ਹਨਾਮੈਨਾਁ ਇਤਿ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਯਦਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚਮਸਂ ਯੇ ਦੇਵਪਾਨਮਨਿਨ੍ਦਿषੁਃ । ਅਨ੍ਯਾ ਨਾਮਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਤੇ ਸੁਤੇ ਸਚਾਁ ਅਨ੍ਯੈਰੇਨਾਨ੍ਕਨ੍ਯਾ ਨਾਮਭਿ ਸ੍ਪਰਤ੍
‘ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ,’ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਜੋ ਰੱਬਾਂ ਲਈ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਪਾਤਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਨਵਾਂ ਨਾਮ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰੀ ਯੁਯੁਜੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਰਥਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਮੁਪਾਜਤ । ऋਭੁਰ੍ਵਿਭ੍ਵਾ ਵਾਜੋ ਦੇਵਾਁ ਅਗਚ੍ਛਤ ਸ੍ਵਪਸੋ ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਭਾਗਮੈਤਨ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋੜਿਆ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਰਿਭੂ, ਵਿਭਵਾਂ, ਵਾਜਾ, ਰੱਬ, ਕਾਬਲ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਣ ਆਏ।
ਨਿਸ਼੍ਚਰ੍ਮਣੋ ਗਾਮਰਿਣੀਤ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਯਾ ਜਰਨ੍ਤਾ ਯੁਵਸ਼ਾ ਤਾਕृਣੋਤਨ । ਸੌਧਨ੍ਵਨਾ ਅਸ਼੍ਵਾਦਸ਼੍ਵਮਤਕ੍ਸ਼ਤ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਮੁਪ ਦੇਵਾਁ ਅਯਾਤਨ
ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਗਾਂ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੌਧਨਵਨ ਨੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਘੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰੱਬਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਇਦਮੁਦਕਂ ਪਿਬਤੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤਨੇਦਂ ਵਾ ਘਾ ਪਿਬਤਾ ਮੁਞ੍ਜਨੇਜਨਮ੍ । ਸੌਧਨ੍ਵਨਾ ਯਦਿ ਤਨ੍ਨੇਵ ਹਰ੍ਯਥ ਤृਤੀਯੇ ਘਾ ਸਵਨੇ ਮਾਦਯਾਧ੍ਵੈ
‘ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਓ,’ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਜਾਂ ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ ਪੀਓ।’ ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਸੌਧਨਵਨ, ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੀਜੇ ਨਿਚੋੜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।
ਆਪੋ ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਇਤ੍ਯੇਕੋ ਅਬ੍ਰਵੀਦਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਯਿष੍ਠ ਇਤ੍ਯਨ੍ਯੋ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਵਧਰ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਬਹੁਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੈਕੋ ਅਬ੍ਰਵੀਦृਤਾ ਵਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚਮਸਾਁ ਅਪਿਂਸ਼ਤ
‘ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ,’ ਇੱਕ ਨੇ ਆਖਿਆ; ‘ਹੋਰ ਅੱਗ ਹੋਵੇ,’ ਦੂਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ; ‘ਪਾਤਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡੋ,’ ਇੱਕ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਤਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼੍ਰੋਣਾਮੇਕ ਉਦਕਂ ਗਾਮਵਾਜਤਿ ਮਾਂਸਮੇਕਃ ਪਿਂਸ਼ਤਿ ਸੂਨਯਾਭृਤਮ੍ । ਆ ਨਿਮ੍ਰੁਚਃ ਸ਼ਕृਦੇਕੋ ਅਪਾਭਰਤ੍ਕਿਂ ਸ੍ਵਿਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤਰਾ ਉਪਾਵਤੁਃ
ਇੱਕ ਵੱਛੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਕੁੱਤੇ ਲਈ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਜਣੇ ਗੋਬਰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਉਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਮਾ ਅਕृਣੋਤਨਾ ਤृਣਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਵਪਃ ਸ੍ਵਪਸ੍ਯਯਾ ਨਰਃ । ਅਗੋਹ੍ਯਸ੍ਯ ਯਦਸਸ੍ਤਨਾ ਗृਹੇ ਤਦਦ੍ਯੇਦਮृਭਵੋ ਨਾਨੁ ਗਚ੍ਛਥ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਛੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਘਾਹ ਪਾ ਦਿੰਦੇ; ਜਦੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਾ ਦਿੰਦੇ। ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਜ ਤੁਸੀਂ, ਰਿਭੂਵੋ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਜਾਓ।
ਸਮ੍ਮੀਲ੍ਯ ਯਦ੍ਭੁਵਨਾ ਪਰ੍ਯਸਰ੍ਪਤ ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਾਤ੍ਯਾ ਪਿਤਰਾ ਵ ਆਸਤੁਃ । ਅਸ਼ਪਤ ਯਃ ਕਰਸ੍ਨਂ ਵ ਆਦਦੇ ਯਃ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੋ ਤਸ੍ਮਾ ਅਬ੍ਰਵੀਤਨ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਮਾਪੇ ਕਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਜਾਂ ਕਿੱਥੇ ਗਏ? ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਹੱਥ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤੀ; ਜਿਸ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਬੋਲੋ।
ਸੁषੁਪ੍ਵਾਂਸ ऋਭਵਸ੍ਤਦਪृਚ੍ਛਤਾਗੋਹ੍ਯ ਕ ਇਦਂ ਨੋ ਅਬੂਬੁਧਤ੍ । ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਬਸ੍ਤੋ ਬੋਧਯਿਤਾਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਂਵਤ੍ਸਰ ਇਦਮਦ੍ਯਾ ਵ੍ਯਖ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰਿਭੂਵ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: 'ਅਜੋਬਾ, ਸਾਨੂੰ ਕੌਣ ਜਗਾਇਆ?' ਬਕਰਾ ਕੁੱਤੇ, ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਇਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਜ ਖੁਲ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਦਿਵਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਰੁਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰਯਂ ਵਾਤੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯਾਤਿ । ਅਦ੍ਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਵਰੁਣਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਰ੍ਯੁष੍ਮਾਁ ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਸ਼ਵਸੋ ਨਪਾਤਃ
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਹਵਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਵਰੁਣ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।
ਮਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਅਰ੍ਯਮਾਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਮਰੁਤਃ ਪਰਿ ਖ੍ਯਨ੍ । ਯਦ੍ਵਾਜਿਨੋ ਦੇਵਜਾਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਿਦਥੇ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ
ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਾਨ, ਇੰਦਰ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਾ, ਮਰੁਤ—ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਡੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵ-ਜਾਤ ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਣਿਜਾ ਰੇਕ੍ਣਸਾ ਪ੍ਰਾਵृਤਸ੍ਯ ਰਾਤਿਂ ਗृਭੀਤਾਂ ਮੁਖਤੋ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਸੁਪ੍ਰਾਙਜੋ ਮੇਮ੍ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਪੂष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਮਪ੍ਯੇਤਿ ਪਾਥਃ
ਜਦੋਂ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਯੁਕਤ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੋਹਫਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲ ਪੈਂ।
ਏष ਚ੍ਛਾਗਃ ਪੁਰੋ ਅਸ਼੍ਵੇਨ ਵਾਜਿਨਾ ਪੂष੍ਣੋ ਭਾਗੋ ਨੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਿਯਂ ਯਤ੍ਪੁਰੋਲ਼ਾਸ਼ਮਰ੍ਵਤਾ ਤ੍ਵष੍ਟੇਦੇਨਂ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸਾਯ ਜਿਨ੍ਵਤਿ
ਇਹ ਬਕਰਾ, ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਪੁਰੋਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਧਵਿष੍ਯਮृਤੁਸ਼ੋ ਦੇਵਯਾਨਂ ਤ੍ਰਿਰ੍ਮਾਨੁषਾਃ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਅਤ੍ਰਾ ਪੂष੍ਣਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭਾਗ ਏਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਯਨ੍ਨਜਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਕਰਾ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਹੋਤਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰਾਵਯਾ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧੋ ਗ੍ਰਾਵਗ੍ਰਾਭ ਉਤ ਸ਼ਂਸ੍ਤਾ ਸੁਵਿਪ੍ਰਃ । ਤੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸ੍ਵਰਂਕृਤੇਨ ਸ੍ਵਿष੍ਟੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਆ ਪृਣਧ੍ਵਮ੍
ਹੋਤਾ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਸ ਚੰਗੀ ਰੀਤ, ਚੰਗੀ ਭੇਟ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਭਰੋ।
ਯੂਪਵ੍ਰਸ੍ਕਾ ਉਤ ਯੇ ਯੂਪਵਾਹਾਸ਼੍ਚषਾਲਂ ਯੇ ਅਸ਼੍ਵਯੂਪਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੇ ਪਚਨਂ ਸਮ੍ਭਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤੋ ਤੇषਾਮਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਯੂਪਾ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੂਪਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਲਈ ਯੂਪਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪਕਾਉਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਆਵੇ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਸੁਮਨ੍ਮੇऽਧਾਯਿ ਮਨ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਮਾਸ਼ਾ ਉਪ ਵੀਤਪृष੍ਠਃ । ਅਨ੍ਵੇਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ऋषਯੋ ਮਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁष੍ਟੇ ਚਕृਮਾ ਸੁਬਨ੍ਧੁਮ੍
ਮੇਰਾ ਚੰਗਾ ਸੋਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਜਿਨੋ ਦਾਮ ਸਂਦਾਨਮਰ੍ਵਤੋ ਯਾ ਸ਼ੀਰ੍षਣ੍ਯਾ ਰਸ਼ਨਾ ਰਜ੍ਜੁਰਸ੍ਯ । ਯਦ੍ਵਾ ਘਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਮਾਸ੍ਯੇ ਤृਣਂ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਸਾ, ਬੰਨਣ ਵਾਲੀ ਡੋਰੀ, ਸਿਰ ਦੀ ਡੋਰੀ, ਲਗਾਮ, ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਘਾਹ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਣ।
ਯਦਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਸ਼ ਯਦ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰੌ ਸ੍ਵਧਿਤੌ ਰਿਪ੍ਤਮਸ੍ਤਿ । ਯਦ੍ਧਸ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ਮਿਤੁਰ੍ਯਨ੍ਨਖੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਜੋ ਮੱਖੀਆਂ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਛੁਰੀ ਜਾਂ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਨਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਣ।
ਯਦੂਵਧ੍ਯਮੁਦਰਸ੍ਯਾਪਵਾਤਿ ਯ ਆਮਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਗਨ੍ਧੋ ਅਸ੍ਤਿ । ਸੁਕृਤਾ ਤਚ੍ਛਮਿਤਾਰਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੂਤ ਮੇਧਂ ਸ਼ृਤਪਾਕਂ ਪਚਨ੍ਤੁ
ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਹਟਾਉਣਾ ਹੈ, ਕੱਚੇ ਮਾਸ ਦੀ ਜੋ ਵਾਸ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਭੇਟ ਪਕਾਉਣ।
ਯਤ੍ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਦਗ੍ਨਿਨਾ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾਦਭਿ ਸ਼ੂਲਂ ਨਿਹਤਸ੍ਯਾਵਧਾਵਤਿ । ਮਾ ਤਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਮਾ ਸ਼੍ਰਿषਨ੍ਮਾ ਤृਣੇषੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦੁਸ਼ਦ੍ਭ੍ਯੋ ਰਾਤਮਸ੍ਤੁ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੂਲ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ 'ਤੇ ਨਾ ਪਵੇ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯੋਗਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਵਾਜਿਨਂ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਕ੍ਵਂ ਯ ਈਮਾਹੁਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਹਰੇਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੋ ਮਾਂਸਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮੁਪਾਸਤ ਉਤੋ ਤੇषਾਮਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਪਕਿਆ ਘੋੜਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ 'ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਲਿਆਓ', ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਭਾਗ ਮੰਗਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਆਵੇ।
ਯਨ੍ਨੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾਁਸ੍ਪਚਨ੍ਯਾ ਉਖਾਯਾ ਯਾ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯੂष੍ਣ ਆਸੇਚਨਾਨਿ । ਊष੍ਮਣ੍ਯਾਪਿਧਾਨਾ ਚਰੂਣਾਮਙ੍ਕਾਃ ਸੂਨਾਃ ਪਰਿ ਭੂषਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮ੍
ਕੁਕੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਟਪਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਭਾਂਡੀਆਂ, ਯੂਸ਼ਣ ਲਈ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਢੱਕਣ, ਕਾਂਡੀਆਂ, ਕਸਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ।
ਨਿਕ੍ਰਮਣਂ ਨਿषਦਨਂ ਵਿਵਰ੍ਤਨਂ ਯਚ੍ਚ ਪਡ੍ਬੀਸ਼ਮਰ੍ਵਤਃ । ਯਚ੍ਚ ਪਪੌ ਯਚ੍ਚ ਘਾਸਿਂ ਜਘਾਸ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਚੱਲਣ, ਬੈਠਣ, ਮੁੜਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਧਾ ਤੇ ਖਰਚਿਆ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ਧ੍ਵਨਯੀਦ੍ਧੂਮਗਨ੍ਧਿਰ੍ਮੋਖਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਯਭਿ ਵਿਕ੍ਤ ਜਘ੍ਰਿਃ । ਇष੍ਟਂ ਵੀਤਮਭਿਗੂਰ੍ਤਂ ਵषਟ੍ਕृਤਂ ਤਂ ਦੇਵਾਸਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਅੱਗ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਗੰਧ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ, ਨਾ ਸਾੜੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਛੁਰੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜੇ। ਜੋ ਭੇਟ ਤਿਆਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਯਦਸ਼੍ਵਾਯ ਵਾਸ ਉਪਸ੍ਤृਣਨ੍ਤ੍ਯਧੀਵਾਸਂ ਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ । ਸਂਦਾਨਮਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪਡ੍ਬੀਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵੇष੍ਵਾ ਯਾਮਯਨ੍ਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੋੜੇ ਲਈ ਚਾਦਰਾਂ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਭੇਜਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਤੇ ਸਾਦੇ ਮਹਸਾ ਸ਼ੂਕृਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਵਾ ਕਸ਼ਯਾ ਵਾ ਤੁਤੋਦ । ਸ੍ਰੁਚੇਵ ਤਾ ਹਵਿषੋ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸੂਦਯਾਮਿ
ਘੋੜੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ—ਚਾਬਕ ਜਾਂ ਕੋੜੀ ਨਾਲ—ਜਿਵੇਂ ਭੇਟ ਨੂੰ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਛੁਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਾਜਿਨੋ ਦੇਵਬਨ੍ਧੋਰ੍ਵਙ੍ਕ੍ਰੀਰਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਿਤਿਃ ਸਮੇਤਿ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਰਾ ਵਯੁਨਾ ਕृਣੋਤ ਪਰੁष੍ਪਰੁਰਨੁਘੁष੍ਯਾ ਵਿ ਸ਼ਸ੍ਤ
ਚੌਂਤੀ ਰਿੱਢ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੰਢਾਂ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਕਰੀ ਛੁਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਬਣਾਓ, ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਕਰ ਦਿਓ, ਕੱਟ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟੁਰਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾ ਯਨ੍ਤਾਰਾ ਭਵਤਸ੍ਤਥ ऋਤੁਃ । ਯਾ ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਾਣਾਮृਤੁਥਾ ਕृਣੋਮਿ ਤਾਤਾ ਪਿਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪ੍ਰ ਜੁਹੋਮ੍ਯਗ੍ਨੌ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਘੋੜੇ ਦੀ ਕੱਟ ਤਵਸ਼ਤਰ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਦੋ ਗਾਈਡ ਹਨ, ਤੇ ਰੁੱਤ ਵੀ; ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਭਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਤਪਤ੍ਪ੍ਰਿਯ ਆਤ੍ਮਾਪਿਯਨ੍ਤਂ ਮਾ ਸ੍ਵਧਿਤਿਸ੍ਤਨ੍ਵ ਆ ਤਿष੍ਠਿਪਤ੍ਤੇ । ਮਾ ਤੇ ਗृਧ੍ਨੁਰਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾਤਿਹਾਯ ਛਿਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸਿਨਾ ਮਿਥੂ ਕਃ
ਪਿਆਰੀ ਗਰਮੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੇ ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ; ਛੁਰੀ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਾ ਟਿਕੇ; ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਬੇਧਿਆਨ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਨਾ ਛੁਰੀ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੇ ਜਾਂ ਇਕੱਠਾ ਵੱਜੇ।