ਸੋਮਾਸੋ ਨ ਯੇ ਸੁਤਾਸ੍ਤृਪ੍ਤਾਂਸ਼ਵੋ ਹृਤ੍ਸੁ ਪੀਤਾਸੋ ਦੁਵਸੋ ਨਾਸਤੇ । ਐषਾਮਂਸੇषੁ ਰਮ੍ਭਿਣੀਵ ਰਾਰਭੇ ਹਸ੍ਤੇषੁ ਖਾਦਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂ ਦਧੇ
ਜਿਵੇਂ ਨਿਚੋੜੇ ਸੋਮੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਕੰਮ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖੇ ਹਨ।
ਅਵ ਸ੍ਵਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵ ਆ ਵृਥਾ ਯਯੁਰਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕਸ਼ਯਾ ਚੋਦਤ ਤ੍ਮਨਾ । ਅਰੇਣਵਸ੍ਤੁਵਿਜਾਤਾ ਅਚੁਚ੍ਯਵੁਰ੍ਦृਲ਼੍ਹਾਨਿ ਚਿਨ੍ਮਰੁਤੋ ਭ੍ਰਾਜਦृष੍ਟਯਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ। ਧੂੜ ਤੋਂ ਜਣੇ, ਉਹ ਪੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਰੁਤ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।
ਕੋ ਵੋऽਨ੍ਤਰ੍ਮਰੁਤ ऋष੍ਟਿਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਰੇਜਤਿ ਤ੍ਮਨਾ ਹਨ੍ਵੇਵ ਜਿਹ੍ਵਯਾ । ਧਨ੍ਵਚ੍ਯੁਤ ਇषਾਂ ਨ ਯਾਮਨਿ ਪੁਰੁਪ੍ਰੈषਾ ਅਹਨ੍ਯੋ ਨੈਤਸ਼ਃ
ਤੁਸੀਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੀਭ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਹੈ। ਰੇਤ 'ਤੇ ਚਲਦਾ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਕਈ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਦਸ੍ਯ ਰਜਸੋ ਮਹਸ੍ਪਰਂ ਕ੍ਵਾਵਰਂ ਮਰੁਤੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਯਯ । ਯਚ੍ਚ੍ਯਾਵਯਥ ਵਿਥੁਰੇਵ ਸਂਹਿਤਂ ਵ੍ਯਦ੍ਰਿਣਾ ਪਤਥ ਤ੍ਵੇषਮਰ੍ਣਵਮ੍
ਇਸ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਹੱਦ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਮਰੁਤੋ, ਉਹ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਛਾਂਟਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ 'ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹੋ।
ਸਾਤਿਰ੍ਨ ਵੋऽਮਵਤੀ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤੀ ਤ੍ਵੇषਾ ਵਿਪਾਕਾ ਮਰੁਤਃ ਪਿਪਿष੍ਵਤੀ । ਭਦ੍ਰਾ ਵੋ ਰਾਤਿਃ ਪृਣਤੋ ਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਪृਥੁਜ੍ਰਯੀ ਅਸੁਰ੍ਯੇਵ ਜਞ੍ਜਤੀ
ਤੁਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਸਹਾਇਕ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤਿੱਖੀ, ਪੱਕੀ, ਮਰੁਤ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਨ ਭਲਾ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਵਾਂਗ, ਚੌੜਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਰਤਾਜ ਵਾਂਗ, ਚਲਾਕ।
ਪ੍ਰਤਿ ष੍ਟੋਭਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਪਵਿਭ੍ਯੋ ਯਦਭ੍ਰਿਯਾਂ ਵਾਚਮੁਦੀਰਯਨ੍ਤਿ । ਅਵ ਸ੍ਮਯਨ੍ਤ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਦੀ ਘृਤਂ ਮਰੁਤਃ ਪ੍ਰੁष੍ਣੁਵਨ੍ਤਿ
ਨਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਿਜਲੀਆਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਮਰੁਤ ਘੀ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ।
ਅਸੂਤ ਪृਸ਼੍ਨਿਰ੍ਮਹਤੇ ਰਣਾਯ ਤ੍ਵੇषਮਯਾਸਾਂ ਮਰੁਤਾਮਨੀਕਮ੍ । ਤੇ ਸਪ੍ਸਰਾਸੋऽਜਨਯਨ੍ਤਾਭ੍ਵਮਾਦਿਤ੍ਸ੍ਵਧਾਮਿषਿਰਾਂ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਣਿਆ ਹੈ। ਉਹ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਏष ਵ ਸ੍ਤੋਮੋ ਮਰੁਤ ਇਯਂ ਗੀਰ੍ਮਾਨ੍ਦਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰੋਃ । ਏषਾ ਯਾਸੀष੍ਟ ਤਨ੍ਵੇ ਵਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕਵੀ ਮੰਦਾਰਿਆ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤੁਤੀ, ਮਰੁਤੋ, ਇਹ ਗੀਤ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੋਕ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਜਾਣ ਸਕੀਏ।
ਮਹਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ ਏਤਾਨ੍ਮਹਸ਼੍ਚਿਦਸਿ ਤ੍ਯਜਸੋ ਵਰੂਤਾ । ਸ ਨੋ ਵੇਧੋ ਮਰੁਤਾਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਸੁਮ੍ਨਾ ਵਨੁष੍ਵ ਤਵ ਹਿ ਪ੍ਰੇष੍ਠਾ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਹ ਵੱਡੇ ਜਣੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਚਨਹਾਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਬਖਸ਼ੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਹਾਂ।
ਅਯੁਜ੍ਰਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਕृष੍ਟੀਰ੍ਵਿਦਾਨਾਸੋ ਨਿष੍षਿਧੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਾ । ਮਰੁਤਾਂ ਪृਤ੍ਸੁਤਿਰ੍ਹਾਸਮਾਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਮੀਲ਼੍ਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਧਨਸ੍ਯ ਸਾਤੌ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਥ ਨਹੀਂ ਜੋੜਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ; ਗਿਆਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਵ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਇਨਾਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ।
ਅਮ੍ਯਕ੍ਸਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऋष੍ਟਿਰਸ੍ਮੇ ਸਨੇਮ੍ਯਭ੍ਵਂ ਮਰੁਤੋ ਜੁਨਨ੍ਤਿ । ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ष੍ਮਾਤਸੇ ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਵਾਨਾਪੋ ਨ ਦ੍ਵੀਪਂ ਦਧਤਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਡੀ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੈ; ਮਰੁਤ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਂ ਰਯਿਂ ਦਾ ਓਜਿष੍ਠਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯੇਵ ਰਾਤਿਮ੍ । ਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚ ਯਾਸ੍ਤੇ ਚਕਨਨ੍ਤ ਵਾਯੋ ਸ੍ਤਨਂ ਨ ਮਧ੍ਵਃ ਪੀਪਯਨ੍ਤ ਵਾਜੈਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਬਲਤ ਦੇ ਇਨਾਮ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਹੋਏ ਹਵਾ, ਵਾਯੂ, ਉਹ ਮੱਧ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਹਿਰਦਾ ਭਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵੇ ਰਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੋਸ਼ਤਮਾਃ ਪ੍ਰਣੇਤਾਰਃ ਕਸ੍ਯ ਚਿਦृਤਾਯੋਃ । ਤੇ षੁ ਣੋ ਮਰੁਤੋ ਮृਲ਼ਯਨ੍ਤੁ ਯੇ ਸ੍ਮਾ ਪੁਰਾ ਗਾਤੂਯਨ੍ਤੀਵ ਦੇਵਾਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਈ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਣ। ਮਰੁਤ ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦਿਖਾਉਣ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦੇ ਆਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰ ਯਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੋ ਨॄਨ੍ਮਹਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਸਦਨੇ ਯਤਸ੍ਵ । ਅਧ ਯਦੇषਾਂ ਪृਥੁਬੁਧ੍ਨਾਸ ਏਤਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਾਰ੍ਯਃ ਪੌਂਸ੍ਯਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਇੰਦਰ, ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੇਰੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਇੱਥੇ, ਚੌੜੇ ਆਧਾਰ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵਡਿਆ ਲੋਕ, ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿ ਘੋਰਾਣਾਮੇਤਾਨਾਮਯਾਸਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵ ਆਯਤਾਮੁਪਬ੍ਦਿਃ । ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਪृਤਨਾਯਨ੍ਤਮੂਮੈਰृਣਾਵਾਨਂ ਨ ਪਤਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਗੈਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਥਕਦੇ ਨਾ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਸੁਣ; ਉੱਤਰ ਨੇੜੇ ਆਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੇਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਾ ਰਦਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੁਰੁਧੋ ਗੋਅਗ੍ਰਾਃ । ਸ੍ਤਵਾਨੇਭਿ ਸ੍ਤਵਸੇ ਦੇਵ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਨਤਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ, ਜਾਣ ਸਕੀਏ।
ਨ ਨੂਨਮਸ੍ਤਿ ਨੋ ਸ਼੍ਵਃ ਕਸ੍ਤਦ੍ਵੇਦ ਯਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਮਭਿ ਸਂਚਰੇਣ੍ਯਮੁਤਾਧੀਤਂ ਵਿ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਅੱਜ ਹੈ, ਨਾ ਕੱਲ੍ਹ; ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਜਬ ਹੈ? ਦੂਜੇ ਦਾ ਮਨ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੜ੍ਹਿਆ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਸਿ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਰੁਤਸ੍ਤਵ । ਤੇਭਿਃ ਕਲ੍ਪਸ੍ਵ ਸਾਧੁਯਾ ਮਾ ਨਃ ਸਮਰਣੇ ਵਧੀਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਮਰੁਤ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮਾਰ।
ਕਿਂ ਨੋ ਭ੍ਰਾਤਰਗਸ੍ਤ੍ਯ ਸਖਾ ਸਨ੍ਨਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਵਿਦ੍ਮਾ ਹਿ ਤੇ ਯਥਾ ਮਨੋऽਸ੍ਮਭ੍ਯਮਿਨ੍ਨ ਦਿਤ੍ਸਸਿ
ਹੇ ਭਰਾ ਅਗਸਤਿਆ, ਦੋਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਮੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਮਨ—ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਅਰਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਵੇਦਿਂ ਸਮਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਤਾਂ ਪੁਰਃ । ਤਤ੍ਰਾਮृਤਸ੍ਯ ਚੇਤਨਂ ਯਜ੍ਞਂ ਤੇ ਤਨਵਾਵਹੈ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਦੀ ਬਣਾਉਣ, ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਜਗਾਓ। ਉੱਥੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਸੋਚ ਲਿਆਉਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਚੜ੍ਹਾਈਏ।
ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਵਸੁਪਤੇ ਵਸੂਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਪਤੇ ਧੇष੍ਠਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸਂ ਵਦਸ੍ਵਾਧ ਪ੍ਰਾਸ਼ਾਨ ऋਤੁਥਾ ਹਵੀਂषਿ
ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਹੈਂ, ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ; ਫਿਰ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਪ੍ਰਤਿ ਵ ਏਨਾ ਨਮਸਾਹਮੇਮਿ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਭਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਮਤਿਂ ਤੁਰਾਣਾਮ੍ । ਰਰਾਣਤਾ ਮਰੁਤੋ ਵੇਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਨਿ ਹੇਲ਼ੋ ਧਤ੍ਤ ਵਿ ਮੁਚਧ੍ਵਮਸ਼੍ਵਾਨ੍
ਇਸ ਭਜਨ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦਾ। ਮਰੁਤੋ, ਗਿਆਨਯੋਗ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਨਿੰਦ ਹਟਾਓ ਤੇ ਘੋੜੇ ਛੱਡੋ।
ਏष ਵ ਸ੍ਤੋਮੋ ਮਰੁਤੋ ਨਮਸ੍ਵਾਨ੍ਹृਦਾ ਤष੍ਟੋ ਮਨਸਾ ਧਾਯਿ ਦੇਵਾਃ । ਉਪੇਮਾ ਯਾਤ ਮਨਸਾ ਜੁषਾਣਾ ਯੂਯਂ ਹਿ ष੍ਠਾ ਨਮਸ ਇਦ੍ਵृਧਾਸਃ
ਇਹ ਸਤਕਾਰ, ਮਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੋ। ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮਨ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋ।
ਸ੍ਤੁਤਾਸੋ ਨੋ ਮਰੁਤੋ ਮृਲ਼ਯਨ੍ਤੂਤ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਘਵਾ ਸ਼ਮ੍ਭਵਿष੍ਠਃ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਾ ਨਃ ਸਨ੍ਤੁ ਕੋਮ੍ਯਾ ਵਨਾਨ੍ਯਹਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਮਰੁਤੋ ਜਿਗੀषਾ
ਸਲਾਹਿਆ ਮਰੁਤ ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦਿਖਾਉਣ, ਤੇ ਸਲਾਹਿਆ ਮਘਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ, ਵੀ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤੇ ਮਰੁਤ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਿੱਤ ਦੇਣ।
ਅਸ੍ਮਾਦਹਂ ਤਵਿषਾਦੀषਮਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਭਿਯਾ ਮਰੁਤੋ ਰੇਜਮਾਨਃ । ਯੁष੍ਮਭ੍ਯਂ ਹਵ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਤਾਨ੍ਯਾਰੇ ਚਕृਮਾ ਮृਲ਼ਤਾ ਨਃ
ਇਸ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮਰੁਤੋ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਹਵਨ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ—ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮਤ ਦਿਖਾਓ।
ਯੇਨ ਮਾਨਾਸਸ਼੍ਚਿਤਯਨ੍ਤ ਉਸ੍ਰਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿषੁ ਸ਼ਵਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਨਾਮ੍ । ਸ ਨੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਵृषਭ ਸ਼੍ਰਵੋ ਧਾ ਉਗ੍ਰ ਉਗ੍ਰੇਭਿ ਸ੍ਥਵਿਰਃ ਸਹੋਦਾਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਵੇਰਾਂ ਗਿਣੀਆਂ, ਉਜਲੇ ਪਹਿਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ—ਉਹ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਬਲਦ, ਸਾਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇਵੇ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਪੱਕਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ।
ਤ੍ਵਂ ਪਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਸਹੀਯਸੋ ਨॄਨ੍ਭਵਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਵਯਾਤਹੇਲ਼ਾਃ । ਸੁਪ੍ਰਕੇਤੇਭਿਃ ਸਾਸਹਿਰ੍ਦਧਾਨੋ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇੰਦਰ, ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਨਿੰਦ ਹਟਾ। ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਨਤਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ, ਜਾਣ ਸਕੀਏ।
ਚਿਤ੍ਰੋ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਯਾਮਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰ ਊਤੀ ਸੁਦਾਨਵਃ । ਮਰੁਤੋ ਅਹਿਭਾਨਵਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋਵੇ, ਦਾਤਾਰੋ, ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।
ਆਰੇ ਸਾ ਵਃ ਸੁਦਾਨਵੋ ਮਰੁਤ ऋਞ੍ਜਤੀ ਸ਼ਰੁਃ । ਆਰੇ ਅਸ਼੍ਮਾ ਯਮਸ੍ਯਥ
ਤੁਹਾਡਾ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਦਾਤਾਰ ਮਰੁਤੋ; ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ, ਪੱਥਰ ਵੀ ਦੂਰ ਸੁੱਟੋ।
ਤृਣਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨੁ ਵਿਸ਼ਃ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਕ੍ਤ ਸੁਦਾਨਵਃ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ਨਃ ਕਰ੍ਤ ਜੀਵਸੇ
ਤ੍ਰਿਣਸਕੰਦ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਦਾਤਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਫੈਲ ਜਾਓ; ਸਾਨੂੰ ਜੀਊਣ ਲਈ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੋ।