ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਧਗਰ੍ਭਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰੇਤੋ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾ ਵਿਧਰ੍ਮਣਿ । ਤੇ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਮਨਸਾ ਤੇ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ ਪਰਿਭੁਵਃ ਪਰਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਸੱਤ ਜਿਹੜੇ ਅੱਧੇ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿ ਜਾਨਾਮਿ ਯਦਿਵੇਦਮਸ੍ਮਿ ਨਿਣ੍ਯਃ ਸਂਨਦ੍ਧੋ ਮਨਸਾ ਚਰਾਮਿ । ਯਦਾ ਮਾਗਨ੍ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਸ੍ਯਾਦਿਦ੍ਵਾਚੋ ਅਸ਼੍ਨੁਵੇ ਭਾਗਮਸ੍ਯਾਃ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹਾਂ; ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮੈਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਦ ਮੈਂ ਇਸ ਬੋਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਅਪਾਙ੍ਪ੍ਰਾਙੇਤਿ ਸ੍ਵਧਯਾ ਗृਭੀਤੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਨਾ ਸਯੋਨਿਃ । ਤਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਤਾ ਵਿषੂਚੀਨਾ ਵਿਯਨ੍ਤਾ ਨ੍ਯਨ੍ਯਂ ਚਿਕ੍ਯੁਰ੍ਨ ਨਿ ਚਿਕ੍ਯੁਰਨ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ; ਅਮਰ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਹੈ। ਉਹ, ਸਦਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸਦਾ ਵਿੱਛੜਦੇ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ।
ऋਚੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰੇ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਾ ਅਧਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਨਿषੇਦੁਃ । ਯਸ੍ਤਨ੍ਨ ਵੇਦ ਕਿਮृਚਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਯ ਇਤ੍ਤਦ੍ਵਿਦੁਸ੍ਤ ਇਮੇ ਸਮਾਸਤੇ
ਮੰਤ੍ਰ imperishable ਉੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਪਰ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨ।
ਸੂਯਵਸਾਦ੍ਭਗਵਤੀ ਹਿ ਭੂਯਾ ਅਥੋ ਵਯਂ ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮ । ਅਦ੍ਧਿ ਤृਣਮਘ੍ਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦਾਨੀਂ ਪਿਬ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮੁਦਕਮਾਚਰਨ੍ਤੀ
ਚੰਗੀ ਚਰਾਈ ਨਾਲ ਦਾਤੀ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਦਾਤੀ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਹੇ ਨਾ ਘੱਟਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਘਾਹ ਖਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਗੌਰੀਰ੍ਮਿਮਾਯ ਸਲਿਲਾਨਿ ਤਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯੇਕਪਦੀ ਦ੍ਵਿਪਦੀ ਸਾ ਚਤੁष੍ਪਦੀ । ਅष੍ਟਾਪਦੀ ਨਵਪਦੀ ਬਭੂਵੁषੀ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਾ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਗੌਰੀ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ; ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਪੈਰ, ਨੌਂ ਪੈਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਅਧਿ ਵਿ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਤੇਨ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ । ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮੁਪ ਜੀਵਤਿ
ਉਸ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੀਵਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ imperishable ਵਗਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕਮਯਂ ਧੂਮਮਾਰਾਦਪਸ਼੍ਯਂ ਵਿषੂਵਤਾ ਪਰ ਏਨਾਵਰੇਣ । ਉਕ੍ਸ਼ਾਣਂ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਪਚਨ੍ਤ ਵੀਰਾਸ੍ਤਾਨਿ ਧਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਥਮਾਨ੍ਯਾਸਨ੍
ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਧੂੰਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਵੱਲ ਲਿਆ। ਵਿਰਲੇ ਨੇ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ; ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਧਰਮ ਸਨ।
ਤ੍ਰਯਃ ਕੇਸ਼ਿਨ ऋਤੁਥਾ ਵਿ ਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਵਪਤ ਏਕ ਏषਾਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਕੋ ਅਭਿ ਚष੍ਟੇ ਸ਼ਚੀਭਿਰ੍ਧ੍ਰਾਜਿਰੇਕਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਨ ਰੂਪਮ੍
ਤਿੰਨ ਜਟਾਧਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਾਲ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਵਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਵਾਕ੍ਪਰਿਮਿਤਾ ਪਦਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵਿਦੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯੇ ਮਨੀषਿਣਃ । ਗੁਹਾ ਤ੍ਰੀਣਿ ਨਿਹਿਤਾ ਨੇਙ੍ਗਯਨ੍ਤਿ ਤੁਰੀਯਂ ਵਾਚੋ ਮਨੁष੍ਯਾ ਵਦਨ੍ਤਿ
ਬੋਲ ਚਾਰ ਪਗਾਂ ਵਿਚ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੁਕ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ; ਚੌਥੀ ਬੋਲ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਵਰੁਣਮਗ੍ਨਿਮਾਹੁਰਥੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ । ਏਕਂ ਸਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਬਹੁਧਾ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਯਮਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾਨਮਾਹੁਃ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨਿ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਦਿਵਿਆ, ਚੰਗੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੱਕ ਨੂੰ ਕਈ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਅਗਨਿ, ਯਮ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਂ ਨਿਯਾਨਂ ਹਰਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਅਪੋ ਵਸਾਨਾ ਦਿਵਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ । ਤ ਆਵਵृਤ੍ਰਨ੍ਸਦਨਾਦृਤਸ੍ਯਾਦਿਦ੍ਘृਤੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਵ੍ਯੁਦ੍ਯਤੇ
ਕਾਲਾ, ਪੀਲਾ, ਚੰਗੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਲਪਟਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਪ੍ਰਧਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੇਕਂ ਤ੍ਰੀਣਿ ਨਭ੍ਯਾਨਿ ਕ ਉ ਤਚ੍ਚਿਕੇਤ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਾਕਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਾ ਨ ਸ਼ਙ੍ਕਵੋऽਰ੍ਪਿਤਾਃ षष੍ਟਿਰ੍ਨ ਚਲਾਚਲਾਸਃ
ਬਾਰਾਂ ਤੀਲੇ, ਇੱਕ ਪਹੀਆ, ਤਿੰਨ ਨਾਭੀਆਂ—ਇਹ ਕੌਣ ਸਮਝਦਾ ਹੈ? ਇਸ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਠ ਕਿਲਾਂ ਲਾਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹਨ।
ਯਸ੍ਤੇ ਸ੍ਤਨਃ ਸ਼ਸ਼ਯੋ ਯੋ ਮਯੋਭੂਰ੍ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪੁष੍ਯਸਿ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ । ਯੋ ਰਤ੍ਨਧਾ ਵਸੁਵਿਦ੍ਯਃ ਸੁਦਤ੍ਰਃ ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਤਮਿਹ ਧਾਤਵੇ ਕਃ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਤਨ ਜੋ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਾਲਦੀ ਹੈਂ—ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਪਾਲਣ ਲਈ ਰੱਖ।
ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜ੍ਞਮਯਜਨ੍ਤ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨਿ ਧਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਥਮਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ । ਤੇ ਹ ਨਾਕਂ ਮਹਿਮਾਨਃ ਸਚਨ੍ਤ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੇ ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ
ਯਜਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਧਰਮ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਸਮਾਨਮੇਤਦੁਦਕਮੁਚ੍ਚੈਤ੍ਯਵ ਚਾਹਭਿਃ । ਭੂਮਿਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦਿਵਂ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਯਃ
ਇਹ ਪਾਣੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗਾਂ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਵਾਯਸਂ ਬृਹਨ੍ਤਮਪਾਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਰ੍ਸ਼ਤਮੋषਧੀਨਾਮ੍ । ਅਭੀਪਤੋ ਵृष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤਂ ਸਰਸ੍ਵਨ੍ਤਮਵਸੇ ਜੋਹਵੀਮਿ
ਮੈਂ ਸਰਸਵੰਤ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ, ਜੋ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਯਾ ਸ਼ੁਭਾ ਸਵਯਸਃ ਸਨੀਲ਼ਾਃ ਸਮਾਨ੍ਯਾ ਮਰੁਤਃ ਸਂ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ੁਃ । ਕਯਾ ਮਤੀ ਕੁਤ ਏਤਾਸ ਏਤੇऽਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਵृषਣੋ ਵਸੂਯਾ
ਕਿਹੜੀ ਸੋਭਾ, ਕਿਹੜੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਕਿਹੜਾ ਸਾਂਝਾ ਬੰਧਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ, ਮਰੁਤੋ, ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ? ਕਿਹੜੀ ਸੋਚ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਜੋ ਇਹ ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ?
ਕਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਜੁਜੁषੁਰ੍ਯੁਵਾਨਃ ਕੋ ਅਧ੍ਵਰੇ ਮਰੁਤ ਆ ਵਵਰ੍ਤ । ਸ਼੍ਯੇਨਾਁ ਇਵ ਧ੍ਰਜਤੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਕੇਨ ਮਹਾ ਮਨਸਾ ਰੀਰਮਾਮ
ਕਿਸ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ? ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ, ਕਿਸ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ?
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਹਿਨਃ ਸਨ੍ਨੇਕੋ ਯਾਸਿ ਸਤ੍ਪਤੇ ਕਿਂ ਤ ਇਤ੍ਥਾ । ਸਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਸਮਰਾਣਃ ਸ਼ੁਭਾਨੈਰ੍ਵੋਚੇਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਹਰਿਵੋ ਯਤ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮੇ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਸਚ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਤੂੰ ਸੋਭਾਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਰਥ-ਸਵਾਰੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰਾ ਕੀ ਹੈ ਸਾਡੇ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਮੇ ਮਤਯਃ ਸ਼ਂ ਸੁਤਾਸਃ ਸ਼ੁष੍ਮ ਇਯਰ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭृਤੋ ਮੇ ਅਦ੍ਰਿਃ । ਆ ਸ਼ਾਸਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਥੇਮਾ ਹਰੀ ਵਹਤਸ੍ਤਾ ਨੋ ਅਚ੍ਛ
ਮੇਰੇ ਗੀਤ, ਮੇਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਉਹ ਹੁਕਮ ਕਰਦੇ, ਭਜਦੇ ਹਨ ਗੀਤ ਲਈ; ਉਹ ਦੋ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ।
ਅਤੋ ਵਯਮਨ੍ਤਮੇਭਿਰ੍ਯੁਜਾਨਾਃ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਭਿਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾਃ । ਮਹੋਭਿਰੇਤਾਁ ਉਪ ਯੁਜ੍ਮਹੇ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਧਾਮਨੁ ਹਿ ਨੋ ਬਭੂਥ
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਕ੍ਵ ਸ੍ਯਾ ਵੋ ਮਰੁਤਃ ਸ੍ਵਧਾਸੀਦ੍ਯਨ੍ਮਾਮੇਕਂ ਸਮਧਤ੍ਤਾਹਿਹਤ੍ਯੇ । ਅਹਂ ਹ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਵਿषਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਨਮਂ ਵਧਸ੍ਨੈਃ
ਮਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸੱਪ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵੱਡਾ ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਅਜਿੱਤ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ।
ਭੂਰਿ ਚਕਰ੍ਥ ਯੁਜ੍ਯੇਭਿਰਸ੍ਮੇ ਸਮਾਨੇਭਿਰ੍ਵृषਭ ਪੌਂਸ੍ਯੇਭਿਃ । ਭੂਰੀਣਿ ਹਿ ਕृਣਵਾਮਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਮਰੁਤੋ ਯਦ੍ਵਸ਼ਾਮ
ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰੀਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਮਰੁਤੋ।
ਵਧੀਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਮਰੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਣ ਸ੍ਵੇਨ ਭਾਮੇਨ ਤਵਿषੋ ਬਭੂਵਾਨ੍ । ਅਹਮੇਤਾ ਮਨਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਗਾ ਅਪਸ਼੍ਚਕਰ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ
ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਮਰੁਤੋ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਬਣਿਆ। ਮੈਂ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਮਨੂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਸਭ ਲਈ ਚਮਕਦਾ।
ਅਨੁਤ੍ਤਮਾ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਨਕਿਰ੍ਨੁ ਨ ਤ੍ਵਾਵਾਁ ਅਸ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾ ਵਿਦਾਨਃ । ਨ ਜਾਯਮਾਨੋ ਨਸ਼ਤੇ ਨ ਜਾਤੋ ਯਾਨਿ ਕਰਿष੍ਯਾ ਕृਣੁਹਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ
ਤੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈਂ, ਦਾਨੀ; ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਿਟਦਾ; ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਕਰ।
ਏਕਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਮੇ ਵਿਭ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵੋਜੋ ਯਾ ਨੁ ਦਧृष੍ਵਾਨ੍ਕृਣਵੈ ਮਨੀषਾ । ਅਹਂ ਹ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਮਰੁਤੋ ਵਿਦਾਨੋ ਯਾਨਿ ਚ੍ਯਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦੀਸ਼ ਏषਾਮ੍
ਇਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਹੌਸਲਾ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੋਚਾਂ, ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੋ ਇੰਦਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਮਨ੍ਦਨ੍ਮਾ ਮਰੁਤ ਸ੍ਤੋਮੋ ਅਤ੍ਰ ਯਨ੍ਮੇ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚਕ੍ਰ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵृष੍ਣੇ ਸੁਮਖਾਯ ਮਹ੍ਯਂ ਸਖ੍ਯੇ ਸਖਾਯਸ੍ਤਨ੍ਵੇ ਤਨੂਭਿਃ
ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਗੀਤ ਬਣਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ, ਦਾਨੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੇ ਆਪ ਨਾਲ।
ਏਵੇਦੇਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਮਾ ਰੋਚਮਾਨਾ ਅਨੇਦ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਵ ਏषੋ ਦਧਾਨਾਃ । ਸਂਚਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਣਾ ਅਚ੍ਛਾਨ੍ਤ ਮੇ ਛਦਯਾਥਾ ਚ ਨੂਨਮ੍
ਇਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਟੱਲ ਇਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ। ਮਰੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਆਉਣਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਢੱਕੋ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਕੋ ਨ੍ਵਤ੍ਰ ਮਰੁਤੋ ਮਾਮਹੇ ਵਃ ਪ੍ਰ ਯਾਤਨ ਸਖੀਁਰਚ੍ਛਾ ਸਖਾਯਃ । ਮਨ੍ਮਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾ ਅਪਿਵਾਤਯਨ੍ਤ ਏषਾਂ ਭੂਤ ਨਵੇਦਾ ਮ ऋਤਾਨਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮਰੁਤੋ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ? ਦੋਸਤੋ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਆ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਸੋਚਾਂ ਵਹਿ ਜਾਵਣ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹੋ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।