਂ ਪਰਿਤਂਸਯਧ੍ਯੈ । ਸਜੋषਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦੇ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਃ ਸੂਰਿਂ ਚਿਦ੍ਯੇ ਅਨੁਮਦਨ੍ਤਿ ਵਾਜੈਃ
ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਾ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ਂ ਸਵਨਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਆਪੋ ਯਤ੍ਤ ਆਸੁ ਮਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵੀਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤੇ ਅਨੁ ਜੋष੍ਯਾ ਭੂਦ੍ਗੌਃ ਸੂਰੀਁਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਦਿ ਧਿषਾ ਵੇषਿ ਜਨਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਗਾਂ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਸਾਮ ਯਥਾ ਸੁषਖਾਯ ਏਨ ਸ੍ਵਭਿष੍ਟਯੋ ਨਰਾਂ ਨ ਸ਼ਂਸੈਃ । ਅਸਦ੍ਯਥਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਨ੍ਦਨੇष੍ਠਾਸ੍ਤੁਰੋ ਨ ਕਰ੍ਮ ਨਯਮਾਨ ਉਕ੍ਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਜ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਜਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਪਰ੍ਧਸੋ ਨਰਾਂ ਨ ਸ਼ਂਸੈਰਸ੍ਮਾਕਾਸਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ । ਮਿਤ੍ਰਾਯੁਵੋ ਨ ਪੂਰ੍ਪਤਿਂ ਸੁਸ਼ਿष੍ਟੌ ਮਧ੍ਯਾਯੁਵ ਉਪ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞੈਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇ; ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਧ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੋ ਹਿ ष੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦृਨ੍ਧਞ੍ਜੁਹੁਰਾਣਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਨਸਾ ਪਰਿਯਨ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਾਚ੍ਛਾ ਤਾਤृषਾਣਮੋਕੋ ਦੀਰ੍ਘੋ ਨ ਸਿਧ੍ਰਮਾ ਕृਣੋਤ੍ਯਧ੍ਵਾ
ਯਜਨਾ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਈ ਨ ਕੋਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ; ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਦਾਤਾ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਹ ਸੌਖਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੋ षੂ ਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਰ ਪृਤ੍ਸੁ ਦੇਵੈਰਸ੍ਤਿ ਹਿ ष੍ਮਾ ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ਨਵਯਾਃ । ਮਹਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੋ ਯਵ੍ਯਾ ਹਵਿष੍ਮਤੋ ਮਰੁਤੋ ਵਨ੍ਦਤੇ ਗੀਃ
ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਾਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਮਰੁਤ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗੀਤ ਤੇ ਭੇਟ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏष ਸ੍ਤੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਮਸ੍ਮੇ ਏਤੇਨ ਗਾਤੁਂ ਹਰਿਵੋ ਵਿਦੋ ਨਃ । ਆ ਨੋ ਵਵृਤ੍ਯਾਃ ਸੁਵਿਤਾਯ ਦੇਵ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇਹ ਸਿਫ਼ਤ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਅਸੀਂ ਰਸਤਾ ਲੱਭੀਏ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਵੱਲ ਮੁੜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੋਕ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਜਾਣੀਏ।
ਤ੍ਵਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੇ ਚ ਦੇਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਨॄਨ੍ਪਾਹ੍ਯਸੁਰ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਪਤਿਰ੍ਮਘਵਾ ਨਸ੍ਤਰੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯੋ ਵਸਵਾਨਃ ਸਹੋਦਾਃ
ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਦਾਤਾਰ, ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਸੂ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਇਕਠੇ ਹੋਏ।
ਦਨੋ ਵਿਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਧ੍ਰਵਾਚਃ ਸਪ੍ਤ ਯਤ੍ਪੁਰਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸ਼ਾਰਦੀਰ੍ਦਰ੍ਤ੍ । ऋਣੋਰਪੋ ਅਨਵਦ੍ਯਾਰ੍ਣਾ ਯੂਨੇ ਵृਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਾਯ ਰਨ੍ਧੀਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੈਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੱਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜ ਕੇ, ਸਰਦੀ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਲਈ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤੋੜ।
ਅਜਾ ਵृਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰਪਤ੍ਨੀਰ੍ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਯੇਭਿਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਨੂਨਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਅਗ੍ਨਿਮਸ਼ੁषਂ ਤੂਰ੍ਵਯਾਣਂ ਸਿਂਹੋ ਨ ਦਮੇ ਅਪਾਂਸਿ ਵਸ੍ਤੋਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਾਇਆ। ਤੂੰ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ ਨੂੰ, ਤੇਜ਼ ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਵਯਾਣ ਨੂੰ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਧਨੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
* ਸ਼ੇषਨ੍ਨੁ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਨੌ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੇ ਪਵੀਰਵਸ੍ਯ ਮਹ੍ਨਾ । ਸृਜਦਰ੍ਣਾਂਸ੍ਯਵ ਯਦ੍ਯੁਧਾ ਗਾਸ੍ਤਿष੍ਠਦ੍ਧਰੀ ਧृषਤਾ ਮृष੍ਟ ਵਾਜਾਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਲਈ ਟਿਕਿਆ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ। ਜਦ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲੈਣ ਲਈ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਵਹ ਕੁਤ੍ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਚਾਕਨ੍ਸ੍ਯੂਮਨ੍ਯੂ ऋਜ੍ਰਾ ਵਾਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾ । ਪ੍ਰ ਸੂਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਵृਹਤਾਦਭੀਕੇऽਭਿ ਸ੍ਪृਧੋ ਯਾਸਿषਦ੍ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕੁਤਸ ਨੂੰ ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੱਕਰ ਖੁੱਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਵਾਲੇ ਬਲ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਿਤ੍ਰੇਰੂਞ੍ਚੋਦਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਹਰਿਵੋ ਅਦਾਸ਼ੂਨ੍ । ਪ੍ਰ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਰ੍ਯਮਣਂ ਸਚਾਯੋਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੂਰ੍ਤਾ ਵਹਮਾਨਾ ਅਪਤ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। ਜੋ ਆਰਯਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਥੀ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦਿੱਤੀ।
ਰਪਤ੍ਕਵਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਾਤੌ ਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦਾਸਾਯੋਪਬਰ੍ਹਣੀਂ ਕਃ । ਕਰਤ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਦਾਨੁਚਿਤ੍ਰਾ ਨਿ ਦੁਰ੍ਯੋਣੇ ਕੁਯਵਾਚਂ ਮृਧਿ ਸ਼੍ਰੇਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਦਾਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਤਾ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਹੇ ਬੁਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮੰਦ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਨਾ ਦੇ।