ਮਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਅਰ੍ਯਮਾਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਮਰੁਤਃ ਪਰਿ ਖ੍ਯਨ੍ । ਯਦ੍ਵਾਜਿਨੋ ਦੇਵਜਾਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਿਦਥੇ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ
ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਾਨ, ਇੰਦਰ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਾ, ਮਰੁਤ—ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਡੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵ-ਜਾਤ ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਣਿਜਾ ਰੇਕ੍ਣਸਾ ਪ੍ਰਾਵृਤਸ੍ਯ ਰਾਤਿਂ ਗृਭੀਤਾਂ ਮੁਖਤੋ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਸੁਪ੍ਰਾਙਜੋ ਮੇਮ੍ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਪੂष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਮਪ੍ਯੇਤਿ ਪਾਥਃ
ਜਦੋਂ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਯੁਕਤ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੋਹਫਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲ ਪੈਂ।
ਏष ਚ੍ਛਾਗਃ ਪੁਰੋ ਅਸ਼੍ਵੇਨ ਵਾਜਿਨਾ ਪੂष੍ਣੋ ਭਾਗੋ ਨੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਿਯਂ ਯਤ੍ਪੁਰੋਲ਼ਾਸ਼ਮਰ੍ਵਤਾ ਤ੍ਵष੍ਟੇਦੇਨਂ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸਾਯ ਜਿਨ੍ਵਤਿ
ਇਹ ਬਕਰਾ, ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਪੁਰੋਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਧਵਿष੍ਯਮृਤੁਸ਼ੋ ਦੇਵਯਾਨਂ ਤ੍ਰਿਰ੍ਮਾਨੁषਾਃ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਅਤ੍ਰਾ ਪੂष੍ਣਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭਾਗ ਏਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਯਨ੍ਨਜਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਕਰਾ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਹੋਤਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰਾਵਯਾ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧੋ ਗ੍ਰਾਵਗ੍ਰਾਭ ਉਤ ਸ਼ਂਸ੍ਤਾ ਸੁਵਿਪ੍ਰਃ । ਤੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸ੍ਵਰਂਕृਤੇਨ ਸ੍ਵਿष੍ਟੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਆ ਪृਣਧ੍ਵਮ੍
ਹੋਤਾ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਸ ਚੰਗੀ ਰੀਤ, ਚੰਗੀ ਭੇਟ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਭਰੋ।
ਯੂਪਵ੍ਰਸ੍ਕਾ ਉਤ ਯੇ ਯੂਪਵਾਹਾਸ਼੍ਚषਾਲਂ ਯੇ ਅਸ਼੍ਵਯੂਪਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੇ ਪਚਨਂ ਸਮ੍ਭਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤੋ ਤੇषਾਮਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਯੂਪਾ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੂਪਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਲਈ ਯੂਪਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪਕਾਉਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਆਵੇ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਸੁਮਨ੍ਮੇऽਧਾਯਿ ਮਨ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਮਾਸ਼ਾ ਉਪ ਵੀਤਪृष੍ਠਃ । ਅਨ੍ਵੇਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ऋषਯੋ ਮਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁष੍ਟੇ ਚਕृਮਾ ਸੁਬਨ੍ਧੁਮ੍
ਮੇਰਾ ਚੰਗਾ ਸੋਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਜਿਨੋ ਦਾਮ ਸਂਦਾਨਮਰ੍ਵਤੋ ਯਾ ਸ਼ੀਰ੍षਣ੍ਯਾ ਰਸ਼ਨਾ ਰਜ੍ਜੁਰਸ੍ਯ । ਯਦ੍ਵਾ ਘਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਮਾਸ੍ਯੇ ਤृਣਂ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਸਾ, ਬੰਨਣ ਵਾਲੀ ਡੋਰੀ, ਸਿਰ ਦੀ ਡੋਰੀ, ਲਗਾਮ, ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਘਾਹ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਣ।
ਯਦਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਸ਼ ਯਦ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰੌ ਸ੍ਵਧਿਤੌ ਰਿਪ੍ਤਮਸ੍ਤਿ । ਯਦ੍ਧਸ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ਮਿਤੁਰ੍ਯਨ੍ਨਖੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਜੋ ਮੱਖੀਆਂ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਛੁਰੀ ਜਾਂ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਨਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਣ।
ਯਦੂਵਧ੍ਯਮੁਦਰਸ੍ਯਾਪਵਾਤਿ ਯ ਆਮਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਗਨ੍ਧੋ ਅਸ੍ਤਿ । ਸੁਕृਤਾ ਤਚ੍ਛਮਿਤਾਰਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੂਤ ਮੇਧਂ ਸ਼ृਤਪਾਕਂ ਪਚਨ੍ਤੁ
ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਹਟਾਉਣਾ ਹੈ, ਕੱਚੇ ਮਾਸ ਦੀ ਜੋ ਵਾਸ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਭੇਟ ਪਕਾਉਣ।
ਯਤ੍ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਦਗ੍ਨਿਨਾ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾਦਭਿ ਸ਼ੂਲਂ ਨਿਹਤਸ੍ਯਾਵਧਾਵਤਿ । ਮਾ ਤਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਮਾ ਸ਼੍ਰਿषਨ੍ਮਾ ਤृਣੇषੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦੁਸ਼ਦ੍ਭ੍ਯੋ ਰਾਤਮਸ੍ਤੁ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੂਲ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ 'ਤੇ ਨਾ ਪਵੇ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯੋਗਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਵਾਜਿਨਂ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਕ੍ਵਂ ਯ ਈਮਾਹੁਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਹਰੇਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੋ ਮਾਂਸਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮੁਪਾਸਤ ਉਤੋ ਤੇषਾਮਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਪਕਿਆ ਘੋੜਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ 'ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਲਿਆਓ', ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਭਾਗ ਮੰਗਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਆਵੇ।
ਯਨ੍ਨੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾਁਸ੍ਪਚਨ੍ਯਾ ਉਖਾਯਾ ਯਾ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯੂष੍ਣ ਆਸੇਚਨਾਨਿ । ਊष੍ਮਣ੍ਯਾਪਿਧਾਨਾ ਚਰੂਣਾਮਙ੍ਕਾਃ ਸੂਨਾਃ ਪਰਿ ਭੂषਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮ੍
ਕੁਕੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਟਪਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਭਾਂਡੀਆਂ, ਯੂਸ਼ਣ ਲਈ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਢੱਕਣ, ਕਾਂਡੀਆਂ, ਕਸਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ।
ਨਿਕ੍ਰਮਣਂ ਨਿषਦਨਂ ਵਿਵਰ੍ਤਨਂ ਯਚ੍ਚ ਪਡ੍ਬੀਸ਼ਮਰ੍ਵਤਃ । ਯਚ੍ਚ ਪਪੌ ਯਚ੍ਚ ਘਾਸਿਂ ਜਘਾਸ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਚੱਲਣ, ਬੈਠਣ, ਮੁੜਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਧਾ ਤੇ ਖਰਚਿਆ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ਧ੍ਵਨਯੀਦ੍ਧੂਮਗਨ੍ਧਿਰ੍ਮੋਖਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਯਭਿ ਵਿਕ੍ਤ ਜਘ੍ਰਿਃ । ਇष੍ਟਂ ਵੀਤਮਭਿਗੂਰ੍ਤਂ ਵषਟ੍ਕृਤਂ ਤਂ ਦੇਵਾਸਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਅੱਗ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਗੰਧ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ, ਨਾ ਸਾੜੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਛੁਰੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜੇ। ਜੋ ਭੇਟ ਤਿਆਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਯਦਸ਼੍ਵਾਯ ਵਾਸ ਉਪਸ੍ਤृਣਨ੍ਤ੍ਯਧੀਵਾਸਂ ਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ । ਸਂਦਾਨਮਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪਡ੍ਬੀਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵੇष੍ਵਾ ਯਾਮਯਨ੍ਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੋੜੇ ਲਈ ਚਾਦਰਾਂ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਭੇਜਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਤੇ ਸਾਦੇ ਮਹਸਾ ਸ਼ੂਕृਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਵਾ ਕਸ਼ਯਾ ਵਾ ਤੁਤੋਦ । ਸ੍ਰੁਚੇਵ ਤਾ ਹਵਿषੋ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸੂਦਯਾਮਿ
ਘੋੜੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ—ਚਾਬਕ ਜਾਂ ਕੋੜੀ ਨਾਲ—ਜਿਵੇਂ ਭੇਟ ਨੂੰ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਛੁਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਾਜਿਨੋ ਦੇਵਬਨ੍ਧੋਰ੍ਵਙ੍ਕ੍ਰੀਰਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਿਤਿਃ ਸਮੇਤਿ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਰਾ ਵਯੁਨਾ ਕृਣੋਤ ਪਰੁष੍ਪਰੁਰਨੁਘੁष੍ਯਾ ਵਿ ਸ਼ਸ੍ਤ
ਚੌਂਤੀ ਰਿੱਢ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੰਢਾਂ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਕਰੀ ਛੁਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਬਣਾਓ, ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਕਰ ਦਿਓ, ਕੱਟ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟੁਰਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾ ਯਨ੍ਤਾਰਾ ਭਵਤਸ੍ਤਥ ऋਤੁਃ । ਯਾ ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਣਾਮृਤੁਥਾ ਕृਣੋਮਿ ਤਾਤਾ ਪਿਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪ੍ਰ ਜੁਹੋਮ੍ਯਗ੍ਨੌ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਘੋੜੇ ਦੀ ਕੱਟ ਤਵਸ਼ਤਰ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਦੋ ਗਾਈਡ ਹਨ, ਤੇ ਰੁੱਤ ਵੀ; ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਭਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਤਪਤ੍ਪ੍ਰਿਯ ਆਤ੍ਮਾਪਿਯਨ੍ਤਂ ਮਾ ਸ੍ਵਧਿਤਿਸ੍ਤਨ੍ਵ ਆ ਤਿष੍ਠਿਪਤ੍ਤੇ । ਮਾ ਤੇ ਗृਧ੍ਨੁਰਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾਤਿਹਾਯ ਛਿਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸਿਨਾ ਮਿਥੂ ਕਃ
ਪਿਆਰੀ ਗਰਮੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੇ ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ; ਛੁਰੀ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਾ ਟਿਕੇ; ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਬੇਧਿਆਨ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਨਾ ਛੁਰੀ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੇ ਜਾਂ ਇਕੱਠਾ ਵੱਜੇ।
ਨ ਵਾ ਉ ਏਤਨ੍ਮ੍ਰਿਯਸੇ ਨ ਰਿष੍ਯਸਿ ਦੇਵਾਁ ਇਦੇषਿ ਪਥਿਭਿਃ ਸੁਗੇਭਿਃ । ਹਰੀ ਤੇ ਯੁਞ੍ਜਾ ਪृषਤੀ ਅਭੂਤਾਮੁਪਾਸ੍ਥਾਦ੍ਵਾਜੀ ਧੁਰਿ ਰਾਸਭਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਨੁਕਸਾਨੀ ਹੁੰਦਾ; ਤੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੂਰੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਵਾਰੀ ਗਧੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈ।
ਸੁਗਵ੍ਯਂ ਨੋ ਵਾਜੀ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਪੁਂਸਃ ਪੁਤ੍ਰਾਁ ਉਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਪੁषਂ ਰਯਿਮ੍ । ਅਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਦਿਤਿਃ ਕृਣੋਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਨੋ ਅਸ਼੍ਵੋ ਵਨਤਾਂ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍
ਘੋੜਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗਾਂ, ਚੰਗਾ ਘੋੜਾ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇਵੇ। ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਪਾਪ ਕਰੇ; ਘੋੜਾ, ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲੇ।
ਯਦਕ੍ਰਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਯਮਾਨ ਉਦ੍ਯਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਦੁਤ ਵਾ ਪੁਰੀषਾਤ੍ । ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਹਰਿਣਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਉਪਸ੍ਤੁਤ੍ਯਂ ਮਹਿ ਜਾਤਂ ਤੇ ਅਰ੍ਵਨ੍
ਜਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਤੇ ਰੋਲਾ ਉਠਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਭਰਿਆ, ਬਾਜ ਦੇ ਪੰਖ, ਹਿਰਣ ਦੇ ਬਾਂਹ—ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਘੋੜੇ, ਉਥੇ ਜਨਮੀ।
ਯਮੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਤ ਏਨਮਾਯੁਨਗਿਨ੍ਦ੍ਰ ਏਣਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਸ੍ਯ ਰਸ਼ਨਾਮਗृਭ੍ਣਾਤ੍ਸੂਰਾਦਸ਼੍ਵਂ ਵਸਵੋ ਨਿਰਤष੍ਟ
ਯਮ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਰੱਸਾ ਫੜਿਆ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਘੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਛੱਡਿਆ।
ਅਸਿ ਯਮੋ ਅਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯੋ ਅਰ੍ਵਨ੍ਨਸਿ ਤ੍ਰਿਤੋ ਗੁਹ੍ਯੇਨ ਵ੍ਰਤੇਨ । ਅਸਿ ਸੋਮੇਨ ਸਮਯਾ ਵਿਪृਕ੍ਤ ਆਹੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਦਿਵਿ ਬਨ੍ਧਨਾਨਿ
ਤੂੰ ਯਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਦਿਤੀ ਹੈਂ, ਘੋੜੇ; ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਤਾ ਹੈਂ ਗੁਪਤ ਵਚਨ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਸੋਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈਂ, ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੰਢਾਂ ਹਨ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਤ ਆਹੁਰ੍ਦਿਵਿ ਬਨ੍ਧਨਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਪ੍ਸੁ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ । ਉਤੇਵ ਮੇ ਵਰੁਣਸ਼੍ਛਨ੍ਤ੍ਸ੍ਯਰ੍ਵਨ੍ਯਤ੍ਰਾ ਤ ਆਹੁਃ ਪਰਮਂ ਜਨਿਤ੍ਰਮ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੰਢਾਂ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਵਰਨ, ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵੇ, ਘੋੜੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਾ ਤੇ ਵਾਜਿਨ੍ਨਵਮਾਰ੍ਜਨਾਨੀਮਾ ਸ਼ਫਾਨਾਂ ਸਨਿਤੁਰ੍ਨਿਧਾਨਾ । ਅਤ੍ਰਾ ਤੇ ਭਦ੍ਰਾ ਰਸ਼ਨਾ ਅਪਸ਼੍ਯਮृਤਸ੍ਯ ਯਾ ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਗੋਪਾਃ
ਇਹ ਤੇਰੀਆਂ ਨੌ ਧੋਵਣੀਆਂ ਹਨ, ਘੋੜੇ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਥਾਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇ ਮਨਸਾਰਾਦਜਾਨਾਮਵੋ ਦਿਵਾ ਪਤਯਨ੍ਤਂ ਪਤਂਗਮ੍ । ਸ਼ਿਰੋ ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਪਥਿਭਿਃ ਸੁਗੇਭਿਰਰੇਣੁਭਿਰ੍ਜੇਹਮਾਨਂ ਪਤਤ੍ਰਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੈਨੂੰ ਉਡਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਚੰਗੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਪੰਖੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾ ਤੇ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮਪਸ਼੍ਯਂ ਜਿਗੀषਮਾਣਮਿष ਆ ਪਦੇ ਗੋਃ । ਯਦਾ ਤੇ ਮਰ੍ਤੋ ਅਨੁ ਭੋਗਮਾਨਲ਼ਾਦਿਦ੍ਗ੍ਰਸਿष੍ਠ ਓषਧੀਰਜੀਗਃ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਤੇਰੀ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੜੀਆਂ ਫੜਦਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਥੋ ਅਨੁ ਮਰ੍ਯੋ ਅਰ੍ਵਨ੍ਨਨੁ ਗਾਵੋऽਨੁ ਭਗਃ ਕਨੀਨਾਮ੍ । ਅਨੁ ਵ੍ਰਾਤਾਸਸ੍ਤਵ ਸਖ੍ਯਮੀਯੁਰਨੁ ਦੇਵਾ ਮਮਿਰੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ
ਰਥ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਘੋੜੇ; ਗਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ। ਟੋਲੀਆਂ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪਿੱਛੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹਨ।