ਤਨ੍ਨਸ੍ਤੁਰੀਪਮਦ੍ਭੁਤਂ ਪੁਰੁ ਵਾਰਂ ਪੁਰੁ ਤ੍ਮਨਾ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੋषਾਯ ਵਿ ष੍ਯਤੁ ਰਾਯੇ ਨਾਭਾ ਨੋ ਅਸ੍ਮਯੁਃ
ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਸਾਡੀ ਪਾਲਣ ਲਈ, ਧਨ ਵਾਸਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਨਿਵਾਂ ਬਣੇ।
ਅਵਸृਜਨ੍ਨੁਪ ਤ੍ਮਨਾ ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਵਨਸ੍ਪਤੇ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਾ ਸੁषੂਦਤਿ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇषੁ ਮੇਧਿਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਹੇ ਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੂषਣ੍ਵਤੇ ਮਰੁਤ੍ਵਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵਾਯ ਵਾਯਵੇ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਗਾਯਤ੍ਰਵੇਪਸੇ ਹਵ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਕਰ੍ਤਨ
ਪੂਸ਼ਣ, ਮਰੁਤ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਾਯੂ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ, ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਾਨ੍ਯਾ ਗਹ੍ਯੁਪ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਵੀਤਯੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗਹਿ ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਵਨ੍ਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਆ, ਮਿਹਰ ਲਈ। ਇੰਦਰ ਆ, ਸੱਦਾ ਸੁਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਤਵ੍ਯਸੀਂ ਨਵ੍ਯਸੀਂ ਧੀਤਿਮਗ੍ਨਯੇ ਵਾਚੋ ਮਤਿਂ ਸਹਸਃ ਸੂਨਵੇ ਭਰੇ । ਅਪਾਂ ਨਪਾਦ੍ਯੋ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ ਪ੍ਰਿਯੋ ਹੋਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਸੀਦਦृਤ੍ਵਿਯਃ
ਮੈਂ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਲਈ ਨਵੀਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਤਿ-ਕਵਿਤਾ, ਬੋਲ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਆਰਾ ਹੋਤਾਰ, ਵਸੁਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ ਜਾਯਮਾਨਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਯਾਵਿਰਗ੍ਨਿਰਭਵਨ੍ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨੇ । ਅਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸਮਿਧਾਨਸ੍ਯ ਮਜ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰ ਦ੍ਯਾਵਾ ਸ਼ੋਚਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਅਰੋਚਯਤ੍
ਉਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਲਈ ਅਗਨਿ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ।
ਅਸ੍ਯ ਤ੍ਵੇषਾ ਅਜਰਾ ਅਸ੍ਯ ਭਾਨਵਃ ਸੁਸਂਦृਸ਼ਃ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਸ੍ਯ ਸੁਦ੍ਯੁਤਃ । ਭਾਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸੋ ਅਤ੍ਯਕ੍ਤੁਰ੍ਨ ਸਿਨ੍ਧਵੋऽਗ੍ਨੇ ਰੇਜਨ੍ਤੇ ਅਸਸਨ੍ਤੋ ਅਜਰਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਮੇਰਿਰੇ ਭृਗਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸਂ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਮਜ੍ਮਨਾ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਹਿਨੁਹਿ ਸ੍ਵ ਆ ਦਮੇ ਯ ਏਕੋ ਵਸ੍ਵੋ ਵਰੁਣੋ ਨ ਰਾਜਤਿ
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਚੁਣਿਆ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੋ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵਸਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯੋ ਵਰਾਯ ਮਰੁਤਾਮਿਵ ਸ੍ਵਨਃ ਸੇਨੇਵ ਸृष੍ਟਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਥਾਸ਼ਨਿਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਮ੍ਭੈਸ੍ਤਿਗਿਤੈਰਤ੍ਤਿ ਭਰ੍ਵਤਿ ਯੋਧੋ ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸ ਵਨਾ ਨ੍ਯृਞ੍ਜਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ। ਅਗਨਿ ਆਪਣੇ ਜਬੜਿਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਵਿਨ੍ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰੁਚਥਸ੍ਯ ਵੀਰਸਦ੍ਵਸੁष੍ਕੁਵਿਦ੍ਵਸੁਭਿਃ ਕਾਮਮਾਵਰਤ੍ । ਚੋਦਃ ਕੁਵਿਤ੍ਤੁਤੁਜ੍ਯਾਤ੍ਸਾਤਯੇ ਧਿਯਃ ਸ਼ੁਚਿਪ੍ਰਤੀਕਂ ਤਮਯਾ ਧਿਯਾ ਗृਣੇ
ਕੀ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਤਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਗਾ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ? ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਚਿਹਰਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਘृਤਪ੍ਰਤੀਕਂ ਵ ऋਤਸ੍ਯ ਧੂਰ੍षਦਮਗ੍ਨਿਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਸਮਿਧਾਨ ऋਞ੍ਜਤੇ । ਇਨ੍ਧਾਨੋ ਅਕ੍ਰੋ ਵਿਦਥੇषੁ ਦੀਦ੍ਯਚ੍ਛੁਕ੍ਰਵਰ੍ਣਾਮੁਦੁ ਨੋ ਯਂਸਤੇ ਧਿਯਮ੍
ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਚ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ ਲਪਟਾਂ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ਨਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨੇ ਸ਼ਿਵੇਭਿਰ੍ਨਃ ਪਾਯੁਭਿਃ ਪਾਹਿ ਸ਼ਗ੍ਮੈਃ । ਅਦਬ੍ਧੇਭਿਰਦृਪਿਤੇਭਿਰਿष੍ਟੇऽਨਿਮਿषਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਨੋ ਜਾਃ
ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ, ਅਥਕ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਅਜਿਹੇ ਜੋ ਅਜੈ, ਅਣਚੋਟੇ ਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਏਤਿ ਪ੍ਰ ਹੋਤਾ ਵ੍ਰਤਮਸ੍ਯ ਮਾਯਯੋਰ੍ਧ੍ਵਾਂ ਦਧਾਨਃ ਸ਼ੁਚਿਪੇਸ਼ਸਂ ਧਿਯਮ੍ । ਅਭਿ ਸ੍ਰੁਚਃ ਕ੍ਰਮਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵृਤੋ ਯਾ ਅਸ੍ਯ ਧਾਮ ਪ੍ਰਥਮਂ ਹ ਨਿਂਸਤੇ
ਹੋਤ੍ਰੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਚੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਭੀਮृਤਸ੍ਯ ਦੋਹਨਾ ਅਨੂषਤ ਯੋਨੌ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਦਨੇ ਪਰੀਵृਤਾਃ । ਅਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਵਿਭृਤੋ ਯਦਾਵਸਦਧ ਸ੍ਵਧਾ ਅਧਯਦ੍ਯਾਭਿਰੀਯਤੇ
ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਭੇਟ ਨੂੰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੁਯੂषਤਃ ਸਵਯਸਾ ਤਦਿਦ੍ਵਪੁਃ ਸਮਾਨਮਰ੍ਥਂ ਵਿਤਰਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਥਃ । ਆਦੀਂ ਭਗੋ ਨ ਹਵ੍ਯਃ ਸਮਸ੍ਮਦਾ ਵੋਲ਼੍ਹੁਰ੍ਨ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਸਮਯਂਸ੍ਤ ਸਾਰਥਿਃ
ਇਕ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਉਹ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕੋ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੰਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ, ਭੇਟ ਦੇ ਯੋਗ, ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰੱਸੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਥਵਾਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਮੀਂ ਦ੍ਵਾ ਸਵਯਸਾ ਸਪਰ੍ਯਤਃ ਸਮਾਨੇ ਯੋਨਾ ਮਿਥੁਨਾ ਸਮੋਕਸਾ । ਦਿਵਾ ਨ ਨਕ੍ਤਂ ਪਲਿਤੋ ਯੁਵਾਜਨਿ ਪੁਰੂ ਚਰਨ੍ਨਜਰੋ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਇੱਕੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਇੱਕੋ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜਰ।
ਤਮੀਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਧੀਤਯੋ ਦਸ਼ ਵ੍ਰਿਸ਼ੋ ਦੇਵਂ ਮਰ੍ਤਾਸ ਊਤਯੇ ਹਵਾਮਹੇ । ਧਨੋਰਧਿ ਪ੍ਰਵਤ ਆ ਸ ऋਣ੍ਵਤ੍ਯਭਿਵ੍ਰਜਦ੍ਭਿਰ੍ਵਯੁਨਾ ਨਵਾਧਿਤ
ਦਸ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਧਨੁ ਦੇ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਉਹ ਨਵਾਂ ਬਣ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਪਸ਼ੁਪਾ ਇਵ ਤ੍ਮਨਾ । ਏਨੀ ਤ ਏਤੇ ਬृਹਤੀ ਅਭਿਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯੀ ਵਕ੍ਵਰੀ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸ਼ਾਤੇ
ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪਸ਼ੂਪਾਲ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਚੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਪਸਾਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇ ਜੁषਸ੍ਵ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚੋ ਮਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਧਾਵ ऋਤਜਾਤ ਸੁਕ੍ਰਤੋ । ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਙਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਰਣ੍ਵਃ ਸਂਦृष੍ਟੌ ਪਿਤੁਮਾਁ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਅਗਨਿ, ਇਹ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਮਿਹਰਬਾਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੜਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਜੂਬਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵੇਖਣ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ।
ਤਂ ਪृਚ੍ਛਤਾ ਸ ਜਗਾਮਾ ਸ ਵੇਦ ਸ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਁ ਈਯਤੇ ਸਾ ਨ੍ਵੀਯਤੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਸ਼ਿषਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿष੍ਟਯਃ ਸ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਵਸਃ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛੋ—ਉਹ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੁਕਮ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾਂ ਹਨ; ਉਹ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਤਮਿਤ੍ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨ ਸਿਮੋ ਵਿ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਵੇਨੇਵ ਧੀਰੋ ਮਨਸਾ ਯਦਗ੍ਰਭੀਤ੍ । ਨ ਮृष੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਨਾਪਰਂ ਵਚੋऽਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸਚਤੇ ਅਪ੍ਰਦृਪਿਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਆਖਰੀ ਬਚਨ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਇਰਾਦੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠਾ, ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮਿਦ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਜੁਹ੍ਵਸ੍ਤਮਰ੍ਵਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੇਕਃ ਸ਼ृਣਵਦ੍ਵਚਾਂਸਿ ਮੇ । ਪੁਰੁਪ੍ਰੈषਸ੍ਤਤੁਰਿਰ੍ਯਜ੍ਞਸਾਧਨੋऽਚ੍ਛਿਦ੍ਰੋਤਿਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰਾਦਤ੍ਤ ਸਂ ਰਭਃ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਭੇਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਬੱਚਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਕੰਮ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਉਪਸ੍ਥਾਯਂ ਚਰਤਿ ਯਤ੍ਸਮਾਰਤ ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਸਾਰ ਯੁਜ੍ਯੇਭਿਃ । ਅਭਿ ਸ਼੍ਵਾਨ੍ਤਂ ਮृਸ਼ਤੇ ਨਾਨ੍ਦ੍ਯੇ ਮੁਦੇ ਯਦੀਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੁਸ਼ਤੀਰਪਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਭੇਟ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਚਮਕਦਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਚੰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਸ ਈਂ ਮृਗੋ ਅਪ੍ਯੋ ਵਨਰ੍ਗੁਰੁਪ ਤ੍ਵਚ੍ਯੁਪਮਸ੍ਯਾਂ ਨਿ ਧਾਯਿ । ਵ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਯੁਨਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਁ ऋਤਚਿਦ੍ਧਿ ਸਤ੍ਯਃ
ਉਹ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਲਤਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਅਗਨਿ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਂ ਗृਣੀषੇऽਨੂਨਮਗ੍ਨਿਂ ਪਿਤ੍ਰੋਰੁਪਸ੍ਥੇ । ਨਿषਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਚਰਤੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਿਵੋ ਰੋਚਨਾਪਪ੍ਰਿਵਾਂਸਮ੍
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਡਿੱਠੇ, ਚਲਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਾਁ ਅਭਿ ਵਵਕ੍ਸ਼ ਏਨੇ ਅਜਰਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਿਤਊਤਿਰृष੍ਵਃ । ਉਰ੍ਵ੍ਯਾਃ ਪਦੋ ਨਿ ਦਧਾਤਿ ਸਾਨੌ ਰਿਹਨ੍ਤ੍ਯੂਧੋ ਅਰੁषਾਸੋ ਅਸ੍ਯ
ਮਹਾਨ ਬਲਦ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਉਸਦੀ ਥਣੀ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਾਨਂ ਵਤ੍ਸਮਭਿ ਸਂਚਰਨ੍ਤੀ ਵਿष੍ਵਗ੍ਧੇਨੂ ਵਿ ਚਰਤਃ ਸੁਮੇਕੇ । ਅਨਪਵृਜ੍ਯਾਁ ਅਧ੍ਵਨੋ ਮਿਮਾਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਕੇਤਾਁ ਅਧਿ ਮਹੋ ਦਧਾਨੇ
ਗਾਂਵਾਂ ਇੱਕੋ ਬੱਚੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਗੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰਸਤੇ ਮਾਪਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧੀਰਾਸਃ ਪਦਂ ਕਵਯੋ ਨਯਨ੍ਤਿ ਨਾਨਾ ਹृਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਅਜੁਰ੍ਯਮ੍ । ਸਿषਾਸਨ੍ਤਃ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੁਮਾਵਿਰੇਭ੍ਯੋ ਅਭਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਨॄਨ੍
ਸਿਆਣੇ, ਕਵੀ, ਰਸਤਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਲ ਨਾਲ ਅਮਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੇਣ੍ਯਃ ਪਰਿ ਕਾष੍ਠਾਸੁ ਜੇਨ੍ਯ ਈਲ਼ੇਨ੍ਯੋ ਮਹੋ ਅਰ੍ਭਾਯ ਜੀਵਸੇ । ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਯਦਭਵਤ੍ਸੂਰਹੈਭ੍ਯੋ ਗਰ੍ਭੇਭ੍ਯੋ ਮਘਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਹੱਦ 'ਤੇ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਪਦ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਗਰਭਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦਾਨੀ।
ਕਥਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਚਯਨ੍ਤ ਆਯੋਰ੍ਦਦਾਸ਼ੁਰ੍ਵਾਜੇਭਿਰਾਸ਼ੁषਾਣਾਃ । ਉਭੇ ਯਤ੍ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਦਧਾਨਾ ऋਤਸ੍ਯ ਸਾਮਨ੍ਰਣਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਕਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਇਨਾਮਾਂ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ? ਜਦੋਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਸਚਾਈ ਦੇ ਗੀਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।