ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਦਸ੍ਯ ਤਵਿषੀषੁ ਪृਞ੍ਚਤੇऽਗ੍ਨੇਰਵੇਣ ਮਰੁਤਾਂ ਨ ਭੋਜ੍ਯੇषਿਰਾਯ ਨ ਭੋਜ੍ਯਾ । ਸ ਹਿ ष੍ਮਾ ਦਾਨਮਿਨ੍ਵਤਿ ਵਸੂਨਾਂ ਚ ਮਜ੍ਮਨਾ । ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਸਤੇ ਦੁਰਿਤਾਦਭਿਹ੍ਰੁਤਃ ਸ਼ਂਸਾਦਘਾਦਭਿਹ੍ਰੁਤਃ
ਜਦ ਉਹਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹਦੀ ਤਾਕਤ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਸ ਲਈ, ਰਸ ਲਈ; ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ, ਧਨ ਆਪਣੀ ਮਾਪ ਨਾਲ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ, ਸ਼ਾਪ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਵਿਹਾਯਾ ਅਰਤਿਰ੍ਵਸੁਰ੍ਦਧੇ ਹਸ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਰਣਿਰ੍ਨ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਥਚ੍ਛ੍ਰਵਸ੍ਯਯਾ ਨ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਥਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾ ਇਦਿषੁਧ੍ਯਤੇ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਹਵ੍ਯਮੋਹਿषੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾ ਇਤ੍ਸੁਕृਤੇ ਵਾਰਮृਣ੍ਵਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਾਰਾ ਵ੍ਯृਣ੍ਵਤਿ
ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ, ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਹਥੀਲੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰਾਹ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਉਸ ਲਈ ਦਰਵਾਜੇ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਾਨੁषੇ ਵृਜਨੇ ਸ਼ਂਤਮੋ ਹਿਤੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਯਜ੍ਞੇषੁ ਜੇਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ । ਸ ਹਵ੍ਯਾ ਮਾਨੁषਾਣਾਮਿਲ਼ਾ ਕृਤਾਨਿ ਪਤ੍ਯਤੇ । ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਸਤੇ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧੂਰ੍ਤੇਰ੍ਮਹੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੂਰ੍ਤੇਃ
ਅੱਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਜੁਆਏ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਜੁਆਏ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਮੀਲ਼ਤੇ ਵਸੁਧਿਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚੇਤਿष੍ਠਮਰਤਿਂ ਨ੍ਯੇਰਿਰੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਨ੍ਯੇਰਿਰੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸਂ ਹੋਤਾਰਂ ਯਜਤਂ ਕਵਿਮ੍ । ਦੇਵਾਸੋ ਰਣ੍ਵਮਵਸੇ ਵਸੂਯਵੋ ਗੀਰ੍ਭੀ ਰਣ੍ਵਂ ਵਸੂਯਵਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁਸਤ, ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਨਯ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮੇਧਸਾਤਯੇऽਪਾਕਾ ਸਨ੍ਤਮਿषਿਰ ਪ੍ਰਣਯਸਿ ਪ੍ਰਾਨਵਦ੍ਯ ਨਯਸਿ । ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਭਿष੍ਟਯੇ ਕਰੋ ਵਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਨਮ੍ । ਸਾਸ੍ਮਾਕਮਨਵਦ੍ਯ ਤੂਤੁਜਾਨ ਵੇਧਸਾਮਿਮਾਂ ਵਾਚਂ ਨ ਵੇਧਸਾਮ੍
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਰਥ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਮਨ ਤੇ ਘੋੜਾ, ਚਾਹੀਦੇ ਲਕੜੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਆਗਿਆਕਾਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਬੁਧਵਾਨਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਬੁਧਵਾਨਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਯਃ ਸ੍ਮਾ ਪृਤਨਾਸੁ ਕਾਸੁ ਚਿਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਰਹੂਤਯੇ ਨृਭਿਰਸਿ ਪ੍ਰਤੂਰ੍ਤਯੇ ਨृਭਿਃ । ਯਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸ੍ਵਃ ਸਨਿਤਾ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵਾਜਂ ਤਰੁਤਾ । ਤਮੀਸ਼ਾਨਾਸ ਇਰਧਨ੍ਤ ਵਾਜਿਨਂ ਪृਕ੍ਸ਼ਮਤ੍ਯਂ ਨ ਵਾਜਿਨਮ੍
ਸਾਡੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਹਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਕਾਂ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਚੰਗਾ ਘੋੜਾ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ।
ਦਸ੍ਮੋ ਹਿ ष੍ਮਾ ਵृषਣਂ ਪਿਨ੍ਵਸਿ ਤ੍ਵਚਂ ਕਂ ਚਿਦ੍ਯਾਵੀਰਰਰੁਂ ਸ਼ੂਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਪਰਿਵृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਤ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦਿਵੇ ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸੇ । ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵੋਚਂ ਵਰੁਣਾਯ ਸਪ੍ਰਥਃ ਸੁਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਸਪ੍ਰਥਃ
ਤੂੰ ਵਾਸਤੇ, ਤੂੰ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਰਦ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਮਿਤ੍ਰ ਲਈ, ਵਰੁਣ ਲਈ, ਦਇਆਲੂ ਲਈ, ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਦਇਆਲੂ ਲਈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਸ਼੍ਮਸੀष੍ਟਯੇ ਸਖਾਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਂ ਪ੍ਰਾਸਹਂ ਯੁਜਂ ਵਾਜੇषੁ ਪ੍ਰਾਸਹਂ ਯੁਜਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਤਯੇऽਵਾ ਪृਤ੍ਸੁषੁ ਕਾਸੁ ਚਿਤ੍ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਸ੍ਤਰਤੇ ਸ੍ਤृਣੋषਿ ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਸ੍ਤृਣੋषਿ ਯਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ। ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਹਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਨਿ षੂ ਨਮਾਤਿਮਤਿਂ ਕਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤੇਜਿष੍ਠਾਭਿਰਰਣਿਭਿਰ੍ਨੋਤਿਭਿਰੁਗ੍ਰਾਭਿਰੁਗ੍ਰੋਤਿਭਿਃ । ਨੇषਿ ਣੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾਨੇਨਾਃ ਸ਼ੂਰ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਪੂਰੋਰਪ ਪਰ੍षਿ ਵਹ੍ਨਿਰਾਸਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਨੋ ਅਚ੍ਛ
ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੁਲਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੈਰ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਚੱਲ, ਹੇ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈਂ। ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਪ੍ਰ ਤਦ੍ਵੋਚੇਯਂ ਭਵ੍ਯਾਯੇਨ੍ਦਵੇ ਹਵ੍ਯੋ ਨ ਯ ਇषਵਾਨ੍ਮਨ੍ਮ ਰੇਜਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾ ਮਨ੍ਮ ਰੇਜਤਿ । ਸ੍ਵਯਂ ਸੋ ਅਸ੍ਮਦਾ ਨਿਦੋ ਵਧੈਰਜੇਤ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍ । ਅਵ ਸ੍ਰਵੇਦਘਸ਼ਂਸੋऽਵਤਰਮਵ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਿਵ ਸ੍ਰਵੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਭੇਟ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਮੰਦ-ਮੱਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇ। ਮੰਦ-ਮੱਤ ਪਿਘਲ ਜਾਵੇ, ਨੀਵਾਂ ਪਿਘਲ ਜਾਵੇ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ।
ਵਨੇਮ ਤਦ੍ਧੋਤ੍ਰਯਾ ਚਿਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਨੇਮ ਰਯਿਂ ਰਯਿਵਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਰਣ੍ਵਂ ਸਨ੍ਤਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਮਾਨਂ ਸੁਮਨ੍ਤੁਭਿਰੇਮਿषਾ ਪृਚੀਮਹਿ । ਆ ਸਤ੍ਯਾਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਹੂਤਿਭਿਰ੍ਯਜਤ੍ਰਂ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਹੂਤਿਭਿਃ
ਅਸੀਂ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਅਸੀਂ ਧਨ, ਵਾਧੂ ਧਨ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵੀਰਤਾ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਮੰਦ-ਮੱਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵੱਲ ਲਿਆਈਏ, ਅਸੀਂ ਮਿਹਰ ਮੰਗੀਏ। ਸੱਚੀ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਬੁਲਾਵਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਨੇੜੇ ਆਈਏ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਬੁਲਾਵਤ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਪ੍ਰਾ ਵੋ ਅਸ੍ਮੇ ਸ੍ਵਯਸ਼ੋਭਿਰੂਤੀ ਪਰਿਵਰ੍ਗ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਮਤੀਨਾਂ ਦਰੀਮਨ੍ਦੁਰ੍ਮਤੀਨਾਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਸਾ ਰਿषਯਧ੍ਯੈ ਯਾ ਨ ਉਪੇषੇ ਅਤ੍ਰੈਃ । ਹਤੇਮਸਨ੍ਨ ਵਕ੍ਸ਼ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਜੂਰ੍ਣਿਰ੍ਨ ਵਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਬਣਾਏ; ਮੰਦ-ਮੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਦੇਵੇ, ਮੰਦ-ਮੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਵੈਰੀ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਡਿੱਗਿਆ ਉੱਠ ਨਾ ਸਕੇ, ਟੁੱਟੀ ਝਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਉੱਠ ਨਾ ਸਕੇ।
ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਯਾ ਪਰੀਣਸਾ ਯਾਹਿ ਪਥਾਁ ਅਨੇਹਸਾ ਪੁਰੋ ਯਾਹ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਸਚਸ੍ਵ ਨਃ ਪਰਾਕ ਆ ਸਚਸ੍ਵਾਸ੍ਤਮੀਕ ਆ । ਪਾਹਿ ਨੋ ਦੂਰਾਦਾਰਾਦਭਿष੍ਟਿਭਿਃ ਸਦਾ ਪਾਹ੍ਯਭਿष੍ਟਿਭਿਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਅਟੱਲ ਧਨ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਦੂਰ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲ, ਨੇੜੇ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲ। ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਬਚਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਯਾ ਤਰੂषਸੋਗ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਿਮਾ ਸਕ੍ਸ਼ਦਵਸੇ ਮਹੇ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਾਵਸੇ । ਓਜਿष੍ਠ ਤ੍ਰਾਤਰਵਿਤਾ ਰਥਂ ਕਂ ਚਿਦਮਰ੍ਤ੍ਯ । ਅਨ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਰਿਰਿषੇਃ ਕਂ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵੋ ਰਿਰਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਂ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਧਨ ਨਾਲ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਦਿਸਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡਾ ਦੋਸਤ। ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ, ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਰਥ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਮਰ। ਕੋਈ ਹੋਰ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਨਹੀਂ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਵੇ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਹੋਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਵੇ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ।
ਪਾਹਿ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁष੍ਟੁਤ ਸ੍ਰਿਧੋऽਵਯਾਤਾ ਸਦਮਿਦ੍ਦੁਰ੍ਮਤੀਨਾਂ ਦੇਵਃ ਸਨ੍ਦੁਰ੍ਮਤੀਨਾਮ੍ । ਹਨ੍ਤਾ ਪਾਪਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਵਤਃ । ਅਧਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਜਨਿਤਾ ਜੀਜਨਦ੍ਵਸੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਣਂ ਤ੍ਵਾ ਜੀਜਨਦ੍ਵਸੋ
ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਫ਼ ਵਾਲੇ, ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦ-ਮੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੰਦ-ਮੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦਾਤਾ।
ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਹ੍ਯੁਪ ਨਃ ਪਰਾਵਤੋ ਨਾਯਮਚ੍ਛਾ ਵਿਦਥਾਨੀਵ ਸਤ੍ਪਤਿਰਸ੍ਤਂ ਰਾਜੇਵ ਸਤ੍ਪਤਿਃ । ਹਵਾਮਹੇ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਯਸ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸੁਤੇ ਸਚਾ । ਪੁਤ੍ਰਾਸੋ ਨ ਪਿਤਰਂ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਮਂਹਿष੍ਠਂ ਵਾਜਸਾਤਯੇ
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੂਰੋਂ ਆ, ਸਿੱਧਾ, ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਸਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਲੈਣ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਾਕਤ ਲੈਣ ਲਈ।
ਪਿਬਾ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਵਾਨਮਦ੍ਰਿਭਿਃ ਕੋਸ਼ੇਨ ਸਿਕ੍ਤਮਵਤਂ ਨ ਵਂਸਗਸ੍ਤਾਤृषਾਣੋ ਨ ਵਂਸਗਃ । ਮਦਾਯ ਹਰ੍ਯਤਾਯ ਤੇ ਤੁਵਿष੍ਟਮਾਯ ਧਾਯਸੇ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਹਰਿਤੋ ਨ ਸੂਰ੍ਯਮਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਵ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਸੋਮ ਪੀ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਚੋੜਿਆ, ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਪਿਆਸੇ ਬੱਝੇ ਵਾਂਗ ਵਾਂਸ ਨਾਲ। ਤੇਰੇ ਮਦ-ਮਸਤ ਹੋਣ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਨ੍ਦਦ੍ਦਿਵੋ ਨਿਹਿਤਂ ਗੁਹਾ ਨਿਧਿਂ ਵੇਰ੍ਨ ਗਰ੍ਭਂ ਪਰਿਵੀਤਮਸ਼੍ਮਨ੍ਯਨਨ੍ਤੇ ਅਨ੍ਤਰਸ਼੍ਮਨਿ । ਵ੍ਰਜਂ ਵਜ੍ਰੀ ਗਵਾਮਿਵ ਸਿषਾਸਨ੍ਨਙ੍ਗਿਰਸ੍ਤਮਃ । ਅਪਾਵृਣੋਦਿष ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰੀਵृਤਾ ਦ੍ਵਾਰ ਇषਃ ਪਰੀਵृਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਸੱਚ ਦਾ ਅੰਕ, ਬੇਅੰਤ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ। ਗਾਂ ਦੀ ਝੁੰਡ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।
ਦਾਦृਹਾਣੋ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ਦ੍ਮੇਵ ਤਿਗ੍ਮਮਸਨਾਯ ਸਂ ਸ਼੍ਯਦਹਿਹਤ੍ਯਾਯ ਸਂ ਸ਼੍ਯਤ੍ । ਸਂਵਿਵ੍ਯਾਨ ਓਜਸਾ ਸ਼ਵੋਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਜ੍ਮਨਾ । ਤष੍ਟੇਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵਨਿਨੋ ਨਿ ਵृਸ਼੍ਚਸਿ ਪਰਸ਼੍ਵੇਵ ਨਿ ਵृਸ਼੍ਚਸਿ
ਇੰਦ੍ਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਸੱਪ ਦੇ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵੱਜਦਾ ਹੈ। ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੱਤਣ ਵਾਲਾ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਵृਥਾ ਨਦ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਤਵੇऽਚ੍ਛਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਸृਜੋ ਰਥਾਁ ਇਵ ਵਾਜਯਤੋ ਰਥਾਁ ਇਵ । ਇਤ ਊਤੀਰਯੁਞ੍ਜਤ ਸਮਾਨਮਰ੍ਥਮਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਧੇਨੂਰਿਵ ਮਨਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦੋਹਸੋ ਜਨਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਦੋਹਸਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਵਹਾਉਣ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਣ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਲ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ, ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਮਨੁ ਲਈ ਦੁਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਮਾਂ ਤੇ ਵਾਚਂ ਵਸੂਯਨ੍ਤ ਆਯਵੋ ਰਥਂ ਨ ਧੀਰਃ ਸ੍ਵਪਾ ਅਤਕ੍ਸ਼ਿषੁਃ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਤ੍ਵਾਮਤਕ੍ਸ਼ਿषੁਃ । ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤੋ ਜੇਨ੍ਯਂ ਯਥਾ ਵਾਜੇषੁ ਵਿਪ੍ਰ ਵਾਜਿਨਮ੍ । ਅਤ੍ਯਮਿਵ ਸ਼ਵਸੇ ਸਾਤਯੇ ਧਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਨਾਨਿ ਸਾਤਯੇ
ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਚਤੁਰ ਕਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬਾਣੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੀਗਰ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੌੜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਭਿਨਤ੍ਪੁਰੋ ਨਵਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਰਵੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾਯ ਮਹਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਨृਤੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਨृਤੋ । ਅਤਿਥਿਗ੍ਵਾਯ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਗਿਰੇਰੁਗ੍ਰੋ ਅਵਾਭਰਤ੍ । ਮਹੋ ਧਨਾਨਿ ਦਯਮਾਨ ਓਜਸਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਨਾਨ੍ਯੋਜਸਾ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਪੁਰੂਆਂ ਲਈ, ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨੌਂਵੇਂ ਕਿਲੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਧਨ ਵੰਡਿਆ, ਸਾਰੇ ਧਨ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਮਤ੍ਸੁ ਯਜਮਾਨਮਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਸ਼ਤਮੂਤਿਰਾਜਿषੁ ਸ੍ਵਰ੍ਮੀਲ਼੍ਹੇष੍ਵਾਜਿषੁ । ਮਨਵੇ ਸ਼ਾਸਦਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤ੍ਵਚਂ ਕृष੍ਣਾਮਰਨ੍ਧਯਤ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਤृषਾਣਮੋषਤਿ ਨ੍ਯਰ੍ਸ਼ਸਾਨਮੋषਤਿ
ਇੰਦਰ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਇਨਾਮ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਮਨੁ ਲਈ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਕਾਲੇ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਸੂਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰ ਵृਹਜ੍ਜਾਤ ਓਜਸਾ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵੇ ਵਾਚਮਰੁਣੋ ਮੁषਾਯਤੀऽਸ਼ਾਨ ਆ ਮੁषਾਯਤਿ । ਉਸ਼ਨਾ ਯਤ੍ਪਰਾਵਤੋऽਜਗਨ੍ਨੂਤਯੇ ਕਵੇ । ਸੁਮ੍ਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਮਨੁषੇਵ ਤੁਰ੍ਵਣਿਰਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਵ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ
ਸੂਰਜ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਚੱਕਰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ਼ਨਾ ਦੂਰੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਇਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਮਨੁ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਰਵਣੀ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਨੋ ਨਵ੍ਯੇਭਿਰ੍ਵृषਕਰ੍ਮਨ੍ਨੁਕ੍ਥੈਃ ਪੁਰਾਂ ਦਰ੍ਤਃ ਪਾਯੁਭਿਃ ਪਾਹਿ ਸ਼ਗ੍ਮੈਃ । ਦਿਵੋਦਾਸੇਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤਵਾਨੋ ਵਾਵृਧੀਥਾ ਅਹੋਭਿਰਿਵ ਦ੍ਯੌਃ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕਿਲੇ ਤੋੜੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਚਾ। ਦਿਵੋਦਾਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਹਰ ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਹਿ ਦ੍ਯੌਰਸੁਰੋ ਅਨਮ੍ਨਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਹੀ ਪृਥਿਵੀ ਵਰੀਮਭਿਰ੍ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਤਾ ਵਰੀਮਭਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸਜੋषਸੋ ਦੇਵਾਸੋ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸਵਨਾਨਿ ਮਾਨੁषਾ ਰਾਤਾਨਿ ਸਨ੍ਤੁ ਮਾਨੁषਾ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਵੱਡਾ ਆਸਮਾਨ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਹੋਣ, ਸਾਰੇ ਦਾਤਾਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਹੋਣ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸਵਨੇषੁ ਤੁਞ੍ਜਤੇ ਸਮਾਨਮੇਕਂ ਵृषਮਣ੍ਯਵਃ ਪृਥਕ੍ਸ੍ਵਃ ਸਨਿष੍ਯਵਃ ਪृਥਕ੍ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਨਾਵਂ ਨ ਪਰ੍षਣਿਂ ਸ਼ੂषਸ੍ਯ ਧੁਰਿ ਧੀਮਹਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚਿਤਯਨ੍ਤ ਆਯਵ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾਯਵਃ
ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਇਕੋ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਕ ਜਾਂ ਪੱਟਾ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਜੋੜੀ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਪੁਜਾਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਰੇ ਮਿਥੁਨਾ ਅਵਸ੍ਯਵੋ ਵ੍ਰਜਸ੍ਯ ਸਾਤਾ ਗਵ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਃਸृਜਃ ਸਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਃਸृਜਃ । ਯਦ੍ਗਵ੍ਯਨ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾ ਜਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਯਨ੍ਤਾ ਸਮੂਹਸਿ । ਆਵਿष੍ਕਰਿਕ੍ਰਦ੍ਵृषਣਂ ਸਚਾਭੁਵਂ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਚਾਭੁਵਮ੍
ਤਿੰਨ ਜੋੜੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਜਦ ਦੋ ਲੋਕ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵਜਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਦੁष੍ਟੇ ਅਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਰਵਃ ਪੁਰੋ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਾਰਦੀਰਵਾਤਿਰਃ ਸਾਸਹਾਨੋ ਅਵਾਤਿਰਃ । ਸ਼ਾਸਸ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਯਜ੍ਯੁਂ ਸ਼ਵਸਸ੍ਪਤੇ । ਮਹੀਮਮੁष੍ਣਾਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾ ਅਪੋ ਮਨ੍ਦਸਾਨ ਇਮਾ ਅਪਃ
ਪੁਰੂਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਡਿੱਠੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਠੇ। ਤੂੰ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਰਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕੀਤਾ, ਇਹਨਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਆਦਿਤ੍ਤੇ ਅਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਰ੍ਕਿਰਨ੍ਮਦੇषੁ ਵृषਨ੍ਨੁਸ਼ਿਜੋ ਯਦਾਵਿਥ ਸਖੀਯਤੋ ਯਦਾਵਿਥ । ਚਕਰ੍ਥ ਕਾਰਮੇਭ੍ਯਃ ਪृਤਨਾਸੁ ਪ੍ਰਵਨ੍ਤਵੇ । ਤੇ ਅਨ੍ਯਾਮਨ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਂ ਸਨਿष੍ਣਤ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਨਿष੍ਣਤ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ਼ਿਜਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਦੀ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਨਦੀ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।