ਅਮ੍ਯਕ੍ਸਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऋष੍ਟਿਰਸ੍ਮੇ ਸਨੇਮ੍ਯਭ੍ਵਂ ਮਰੁਤੋ ਜੁਨਨ੍ਤਿ । ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ष੍ਮਾਤਸੇ ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਵਾਨਾਪੋ ਨ ਦ੍ਵੀਪਂ ਦਧਤਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਡੀ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੈ; ਮਰੁਤ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਂ ਰਯਿਂ ਦਾ ਓਜਿष੍ਠਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯੇਵ ਰਾਤਿਮ੍ । ਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚ ਯਾਸ੍ਤੇ ਚਕਨਨ੍ਤ ਵਾਯੋ ਸ੍ਤਨਂ ਨ ਮਧ੍ਵਃ ਪੀਪਯਨ੍ਤ ਵਾਜੈਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਬਲਤ ਦੇ ਇਨਾਮ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਹੋਏ ਹਵਾ, ਵਾਯੂ, ਉਹ ਮੱਧ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਹਿਰਦਾ ਭਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵੇ ਰਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੋਸ਼ਤਮਾਃ ਪ੍ਰਣੇਤਾਰਃ ਕਸ੍ਯ ਚਿਦृਤਾਯੋਃ । ਤੇ षੁ ਣੋ ਮਰੁਤੋ ਮृਲ਼ਯਨ੍ਤੁ ਯੇ ਸ੍ਮਾ ਪੁਰਾ ਗਾਤੂਯਨ੍ਤੀਵ ਦੇਵਾਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਈ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਣ। ਮਰੁਤ ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦਿਖਾਉਣ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦੇ ਆਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰ ਯਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੋ ਨॄਨ੍ਮਹਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਸਦਨੇ ਯਤਸ੍ਵ । ਅਧ ਯਦੇषਾਂ ਪृਥੁਬੁਧ੍ਨਾਸ ਏਤਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਾਰ੍ਯਃ ਪੌਂਸ੍ਯਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਇੰਦਰ, ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੇਰੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਇੱਥੇ, ਚੌੜੇ ਆਧਾਰ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵਡਿਆ ਲੋਕ, ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿ ਘੋਰਾਣਾਮੇਤਾਨਾਮਯਾਸਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵ ਆਯਤਾਮੁਪਬ੍ਦਿਃ । ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਪृਤਨਾਯਨ੍ਤਮੂਮੈਰृਣਾਵਾਨਂ ਨ ਪਤਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਗੈਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਥਕਦੇ ਨਾ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਸੁਣ; ਉੱਤਰ ਨੇੜੇ ਆਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੇਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਾ ਰਦਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੁਰੁਧੋ ਗੋਅਗ੍ਰਾਃ । ਸ੍ਤਵਾਨੇਭਿ ਸ੍ਤਵਸੇ ਦੇਵ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਨਤਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ, ਜਾਣ ਸਕੀਏ।
ਨ ਨੂਨਮਸ੍ਤਿ ਨੋ ਸ਼੍ਵਃ ਕਸ੍ਤਦ੍ਵੇਦ ਯਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਮਭਿ ਸਂਚਰੇਣ੍ਯਮੁਤਾਧੀਤਂ ਵਿ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਅੱਜ ਹੈ, ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ; ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਜਬ ਹੈ? ਦੂਜੇ ਦਾ ਮਨ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੜ੍ਹਿਆ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਸਿ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਰੁਤਸ੍ਤਵ । ਤੇਭਿਃ ਕਲ੍ਪਸ੍ਵ ਸਾਧੁਯਾ ਮਾ ਨਃ ਸਮਰਣੇ ਵਧੀਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਮਰੁਤ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮਾਰ।
ਕਿਂ ਨੋ ਭ੍ਰਾਤਰਗਸ੍ਤ੍ਯ ਸਖਾ ਸਨ੍ਨਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਵਿਦ੍ਮਾ ਹਿ ਤੇ ਯਥਾ ਮਨੋऽਸ੍ਮਭ੍ਯਮਿਨ੍ਨ ਦਿਤ੍ਸਸਿ
ਹੇ ਭਰਾ ਅਗਸਤਿਆ, ਦੋਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਮੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਮਨ—ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਅਰਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਵੇਦਿਂ ਸਮਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਤਾਂ ਪੁਰਃ । ਤਤ੍ਰਾਮृਤਸ੍ਯ ਚੇਤਨਂ ਯਜ੍ਞਂ ਤੇ ਤਨਵਾਵਹੈ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਦੀ ਬਣਾਉਣ, ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਜਗਾਓ। ਉੱਥੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਸੋਚ ਲਿਆਉਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਚੜ੍ਹਾਈਏ।
ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਵਸੁਪਤੇ ਵਸੂਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਪਤੇ ਧੇष੍ਠਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸਂ ਵਦਸ੍ਵਾਧ ਪ੍ਰਾਸ਼ਾਨ ऋਤੁਥਾ ਹਵੀਂषਿ
ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਹੈਂ, ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ; ਫਿਰ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਪ੍ਰਤਿ ਵ ਏਨਾ ਨਮਸਾਹਮੇਮਿ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਭਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਮਤਿਂ ਤੁਰਾਣਾਮ੍ । ਰਰਾਣਤਾ ਮਰੁਤੋ ਵੇਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਨਿ ਹੇਲ਼ੋ ਧਤ੍ਤ ਵਿ ਮੁਚਧ੍ਵਮਸ਼੍ਵਾਨ੍
ਇਸ ਭਜਨ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦਾ। ਮਰੁਤੋ, ਗਿਆਨਯੋਗ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਨਿੰਦ ਹਟਾਓ ਤੇ ਘੋੜੇ ਛੱਡੋ।
ਏष ਵ ਸ੍ਤੋਮੋ ਮਰੁਤੋ ਨਮਸ੍ਵਾਨ੍ਹृਦਾ ਤष੍ਟੋ ਮਨਸਾ ਧਾਯਿ ਦੇਵਾਃ । ਉਪੇਮਾ ਯਾਤ ਮਨਸਾ ਜੁषਾਣਾ ਯੂਯਂ ਹਿ ष੍ਠਾ ਨਮਸ ਇਦ੍ਵृਧਾਸਃ
ਇਹ ਸਤਕਾਰ, ਮਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੋ। ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮਨ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋ।
ਸ੍ਤੁਤਾਸੋ ਨੋ ਮਰੁਤੋ ਮृਲ਼ਯਨ੍ਤੂਤ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਘਵਾ ਸ਼ਮ੍ਭਵਿष੍ਠਃ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਾ ਨਃ ਸਨ੍ਤੁ ਕੋਮ੍ਯਾ ਵਨਾਨ੍ਯਹਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਮਰੁਤੋ ਜਿਗੀषਾ
ਸਲਾਹਿਆ ਮਰੁਤ ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦਿਖਾਉਣ, ਤੇ ਸਲਾਹਿਆ ਮਘਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ, ਵੀ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤੇ ਮਰੁਤ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਿੱਤ ਦੇਣ।
ਅਸ੍ਮਾਦਹਂ ਤਵਿषਾਦੀषਮਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਭਿਯਾ ਮਰੁਤੋ ਰੇਜਮਾਨਃ । ਯੁष੍ਮਭ੍ਯਂ ਹਵ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਤਾਨ੍ਯਾਰੇ ਚਕृਮਾ ਮृਲ਼ਤਾ ਨਃ
ਇਸ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮਰੁਤੋ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਹਵਨ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ—ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦਿਖਾਓ।
ਯੇਨ ਮਾਨਾਸਸ਼੍ਚਿਤਯਨ੍ਤ ਉਸ੍ਰਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿषੁ ਸ਼ਵਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਨਾਮ੍ । ਸ ਨੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਵृषਭ ਸ਼੍ਰਵੋ ਧਾ ਉਗ੍ਰ ਉਗ੍ਰੇਭਿ ਸ੍ਥਵਿਰਃ ਸਹੋਦਾਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਵੇਰਾਂ ਗਿਣੀਆਂ, ਉਜਲੇ ਪਹਿਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ—ਉਹ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਬਲਦ, ਸਾਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇਵੇ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਪੱਕਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ।
ਤ੍ਵਂ ਪਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਸਹੀਯਸੋ ਨॄਨ੍ਭਵਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਵਯਾਤਹੇਲ਼ਾਃ । ਸੁਪ੍ਰਕੇਤੇਭਿਃ ਸਾਸਹਿਰ੍ਦਧਾਨੋ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇੰਦਰ, ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਨਿੰਦ ਹਟਾ। ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਨਤਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ, ਜਾਣ ਸਕੀਏ।
ਚਿਤ੍ਰੋ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਯਾਮਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰ ਊਤੀ ਸੁਦਾਨਵਃ । ਮਰੁਤੋ ਅਹਿਭਾਨਵਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋਵੇ, ਦਾਤਾਰੋ, ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।
ਆਰੇ ਸਾ ਵਃ ਸੁਦਾਨਵੋ ਮਰੁਤ ऋਞ੍ਜਤੀ ਸ਼ਰੁਃ । ਆਰੇ ਅਸ਼੍ਮਾ ਯਮਸ੍ਯਥ
ਤੁਹਾਡਾ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਦਾਤਾਰ ਮਰੁਤੋ; ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ, ਪੱਥਰ ਵੀ ਦੂਰ ਸੁੱਟੋ।
ਤृਣਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨੁ ਵਿਸ਼ਃ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਕ੍ਤ ਸੁਦਾਨਵਃ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ਨਃ ਕਰ੍ਤ ਜੀਵਸੇ
ਤ੍ਰਿਣਸਕੰਦ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਦਾਤਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਫੈਲ ਜਾਓ; ਸਾਨੂੰ ਜੀਊਣ ਲਈ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੋ।
ਗਾਯਤ੍ਸਾਮ ਨਭਨ੍ਯਂ ਯਥਾ ਵੇਰਰ੍ਚਾਮ ਤਦ੍ਵਾਵृਧਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤ੍ । ਗਾਵੋ ਧੇਨਵੋ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਦਬ੍ਧਾ ਆ ਯਤ੍ਸਦ੍ਮਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਵਾਸਾਨ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਚਮਕਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਗਾਂਵਾਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰੱਬੀ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਰ੍ਚਦ੍ਵृषਾ ਵृषਭਿਃ ਸ੍ਵੇਦੁਹਵ੍ਯੈਰ੍ਮृਗੋ ਨਾਸ਼੍ਨੋ ਅਤਿ ਯਜ੍ਜੁਗੁਰ੍ਯਾਤ੍ । ਪ੍ਰ ਮਨ੍ਦਯੁਰ੍ਮਨਾਂ ਗੂਰ੍ਤ ਹੋਤਾ ਭਰਤੇ ਮਰ੍ਯੋ ਮਿਥੁਨਾ ਯਜਤ੍ਰਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਹੋਰ ਬਲਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ, ਉਸਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ, ਯੋਗਯ, ਦੋ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਤਾ, ਮਨ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਦ੍ਧੋਤਾ ਪਰਿ ਸਦ੍ਮ ਮਿਤਾ ਯਨ੍ਭਰਦ੍ਗਰ੍ਭਮਾ ਸ਼ਰਦਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਕ੍ਰਨ੍ਦਦਸ਼੍ਵੋ ਨਯਮਾਨੋ ਰੁਵਦ੍ਗੌਰਨ੍ਤਰ੍ਦੂਤੋ ਨ ਰੋਦਸੀ ਚਰਦ੍ਵਾਕ੍
ਹੋਤਾ ਘਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਬੀਜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਹਿਨ੍ਹ੍ਹਕਾਰਦਾ ਘੋੜਾ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ, ਰਸੂਲ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾ ਕਰ੍ਮਾषਤਰਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰ ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾਨਿ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਭਰਨ੍ਤੇ । ਜੁਜੋषਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਸ੍ਮਵਰ੍ਚਾ ਨਾਸਤ੍ਯੇਵ ਸੁਗ੍ਮ੍ਯੋ ਰਥੇष੍ਠਾਃ
ਉਹ ਕਰਮ, ਅਸ਼ਤਰ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਅਜੋਕੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਤਮੁ ष੍ਟੁਹੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੋ ਹ ਸਤ੍ਵਾ ਯਃ ਸ਼ੂਰੋ ਮਘਵਾ ਯੋ ਰਥੇष੍ਠਾਃ । ਪ੍ਰਤੀਚਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੋਧੀਯਾਨ੍ਵृषਣ੍ਵਾਨ੍ਵਵਵ੍ਰੁषਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਸੋ ਵਿਹਨ੍ਤਾ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਰ ਹੈ, ਦਾਤਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ; ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਯਦਿਤ੍ਥਾ ਮਹਿਨਾ ਨृਭ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤ੍ਯਰਂ ਰੋਦਸੀ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਾਸ੍ਮੈ । ਸਂ ਵਿਵ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਜਨਂ ਨ ਭੂਮਾ ਭਰ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਾਁ ਓਪਸ਼ਮਿਵ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਛੱਤ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ।
ਸਮਤ੍ਸੁ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰ ਸਤਾਮੁਰਾਣਂ ਪ੍ਰਪਥਿਨ੍ਤਮਂ ਪਰਿਤਂਸਯਧ੍ਯੈ । ਸਜੋषਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦੇ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਃ ਸੂਰਿਂ ਚਿਦ੍ਯੇ ਅਨੁਮਦਨ੍ਤਿ ਵਾਜੈਃ
ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਾ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ਂ ਸਵਨਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਆਪੋ ਯਤ੍ਤ ਆਸੁ ਮਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵੀਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤੇ ਅਨੁ ਜੋष੍ਯਾ ਭੂਦ੍ਗੌਃ ਸੂਰੀਁਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਦਿ ਧਿषਾ ਵੇषਿ ਜਨਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਗਾਂ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਸਾਮ ਯਥਾ ਸੁषਖਾਯ ਏਨ ਸ੍ਵਭਿष੍ਟਯੋ ਨਰਾਂ ਨ ਸ਼ਂਸੈਃ । ਅਸਦ੍ਯਥਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਨ੍ਦਨੇष੍ਠਾਸ੍ਤੁਰੋ ਨ ਕਰ੍ਮ ਨਯਮਾਨ ਉਕ੍ਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਜ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਜਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਪਰ੍ਧਸੋ ਨਰਾਂ ਨ ਸ਼ਂਸੈਰਸ੍ਮਾਕਾਸਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ । ਮਿਤ੍ਰਾਯੁਵੋ ਨ ਪੂਰ੍ਪਤਿਂ ਸੁਸ਼ਿष੍ਟੌ ਮਧ੍ਯਾਯੁਵ ਉਪ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞੈਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇ; ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਧ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।