ਅਸ੍ਤਾਵ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਿਮੀਵਦ੍ਭਿਰਰ੍ਕੈਃ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰਤਰਂ ਦਧਾਨਃ । ਅਮੀ ਚ ਯੇ ਮਘਵਾਨੋ ਵਯਂ ਚ ਮਿਹਂ ਨ ਸੂਰੋ ਅਤਿ ਨਿष੍ਟਤਨ੍ਯੁਃ
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਰਾਜ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੇ। ਉਹ ਦਾਨੀ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ, ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨ ਆ ਵਹ ਦੇਵਾਁ ਅਦ੍ਯ ਯਤਸ੍ਰੁਚੇ । ਤਨ੍ਤੁਂ ਤਨੁष੍ਵ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਸੁਤਸੋਮਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਜਗਾਈ ਹੋਈ ਅਗਨਿ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਭੇਟ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ। ਪੁਰਾਣਾ ਤੰਤੂ ਵਧਾ, ਸੋਮਾ ਨੋਚਣ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਲਈ।
ਘृਤਵਨ੍ਤਮੁਪ ਮਾਸਿ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਤਨੂਨਪਾਤ੍ । ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਵਤਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਦਾਸ਼ੁषਃ
ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਭੇਟ ਲਈ, ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤ ਲਈ।
ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਾਵਕੋ ਅਦ੍ਭੁਤੋ ਮਧ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਨਰਾਸ਼ਂਸਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾ ਦਿਵੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇषੁ ਯਜ੍ਞਿਯਃ
ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਅਗਨਿ, ਮਿੱਠੇ ਭੇਟ ਨੂੰ ਚੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ।
ਈਲ਼ਿਤੋ ਅਗ੍ਨ ਆ ਵਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਰਮਿਹ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਇਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਮਤਿਰ੍ਮਮਾਚ੍ਛਾ ਸੁਜਿਹ੍ਵ ਵਚ੍ਯਤੇ
ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਅਗਨਿ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੰਗੀਲਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਲਿਆ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਜੀਭ ਵਾਲੇ, ਸਿੱਧੀ ਤੈਨੂੰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤृਣਾਨਾਸੋ ਯਤਸ੍ਰੁਚੋ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਯਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੇ । ਵृਞ੍ਜੇ ਦੇਵਵ੍ਯਚਸ੍ਤਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸਪ੍ਰਥਃ
ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭੇਟ ਦੀ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸਰਾ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਮृਤਾਵृਧਃ ਪ੍ਰਯੈ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਹੀਃ । ਪਾਵਕਾਸਃ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹੋ ਦ੍ਵਾਰੋ ਦੇਵੀਰਸਸ਼੍ਚਤਃ
ਵੱਡੇ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਣ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਾਹੀ ਗਈਆਂ ਦੇਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਲ ਜਾਣ।
ਆ ਭਨ੍ਦਮਾਨੇ ਉਪਾਕੇ ਨਕ੍ਤੋषਾਸਾ ਸੁਪੇਸ਼ਸਾ । ਯਹ੍ਵੀ ऋਤਸ੍ਯ ਮਾਤਰਾ ਸੀਦਤਾਂ ਬਰ੍ਹਿਰਾ ਸੁਮਤ੍
ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸਜੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਆਉਣ। ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਵਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੈਠਣ।
ਮਨ੍ਦ੍ਰਜਿਹ੍ਵਾ ਜੁਗੁਰ੍ਵਣੀ ਹੋਤਾਰਾ ਦੈਵ੍ਯਾ ਕਵੀ । ਯਜ੍ਞਂ ਨੋ ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮਿਮਂ ਸਿਧ੍ਰਮਦ੍ਯ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍
ਮਿੱਠੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨਵਾਨ, ਦੇਵਤਾਈ ਹੋਤਾਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਣ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵੇष੍ਵਰ੍ਪਿਤਾ ਹੋਤ੍ਰਾ ਮਰੁਤ੍ਸੁ ਭਾਰਤੀ । ਇਲ਼ਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਮਹੀ ਬਰ੍ਹਿਃ ਸੀਦਨ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਿਯਾਃ
ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਤਾਰ; ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ, ਇਲਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਮਹੀ, ਇਹ ਯੋਗ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ।
ਤਨ੍ਨਸ੍ਤੁਰੀਪਮਦ੍ਭੁਤਂ ਪੁਰੁ ਵਾਰਂ ਪੁਰੁ ਤ੍ਮਨਾ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੋषਾਯ ਵਿ ष੍ਯਤੁ ਰਾਯੇ ਨਾਭਾ ਨੋ ਅਸ੍ਮਯੁਃ
ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਸਾਡੀ ਪਾਲਣ ਲਈ, ਧਨ ਵਾਸਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਨਿਵਾਂ ਬਣੇ।
ਅਵਸृਜਨ੍ਨੁਪ ਤ੍ਮਨਾ ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਵਨਸ੍ਪਤੇ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਾ ਸੁषੂਦਤਿ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇषੁ ਮੇਧਿਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਹੇ ਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੂषਣ੍ਵਤੇ ਮਰੁਤ੍ਵਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵਾਯ ਵਾਯਵੇ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਗਾਯਤ੍ਰਵੇਪਸੇ ਹਵ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਕਰ੍ਤਨ
ਪੂਸ਼ਣ, ਮਰੁਤ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਾਯੂ ਲਈ, ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ, ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਾਨ੍ਯਾ ਗਹ੍ਯੁਪ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਵੀਤਯੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗਹਿ ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਵਨ੍ਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਆ, ਮਿਹਰ ਲਈ। ਇੰਦਰ ਆ, ਸੱਦਾ ਸੁਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਤਵ੍ਯਸੀਂ ਨਵ੍ਯਸੀਂ ਧੀਤਿਮਗ੍ਨਯੇ ਵਾਚੋ ਮਤਿਂ ਸਹਸਃ ਸੂਨਵੇ ਭਰੇ । ਅਪਾਂ ਨਪਾਦ੍ਯੋ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ ਪ੍ਰਿਯੋ ਹੋਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਸੀਦਦृਤ੍ਵਿਯਃ
ਮੈਂ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਲਈ ਨਵੀਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਤਿ-ਕਵਿਤਾ, ਬੋਲ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਆਰਾ ਹੋਤਾਰ, ਵਸੁਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ ਜਾਯਮਾਨਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਯਾਵਿਰਗ੍ਨਿਰਭਵਨ੍ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨੇ । ਅਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸਮਿਧਾਨਸ੍ਯ ਮਜ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰ ਦ੍ਯਾਵਾ ਸ਼ੋਚਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਅਰੋਚਯਤ੍
ਉਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਲਈ ਅਗਨਿ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ।
ਅਸ੍ਯ ਤ੍ਵੇषਾ ਅਜਰਾ ਅਸ੍ਯ ਭਾਨਵਃ ਸੁਸਂਦृਸ਼ਃ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਸ੍ਯ ਸੁਦ੍ਯੁਤਃ । ਭਾਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸੋ ਅਤ੍ਯਕ੍ਤੁਰ੍ਨ ਸਿਨ੍ਧਵੋऽਗ੍ਨੇ ਰੇਜਨ੍ਤੇ ਅਸਸਨ੍ਤੋ ਅਜਰਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਮੇਰਿਰੇ ਭृਗਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸਂ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਮਜ੍ਮਨਾ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਹਿਨੁਹਿ ਸ੍ਵ ਆ ਦਮੇ ਯ ਏਕੋ ਵਸ੍ਵੋ ਵਰੁਣੋ ਨ ਰਾਜਤਿ
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਚੁਣਿਆ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੋ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵਸਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯੋ ਵਰਾਯ ਮਰੁਤਾਮਿਵ ਸ੍ਵਨਃ ਸੇਨੇਵ ਸृष੍ਟਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਥਾਸ਼ਨਿਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਮ੍ਭੈਸ੍ਤਿਗਿਤੈਰਤ੍ਤਿ ਭਰ੍ਵਤਿ ਯੋਧੋ ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸ ਵਨਾ ਨ੍ਯृਞ੍ਜਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ। ਅਗਨਿ ਆਪਣੇ ਜਬੜਿਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਵਿਨ੍ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰੁਚਥਸ੍ਯ ਵੀਰਸਦ੍ਵਸੁष੍ਕੁਵਿਦ੍ਵਸੁਭਿਃ ਕਾਮਮਾਵਰਤ੍ । ਚੋਦਃ ਕੁਵਿਤ੍ਤੁਤੁਜ੍ਯਾਤ੍ਸਾਤਯੇ ਧਿਯਃ ਸ਼ੁਚਿਪ੍ਰਤੀਕਂ ਤਮਯਾ ਧਿਯਾ ਗृਣੇ
ਕੀ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਤਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਗਾ? ਕੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ? ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਚਿਹਰਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਘृਤਪ੍ਰਤੀਕਂ ਵ ऋਤਸ੍ਯ ਧੂਰ੍षਦਮਗ੍ਨਿਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਸਮਿਧਾਨ ऋਞ੍ਜਤੇ । ਇਨ੍ਧਾਨੋ ਅਕ੍ਰੋ ਵਿਦਥੇषੁ ਦੀਦ੍ਯਚ੍ਛੁਕ੍ਰਵਰ੍ਣਾਮੁਦੁ ਨੋ ਯਂਸਤੇ ਧਿਯਮ੍
ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਚ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ ਲਪਟਾਂ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍ਨਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨੇ ਸ਼ਿਵੇਭਿਰ੍ਨਃ ਪਾਯੁਭਿਃ ਪਾਹਿ ਸ਼ਗ੍ਮੈਃ । ਅਦਬ੍ਧੇਭਿਰਦृਪਿਤੇਭਿਰਿष੍ਟੇऽਨਿਮਿषਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਨੋ ਜਾਃ
ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ, ਅਥਕ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਅਜਿਹੇ ਜੋ ਅਜੈ, ਅਣਚੋਟੇ ਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਏਤਿ ਪ੍ਰ ਹੋਤਾ ਵ੍ਰਤਮਸ੍ਯ ਮਾਯਯੋਰ੍ਧ੍ਵਾਂ ਦਧਾਨਃ ਸ਼ੁਚਿਪੇਸ਼ਸਂ ਧਿਯਮ੍ । ਅਭਿ ਸ੍ਰੁਚਃ ਕ੍ਰਮਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵृਤੋ ਯਾ ਅਸ੍ਯ ਧਾਮ ਪ੍ਰਥਮਂ ਹ ਨਿਂਸਤੇ
ਹੋਤ੍ਰੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਚੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਭੀਮृਤਸ੍ਯ ਦੋਹਨਾ ਅਨੂषਤ ਯੋਨੌ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਦਨੇ ਪਰੀਵृਤਾਃ । ਅਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਵਿਭृਤੋ ਯਦਾਵਸਦਧ ਸ੍ਵਧਾ ਅਧਯਦ੍ਯਾਭਿਰੀਯਤੇ
ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਭੇਟ ਨੂੰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੁਯੂषਤਃ ਸਵਯਸਾ ਤਦਿਦ੍ਵਪੁਃ ਸਮਾਨਮਰ੍ਥਂ ਵਿਤਰਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਥਃ । ਆਦੀਂ ਭਗੋ ਨ ਹਵ੍ਯਃ ਸਮਸ੍ਮਦਾ ਵੋਲ਼੍ਹੁਰ੍ਨ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਸਮਯਂਸ੍ਤ ਸਾਰਥਿਃ
ਇਕ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਉਹ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕੋ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੰਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ, ਭੇਟ ਦੇ ਯੋਗ, ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰੱਸੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਥਵਾਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਮੀਂ ਦ੍ਵਾ ਸਵਯਸਾ ਸਪਰ੍ਯਤਃ ਸਮਾਨੇ ਯੋਨਾ ਮਿਥੁਨਾ ਸਮੋਕਸਾ । ਦਿਵਾ ਨ ਨਕ੍ਤਂ ਪਲਿਤੋ ਯੁਵਾਜਨਿ ਪੁਰੂ ਚਰਨ੍ਨਜਰੋ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਇੱਕੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਇੱਕੋ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜਰ।
ਤਮੀਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਧੀਤਯੋ ਦਸ਼ ਵ੍ਰਿਸ਼ੋ ਦੇਵਂ ਮਰ੍ਤਾਸ ਊਤਯੇ ਹਵਾਮਹੇ । ਧਨੋਰਧਿ ਪ੍ਰਵਤ ਆ ਸ ऋਣ੍ਵਤ੍ਯਭਿਵ੍ਰਜਦ੍ਭਿਰ੍ਵਯੁਨਾ ਨਵਾਧਿਤ
ਦਸ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਧਨੁ ਦੇ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਉਹ ਨਵਾਂ ਬਣ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਪਸ਼ੁਪਾ ਇਵ ਤ੍ਮਨਾ । ਏਨੀ ਤ ਏਤੇ ਬृਹਤੀ ਅਭਿਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯੀ ਵਕ੍ਵਰੀ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸ਼ਾਤੇ
ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪਸ਼ੂਪਾਲ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਚੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਪਸਾਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇ ਜੁषਸ੍ਵ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚੋ ਮਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਧਾਵ ऋਤਜਾਤ ਸੁਕ੍ਰਤੋ । ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਙਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਰਣ੍ਵਃ ਸਂਦृष੍ਟੌ ਪਿਤੁਮਾਁ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਅਗਨਿ, ਇਹ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਮਿਹਰਬਾਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੜਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਜੂਬਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਵੇਖਣ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ।
ਤਂ ਪृਚ੍ਛਤਾ ਸ ਜਗਾਮਾ ਸ ਵੇਦ ਸ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਁ ਈਯਤੇ ਸਾ ਨ੍ਵੀਯਤੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਸ਼ਿषਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿष੍ਟਯਃ ਸ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਵਸਃ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛੋ—ਉਹ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੁਕਮ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾਂ ਹਨ; ਉਹ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।