ਉਪ ਮਾ ਸ਼੍ਯਾਵਾਃ ਸ੍ਵਨਯੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਵਧੂਮਨ੍ਤੋ ਦਸ਼ ਰਥਾਸੋ ਅਸ੍ਥੁਃ । षष੍ਟਿਃ ਸਹਸ੍ਰਮਨੁ ਗਵ੍ਯਮਾਗਾਤ੍ਸਨਤ੍ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਁ ਅਭਿਪਿਤ੍ਵੇ ਅਹ੍ਨਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਦਸ ਰਥ, ਵਧੂਆਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਆਵਾ ਨੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਆਈਆਂ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦਾ ਧਨ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਧ ਕੇ ਆਇਆ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰੇਣਿਂ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਮਦਚ੍ਯੁਤਃ ਕृਸ਼ਨਾਵਤੋ ਅਤ੍ਯਾਨ੍ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਨ੍ਤ ਉਦਮृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਪਜ੍ਰਾਃ
ਦਸ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਾਲੀ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਤਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਮਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਏ।
ਪੂਰ੍ਵਾਮਨੁ ਪ੍ਰਯਤਿਮਾ ਦਦੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਁ ਅष੍ਟਾਵਰਿਧਾਯਸੋ ਗਾਃ । ਸੁਬਨ੍ਧਵੋ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਯਾ ਇਵ ਵ੍ਰਾ ਅਨਸ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਵ ਐषਨ੍ਤ ਪਜ੍ਰਾਃ
ਪਹਿਲੀ ਦਾਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਮੈਂ ਕਪੜੇ, ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ; ਨੇੜੇ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾ ਗਏ।
ਆਗਧਿਤਾ ਪਰਿਗਧਿਤਾ ਯਾ ਕਸ਼ੀਕੇਵ ਜਙ੍ਗਹੇ । ਦਦਾਤਿ ਮਹ੍ਯਂ ਯਾਦੁਰੀ ਯਾਸ਼ੂਨਾਂ ਭੋਜ੍ਯਾ ਸ਼ਤਾ
ਉਹ ਜੋ ਸੋਹਣੀ, ਗਲਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਕਮਰਬੰਦ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਯਾਦੁਰੀ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂ ਦੇ ਸੌਂ ਰਸਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਾਧੂ।
ਉਪੋਪ ਮੇ ਪਰਾ ਮृਸ਼ ਮਾ ਮੇ ਦਭ੍ਰਾਣਿ ਮਨ੍ਯਥਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਹਮਸ੍ਮਿ ਰੋਮਸ਼ਾ ਗਨ੍ਧਾਰੀਣਾਮਿਵਾਵਿਕਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ, ਮੇਰੀ ਛੋਟੇਪਣ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਮਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਗੰਧਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਭੇਡ ਵਾਂਗ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵਸੁਂ ਸੂਨੁਂ ਸਹਸੋ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਯ ਊਰ੍ਧ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਚ੍ਯਾ ਕृਪਾ । ਘृਤਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਾष੍ਟਿਮਨੁ ਵष੍ਟਿ ਸ਼ੋਚਿषਾਜੁਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਿषਃ
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੋਤਰ, ਦਾਨੀ, ਧਨਵਾਨ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ ਦਇਆ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਵਹਾਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੋਅ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜਿष੍ਠਂ ਤ੍ਵਾ ਯਜਮਾਨਾ ਹੁਵੇਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੇਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਃ । ਪਰਿਜ੍ਮਾਨਮਿਵ ਦ੍ਯਾਂ ਹੋਤਾਰਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵृषਣਂ ਯਮਿਮਾ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਤੁ ਜੂਤਯੇ ਵਿਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਾਵਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੋਤਰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਾਤੀਆਂ ਮਦਦ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਹਿ ਪੁਰੂ ਚਿਦੋਜਸਾ ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਾ ਦੀਦ੍ਯਾਨੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਰੁਹਂਤਰਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨ ਦ੍ਰੁਹਂਤਰਃ । ਵੀਲ਼ੁ ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮृਤੌ ਸ਼੍ਰੁਵਦ੍ਵਨੇਵ ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਨਿਃषਹਮਾਣੋ ਯਮਤੇ ਨਾਯਤੇ ਧਨ੍ਵਾਸਹਾ ਨਾਯਤੇ
ਉਹ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥੱਲੇ ਪਏ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ।
ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦਸ੍ਮਾ ਅਨੁ ਦੁਰ੍ਯਥਾ ਵਿਦੇ ਤੇਜਿष੍ਠਾਭਿਰਰਣਿਭਿਰ੍ਦਾष੍ਟ੍ਯਵਸੇऽਗ੍ਨਯੇ ਦਾष੍ਟ੍ਯਵਸੇ । ਪ੍ਰ ਯਃ ਪੁਰੂਣਿ ਗਾਹਤੇ ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਨੇਵ ਸ਼ੋਚਿषਾ । ਸ੍ਥਿਰਾ ਚਿਦਨ੍ਨਾ ਨਿ ਰਿਣਾਤ੍ਯੋਜਸਾ ਨਿ ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਚਿਦੋਜਸਾ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵੰਞਦਾ, ਲੱਕੜੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਲੋਅ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੋਜਨ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੀ।
ਤਮਸ੍ਯ ਪृਕ੍ਸ਼ਮੁਪਰਾਸੁ ਧੀਮਹਿ ਨਕ੍ਤਂ ਯਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਤਰੋ ਦਿਵਾਤਰਾਦਪ੍ਰਾਯੁषੇ ਦਿਵਾਤਰਾਤ੍ । ਆਦਸ੍ਯਾਯੁਰ੍ਗ੍ਰਭਣਵਦ੍ਵੀਲ਼ੁ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨ ਸੂਨਵੇ । ਭਕ੍ਤਮਭਕ੍ਤਮਵੋ ਵ੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਜਰਾ ਅਗ੍ਨਯੋ ਵ੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਜਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਨ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਚੰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਉਸਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਭਗਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਅਜਰ ਅਗਨੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਹਿ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਨ ਮਾਰੁਤਂ ਤੁਵਿष੍ਵਣਿਰਪ੍ਨਸ੍ਵਤੀषੂਰ੍ਵਰਾਸ੍ਵਿष੍ਟਨਿਰਾਰ੍ਤਨਾਸ੍ਵਿष੍ਟਨਿਃ । ਆਦਦ੍ਧਵ੍ਯਾਨ੍ਯਾਦਦਿਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਰਰ੍ਹਣਾ । ਅਧ ਸ੍ਮਾਸ੍ਯ ਹਰ੍षਤੋ ਹृषੀਵਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਜੁषਨ੍ਤ ਪਨ੍ਥਾਂ ਨਰਃ ਸ਼ੁਭੇ ਨ ਪਨ੍ਥਾਮ੍
ਉਹ, ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਤੂਫਾਨੀ ਤੇ ਗੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਪਜਾਊ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ; ਉਹ ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਪੂਜਾ ਜੋਗ; ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਤਾ ਯਦੀਂ ਕੀਸ੍ਤਾਸੋ ਅਭਿਦ੍ਯਵੋ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤ ਉਪਵੋਚਨ੍ਤ ਭृਗਵੋ ਮਥ੍ਨਨ੍ਤੋ ਦਾਸ਼ਾ ਭृਗਵਃ । ਅਗ੍ਨਿਰੀਸ਼ੇ ਵਸੂਨਾਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਯੋ ਧਰ੍ਣਿਰੇषਾਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਾਁ ਅਪਿਧੀਁਰ੍ਵਨਿषੀष੍ਟ ਮੇਧਿਰ ਆ ਵਨਿषੀष੍ਟ ਮੇਧਿਰਃ
ਜਦ ਭ੍ਰਿਗੂ ਭਗਤ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਥਦੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦਾਤਾ; ਅਗਨਿ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿਆਰੇ ਖਜਾਨੇ ਸੰਭਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਂ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂ ਪਤਿਂ ਹਵਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਸਮਾਨਂ ਦਮ੍ਪਤਿਂ ਭੁਜੇ ਸਤ੍ਯਗਿਰ੍ਵਾਹਸਂ ਭੁਜੇ । ਅਤਿਥਿਂ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਪਿਤੁਰ੍ਨ ਯਸ੍ਯਾਸਯਾ । ਅਮੀ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾਸ ਆ ਵਯੋ ਹਵ੍ਯਾ ਦੇਵੇष੍ਵਾ ਵਯਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਚੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਾਥੀ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਪੰਛੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਸਹਸਾ ਸਹਨ੍ਤਮਃ ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ਤਮੋ ਜਾਯਸੇ ਦੇਵਤਾਤਯੇ ਰਯਿਰ੍ਨ ਦੇਵਤਾਤਯੇ । ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ਤਮੋ ਹਿ ਤੇ ਮਦੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਨ੍ਤਮ ਉਤ ਕ੍ਰਤੁਃ । ਅਧ ਸ੍ਮਾ ਤੇ ਪਰਿ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਜਰ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀਵਾਨੋ ਨਾਜਰ
ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਜੋਸ਼ੀਲਾ, ਦਿਵਿਆ ਸੇਵਾ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਸੇਵਾ ਲਈ ਧਨ; ਤੇਰਾ ਜੋਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ; ਇਸ ਲਈ, ਅਜਰ, ਸਦਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਸਹਸਾ ਸਹਸ੍ਵਤ ਉषਰ੍ਬੁਧੇ ਪਸ਼ੁषੇ ਨਾਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਤੋਮੋ ਬਭੂਤ੍ਵਗ੍ਨਯੇ । ਪ੍ਰਤਿ ਯਦੀਂ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ਾਸੁ ਜੋਗੁਵੇ । ਅਗ੍ਰੇ ਰੇਭੋ ਨ ਜਰਤ ऋषੂਣਾਂ ਜੂਰ੍ਣਿਰ੍ਹੋਤ ऋषੂਣਾਮ੍
ਸਾਡੀ ਸਤਕਾਰ ਮਹਾਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਅਗਨਿ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਉਹ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗੇ, ਰੰਝਦੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਤਰ।
ਸ ਨੋ ਨੇਦਿष੍ਠਂ ਦਦृਸ਼ਾਨ ਆ ਭਰਾਗ੍ਨੇ ਦੇਵੇਭਿਃ ਸਚਨਾਃ ਸੁਚੇਤੁਨਾ ਮਹੋ ਰਾਯਃ ਸੁਚੇਤੁਨਾ । ਮਹਿ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਨਸ੍ਕृਧਿ ਸਂਚਕ੍ਸ਼ੇ ਭੁਜੇ ਅਸ੍ਯੈ । ਮਹਿ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਮਘਵਨ੍ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਮਥੀਰੁਗ੍ਰੋ ਨ ਸ਼ਵਸਾ
ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ; ਮਹਾਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇ; ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਦਾਤਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਉਗਰ ਵਾਂਗ।
ਅਯਂ ਜਾਯਤ ਮਨੁषੋ ਧਰੀਮਣਿ ਹੋਤਾ ਯਜਿष੍ਠ ਉਸ਼ਿਜਾਮਨੁ ਵ੍ਰਤਮਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਮਨੁ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਃ ਸਖੀਯਤੇ ਰਯਿਰਿਵ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਤੇ । ਅਦਬ੍ਧੋ ਹੋਤਾ ਨਿ षਦਦਿਲ਼ਸ੍ਪਦੇ ਪਰਿਵੀਤ ਇਲ਼ਸ੍ਪਦੇ
ਇਹ ਅਗਨਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋਤਰ, ਉਸ਼ਿਜ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ, ਆਪਣਾ ਰਿਵਾਜ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ, ਦੋਸਤ ਹੈ, ਧਨ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਂਗ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਹੋਤਰ ਇਲਾਸਥਾਨ 'ਚ ਬੈਠਦਾ, ਇਲਾਸਥਾਨ 'ਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਯਜ੍ਞਸਾਧਮਪਿ ਵਾਤਯਾਮਸ੍ਯृਤਸ੍ਯ ਪਥਾ ਨਮਸਾ ਹਵਿष੍ਮਤਾ ਦੇਵਤਾਤਾ ਹਵਿष੍ਮਤਾ । ਸ ਨ ਊਰ੍ਜਾਮੁਪਾਭृਤ੍ਯਯਾ ਕृਪਾ ਨ ਜੂਰ੍ਯਤਿ । ਯਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਮਨਵੇ ਪਰਾਵਤੋ ਦੇਵਂ ਭਾਃ ਪਰਾਵਤਃ
ਉਸਨੂੰ, ਯਜਨ ਲਈ ਯੋਗ, ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਨਮਨ ਤੇ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਭੇਟ ਨਾਲ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਸਹਾਇਕ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਮਨੁ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਲਿਆਇਆ, ਦੇਵ ਦਾ ਚਾਨਣ ਦੂਰੋਂ ਲਿਆਇਆ।
ਏਵੇਨ ਸਦ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਮੁਹੁਰ੍ਗੀ ਰੇਤੋ ਵृषਭਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਦਧਦ੍ਰੇਤਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਸ਼ਤਂ ਚਕ੍ਸ਼ਾਣੋ ਅਕ੍ਸ਼ਭਿਰ੍ਦੇਵੋ ਵਨੇषੁ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ । ਸਦੋ ਦਧਾਨ ਉਪਰੇषੁ ਸਾਨੁष੍ਵਗ੍ਨਿਃ ਪਰੇषੁ ਸਾਨੁषੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ, ਗੱਜਦਾ; ਸੌਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਦੇਵ, ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਤੇਜ਼; ਅਗਨਿ, ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਰੱਖਦਾ।
ਸ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਦਮੇਦਮੇऽਗ੍ਨਿਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਚੇਤਤਿ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚੇਤਤਿ । ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਵੇਧਾ ਇषੂਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨਿ ਪਸ੍ਪਸ਼ੇ । ਯਤੋ ਘृਤਸ਼੍ਰੀਰਤਿਥਿਰਜਾਯਤ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵੇਧਾ ਅਜਾਯਤ
ਉਹ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਘਰ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਯਜਨ ਤੇ ਰਿਵਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿਮਾਨ ਜਨਮਿਆ, ਅੱਗ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਨਮਿਆ।
ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਦਸ੍ਯ ਤਵਿषੀषੁ ਪृਞ੍ਚਤੇऽਗ੍ਨੇਰਵੇਣ ਮਰੁਤਾਂ ਨ ਭੋਜ੍ਯੇषਿਰਾਯ ਨ ਭੋਜ੍ਯਾ । ਸ ਹਿ ष੍ਮਾ ਦਾਨਮਿਨ੍ਵਤਿ ਵਸੂਨਾਂ ਚ ਮਜ੍ਮਨਾ । ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਸਤੇ ਦੁਰਿਤਾਦਭਿਹ੍ਰੁਤਃ ਸ਼ਂਸਾਦਘਾਦਭਿਹ੍ਰੁਤਃ
ਜਦ ਉਹਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹਦੀ ਤਾਕਤ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਸ ਲਈ, ਰਸ ਲਈ; ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ, ਧਨ ਆਪਣੀ ਮਾਪ ਨਾਲ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ, ਸ਼ਾਪ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਵਿਹਾਯਾ ਅਰਤਿਰ੍ਵਸੁਰ੍ਦਧੇ ਹਸ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਰਣਿਰ੍ਨ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਥਚ੍ਛ੍ਰਵਸ੍ਯਯਾ ਨ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਥਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾ ਇਦਿषੁਧ੍ਯਤੇ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਹਵ੍ਯਮੋਹਿषੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾ ਇਤ੍ਸੁਕृਤੇ ਵਾਰਮृਣ੍ਵਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਾਰਾ ਵ੍ਯृਣ੍ਵਤਿ
ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ, ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਹਥੀਲੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰਾਹ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਉਸ ਲਈ ਦਰਵਾਜੇ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਾਨੁषੇ ਵृਜਨੇ ਸ਼ਂਤਮੋ ਹਿਤੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਯਜ੍ਞੇषੁ ਜੇਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ । ਸ ਹਵ੍ਯਾ ਮਾਨੁषਾਣਾਮਿਲ਼ਾ ਕृਤਾਨਿ ਪਤ੍ਯਤੇ । ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਸਤੇ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧੂਰ੍ਤੇਰ੍ਮਹੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੂਰ੍ਤੇਃ
ਅੱਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਜੁਆਏ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਜੁਆਏ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਮੀਲ਼ਤੇ ਵਸੁਧਿਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚੇਤਿष੍ਠਮਰਤਿਂ ਨ੍ਯੇਰਿਰੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਨ੍ਯੇਰਿਰੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸਂ ਹੋਤਾਰਂ ਯਜਤਂ ਕਵਿਮ੍ । ਦੇਵਾਸੋ ਰਣ੍ਵਮਵਸੇ ਵਸੂਯਵੋ ਗੀਰ੍ਭੀ ਰਣ੍ਵਂ ਵਸੂਯਵਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁਸਤ, ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਨਯ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮੇਧਸਾਤਯੇऽਪਾਕਾ ਸਨ੍ਤਮਿषਿਰ ਪ੍ਰਣਯਸਿ ਪ੍ਰਾਨਵਦ੍ਯ ਨਯਸਿ । ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਭਿष੍ਟਯੇ ਕਰੋ ਵਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਨਮ੍ । ਸਾਸ੍ਮਾਕਮਨਵਦ੍ਯ ਤੂਤੁਜਾਨ ਵੇਧਸਾਮਿਮਾਂ ਵਾਚਂ ਨ ਵੇਧਸਾਮ੍
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਰਥ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਮਨ ਤੇ ਘੋੜਾ, ਚਾਹੀਦੇ ਲਕੜੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਆਗਿਆਕਾਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਬੁਧਵਾਨਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਬੁਧਵਾਨਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਯਃ ਸ੍ਮਾ ਪृਤਨਾਸੁ ਕਾਸੁ ਚਿਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਰਹੂਤਯੇ ਨृਭਿਰਸਿ ਪ੍ਰਤੂਰ੍ਤਯੇ ਨृਭਿਃ । ਯਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸ੍ਵਃ ਸਨਿਤਾ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵਾਜਂ ਤਰੁਤਾ । ਤਮੀਸ਼ਾਨਾਸ ਇਰਧਨ੍ਤ ਵਾਜਿਨਂ ਪृਕ੍ਸ਼ਮਤ੍ਯਂ ਨ ਵਾਜਿਨਮ੍
ਸਾਡੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਹਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਕਾਂ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਚੰਗਾ ਘੋੜਾ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ।
ਦਸ੍ਮੋ ਹਿ ष੍ਮਾ ਵृषਣਂ ਪਿਨ੍ਵਸਿ ਤ੍ਵਚਂ ਕਂ ਚਿਦ੍ਯਾਵੀਰਰਰੁਂ ਸ਼ੂਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਪਰਿਵृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਤ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦਿਵੇ ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸੇ । ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵੋਚਂ ਵਰੁਣਾਯ ਸਪ੍ਰਥਃ ਸੁਮृਲ਼ੀਕਾਯ ਸਪ੍ਰਥਃ
ਤੂੰ ਵਾਸਤੇ, ਤੂੰ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਰਦ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਮਿਤ੍ਰ ਲਈ, ਵਰੁਣ ਲਈ, ਦਇਆਲੂ ਲਈ, ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਦਇਆਲੂ ਲਈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਸ਼੍ਮਸੀष੍ਟਯੇ ਸਖਾਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਂ ਪ੍ਰਾਸਹਂ ਯੁਜਂ ਵਾਜੇषੁ ਪ੍ਰਾਸਹਂ ਯੁਜਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਤਯੇऽਵਾ ਪृਤ੍ਸੁषੁ ਕਾਸੁ ਚਿਤ੍ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਸ੍ਤਰਤੇ ਸ੍ਤृਣੋषਿ ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਸ੍ਤृਣੋषਿ ਯਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ। ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਹਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਨਿ षੂ ਨਮਾਤਿਮਤਿਂ ਕਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤੇਜਿष੍ਠਾਭਿਰਰਣਿਭਿਰ੍ਨੋਤਿਭਿਰੁਗ੍ਰਾਭਿਰੁਗ੍ਰੋਤਿਭਿਃ । ਨੇषਿ ਣੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾਨੇਨਾਃ ਸ਼ੂਰ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਪੂਰੋਰਪ ਪਰ੍षਿ ਵਹ੍ਨਿਰਾਸਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਨੋ ਅਚ੍ਛ
ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੁਲਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੈਰ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਚੱਲ, ਹੇ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈਂ। ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਪ੍ਰ ਤਦ੍ਵੋਚੇਯਂ ਭਵ੍ਯਾਯੇਨ੍ਦਵੇ ਹਵ੍ਯੋ ਨ ਯ ਇषਵਾਨ੍ਮਨ੍ਮ ਰੇਜਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾ ਮਨ੍ਮ ਰੇਜਤਿ । ਸ੍ਵਯਂ ਸੋ ਅਸ੍ਮਦਾ ਨਿਦੋ ਵਧੈਰਜੇਤ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍ । ਅਵ ਸ੍ਰਵੇਦਘਸ਼ਂਸੋऽਵਤਰਮਵ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਿਵ ਸ੍ਰਵੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਭੇਟ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਮੰਦ-ਮੱਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇ। ਮੰਦ-ਮੱਤ ਪਿਘਲ ਜਾਵੇ, ਨੀਵਾਂ ਪਿਘਲ ਜਾਵੇ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ।