ਅਸ੍ਤੋਢ੍ਵਂ ਸ੍ਤੋਮ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮੇऽਵੀਵृਧਧ੍ਵਮੁਸ਼ਤੀਰੁषਾਸਃ । ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਦੇਵੀਰਵਸਾ ਸਨੇਮ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਚ ਸ਼ਤਿਨਂ ਚ ਵਾਜਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ ਹੈ; ਉਛਾੜਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵਧੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਪਾਵਾਂ।
ਪ੍ਰਾਤਾ ਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਤਰਿਤ੍ਵਾ ਦਧਾਤਿ ਤਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾ ਨਿ ਧਤ੍ਤੇ । ਤੇਨ ਪ੍ਰਜਾਂ ਵਰ੍ਧਯਮਾਨ ਆਯੂ ਰਾਯਸ੍ਪੋषੇਣ ਸਚਤੇ ਸੁਵੀਰਃ
ਸਵੇਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਰਤਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗੁਰਸਤ੍ਸੁਹਿਰਣ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵੋ ਬृਹਦਸ੍ਮੈ ਵਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਧਾਤਿ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਯਨ੍ਤਂ ਵਸੁਨਾ ਪ੍ਰਾਤਰਿਤ੍ਵੋ ਮੁਕ੍ਸ਼ੀਜਯੇਵ ਪਦਿਮੁਤ੍ਸਿਨਾਤਿ
ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਘਰ, ਵਧੀਆ ਸੋਨਾ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਰਪੂਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਤੈਨੂੰ ਦਾਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਨਾਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਪੈਰ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯਮਦ੍ਯ ਸੁਕृਤਂ ਪ੍ਰਾਤਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨਿष੍ਟੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਸੁਮਤਾ ਰਥੇਨ । ਅਂਸ਼ੋਃ ਸੁਤਂ ਪਾਯਯ ਮਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵੀਰਂ ਵਰ੍ਧਯ ਸੂਨृਤਾਭਿਃ
ਅੱਜ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਦਾਤ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀਵੇ, ਤੇ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਏ।
ਉਪ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਮਯੋਭੁਵ ਈਜਾਨਂ ਚ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਚ ਧੇਨਵਃ । ਪृਣਨ੍ਤਂ ਚ ਪਪੁਰਿਂ ਚ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵੋ ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਉਪ ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਨਦੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭਰਦੇ ਤੇ ਜੋ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਅਧਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼੍ਰਿਤੋ ਯਃ ਪृਣਾਤਿ ਸ ਹ ਦੇਵੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਸ੍ਮਾ ਆਪੋ ਘृਤਮਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵਸ੍ਤਸ੍ਮਾ ਇਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਸਦਾ
ਜੋ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਪਾਣੀਆਂ ਘੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਦਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਪੂਰੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਾਮਿਦਿਮਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਾਂ ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਾਸਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਨ੍ਤੋ ਅਮृਤਂ ਭਜਨ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰ ਤਿਰਨ੍ਤ ਆਯੁਃ
ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਦਾਤ ਵਾਲੇ ਅਮਰਤਾ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਤ ਵਾਲੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਪृਣਨ੍ਤੋ ਦੁਰਿਤਮੇਨ ਆਰਨ੍ਮਾ ਜਾਰਿषੁਃ ਸੂਰਯਃ ਸੁਵ੍ਰਤਾਸਃ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਰਿਧਿਰਸ੍ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪृਣਨ੍ਤਮਭਿ ਸਂ ਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਃ
ਦਾਤ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਨਾ ਪੈਣ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਵਣ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖੋ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਹੱਦ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਣ।
ਅਮਨ੍ਦਾਨ੍ਸ੍ਤੋਮਾਨ੍ਪ੍ਰ ਭਰੇ ਮਨੀषਾ ਸਿਨ੍ਧਾਵਧਿ ਕ੍ਸ਼ਿਯਤੋ ਭਾਵ੍ਯਸ੍ਯ । ਯੋ ਮੇ ਸਹਸ੍ਰਮਮਿਮੀਤ ਸਵਾਨਤੂਰ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰਵ ਇਚ੍ਛਮਾਨਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵਾਧੂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਿੰਧ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਜੋ ਧਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਦਾਤੀ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ੋਹਰਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਾਧਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕਾਞ੍ਛਤਮਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਯਤਾਨ੍ਸਦ੍ਯ ਆਦਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਁ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਗੋਨਾਂ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵੋऽਜਰਮਾ ਤਤਾਨ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ, ਸੌ ਘੋੜੇ, ਤਿਆਰ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੇ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਜੋ ਕਦੇ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਉਪ ਮਾ ਸ਼੍ਯਾਵਾਃ ਸ੍ਵਨਯੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਵਧੂਮਨ੍ਤੋ ਦਸ਼ ਰਥਾਸੋ ਅਸ੍ਥੁਃ । षष੍ਟਿਃ ਸਹਸ੍ਰਮਨੁ ਗਵ੍ਯਮਾਗਾਤ੍ਸਨਤ੍ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਁ ਅਭਿਪਿਤ੍ਵੇ ਅਹ੍ਨਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਦਸ ਰਥ, ਵਧੂਆਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਆਵਾ ਨੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਆਈਆਂ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦਾ ਧਨ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਧ ਕੇ ਆਇਆ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰੇਣਿਂ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਮਦਚ੍ਯੁਤਃ ਕृਸ਼ਨਾਵਤੋ ਅਤ੍ਯਾਨ੍ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਨ੍ਤ ਉਦਮृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਪਜ੍ਰਾਃ
ਦਸ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਾਲੀ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਤਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਮਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਏ।
ਪੂਰ੍ਵਾਮਨੁ ਪ੍ਰਯਤਿਮਾ ਦਦੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਁ ਅष੍ਟਾਵਰਿਧਾਯਸੋ ਗਾਃ । ਸੁਬਨ੍ਧਵੋ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਯਾ ਇਵ ਵ੍ਰਾ ਅਨਸ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਵ ਐषਨ੍ਤ ਪਜ੍ਰਾਃ
ਪਹਿਲੀ ਦਾਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਮੈਂ ਕਪੜੇ, ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ; ਨੇੜੇ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾ ਗਏ।
ਆਗਧਿਤਾ ਪਰਿਗਧਿਤਾ ਯਾ ਕਸ਼ੀਕੇਵ ਜਙ੍ਗਹੇ । ਦਦਾਤਿ ਮਹ੍ਯਂ ਯਾਦੁਰੀ ਯਾਸ਼ੂਨਾਂ ਭੋਜ੍ਯਾ ਸ਼ਤਾ
ਉਹ ਜੋ ਸੋਹਣੀ, ਗਲਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਕਮਰਬੰਦ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਯਾਦੁਰੀ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂ ਦੇ ਸੌਂ ਰਸਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਾਧੂ।
ਉਪੋਪ ਮੇ ਪਰਾ ਮृਸ਼ ਮਾ ਮੇ ਦਭ੍ਰਾਣਿ ਮਨ੍ਯਥਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਹਮਸ੍ਮਿ ਰੋਮਸ਼ਾ ਗਨ੍ਧਾਰੀਣਾਮਿਵਾਵਿਕਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ, ਮੇਰੀ ਛੋਟੇਪਣ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਮਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਗੰਧਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਭੇਡ ਵਾਂਗ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵਸੁਂ ਸੂਨੁਂ ਸਹਸੋ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਯ ਊਰ੍ਧ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਚ੍ਯਾ ਕृਪਾ । ਘृਤਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਾष੍ਟਿਮਨੁ ਵष੍ਟਿ ਸ਼ੋਚਿषਾਜੁਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਿषਃ
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੋਤਰ, ਦਾਨੀ, ਧਨਵਾਨ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ ਦਇਆ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਵਹਾਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੋਅ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜਿष੍ਠਂ ਤ੍ਵਾ ਯਜਮਾਨਾ ਹੁਵੇਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੇਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਃ । ਪਰਿਜ੍ਮਾਨਮਿਵ ਦ੍ਯਾਂ ਹੋਤਾਰਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵृषਣਂ ਯਮਿਮਾ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਤੁ ਜੂਤਯੇ ਵਿਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਾਵਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੋਤਰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਾਤੀਆਂ ਮਦਦ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਹਿ ਪੁਰੂ ਚਿਦੋਜਸਾ ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਾ ਦੀਦ੍ਯਾਨੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਰੁਹਂਤਰਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨ ਦ੍ਰੁਹਂਤਰਃ । ਵੀਲ਼ੁ ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮृਤੌ ਸ਼੍ਰੁਵਦ੍ਵਨੇਵ ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਨਿਃषਹਮਾਣੋ ਯਮਤੇ ਨਾਯਤੇ ਧਨ੍ਵਾਸਹਾ ਨਾਯਤੇ
ਉਹ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥੱਲੇ ਪਏ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ।
ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦਸ੍ਮਾ ਅਨੁ ਦੁਰ੍ਯਥਾ ਵਿਦੇ ਤੇਜਿष੍ਠਾਭਿਰਰਣਿਭਿਰ੍ਦਾष੍ਟ੍ਯਵਸੇऽਗ੍ਨਯੇ ਦਾष੍ਟ੍ਯਵਸੇ । ਪ੍ਰ ਯਃ ਪੁਰੂਣਿ ਗਾਹਤੇ ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਨੇਵ ਸ਼ੋਚਿषਾ । ਸ੍ਥਿਰਾ ਚਿਦਨ੍ਨਾ ਨਿ ਰਿਣਾਤ੍ਯੋਜਸਾ ਨਿ ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਚਿਦੋਜਸਾ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵੰਞਦਾ, ਲੱਕੜੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਲੋਅ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੋਜਨ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੀ।
ਤਮਸ੍ਯ ਪृਕ੍ਸ਼ਮੁਪਰਾਸੁ ਧੀਮਹਿ ਨਕ੍ਤਂ ਯਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਤਰੋ ਦਿਵਾਤਰਾਦਪ੍ਰਾਯੁषੇ ਦਿਵਾਤਰਾਤ੍ । ਆਦਸ੍ਯਾਯੁਰ੍ਗ੍ਰਭਣਵਦ੍ਵੀਲ਼ੁ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨ ਸੂਨਵੇ । ਭਕ੍ਤਮਭਕ੍ਤਮਵੋ ਵ੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਜਰਾ ਅਗ੍ਨਯੋ ਵ੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਜਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਨ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਚੰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਉਸਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਭਗਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਅਜਰ ਅਗਨੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਹਿ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਨ ਮਾਰੁਤਂ ਤੁਵਿष੍ਵਣਿਰਪ੍ਨਸ੍ਵਤੀषੂਰ੍ਵਰਾਸ੍ਵਿष੍ਟਨਿਰਾਰ੍ਤਨਾਸ੍ਵਿष੍ਟਨਿਃ । ਆਦਦ੍ਧਵ੍ਯਾਨ੍ਯਾਦਦਿਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਰਰ੍ਹਣਾ । ਅਧ ਸ੍ਮਾਸ੍ਯ ਹਰ੍षਤੋ ਹृषੀਵਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਜੁषਨ੍ਤ ਪਨ੍ਥਾਂ ਨਰਃ ਸ਼ੁਭੇ ਨ ਪਨ੍ਥਾਮ੍
ਉਹ, ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਤੂਫਾਨੀ ਤੇ ਗੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਪਜਾਊ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ; ਉਹ ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਪੂਜਾ ਜੋਗ; ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਤਾ ਯਦੀਂ ਕੀਸ੍ਤਾਸੋ ਅਭਿਦ੍ਯਵੋ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤ ਉਪਵੋਚਨ੍ਤ ਭृਗਵੋ ਮਥ੍ਨਨ੍ਤੋ ਦਾਸ਼ਾ ਭृਗਵਃ । ਅਗ੍ਨਿਰੀਸ਼ੇ ਵਸੂਨਾਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਯੋ ਧਰ੍ਣਿਰੇषਾਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਾਁ ਅਪਿਧੀਁਰ੍ਵਨਿषੀष੍ਟ ਮੇਧਿਰ ਆ ਵਨਿषੀष੍ਟ ਮੇਧਿਰਃ
ਜਦ ਭ੍ਰਿਗੂ ਭਗਤ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਥਦੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦਾਤਾ; ਅਗਨਿ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿਆਰੇ ਖਜਾਨੇ ਸੰਭਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਂ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂ ਪਤਿਂ ਹਵਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਸਮਾਨਂ ਦਮ੍ਪਤਿਂ ਭੁਜੇ ਸਤ੍ਯਗਿਰ੍ਵਾਹਸਂ ਭੁਜੇ । ਅਤਿਥਿਂ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਪਿਤੁਰ੍ਨ ਯਸ੍ਯਾਸਯਾ । ਅਮੀ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾਸ ਆ ਵਯੋ ਹਵ੍ਯਾ ਦੇਵੇष੍ਵਾ ਵਯਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਚੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਾਥੀ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਪੰਛੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਸਹਸਾ ਸਹਨ੍ਤਮਃ ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ਤਮੋ ਜਾਯਸੇ ਦੇਵਤਾਤਯੇ ਰਯਿਰ੍ਨ ਦੇਵਤਾਤਯੇ । ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ਤਮੋ ਹਿ ਤੇ ਮਦੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਨ੍ਤਮ ਉਤ ਕ੍ਰਤੁਃ । ਅਧ ਸ੍ਮਾ ਤੇ ਪਰਿ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਜਰ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀਵਾਨੋ ਨਾਜਰ
ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਜੋਸ਼ੀਲਾ, ਦਿਵਿਆ ਸੇਵਾ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਸੇਵਾ ਲਈ ਧਨ; ਤੇਰਾ ਜੋਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ; ਇਸ ਲਈ, ਅਜਰ, ਸਦਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਸਹਸਾ ਸਹਸ੍ਵਤ ਉषਰ੍ਬੁਧੇ ਪਸ਼ੁषੇ ਨਾਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਤੋਮੋ ਬਭੂਤ੍ਵਗ੍ਨਯੇ । ਪ੍ਰਤਿ ਯਦੀਂ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ਾਸੁ ਜੋਗੁਵੇ । ਅਗ੍ਰੇ ਰੇਭੋ ਨ ਜਰਤ ऋषੂਣਾਂ ਜੂਰ੍ਣਿਰ੍ਹੋਤ ऋषੂਣਾਮ੍
ਸਾਡੀ ਸਤਕਾਰ ਮਹਾਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਅਗਨਿ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਉਹ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗੇ, ਰੰਝਦੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਤਰ।
ਸ ਨੋ ਨੇਦਿष੍ਠਂ ਦਦृਸ਼ਾਨ ਆ ਭਰਾਗ੍ਨੇ ਦੇਵੇਭਿਃ ਸਚਨਾਃ ਸੁਚੇਤੁਨਾ ਮਹੋ ਰਾਯਃ ਸੁਚੇਤੁਨਾ । ਮਹਿ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਨਸ੍ਕृਧਿ ਸਂਚਕ੍ਸ਼ੇ ਭੁਜੇ ਅਸ੍ਯੈ । ਮਹਿ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਮਘਵਨ੍ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਮਥੀਰੁਗ੍ਰੋ ਨ ਸ਼ਵਸਾ
ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ; ਮਹਾਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇ; ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਦਾਤਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਉਗਰ ਵਾਂਗ।
ਅਯਂ ਜਾਯਤ ਮਨੁषੋ ਧਰੀਮਣਿ ਹੋਤਾ ਯਜਿष੍ਠ ਉਸ਼ਿਜਾਮਨੁ ਵ੍ਰਤਮਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਮਨੁ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਃ ਸਖੀਯਤੇ ਰਯਿਰਿਵ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਤੇ । ਅਦਬ੍ਧੋ ਹੋਤਾ ਨਿ षਦਦਿਲ਼ਸ੍ਪਦੇ ਪਰਿਵੀਤ ਇਲ਼ਸ੍ਪਦੇ
ਇਹ ਅਗਨਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋਤਰ, ਉਸ਼ਿਜ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ, ਆਪਣਾ ਰਿਵਾਜ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ, ਦੋਸਤ ਹੈ, ਧਨ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਂਗ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਹੋਤਰ ਇਲਾਸਥਾਨ 'ਚ ਬੈਠਦਾ, ਇਲਾਸਥਾਨ 'ਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਯਜ੍ਞਸਾਧਮਪਿ ਵਾਤਯਾਮਸ੍ਯृਤਸ੍ਯ ਪਥਾ ਨਮਸਾ ਹਵਿष੍ਮਤਾ ਦੇਵਤਾਤਾ ਹਵਿष੍ਮਤਾ । ਸ ਨ ਊਰ੍ਜਾਮੁਪਾਭृਤ੍ਯਯਾ ਕृਪਾ ਨ ਜੂਰ੍ਯਤਿ । ਯਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਮਨਵੇ ਪਰਾਵਤੋ ਦੇਵਂ ਭਾਃ ਪਰਾਵਤਃ
ਉਸਨੂੰ, ਯਜਨ ਲਈ ਯੋਗ, ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਨਮਨ ਤੇ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਭੇਟ ਨਾਲ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਸਹਾਇਕ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਮਨੁ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਲਿਆਇਆ, ਦੇਵ ਦਾ ਚਾਨਣ ਦੂਰੋਂ ਲਿਆਇਆ।
ਏਵੇਨ ਸਦ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਮੁਹੁਰ੍ਗੀ ਰੇਤੋ ਵृषਭਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਦਧਦ੍ਰੇਤਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਸ਼ਤਂ ਚਕ੍ਸ਼ਾਣੋ ਅਕ੍ਸ਼ਭਿਰ੍ਦੇਵੋ ਵਨੇषੁ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ । ਸਦੋ ਦਧਾਨ ਉਪਰੇषੁ ਸਾਨੁष੍ਵਗ੍ਨਿਃ ਪਰੇषੁ ਸਾਨੁषੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ, ਗੱਜਦਾ; ਸੌਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਦੇਵ, ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ ਤੇਜ਼; ਅਗਨਿ, ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਰੱਖਦਾ।
ਸ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਦਮੇਦਮੇऽਗ੍ਨਿਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਚੇਤਤਿ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚੇਤਤਿ । ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਵੇਧਾ ਇषੂਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨਿ ਪਸ੍ਪਸ਼ੇ । ਯਤੋ ਘृਤਸ਼੍ਰੀਰਤਿਥਿਰਜਾਯਤ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵੇਧਾ ਅਜਾਯਤ
ਉਹ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਘਰ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਯਜਨ ਤੇ ਰਿਵਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਿਮਾਨ ਜਨਮਿਆ, ਅੱਗ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਨਮਿਆ।