ਤਦ੍ਰਾਧੋ ਅਦ੍ਯ ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਯਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਵੇ ਮਨਾਮਹੇ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸੁਚੇਤੁਨਾ ਰਯਿਂ ਧਤ੍ਤਂ ਵਸੁਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ਤਗ੍ਵਿਨਮ੍
ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਿਰਪਾ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਰੱਬ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਧਨ ਦਿਓ, ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਸੌ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।
ਤੇ ਹਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਮ੍ਭੁਵ ऋਤਾਵਰੀ ਰਜਸੋ ਧਾਰਯਤ੍ਕਵੀ । ਸੁਜਨ੍ਮਨੀ ਧਿषਣੇ ਅਨ੍ਤਰੀਯਤੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵੀ ਧਰ੍ਮਣਾ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਤੁਸੀਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਭ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਥੰਭਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਥੰਭਦੇ ਹੋ। ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਧਿਸ਼ਣਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦੇ ਹੋ, ਰੱਬ ਅਤੇ ਰੱਬੀ, ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰਜ।
ਉਰੁਵ੍ਯਚਸਾ ਮਹਿਨੀ ਅਸਸ਼੍ਚਤਾ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਭੁਵਨਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਸੁਧृष੍ਟਮੇ ਵਪੁष੍ਯੇ ਨ ਰੋਦਸੀ ਪਿਤਾ ਯਤ੍ਸੀਮਭਿ ਰੂਪੈਰਵਾਸਯਤ੍
ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਰਗਰਮ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਜੋਕੇ, ਦੋ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਥੰਭਾਇਆ।
ਸ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪਵਿਤ੍ਰਵਾਨ੍ਪੁਨਾਤਿ ਧੀਰੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਮਾਯਯਾ । ਧੇਨੁਂ ਚ ਪृਸ਼੍ਨਿਂ ਵृषਭਂ ਸੁਰੇਤਸਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਪਯੋ ਅਸ੍ਯ ਦੁਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਅੱਗ, ਦੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧੇਨੁ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਵੱਛਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਸਾਮਪਸ੍ਤਮੋ ਯੋ ਜਜਾਨ ਰੋਦਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਮ੍ਭੁਵਾ । ਵਿ ਯੋ ਮਮੇ ਰਜਸੀ ਸੁਕ੍ਰਤੂਯਯਾਜਰੇਭਿ ਸ੍ਕਮ੍ਭਨੇਭਿਃ ਸਮਾਨृਚੇ
ਉਹ ਰੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਰਮ ਲਈ ਮਾਪਿਆ, ਪੁਰਾਣੇ ਥੰਭਾਂ ਨਾਲ, ਭਜਨ ਨੂੰ ਥੰਭਿਆ।
ਤੇ ਨੋ ਗृਣਾਨੇ ਮਹਿਨੀ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਧਾਸਥੋ ਬृਹਤ੍ । ਯੇਨਾਭਿ ਕृष੍ਟੀਸ੍ਤਤਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਪਨਾਯ੍ਯਮੋਜੋ ਅਸ੍ਮੇ ਸਮਿਨ੍ਵਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਦਿਓ।
ਕਿਮੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਿਂ ਯਵਿष੍ਠੋ ਨ ਆਜਗਨ੍ਕਿਮੀਯਤੇ ਦੂਤ੍ਯਂ ਕਦ੍ਯਦੂਚਿਮ । ਨ ਨਿਨ੍ਦਿਮ ਚਮਸਂ ਯੋ ਮਹਾਕੁਲੋऽਗ੍ਨੇ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਰੁਣ ਇਦ੍ਭੂਤਿਮੂਦਿਮ
ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਹੈ, ਆਇਆ ਨਹੀਂ? ਕੌਣ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਅੱਗ, ਭਰਾ, ਅਸੀਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ।
ਏਕਂ ਚਮਸਂ ਚਤੁਰਃ ਕृਣੋਤਨ ਤਦ੍ਵੋ ਦੇਵਾ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਦ੍ਵ ਆਗਮਮ੍ । ਸੌਧਨ੍ਵਨਾ ਯਦ੍ਯੇਵਾ ਕਰਿष੍ਯਥ ਸਾਕਂ ਦੇਵੈਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯਾਸੋ ਭਵਿष੍ਯਥ
ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਣਾਓ, ਇਹ ਰੱਬਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਏ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਸੌਧਨਵਨ, ਇਹ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਓਗੇ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਦਬ੍ਰਵੀਤਨਾਸ਼੍ਵਃ ਕਰ੍ਤ੍ਵੋ ਰਥ ਉਤੇਹ ਕਰ੍ਤ੍ਵਃ । ਧੇਨੁਃ ਕਰ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਵਸ਼ਾ ਕਰ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਭ੍ਰਾਤਰਨੁ ਵਃ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੇਮਸਿ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਦੂਤ ਨੂੰ, ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਘੋੜਾ ਬਣਾਈਏ, ਇੱਥੇ ਰਥ ਬਣਾਈਏ; ਗਾਂ ਬਣਾਈਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਣਾਈਏ,' ਇਹ ਕੰਮ, ਭਰਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਚਕृਵਾਂਸ ऋਭਵਸ੍ਤਦਪृਚ੍ਛਤ ਕ੍ਵੇਦਭੂਦ੍ਯਃ ਸ੍ਯ ਦੂਤੋ ਨ ਆਜਗਨ੍ । ਯਦਾਵਾਖ੍ਯਚ੍ਚਮਸਾਞ੍ਚਤੁਰਃ ਕृਤਾਨਾਦਿਤ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਗ੍ਨਾਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਨ੍ਯਾਨਜੇ
ਇਹ ਕਰ ਕੇ, ਰਿਭੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਤ ਜੋ ਆਇਆ ਨਹੀਂ?' ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਦੱਸੇ, ਤਦ ਤਵਸ਼ਟਰ ਰੱਬੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ।
ਹਨਾਮੈਨਾਁ ਇਤਿ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਯਦਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚਮਸਂ ਯੇ ਦੇਵਪਾਨਮਨਿਨ੍ਦਿषੁਃ । ਅਨ੍ਯਾ ਨਾਮਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਤੇ ਸੁਤੇ ਸਚਾਁ ਅਨ੍ਯੈਰੇਨਾਨ੍ਕਨ੍ਯਾ ਨਾਮਭਿ ਸ੍ਪਰਤ੍
‘ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ,’ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਜੋ ਰੱਬਾਂ ਲਈ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਪਾਤਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਨਵਾਂ ਨਾਮ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰੀ ਯੁਯੁਜੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਰਥਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਮੁਪਾਜਤ । ऋਭੁਰ੍ਵਿਭ੍ਵਾ ਵਾਜੋ ਦੇਵਾਁ ਅਗਚ੍ਛਤ ਸ੍ਵਪਸੋ ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਭਾਗਮੈਤਨ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋੜਿਆ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਰਿਭੂ, ਵਿਭਵਾਂ, ਵਾਜਾ, ਰੱਬ, ਕਾਬਲ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਣ ਆਏ।
ਨਿਸ਼੍ਚਰ੍ਮਣੋ ਗਾਮਰਿਣੀਤ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਯਾ ਜਰਨ੍ਤਾ ਯੁਵਸ਼ਾ ਤਾਕृਣੋਤਨ । ਸੌਧਨ੍ਵਨਾ ਅਸ਼੍ਵਾਦਸ਼੍ਵਮਤਕ੍ਸ਼ਤ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਮੁਪ ਦੇਵਾਁ ਅਯਾਤਨ
ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਗਾਂ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੌਧਨਵਨ ਨੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਘੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰੱਬਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਇਦਮੁਦਕਂ ਪਿਬਤੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤਨੇਦਂ ਵਾ ਘਾ ਪਿਬਤਾ ਮੁਞ੍ਜਨੇਜਨਮ੍ । ਸੌਧਨ੍ਵਨਾ ਯਦਿ ਤਨ੍ਨੇਵ ਹਰ੍ਯਥ ਤृਤੀਯੇ ਘਾ ਸਵਨੇ ਮਾਦਯਾਧ੍ਵੈ
‘ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਓ,’ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਜਾਂ ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ ਪੀਓ।’ ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਸੌਧਨਵਨ, ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੀਜੇ ਨਿਚੋੜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।
ਆਪੋ ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਇਤ੍ਯੇਕੋ ਅਬ੍ਰਵੀਦਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਯਿष੍ਠ ਇਤ੍ਯਨ੍ਯੋ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਵਧਰ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਬਹੁਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੈਕੋ ਅਬ੍ਰਵੀਦृਤਾ ਵਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚਮਸਾਁ ਅਪਿਂਸ਼ਤ
‘ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ,’ ਇੱਕ ਨੇ ਆਖਿਆ; ‘ਹੋਰ ਅੱਗ ਹੋਵੇ,’ ਦੂਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ; ‘ਪਾਤਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡੋ,’ ਇੱਕ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਤਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼੍ਰੋਣਾਮੇਕ ਉਦਕਂ ਗਾਮਵਾਜਤਿ ਮਾਂਸਮੇਕਃ ਪਿਂਸ਼ਤਿ ਸੂਨਯਾਭृਤਮ੍ । ਆ ਨਿਮ੍ਰੁਚਃ ਸ਼ਕृਦੇਕੋ ਅਪਾਭਰਤ੍ਕਿਂ ਸ੍ਵਿਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤਰਾ ਉਪਾਵਤੁਃ
ਇੱਕ ਵੱਛੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਕੁੱਤੇ ਲਈ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਜਣੇ ਗੋਬਰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਉਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਮਾ ਅਕृਣੋਤਨਾ ਤृਣਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਵਪਃ ਸ੍ਵਪਸ੍ਯਯਾ ਨਰਃ । ਅਗੋਹ੍ਯਸ੍ਯ ਯਦਸਸ੍ਤਨਾ ਗृਹੇ ਤਦਦ੍ਯੇਦਮृਭਵੋ ਨਾਨੁ ਗਚ੍ਛਥ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਛੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਘਾਹ ਪਾ ਦਿੰਦੇ; ਜਦੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਾ ਦਿੰਦੇ। ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਜ ਤੁਸੀਂ, ਰਿਭੂਵੋ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਜਾਓ।
ਸਮ੍ਮੀਲ੍ਯ ਯਦ੍ਭੁਵਨਾ ਪਰ੍ਯਸਰ੍ਪਤ ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਾਤ੍ਯਾ ਪਿਤਰਾ ਵ ਆਸਤੁਃ । ਅਸ਼ਪਤ ਯਃ ਕਰਸ੍ਨਂ ਵ ਆਦਦੇ ਯਃ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੋ ਤਸ੍ਮਾ ਅਬ੍ਰਵੀਤਨ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਮਾਪੇ ਕਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਜਾਂ ਕਿੱਥੇ ਗਏ? ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਹੱਥ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤੀ; ਜਿਸ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਬੋਲੋ।
ਸੁषੁਪ੍ਵਾਂਸ ऋਭਵਸ੍ਤਦਪृਚ੍ਛਤਾਗੋਹ੍ਯ ਕ ਇਦਂ ਨੋ ਅਬੂਬੁਧਤ੍ । ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਬਸ੍ਤੋ ਬੋਧਯਿਤਾਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਂਵਤ੍ਸਰ ਇਦਮਦ੍ਯਾ ਵ੍ਯਖ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰਿਭੂਵ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: 'ਅਜੋਬਾ, ਸਾਨੂੰ ਕੌਣ ਜਗਾਇਆ?' ਬਕਰਾ ਕੁੱਤੇ, ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਇਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਜ ਖੁਲ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਦਿਵਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਰੁਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰਯਂ ਵਾਤੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯਾਤਿ । ਅਦ੍ਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਵਰੁਣਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਰ੍ਯੁष੍ਮਾਁ ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਸ਼ਵਸੋ ਨਪਾਤਃ
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਹਵਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਵਰੁਣ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।
ਮਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਅਰ੍ਯਮਾਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਮਰੁਤਃ ਪਰਿ ਖ੍ਯਨ੍ । ਯਦ੍ਵਾਜਿਨੋ ਦੇਵਜਾਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਿਦਥੇ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ
ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਾਨ, ਇੰਦਰ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਾ, ਮਰੁਤ—ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਡੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵ-ਜਾਤ ਘੋੜੇ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਣਿਜਾ ਰੇਕ੍ਣਸਾ ਪ੍ਰਾਵृਤਸ੍ਯ ਰਾਤਿਂ ਗृਭੀਤਾਂ ਮੁਖਤੋ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਸੁਪ੍ਰਾਙਜੋ ਮੇਮ੍ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਪੂष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਮਪ੍ਯੇਤਿ ਪਾਥਃ
ਜਦੋਂ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਯੁਕਤ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੋਹਫਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲ ਪੈਂ।
ਏष ਚ੍ਛਾਗਃ ਪੁਰੋ ਅਸ਼੍ਵੇਨ ਵਾਜਿਨਾ ਪੂष੍ਣੋ ਭਾਗੋ ਨੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਿਯਂ ਯਤ੍ਪੁਰੋਲ਼ਾਸ਼ਮਰ੍ਵਤਾ ਤ੍ਵष੍ਟੇਦੇਨਂ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸਾਯ ਜਿਨ੍ਵਤਿ
ਇਹ ਬਕਰਾ, ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੀ ਪੁਰੋਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਧਵਿष੍ਯਮृਤੁਸ਼ੋ ਦੇਵਯਾਨਂ ਤ੍ਰਿਰ੍ਮਾਨੁषਾਃ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਵਂ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਅਤ੍ਰਾ ਪੂष੍ਣਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭਾਗ ਏਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਯਨ੍ਨਜਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਕਰਾ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਹੋਤਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰਾਵਯਾ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧੋ ਗ੍ਰਾਵਗ੍ਰਾਭ ਉਤ ਸ਼ਂਸ੍ਤਾ ਸੁਵਿਪ੍ਰਃ । ਤੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸ੍ਵਰਂਕृਤੇਨ ਸ੍ਵਿष੍ਟੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਆ ਪृਣਧ੍ਵਮ੍
ਹੋਤਾ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਸ ਚੰਗੀ ਰੀਤ, ਚੰਗੀ ਭੇਟ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਭਰੋ।
ਯੂਪਵ੍ਰਸ੍ਕਾ ਉਤ ਯੇ ਯੂਪਵਾਹਾਸ਼੍ਚषਾਲਂ ਯੇ ਅਸ਼੍ਵਯੂਪਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਯੇ ਚਾਰ੍ਵਤੇ ਪਚਨਂ ਸਮ੍ਭਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤੋ ਤੇषਾਮਭਿਗੂਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਇਨ੍ਵਤੁ
ਜੋ ਯੂਪਾ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੂਪਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਲਈ ਯੂਪਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪਕਾਉਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਆਵੇ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਸੁਮਨ੍ਮੇऽਧਾਯਿ ਮਨ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਮਾਸ਼ਾ ਉਪ ਵੀਤਪृष੍ਠਃ । ਅਨ੍ਵੇਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ऋषਯੋ ਮਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁष੍ਟੇ ਚਕृਮਾ ਸੁਬਨ੍ਧੁਮ੍
ਮੇਰਾ ਚੰਗਾ ਸੋਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਜਿਨੋ ਦਾਮ ਸਂਦਾਨਮਰ੍ਵਤੋ ਯਾ ਸ਼ੀਰ੍षਣ੍ਯਾ ਰਸ਼ਨਾ ਰਜ੍ਜੁਰਸ੍ਯ । ਯਦ੍ਵਾ ਘਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਮਾਸ੍ਯੇ ਤृਣਂ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਸਾ, ਬੰਨਣ ਵਾਲੀ ਡੋਰੀ, ਸਿਰ ਦੀ ਡੋਰੀ, ਲਗਾਮ, ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਘਾਹ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਣ।
ਯਦਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਸ਼ ਯਦ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰੌ ਸ੍ਵਧਿਤੌ ਰਿਪ੍ਤਮਸ੍ਤਿ । ਯਦ੍ਧਸ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ਮਿਤੁਰ੍ਯਨ੍ਨਖੇषੁ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਤੇ ਅਪਿ ਦੇਵੇष੍ਵਸ੍ਤੁ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਜੋ ਮੱਖੀਆਂ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਛੁਰੀ ਜਾਂ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਨਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੋਣ।
ਯਦੂਵਧ੍ਯਮੁਦਰਸ੍ਯਾਪਵਾਤਿ ਯ ਆਮਸ੍ਯ ਕ੍ਰਵਿषੋ ਗਨ੍ਧੋ ਅਸ੍ਤਿ । ਸੁਕृਤਾ ਤਚ੍ਛਮਿਤਾਰਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੂਤ ਮੇਧਂ ਸ਼ृਤਪਾਕਂ ਪਚਨ੍ਤੁ
ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਹਟਾਉਣਾ ਹੈ, ਕੱਚੇ ਮਾਸ ਦੀ ਜੋ ਵਾਸ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਭੇਟ ਪਕਾਉਣ।