ਤਮਿਤ੍ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨ ਸਿਮੋ ਵਿ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਵੇਨੇਵ ਧੀਰੋ ਮਨਸਾ ਯਦਗ੍ਰਭੀਤ੍ । ਨ ਮृष੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਨਾਪਰਂ ਵਚੋऽਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸਚਤੇ ਅਪ੍ਰਦृਪਿਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਆਖਰੀ ਬਚਨ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਇਰਾਦੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠਾ, ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮਿਦ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜੁਹ੍ਵਸ੍ਤਮਰ੍ਵਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੇਕਃ ਸ਼ृਣਵਦ੍ਵਚਾਂਸਿ ਮੇ । ਪੁਰੁਪ੍ਰੈषਸ੍ਤਤੁਰਿਰ੍ਯਜ੍ਞਸਾਧਨੋऽਚ੍ਛਿਦ੍ਰੋਤਿਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰਾਦਤ੍ਤ ਸਂ ਰਭਃ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਭੇਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਬੱਚਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਕੰਮ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਉਪਸ੍ਥਾਯਂ ਚਰਤਿ ਯਤ੍ਸਮਾਰਤ ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਸਾਰ ਯੁਜ੍ਯੇਭਿਃ । ਅਭਿ ਸ਼੍ਵਾਨ੍ਤਂ ਮृਸ਼ਤੇ ਨਾਨ੍ਦ੍ਯੇ ਮੁਦੇ ਯਦੀਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੁਸ਼ਤੀਰਪਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਭੇਟ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਚਮਕਦਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਚੰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਸ ਈਂ ਮृਗੋ ਅਪ੍ਯੋ ਵਨਰ੍ਗੁਰੁਪ ਤ੍ਵਚ੍ਯੁਪਮਸ੍ਯਾਂ ਨਿ ਧਾਯਿ । ਵ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਯੁਨਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਁ ऋਤਚਿਦ੍ਧਿ ਸਤ੍ਯਃ
ਉਹ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਲਤਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਅਗਨਿ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਂ ਗृਣੀषੇऽਨੂਨਮਗ੍ਨਿਂ ਪਿਤ੍ਰੋਰੁਪਸ੍ਥੇ । ਨਿषਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਚਰਤੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਿਵੋ ਰੋਚਨਾਪਪ੍ਰਿਵਾਂਸਮ੍
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਡਿੱਠੇ, ਚਲਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਾਁ ਅਭਿ ਵਵਕ੍ਸ਼ ਏਨੇ ਅਜਰਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਿਤਊਤਿਰृष੍ਵਃ । ਉਰ੍ਵ੍ਯਾਃ ਪਦੋ ਨਿ ਦਧਾਤਿ ਸਾਨੌ ਰਿਹਨ੍ਤ੍ਯੂਧੋ ਅਰੁषਾਸੋ ਅਸ੍ਯ
ਮਹਾਨ ਬਲਦ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਉਸਦੀ ਥਣੀ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਾਨਂ ਵਤ੍ਸਮਭਿ ਸਂਚਰਨ੍ਤੀ ਵਿष੍ਵਗ੍ਧੇਨੂ ਵਿ ਚਰਤਃ ਸੁਮੇਕੇ । ਅਨਪਵृਜ੍ਯਾਁ ਅਧ੍ਵਨੋ ਮਿਮਾਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਕੇਤਾਁ ਅਧਿ ਮਹੋ ਦਧਾਨੇ
ਗਾਂਵਾਂ ਇੱਕੋ ਬੱਚੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਗੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰਸਤੇ ਮਾਪਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧੀਰਾਸਃ ਪਦਂ ਕਵਯੋ ਨਯਨ੍ਤਿ ਨਾਨਾ ਹृਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਅਜੁਰ੍ਯਮ੍ । ਸਿषਾਸਨ੍ਤਃ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੁਮਾਵਿਰੇਭ੍ਯੋ ਅਭਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਨॄਨ੍
ਸਿਆਣੇ, ਕਵੀ, ਰਸਤਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਲ ਨਾਲ ਅਮਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੇਣ੍ਯਃ ਪਰਿ ਕਾष੍ਠਾਸੁ ਜੇਨ੍ਯ ਈਲ਼ੇਨ੍ਯੋ ਮਹੋ ਅਰ੍ਭਾਯ ਜੀਵਸੇ । ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਯਦਭਵਤ੍ਸੂਰਹੈਭ੍ਯੋ ਗਰ੍ਭੇਭ੍ਯੋ ਮਘਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਹੱਦ 'ਤੇ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਪਦ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਗਰਭਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦਾਨੀ।
ਕਥਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਚਯਨ੍ਤ ਆਯੋਰ੍ਦਦਾਸ਼ੁਰ੍ਵਾਜੇਭਿਰਾਸ਼ੁषਾਣਾਃ । ਉਭੇ ਯਤ੍ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਦਧਾਨਾ ऋਤਸ੍ਯ ਸਾਮਨ੍ਰਣਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਕਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਇਨਾਮਾਂ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ? ਜਦੋਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਸਚਾਈ ਦੇ ਗੀਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਬੋਧਾ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਵਚਸੋ ਯਵਿष੍ਠ ਮਂਹਿष੍ਠਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਾਵਃ । ਪੀਯਤਿ ਤ੍ਵੋ ਅਨੁ ਤ੍ਵੋ ਗृਣਾਤਿ ਵਨ੍ਦਾਰੁਸ੍ਤੇ ਤਨ੍ਵਂ ਵਨ੍ਦੇ ਅਗ੍ਨੇ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਭੇਟ ਵਾਲੇ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪੀਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨਿ।
ਯੇ ਪਾਯਵੋ ਮਾਮਤੇਯਂ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਨ੍ਧਂ ਦੁਰਿਤਾਦਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ । ਰਰਕ੍ਸ਼ ਤਾਨ੍ਸੁਕृਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾ ਦਿਪ੍ਸਨ੍ਤ ਇਦ੍ਰਿਪਵੋ ਨਾਹ ਦੇਭੁਃ
ਜੋ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਨ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ; ਤੂੰ ਉਹ ਚੰਗੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਦਕਿ ਵੈਰੀ ਤੇ ਡਾਹੀ ਹਾਰ ਗਏ।
ਯੋ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਰਰਿਵਾਁ ਅਘਾਯੁਰਰਾਤੀਵਾ ਮਰ੍ਚਯਤਿ ਦ੍ਵਯੇਨ । ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਗੁਰੁਃ ਪੁਨਰਸ੍ਤੁ ਸੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਨੁ ਮृਕ੍ਸ਼ੀष੍ਟ ਤਨ੍ਵਂ ਦੁਰੁਕ੍ਤੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਬੁਰਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਰੀ—ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇ; ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੰਦੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਕਰ।
ਉਤ ਵਾ ਯਃ ਸਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮਰ੍ਤੋ ਮਰ੍ਤਂ ਮਰ੍ਚਯਤਿ ਦ੍ਵਯੇਨ । ਅਤਃ ਪਾਹਿ ਸ੍ਤਵਮਾਨ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਮਗ੍ਨੇ ਮਾਕਿਰ੍ਨੋ ਦੁਰਿਤਾਯ ਧਾਯੀਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ, ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨਿ; ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਾ ਆਵੇ।
ਮਥੀਦ੍ਯਦੀਂ ਵਿष੍ਟੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਹੋਤਾਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਪ੍ਸੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ੍ਯਮ੍ । ਨਿ ਯਂ ਦਧੁਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਸੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਪੁषੇ ਵਿਭਾਵਮ੍
ਜਦ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ ਕੱਢਿਆ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਤਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ।
ਦਦਾਨਮਿਨ੍ਨ ਦਦਭਨ੍ਤ ਮਨ੍ਮਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰੂਥਂ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਚਾਕਨ੍ । ਜੁषਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮੋਪਸ੍ਤੁਤਿਂ ਭਰਮਾਣਸ੍ਯ ਕਾਰੋਃ
ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਲਈ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਕਵੀ ਸਤਿ ਦੀ ਭਾਰ ਲੈਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯੇ ਚਿਨ੍ਨੁ ਯਂ ਸਦਨੇ ਜਗृਭ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਦਧਿਰੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਪ੍ਰ ਸੂ ਨਯਨ੍ਤ ਗृਭਯਨ੍ਤ ਇष੍ਟਾਵਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨ ਰਥ੍ਯੋ ਰਾਰਹਾਣਾਃ
ਸਦਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹਨੂੰ ਫੜਿਆ ਗਿਆ; ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਤਿ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਫੜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਲਈ ਤਿਆਰ ਘੋੜੇ।
ਪੁਰੂਣਿ ਦਸ੍ਮੋ ਨਿ ਰਿਣਾਤਿ ਜਮ੍ਭੈਰਾਦ੍ਰੋਚਤੇ ਵਨ ਆ ਵਿਭਾਵਾ । ਆਦਸ੍ਯ ਵਾਤੋ ਅਨੁ ਵਾਤਿ ਸ਼ੋਚਿਰਸ੍ਤੁਰ੍ਨ ਸ਼ਰ੍ਯਾਮਸਨਾਮਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍
ਅਜੀਬ, ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ; ਉਸਦੀ ਲਾਟ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੀਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਵਾਂਗ, ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀ ਹੈ।
ਨ ਯਂ ਰਿਪਵੋ ਨ ਰਿषਣ੍ਯਵੋ ਗਰ੍ਭੇ ਸਨ੍ਤਂ ਰੇषਣਾ ਰੇषਯਨ੍ਤਿ । ਅਨ੍ਧਾ ਅਪਸ਼੍ਯਾ ਨ ਦਭਨ੍ਨਭਿਖ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਾਸ ਈਂ ਪ੍ਰੇਤਾਰੋ ਅਰਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਨ ਵੈਰੀ, ਨ ਵਿਰੋਧੀ, ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਅੰਨ੍ਹੇ, ਨਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ; ਸਦਾ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਮਹਃ ਸ ਰਾਯ ਏषਤੇ ਪਤਿਰ੍ਦਨ੍ਨਿਨ ਇਨਸ੍ਯ ਵਸੁਨਃ ਪਦ ਆ । ਉਪ ਧ੍ਰਜਨ੍ਤਮਦ੍ਰਯੋ ਵਿਧਨ੍ਨਿਤ੍
ਉਹ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਖਜਾਨੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੱਥਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਨਿਚੋੜਣ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯੋ ਵृषਾ ਨਰਾਂ ਨ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ ਸ਼੍ਰਵੋਭਿਰਸ੍ਤਿ ਜੀਵਪੀਤਸਰ੍ਗਃ । ਪ੍ਰ ਯਃ ਸਸ੍ਰਾਣਃ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰੀਤ ਯੋਨੌ
ਉਹ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬਲਦ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੀਵਤ ਤੇ ਸਤਿ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਃ ਪੁਰਂ ਨਾਰ੍ਮਿਣੀਮਦੀਦੇਦਤ੍ਯਃ ਕਵਿਰ੍ਨਭਨ੍ਯੋ ਨਾਰ੍ਵਾ । ਸੂਰੋ ਨ ਰੁਰੁਕ੍ਵਾਞ੍ਛਤਾਤ੍ਮਾ
ਉਹ, ਜੋ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਚਮਕਿਆ, ਸਿਆਣਾ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਦੂਰ ਨਹੀਂ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ।
ਅਭਿ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾ ਤ੍ਰੀ ਰੋਚਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰਜਾਂਸਿ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚਾਨੋ ਅਸ੍ਥਾਤ੍ । ਹੋਤਾ ਯਜਿष੍ਠੋ ਅਪਾਂ ਸਧਸ੍ਥੇ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤਿੰਨ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋਤਰ।
ਅਯਂ ਸ ਹੋਤਾ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਧੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾ । ਮਰ੍ਤੋ ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਸੁਤੁਕੋ ਦਦਾਸ਼
ਉਹੀ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁ ਤ੍ਵਾ ਦਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵੋਚੇऽਰਿਰਗ੍ਨੇ ਤਵ ਸ੍ਵਿਦਾ । ਤੋਦਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਰਣ ਆ ਮਹਸ੍ਯ
ਅਗਨਿ, ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਦਾਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਆਸਰਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਆ।
ਵ੍ਯਨਿਨਸ੍ਯ ਧਨਿਨਃ ਪ੍ਰਹੋषੇ ਚਿਦਰਰੁषਃ । ਕਦਾ ਚਨ ਪ੍ਰਜਿਗਤੋ ਅਦੇਵਯੋਃ
ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਂ ਉੱਚਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਂ ਧਨਵਾਨ, ਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚਾਹਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਰਮੀ ਨੂੰ।
ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਹੋ ਵ੍ਰਾਧਨ੍ਤਮੋ ਦਿਵਿ । ਪ੍ਰਪ੍ਰੇਤ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਵਨੁषਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਉਹ ਚਮਕਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੱਡਾ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸਹਾਇਕ ਬਣੀਏ।
ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਯਂ ਸ਼ਿਮ੍ਯਾ ਗੋषੁ ਗਵ੍ਯਵਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯੋ ਵਿਦਥੇ ਅਪ੍ਸੁ ਜੀਜਨਨ੍ । ਅਰੇਜੇਤਾਂ ਰੋਦਸੀ ਪਾਜਸਾ ਗਿਰਾ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਯਜਤਂ ਜਨੁषਾਮਵਃ
ਮਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਲਈ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਸਹਾਰੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ।
ਯਦ੍ਧ ਤ੍ਯਦ੍ਵਾਂ ਪੁਰੁਮੀਲ਼੍ਹਸ੍ਯ ਸੋਮਿਨਃ ਪ੍ਰ ਮਿਤ੍ਰਾਸੋ ਨ ਦਧਿਰੇ ਸ੍ਵਾਭੁਵਃ । ਅਧ ਕ੍ਰਤੁਂ ਵਿਦਤਂ ਗਾਤੁਮਰ੍ਚਤ ਉਤ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵृषਣਾ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਵਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਰਾਹ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਘਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਆ ਵਾਂ ਭੂषਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਜਨ੍ਮ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰਵਾਚ੍ਯਂ ਵृषਣਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸੇ ਮਹੇ । ਯਦੀਮृਤਾਯ ਭਰਥੋ ਯਦਰ੍ਵਤੇ ਪ੍ਰ ਹੋਤ੍ਰਯਾ ਸ਼ਿਮ੍ਯਾ ਵੀਥੋ ਅਧ੍ਵਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਨਮ, ਵੱਡੇ, ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਅਮਰ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੋਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹੋ।