ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਵਰੁਣਮਗ੍ਨਿਮਾਹੁਰਥੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ । ਏਕਂ ਸਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਬਹੁਧਾ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਯਮਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾਨਮਾਹੁਃ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨਿ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਦਿਵਿਆ, ਚੰਗੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੱਕ ਨੂੰ ਕਈ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਅਗਨਿ, ਯਮ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਂ ਨਿਯਾਨਂ ਹਰਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਅਪੋ ਵਸਾਨਾ ਦਿਵਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ । ਤ ਆਵਵृਤ੍ਰਨ੍ਸਦਨਾਦृਤਸ੍ਯਾਦਿਦ੍ਘृਤੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਵ੍ਯੁਦ੍ਯਤੇ
ਕਾਲਾ, ਪੀਲਾ, ਚੰਗੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਲਪਟਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਪ੍ਰਧਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੇਕਂ ਤ੍ਰੀਣਿ ਨਭ੍ਯਾਨਿ ਕ ਉ ਤਚ੍ਚਿਕੇਤ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਾਕਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਾ ਨ ਸ਼ਙ੍ਕਵੋऽਰ੍ਪਿਤਾਃ षष੍ਟਿਰ੍ਨ ਚਲਾਚਲਾਸਃ
ਬਾਰਾਂ ਤੀਲੇ, ਇੱਕ ਪਹੀਆ, ਤਿੰਨ ਨਾਭੀਆਂ—ਇਹ ਕੌਣ ਸਮਝਦਾ ਹੈ? ਇਸ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਠ ਕਿਲਾਂ ਲਾਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹਨ।
ਯਸ੍ਤੇ ਸ੍ਤਨਃ ਸ਼ਸ਼ਯੋ ਯੋ ਮਯੋਭੂਰ੍ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪੁष੍ਯਸਿ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ । ਯੋ ਰਤ੍ਨਧਾ ਵਸੁਵਿਦ੍ਯਃ ਸੁਦਤ੍ਰਃ ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਤਮਿਹ ਧਾਤਵੇ ਕਃ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਤਨ ਜੋ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਾਲਦੀ ਹੈਂ—ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਪਾਲਣ ਲਈ ਰੱਖ।
ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜ੍ਞਮਯਜਨ੍ਤ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨਿ ਧਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਥਮਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ । ਤੇ ਹ ਨਾਕਂ ਮਹਿਮਾਨਃ ਸਚਨ੍ਤ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੇ ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ
ਯਜਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਧਰਮ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਸਮਾਨਮੇਤਦੁਦਕਮੁਚ੍ਚੈਤ੍ਯਵ ਚਾਹਭਿਃ । ਭੂਮਿਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦਿਵਂ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਯਃ
ਇਹ ਪਾਣੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗਾਂ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਵਾਯਸਂ ਬृਹਨ੍ਤਮਪਾਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਰ੍ਸ਼ਤਮੋषਧੀਨਾਮ੍ । ਅਭੀਪਤੋ ਵृष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਂ ਸਰਸ੍ਵਨ੍ਤਮਵਸੇ ਜੋਹਵੀਮਿ
ਮੈਂ ਸਰਸਵੰਤ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ, ਜੋ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਯਾ ਸ਼ੁਭਾ ਸਵਯਸਃ ਸਨੀਲ਼ਾਃ ਸਮਾਨ੍ਯਾ ਮਰੁਤਃ ਸਂ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ੁਃ । ਕਯਾ ਮਤੀ ਕੁਤ ਏਤਾਸ ਏਤੇऽਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਵृषਣੋ ਵਸੂਯਾ
ਕਿਹੜੀ ਸੋਭਾ, ਕਿਹੜੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਕਿਹੜਾ ਸਾਂਝਾ ਬੰਧਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ, ਮਰੁਤੋ, ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ? ਕਿਹੜੀ ਸੋਚ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਜੋ ਇਹ ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ?
ਕਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਜੁਜੁषੁਰ੍ਯੁਵਾਨਃ ਕੋ ਅਧ੍ਵਰੇ ਮਰੁਤ ਆ ਵਵਰ੍ਤ । ਸ਼੍ਯੇਨਾਁ ਇਵ ਧ੍ਰਜਤੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਕੇਨ ਮਹਾ ਮਨਸਾ ਰੀਰਮਾਮ
ਕਿਸ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ? ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ, ਕਿਸ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ?
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਹਿਨਃ ਸਨ੍ਨੇਕੋ ਯਾਸਿ ਸਤ੍ਪਤੇ ਕਿਂ ਤ ਇਤ੍ਥਾ । ਸਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਸਮਰਾਣਃ ਸ਼ੁਭਾਨੈਰ੍ਵੋਚੇਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਹਰਿਵੋ ਯਤ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮੇ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਸਚ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਤੂੰ ਸੋਭਾਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਰਥ-ਸਵਾਰੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰਾ ਕੀ ਹੈ ਸਾਡੇ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਮੇ ਮਤਯਃ ਸ਼ਂ ਸੁਤਾਸਃ ਸ਼ੁष੍ਮ ਇਯਰ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭृਤੋ ਮੇ ਅਦ੍ਰਿਃ । ਆ ਸ਼ਾਸਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਥੇਮਾ ਹਰੀ ਵਹਤਸ੍ਤਾ ਨੋ ਅਚ੍ਛ
ਮੇਰੇ ਗੀਤ, ਮੇਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਉਹ ਹੁਕਮ ਕਰਦੇ, ਭਜਦੇ ਹਨ ਗੀਤ ਲਈ; ਉਹ ਦੋ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ।
ਅਤੋ ਵਯਮਨ੍ਤਮੇਭਿਰ੍ਯੁਜਾਨਾਃ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਭਿਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾਃ । ਮਹੋਭਿਰੇਤਾਁ ਉਪ ਯੁਜ੍ਮਹੇ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਧਾਮਨੁ ਹਿ ਨੋ ਬਭੂਥ
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਕ੍ਵ ਸ੍ਯਾ ਵੋ ਮਰੁਤਃ ਸ੍ਵਧਾਸੀਦ੍ਯਨ੍ਮਾਮੇਕਂ ਸਮਧਤ੍ਤਾਹਿਹਤ੍ਯੇ । ਅਹਂ ਹ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਵਿषਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਨਮਂ ਵਧਸ੍ਨੈਃ
ਮਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸੱਪ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਅਜਿੱਤ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ।
ਭੂਰਿ ਚਕਰ੍ਥ ਯੁਜ੍ਯੇਭਿਰਸ੍ਮੇ ਸਮਾਨੇਭਿਰ੍ਵृषਭ ਪੌਂਸ੍ਯੇਭਿਃ । ਭੂਰੀਣਿ ਹਿ ਕृਣਵਾਮਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਮਰੁਤੋ ਯਦ੍ਵਸ਼ਾਮ
ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰੀਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਮਰੁਤੋ।
ਵਧੀਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਮਰੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਣ ਸ੍ਵੇਨ ਭਾਮੇਨ ਤਵਿषੋ ਬਭੂਵਾਨ੍ । ਅਹਮੇਤਾ ਮਨਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਗਾ ਅਪਸ਼੍ਚਕਰ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ
ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਮਰੁਤੋ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਬਣਿਆ। ਮੈਂ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਮਨੂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਸਭ ਲਈ ਚਮਕਦਾ।
ਅਨੁਤ੍ਤਮਾ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਨਕਿਰ੍ਨੁ ਨ ਤ੍ਵਾਵਾਁ ਅਸ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾ ਵਿਦਾਨਃ । ਨ ਜਾਯਮਾਨੋ ਨਸ਼ਤੇ ਨ ਜਾਤੋ ਯਾਨਿ ਕਰਿष੍ਯਾ ਕृਣੁਹਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ
ਤੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈਂ, ਦਾਨੀ; ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਿਟਦਾ; ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਕਰ।
ਏਕਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਮੇ ਵਿਭ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵੋਜੋ ਯਾ ਨੁ ਦਧृष੍ਵਾਨ੍ਕृਣਵੈ ਮਨੀषਾ । ਅਹਂ ਹ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਮਰੁਤੋ ਵਿਦਾਨੋ ਯਾਨਿ ਚ੍ਯਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦੀਸ਼ ਏषਾਮ੍
ਇਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਹੌਸਲਾ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੋਚਾਂ, ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੋ ਇੰਦਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਮਨ੍ਦਨ੍ਮਾ ਮਰੁਤ ਸ੍ਤੋਮੋ ਅਤ੍ਰ ਯਨ੍ਮੇ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚਕ੍ਰ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵृष੍ਣੇ ਸੁਮਖਾਯ ਮਹ੍ਯਂ ਸਖ੍ਯੇ ਸਖਾਯਸ੍ਤਨ੍ਵੇ ਤਨੂਭਿਃ
ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਗੀਤ ਬਣਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ, ਦਾਨੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੇ ਆਪ ਨਾਲ।
ਏਵੇਦੇਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਮਾ ਰੋਚਮਾਨਾ ਅਨੇਦ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਵ ਏषੋ ਦਧਾਨਾਃ । ਸਂਚਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਣਾ ਅਚ੍ਛਾਨ੍ਤ ਮੇ ਛਦਯਾਥਾ ਚ ਨੂਨਮ੍
ਇਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਟੱਲ ਇਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ। ਮਰੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਆਉਣਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਢੱਕੋ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਕੋ ਨ੍ਵਤ੍ਰ ਮਰੁਤੋ ਮਾਮਹੇ ਵਃ ਪ੍ਰ ਯਾਤਨ ਸਖੀਁਰਚ੍ਛਾ ਸਖਾਯਃ । ਮਨ੍ਮਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾ ਅਪਿਵਾਤਯਨ੍ਤ ਏषਾਂ ਭੂਤ ਨਵੇਦਾ ਮ ऋਤਾਨਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮਰੁਤੋ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ? ਦੋਸਤੋ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਆ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਸੋਚਾਂ ਵਹਿ ਜਾਵਣ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹੋ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਆ ਯਦ੍ਦੁਵਸ੍ਯਾਦ੍ਦੁਵਸੇ ਨ ਕਾਰੁਰਸ੍ਮਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇਧਾ । ਓ षੁ ਵਰ੍ਤ੍ਤ ਮਰੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰਮਚ੍ਛੇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਜਰਿਤਾ ਵੋ ਅਰ੍ਚਤ੍
ਜਦ ਕਵੀ ਦਿਨ ਲਈ, ਦਿਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇਜ਼ਤਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਹੁਣ, ਮਰੁਤੋ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਆ ਜਾਵੇ; ਗਾਇਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੇ।
ਏष ਵ ਸ੍ਤੋਮੋ ਮਰੁਤ ਇਯਂ ਗੀਰ੍ਮਾਨ੍ਦਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰੋਃ । ਏषਾ ਯਾਸੀष੍ਟ ਤਨ੍ਵੇ ਵਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮੇषਂ ਵृਜਨਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍
ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਹੈ, ਮਰੁਤੋ, ਇਹ ਕਵੀ ਦਾ ਗੀਤ, ਇਜ਼ਤਯੋਗ, ਗਾਇਕ ਦਾ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੋਕ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਜਾਣੀਏ।
ਤਨ੍ਨੁ ਵੋਚਾਮ ਰਭਸਾਯ ਜਨ੍ਮਨੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਵृषਭਸ੍ਯ ਕੇਤਵੇ । ਐਧੇਵ ਯਾਮਨ੍ਮਰੁਤਸ੍ਤੁਵਿष੍ਵਣੋ ਯੁਧੇਵ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ੍ਤਵਿषਾਣਿ ਕਰ੍ਤਨ
ਆਓ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲਈ, ਬਲਦ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਈ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਜੰਗੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਓ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਸੂਨੁਂ ਮਧੁ ਬਿਭ੍ਰਤ ਉਪ ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੀਲ਼ਾ ਵਿਦਥੇषੁ ਘृष੍ਵਯਃ । ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾ ਅਵਸਾ ਨਮਸ੍ਵਿਨਂ ਨ ਮਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਤਵਸੋ ਹਵਿष੍ਕृਤਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਪਿਆਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰਾ ਆਪਣੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹਾਲ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਯਸ੍ਮਾ ਊਮਾਸੋ ਅਮृਤਾ ਅਰਾਸਤ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਚ ਹਵਿषਾ ਦਦਾਸ਼ੁषੇ । ਉਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮੈ ਮਰੁਤੋ ਹਿਤਾ ਇਵ ਪੁਰੂ ਰਜਾਂਸਿ ਪਯਸਾ ਮਯੋਭੁਵਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਦੌਲਤ ਤੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਰੁਤ ਮਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੰਡਦੇ ਹਨ।
ਆ ਯੇ ਰਜਾਂਸਿ ਤਵਿषੀਭਿਰਵ੍ਯਤ ਪ੍ਰ ਵ ਏਵਾਸਃ ਸ੍ਵਯਤਾਸੋ ਅਧ੍ਰਜਨ੍ । ਭਯਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਹਰ੍ਮ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਰੋ ਵੋ ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਯਤਾਸ੍ਵृष੍ਟਿषੁ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਘਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵੇषਯਾਮਾ ਨਦਯਨ੍ਤ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਦਿਵੋ ਵਾ ਪृष੍ਠਂ ਨਰ੍ਯਾ ਅਚੁਚ੍ਯਵੁਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਵੋ ਅਜ੍ਮਨ੍ਭਯਤੇ ਵਨਸ੍ਪਤੀ ਰਥੀਯਨ੍ਤੀਵ ਪ੍ਰ ਜਿਹੀਤ ਓषਧਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, noble ones; ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਕੰਪਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੂਯਂ ਨ ਉਗ੍ਰਾ ਮਰੁਤਃ ਸੁਚੇਤੁਨਾਰਿष੍ਟਗ੍ਰਾਮਾਃ ਸੁਮਤਿਂ ਪਿਪਰ੍ਤਨ । ਯਤ੍ਰਾ ਵੋ ਦਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰਦਤਿ ਕ੍ਰਿਵਿਰ੍ਦਤੀ ਰਿਣਾਤਿ ਪਸ਼੍ਵਃ ਸੁਧਿਤੇਵ ਬਰ੍ਹਣਾ
ਤੁਸੀਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਰੁਤ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੂਫਾਨ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵਧੀਆ ਢਾਂਚੇ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਸ੍ਕਮ੍ਭਦੇष੍ਣਾ ਅਨਵਭ੍ਰਰਾਧਸੋऽਲਾਤृਣਾਸੋ ਵਿਦਥੇषੁ ਸੁष੍ਟੁਤਾਃ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਕਂ ਮਦਿਰਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ ਵਿਦੁਰ੍ਵੀਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਾਨਿ ਪੌਂਸ੍ਯਾ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ। ਉਹ ਵੀਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤਭੁਜਿਭਿਸ੍ਤਮਭਿਹ੍ਰੁਤੇਰਘਾਤ੍ਪੂਰ੍ਭੀ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾ ਮਰੁਤੋ ਯਮਾਵਤ । ਜਨਂ ਯਮੁਗ੍ਰਾਸ੍ਤਵਸੋ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਿਨਃ ਪਾਥਨਾ ਸ਼ਂਸਾਤ੍ਤਨਯਸ੍ਯ ਪੁष੍ਟਿषੁ
ਸੌਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਰੁਤ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ繁ਸਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।