ਯਤ੍ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਦਗ੍ਨਿਨਾ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾਦਭਿ ਸ਼ੂਲਂ ਨਿਹਤਸ੍ਯਾਵਧਾਵਤਿ । ਮਾ ਤਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਮਾ ਸ਼੍ਰਿषਨ੍ਮਾ ਤृਣੇषੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦੁਸ਼ਦ੍ਭ੍ਯੋ ਰਾਤਮਸ੍ਤੁ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੂਲ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ 'ਤੇ ਨਾ ਪਵੇ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯੋਗਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਵਾਜਿਨਂ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਕ੍ਵਂ ਯ ਈਮਾਹੁਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਹਰੇਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੋ ਮਾਂਸਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮੁਪਾਸਤ ਉਤੋ ਤੇषਾਮਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਪਕਿਆ ਘੋੜਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ 'ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਲਿਆਓ', ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਭਾਗ ਮੰਗਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਆਵੇ।
ਯਨ੍ਨੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾਁਸ੍ਪਚਨ੍ਯਾ ਉਖਾਯਾ ਯਾ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯੂष੍ਣ ਆਸੇਚਨਾਨਿ । ਊष੍ਮਣ੍ਯਾਪਿਧਾਨਾ ਚਰੂਣਾਮਙ੍ਕਾਃ ਸੂਨਾਃ ਪਰਿ ਭੂषਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮ੍
ਕੁਕੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਟਪਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਭਾਂਡੀਆਂ, ਯੂਸ਼ਣ ਲਈ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਢੱਕਣ, ਕਾਂਡੀਆਂ, ਕਸਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ।
ਨਿਕ੍ਰਮਣਂ ਨਿषਦਨਂ ਵਿਵਰ੍ਤਨਂ ਯਚ੍ਚ ਪਡ੍ਬੀਸ਼ਮਰ੍ਵਤਃ । ਯਚ੍ਚ ਪਪੌ ਯਚ੍ਚ ਘਾਸਿਂ ਜਘਾਸ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਚੱਲਣ, ਬੈਠਣ, ਮੁੜਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਧਾ ਤੇ ਖਰਚਿਆ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ਧ੍ਵਨਯੀਦ੍ਧੂਮਗਨ੍ਧਿਰ੍ਮੋਖਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਯਭਿ ਵਿਕ੍ਤ ਜਘ੍ਰਿਃ । ਇष੍ਟਂ ਵੀਤਮਭਿਗੂਰ੍ਤਂ ਵषਟ੍ਕृਤਂ ਤਂ ਦੇਵਾਸਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਅੱਗ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਗੰਧ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ, ਨਾ ਸਾੜੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਛੁਰੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜੇ। ਜੋ ਭੇਟ ਤਿਆਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਯਦਸ਼੍ਵਾਯ ਵਾਸ ਉਪਸ੍ਤृਣਨ੍ਤ੍ਯਧੀਵਾਸਂ ਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ । ਸਂਦਾਨਮਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪਡ੍ਬੀਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵੇष੍ਵਾ ਯਾਮਯਨ੍ਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੋੜੇ ਲਈ ਚਾਦਰਾਂ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਭੇਜਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਤੇ ਸਾਦੇ ਮਹਸਾ ਸ਼ੂਕृਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਵਾ ਕਸ਼ਯਾ ਵਾ ਤੁਤੋਦ । ਸ੍ਰੁਚੇਵ ਤਾ ਹਵਿषੋ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸੂਦਯਾਮਿ
ਘੋੜੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ—ਚਾਬਕ ਜਾਂ ਕੋੜੀ ਨਾਲ—ਜਿਵੇਂ ਭੇਟ ਨੂੰ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਛੁਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਾਜਿਨੋ ਦੇਵਬਨ੍ਧੋਰ੍ਵਙ੍ਕ੍ਰੀਰਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਿਤਿਃ ਸਮੇਤਿ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਰਾ ਵਯੁਨਾ ਕृਣੋਤ ਪਰੁष੍ਪਰੁਰਨੁਘੁष੍ਯਾ ਵਿ ਸ਼ਸ੍ਤ
ਚੌਂਤੀ ਰਿੱਢ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੰਢਾਂ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਕਰੀ ਛੁਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਬਣਾਓ, ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਕਰ ਦਿਓ, ਕੱਟ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟੁਰਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾ ਯਨ੍ਤਾਰਾ ਭਵਤਸ੍ਤਥ ऋਤੁਃ । ਯਾ ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਣਾਮृਤੁਥਾ ਕृਣੋਮਿ ਤਾਤਾ ਪਿਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪ੍ਰ ਜੁਹੋਮ੍ਯਗ੍ਨੌ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਘੋੜੇ ਦੀ ਕੱਟ ਤਵਸ਼ਤਰ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਦੋ ਗਾਈਡ ਹਨ, ਤੇ ਰੁੱਤ ਵੀ; ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਭਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਤਪਤ੍ਪ੍ਰਿਯ ਆਤ੍ਮਾਪਿਯਨ੍ਤਂ ਮਾ ਸ੍ਵਧਿਤਿਸ੍ਤਨ੍ਵ ਆ ਤਿष੍ਠਿਪਤ੍ਤੇ । ਮਾ ਤੇ ਗृਧ੍ਨੁਰਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾਤਿਹਾਯ ਛਿਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸਿਨਾ ਮਿਥੂ ਕਃ
ਪਿਆਰੀ ਗਰਮੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੇ ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ; ਛੁਰੀ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਾ ਟਿਕੇ; ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਬੇਧਿਆਨ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਨਾ ਛੁਰੀ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੇ ਜਾਂ ਇਕੱਠਾ ਵੱਜੇ।
ਨ ਵਾ ਉ ਏਤਨ੍ਮ੍ਰਿਯਸੇ ਨ ਰਿष੍ਯਸਿ ਦੇਵਾਁ ਇਦੇषਿ ਪਥਿਭਿਃ ਸੁਗੇਭਿਃ । ਹਰੀ ਤੇ ਯੁਞ੍ਜਾ ਪृषਤੀ ਅਭੂਤਾਮੁਪਾਸ੍ਥਾਦ੍ਵਾਜੀ ਧੁਰਿ ਰਾਸਭਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਨੁਕਸਾਨੀ ਹੁੰਦਾ; ਤੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੂਰੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਵਾਰੀ ਗਧੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈ।
ਸੁਗਵ੍ਯਂ ਨੋ ਵਾਜੀ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਪੁਂਸਃ ਪੁਤ੍ਰਾਁ ਉਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਪੁषਂ ਰਯਿਮ੍ । ਅਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਦਿਤਿਃ ਕृਣੋਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਨੋ ਅਸ਼੍ਵੋ ਵਨਤਾਂ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍
ਘੋੜਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗਾਂ, ਚੰਗਾ ਘੋੜਾ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇਵੇ। ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਪਾਪ ਕਰੇ; ਘੋੜਾ, ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲੇ।
ਯਦਕ੍ਰਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਯਮਾਨ ਉਦ੍ਯਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਦੁਤ ਵਾ ਪੁਰੀषਾਤ੍ । ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਹਰਿਣਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਉਪਸ੍ਤੁਤ੍ਯਂ ਮਹਿ ਜਾਤਂ ਤੇ ਅਰ੍ਵਨ੍
ਜਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਤੇ ਰੋਲਾ ਉਠਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਭਰਿਆ, ਬਾਜ ਦੇ ਪੰਖ, ਹਿਰਣ ਦੇ ਬਾਂਹ—ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਘੋੜੇ, ਉਥੇ ਜਨਮੀ।
ਯਮੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਤ ਏਨਮਾਯੁਨਗਿਨ੍ਦ੍ਰ ਏਣਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਸ੍ਯ ਰਸ਼ਨਾਮਗृਭ੍ਣਾਤ੍ਸੂਰਾਦਸ਼੍ਵਂ ਵਸਵੋ ਨਿਰਤष੍ਟ
ਯਮ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਰੱਸਾ ਫੜਿਆ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਘੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਛੱਡਿਆ।
ਅਸਿ ਯਮੋ ਅਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯੋ ਅਰ੍ਵਨ੍ਨਸਿ ਤ੍ਰਿਤੋ ਗੁਹ੍ਯੇਨ ਵ੍ਰਤੇਨ । ਅਸਿ ਸੋਮੇਨ ਸਮਯਾ ਵਿਪृਕ੍ਤ ਆਹੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਦਿਵਿ ਬਨ੍ਧਨਾਨਿ
ਤੂੰ ਯਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਦਿਤੀ ਹੈਂ, ਘੋੜੇ; ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਤਾ ਹੈਂ ਗੁਪਤ ਵਚਨ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਸੋਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈਂ, ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੰਢਾਂ ਹਨ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਤ ਆਹੁਰ੍ਦਿਵਿ ਬਨ੍ਧਨਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਪ੍ਸੁ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ । ਉਤੇਵ ਮੇ ਵਰੁਣਸ਼੍ਛਨ੍ਤ੍ਸ੍ਯਰ੍ਵਨ੍ਯਤ੍ਰਾ ਤ ਆਹੁਃ ਪਰਮਂ ਜਨਿਤ੍ਰਮ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੰਢਾਂ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਵਰਨ, ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵੇ, ਘੋੜੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਾ ਤੇ ਵਾਜਿਨ੍ਨਵਮਾਰ੍ਜਨਾਨੀਮਾ ਸ਼ਫਾਨਾਂ ਸਨਿਤੁਰ੍ਨਿਧਾਨਾ । ਅਤ੍ਰਾ ਤੇ ਭਦ੍ਰਾ ਰਸ਼ਨਾ ਅਪਸ਼੍ਯਮृਤਸ੍ਯ ਯਾ ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਗੋਪਾਃ
ਇਹ ਤੇਰੀਆਂ ਨੌ ਧੋਵਣੀਆਂ ਹਨ, ਘੋੜੇ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਥਾਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇ ਮਨਸਾਰਾਦਜਾਨਾਮਵੋ ਦਿਵਾ ਪਤਯਨ੍ਤਂ ਪਤਂਗਮ੍ । ਸ਼ਿਰੋ ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਪਥਿਭਿਃ ਸੁਗੇਭਿਰਰੇਣੁਭਿਰ੍ਜੇਹਮਾਨਂ ਪਤਤ੍ਰਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੈਨੂੰ ਉਡਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਚੰਗੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਪੰਖੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾ ਤੇ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮਪਸ਼੍ਯਂ ਜਿਗੀषਮਾਣਮਿष ਆ ਪਦੇ ਗੋਃ । ਯਦਾ ਤੇ ਮਰ੍ਤੋ ਅਨੁ ਭੋਗਮਾਨਲ਼ਾਦਿਦ੍ਗ੍ਰਸਿष੍ਠ ਓषਧੀਰਜੀਗਃ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਤੇਰੀ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੜੀਆਂ ਫੜਦਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਥੋ ਅਨੁ ਮਰ੍ਯੋ ਅਰ੍ਵਨ੍ਨਨੁ ਗਾਵੋऽਨੁ ਭਗਃ ਕਨੀਨਾਮ੍ । ਅਨੁ ਵ੍ਰਾਤਾਸਸ੍ਤਵ ਸਖ੍ਯਮੀਯੁਰਨੁ ਦੇਵਾ ਮਮਿਰੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ
ਰਥ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਘੋੜੇ; ਗਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ। ਟੋਲੀਆਂ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪਿੱਛੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗੋऽਯੋ ਅਸ੍ਯ ਪਾਦਾ ਮਨੋਜਵਾ ਅਵਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਆਸੀਤ੍ । ਦੇਵਾ ਇਦਸ੍ਯ ਹਵਿਰਦ੍ਯਮਾਯਨ੍ਯੋ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਤੇਜ਼ ਪੈਰ, ਮਨ ਦੀ ਚਾਲ, ਇੰਦਰ ਹੇਠਾਂ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਭੇਟ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ; ਘੋੜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ।
ਈਰ੍ਮਾਨ੍ਤਾਸਃ ਸਿਲਿਕਮਧ੍ਯਮਾਸਃ ਸਂ ਸ਼ੂਰਣਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸੋ ਅਤ੍ਯਾਃ । ਹਂਸਾ ਇਵ ਸ਼੍ਰੇਣਿਸ਼ੋ ਯਤਨ੍ਤੇ ਯਦਾਕ੍ਸ਼ਿषੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਜ੍ਮਮਸ਼੍ਵਾਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਆਸਮਾਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਤਵ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਤਯਿष੍ਣ੍ਵਰ੍ਵਨ੍ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਾਤ ਇਵ ਧ੍ਰਜੀਮਾਨ੍ । ਤਵ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਵਿष੍ਠਿਤਾ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾਰਣ੍ਯੇषੁ ਜਰ੍ਭੁਰਾਣਾ ਚਰਨ੍ਤਿ
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਉਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਸਿੰਗ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਫੈਲ ਕੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਚ੍ਛਸਨਂ ਵਾਜ੍ਯਰ੍ਵਾ ਦੇਵਦ੍ਰੀਚਾ ਮਨਸਾ ਦੀਧ੍ਯਾਨਃ । ਅਜਃ ਪੁਰੋ ਨੀਯਤੇ ਨਾਭਿਰਸ੍ਯਾਨੁ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਵਯੋ ਯਨ੍ਤਿ ਰੇਭਾਃ
ਉੱਚਾ ਘੋੜਾ ਚਾਰਾ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਨਾਲ; ਅੱਗੇ ਬਕਰਾ ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪੈਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਪਰਮਂ ਯਤ੍ਸਧਸ੍ਥਮਰ੍ਵਾਁ ਅਚ੍ਛਾ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚ । ਅਦ੍ਯਾ ਦੇਵਾਞ੍ਜੁष੍ਟਤਮੋ ਹਿ ਗਮ੍ਯਾ ਅਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ
ਉਹ ਘੋੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਵਾਮਸ੍ਯ ਪਲਿਤਸ੍ਯ ਹੋਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਧ੍ਯਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਨਃ । ਤृਤੀਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਘृਤਪृष੍ਠੋ ਅਸ੍ਯਾਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਂ ਸਪ੍ਤਪੁਤ੍ਰਮ੍
ਇਸ ਸੋਹਣੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲੇ ਹੋਤਰ ਦਾ ਇਕ ਮੱਧਲਾ ਭਰਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੀਜਾ ਭਰਾ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਥੇ ਮੈਂ ਸਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਪ੍ਤ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਰਥਮੇਕਚਕ੍ਰਮੇਕੋ ਅਸ਼੍ਵੋ ਵਹਤਿ ਸਪ੍ਤਨਾਮਾ । ਤ੍ਰਿਨਾਭਿ ਚਕ੍ਰਮਜਰਮਨਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰੇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਧਿ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਸੱਤ ਜਣੇ ਇਕ ਪਹੀਆ ਵਾਲਾ ਰਥ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਇਕ ਘੋੜਾ, ਸੱਤ ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ; ਪਹੀਏ ਦੀ ਤਿੰਨ ਨਾਭੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਨਾਂ ਟੁੱਟਦਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕੇ ਹਨ।
ਇਮਂ ਰਥਮਧਿ ਯੇ ਸਪ੍ਤ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਪ੍ਤਚਕ੍ਰਂ ਸਪ੍ਤ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਃ । ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਗਵਾਂ ਨਿਹਿਤਾ ਸਪ੍ਤ ਨਾਮ
ਇਸ ਰਥ 'ਤੇ ਸੱਤ ਜਣੇ ਖੜੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਪਹੀਏ, ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਨਾਂ ਰੱਖੇ ਹਨ।
ਕੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਯਮਾਨਮਸ੍ਥਨ੍ਵਨ੍ਤਂ ਯਦਨਸ੍ਥਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ । ਭੂਮ੍ਯਾ ਅਸੁਰਸृਗਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਤ੍ਕੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਮੁਪ ਗਾਤ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮੇਤਤ੍
ਕੌਣ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਧਰਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਗਿਆ?
ਪਾਕਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਮਨਸਾਵਿਜਾਨਨ੍ਦੇਵਾਨਾਮੇਨਾ ਨਿਹਿਤਾ ਪਦਾਨਿ । ਵਤ੍ਸੇ ਬष੍ਕਯੇऽਧਿ ਸਪ੍ਤ ਤਨ੍ਤੂਨ੍ਵਿ ਤਤ੍ਨਿਰੇ ਕਵਯ ਓਤਵਾ ਉ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਿੱਥੇ ਹਨ; ਵੱਛੇ ਤੇ ਬਲਦ 'ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਧਾਗੇ ਕੱਦ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ।