ਏषਾ ਦਿਵੋ ਦੁਹਿਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਸਾਨਾ ਸਮਨਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ऋਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਮਨ੍ਵੇਤਿ ਸਾਧੁ ਪ੍ਰਜਾਨਤੀਵ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਮਿਨਾਤਿ
ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਅੱਗੇ ਇਕੱਠੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੇ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੀ, ਜਾਣਦੀ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੀ।
ਉਪੋ ਅਦਰ੍ਸ਼ਿ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਵੋ ਨ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਨੋਧਾ ਇਵਾਵਿਰਕृਤ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ । ਅਦ੍ਮਸਨ੍ਨ ਸਸਤੋ ਬੋਧਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਮਾਗਾਤ੍ਪੁਨਰੇਯੁषੀਣਾਮ੍
ਉਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਔਰਤ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ, ਨਿਪੁੰਨ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ। ਸੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ, ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਥਿਰ।
ਪੂਰ੍ਵੇ ਅਰ੍ਧੇ ਰਜਸੋ ਅਪ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਗਵਾਂ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਕृਤ ਪ੍ਰ ਕੇਤੁਮ੍ । ਵ੍ਯੁ ਪ੍ਰਥਤੇ ਵਿਤਰਂ ਵਰੀਯ ਓਭਾ ਪृਣਨ੍ਤੀ ਪਿਤ੍ਰੋਰੁਪਸ੍ਥਾ
ਚਮਕਦੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚ, ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਚਾਨਣ ਪਸਾਰਦੀ, ਵਾਫਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਭਰਦੀ ਹੈ।
ਏਵੇਦੇषਾ ਪੁਰੁਤਮਾ ਦृਸ਼ੇ ਕਂ ਨਾਜਾਮਿਂ ਨ ਪਰਿ ਵृਣਕ੍ਤਿ ਜਾਮਿਮ੍ । ਅਰੇਪਸਾ ਤਨ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ਼ਦਾਨਾ ਨਾਰ੍ਭਾਦੀषਤੇ ਨ ਮਹੋ ਵਿਭਾਤੀ
ਇਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਨਾਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦੀ। ਨਿਰਮਲ, ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨਾਂ ਬੱਚੇ ਤੋਂ, ਨਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈ।
ਅਭ੍ਰਾਤੇਵ ਪੁਂਸ ਏਤਿ ਪ੍ਰਤੀਚੀ ਗਰ੍ਤਾਰੁਗਿਵ ਸਨਯੇ ਧਨਾਨਾਮ੍ । ਜਾਯੇਵ ਪਤ੍ਯ ਉਸ਼ਤੀ ਸੁਵਾਸਾ ਉषਾ ਹਸ੍ਰੇਵ ਨਿ ਰਿਣੀਤੇ ਅਪ੍ਸਃ
ਉਸ਼ਾ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਮਰਦ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ, ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਖੋਜੀ ਲਈ ਖੂਹ ਵਾਂਗ। ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਸਜੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਉਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੀੜ੍ਹ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਛੱਡਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸਾ ਸ੍ਵਸ੍ਰੇ ਜ੍ਯਾਯਸ੍ਯੈ ਯੋਨਿਮਾਰੈਗਪੈਤ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯੇਵ । ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਞ੍ਜ੍ਯਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਮਨਗਾ ਇਵ ਵ੍ਰਾਃ
ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ; ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾਸਾਮਹਸੁ ਸ੍ਵਸॄਣਾਮਪਰਾ ਪੂਰ੍ਵਾਮਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ । ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨਵਨ੍ਨਵ੍ਯਸੀਰ੍ਨੂਨਮਸ੍ਮੇ ਰੇਵਦੁਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸੁਦਿਨਾ ਉषਾਸਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀਆਂ ਉਛਾੜਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਨਵੀਂ ਉਛਾੜ ਪੁਰਾਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਨਵੀਂ ਉਛਾੜਾਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੁਣ ਚੜ੍ਹਨ, ਧਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਲਿਆਉਣ।
ਪ੍ਰ ਬੋਧਯੋषਃ ਪृਣਤੋ ਮਘੋਨ੍ਯਬੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਣਯਃ ਸਸਨ੍ਤੁ । ਰੇਵਦੁਚ੍ਛ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯੋ ਮਘੋਨਿ ਰੇਵਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸੂਨृਤੇ ਜਾਰਯਨ੍ਤੀ
ਉਛਾੜ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਜਗਾ; ਜੋ ਅਜੇ ਜਾਗੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜਾਗਣ; ਦਾਤੀ, ਦਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ, ਤੇ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਤੇ ਭਜਨ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇ।
ਅਵੇਯਮਸ਼੍ਵੈਦ੍ਯੁਵਤਿਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਗਵਾਮਰੁਣਾਨਾਮਨੀਕਮ੍ । ਵਿ ਨੂਨਮੁਚ੍ਛਾਦਸਤਿ ਪ੍ਰ ਕੇਤੁਰ੍ਗृਹਂਗृਹਮੁਪ ਤਿष੍ਠਾਤੇ ਅਗ੍ਨਿਃ
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਗੇ ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਹੜ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਹਨ; ਹੁਣ ਜਦ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤੇ ਵਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਸਤੇਰਪਪ੍ਤਨ੍ਨਰਸ਼੍ਚ ਯੇ ਪਿਤੁਭਾਜੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ । ਅਮਾ ਸਤੇ ਵਹਸਿ ਭੂਰਿ ਵਾਮਮੁषੋ ਦੇਵਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ
ਪੰਛੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਛਾੜ ਵੇਲੇ ਉਠਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ, ਦੇਵੀ ਉਛਾੜ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤੋਢ੍ਵਂ ਸ੍ਤੋਮ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮੇऽਵੀਵृਧਧ੍ਵਮੁਸ਼ਤੀਰੁषਾਸਃ । ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਦੇਵੀਰਵਸਾ ਸਨੇਮ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਚ ਸ਼ਤਿਨਂ ਚ ਵਾਜਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ ਹੈ; ਉਛਾੜਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵਧੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਪਾਵਾਂ।
ਪ੍ਰਾਤਾ ਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਤਰਿਤ੍ਵਾ ਦਧਾਤਿ ਤਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾ ਨਿ ਧਤ੍ਤੇ । ਤੇਨ ਪ੍ਰਜਾਂ ਵਰ੍ਧਯਮਾਨ ਆਯੂ ਰਾਯਸ੍ਪੋषੇਣ ਸਚਤੇ ਸੁਵੀਰਃ
ਸਵੇਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਰਤਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗੁਰਸਤ੍ਸੁਹਿਰਣ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵੋ ਬृਹਦਸ੍ਮੈ ਵਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਧਾਤਿ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਯਨ੍ਤਂ ਵਸੁਨਾ ਪ੍ਰਾਤਰਿਤ੍ਵੋ ਮੁਕ੍ਸ਼ੀਜਯੇਵ ਪਦਿਮੁਤ੍ਸਿਨਾਤਿ
ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਘਰ, ਵਧੀਆ ਸੋਨਾ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਰਪੂਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਤੈਨੂੰ ਦਾਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਨਾਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਪੈਰ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯਮਦ੍ਯ ਸੁਕृਤਂ ਪ੍ਰਾਤਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨਿष੍ਟੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਸੁਮਤਾ ਰਥੇਨ । ਅਂਸ਼ੋਃ ਸੁਤਂ ਪਾਯਯ ਮਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵੀਰਂ ਵਰ੍ਧਯ ਸੂਨृਤਾਭਿਃ
ਅੱਜ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਦਾਤ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀਵੇ, ਤੇ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਏ।
ਉਪ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਮਯੋਭੁਵ ਈਜਾਨਂ ਚ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਚ ਧੇਨਵਃ । ਪृਣਨ੍ਤਂ ਚ ਪਪੁਰਿਂ ਚ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵੋ ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਉਪ ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਨਦੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭਰਦੇ ਤੇ ਜੋ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਅਧਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼੍ਰਿਤੋ ਯਃ ਪृਣਾਤਿ ਸ ਹ ਦੇਵੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਸ੍ਮਾ ਆਪੋ ਘृਤਮਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵਸ੍ਤਸ੍ਮਾ ਇਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਸਦਾ
ਜੋ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਪਾਣੀਆਂ ਘੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਦਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਪੂਰੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਾਮਿਦਿਮਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਾਂ ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਾਸਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਨ੍ਤੋ ਅਮृਤਂ ਭਜਨ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰ ਤਿਰਨ੍ਤ ਆਯੁਃ
ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਦਾਤ ਵਾਲੇ ਅਮਰਤਾ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਤ ਵਾਲੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਪृਣਨ੍ਤੋ ਦੁਰਿਤਮੇਨ ਆਰਨ੍ਮਾ ਜਾਰਿषੁਃ ਸੂਰਯਃ ਸੁਵ੍ਰਤਾਸਃ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਰਿਧਿਰਸ੍ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪृਣਨ੍ਤਮਭਿ ਸਂ ਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਃ
ਦਾਤ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਨਾ ਪੈਣ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਵਣ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖੋ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਹੱਦ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਣ।
ਅਮਨ੍ਦਾਨ੍ਸ੍ਤੋਮਾਨ੍ਪ੍ਰ ਭਰੇ ਮਨੀषਾ ਸਿਨ੍ਧਾਵਧਿ ਕ੍ਸ਼ਿਯਤੋ ਭਾਵ੍ਯਸ੍ਯ । ਯੋ ਮੇ ਸਹਸ੍ਰਮਮਿਮੀਤ ਸਵਾਨਤੂਰ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰਵ ਇਚ੍ਛਮਾਨਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵਾਧੂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਿੰਧ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਜੋ ਧਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਦਾਤੀ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ੋਹਰਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਾਧਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕਾਞ੍ਛਤਮਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਯਤਾਨ੍ਸਦ੍ਯ ਆਦਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਁ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਗੋਨਾਂ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵੋऽਜਰਮਾ ਤਤਾਨ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ, ਸੌ ਘੋੜੇ, ਤਿਆਰ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੇ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਜੋ ਕਦੇ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਉਪ ਮਾ ਸ਼੍ਯਾਵਾਃ ਸ੍ਵਨਯੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਵਧੂਮਨ੍ਤੋ ਦਸ਼ ਰਥਾਸੋ ਅਸ੍ਥੁਃ । षष੍ਟਿਃ ਸਹਸ੍ਰਮਨੁ ਗਵ੍ਯਮਾਗਾਤ੍ਸਨਤ੍ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਁ ਅਭਿਪਿਤ੍ਵੇ ਅਹ੍ਨਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਦਸ ਰਥ, ਵਧੂਆਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਆਵਾ ਨੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਆਈਆਂ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦਾ ਧਨ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਧ ਕੇ ਆਇਆ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰੇਣਿਂ ਨਯਨ੍ਤਿ । ਮਦਚ੍ਯੁਤਃ ਕृਸ਼ਨਾਵਤੋ ਅਤ੍ਯਾਨ੍ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਨ੍ਤ ਉਦਮृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਪਜ੍ਰਾਃ
ਦਸ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਾਲੀ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਤਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਮਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਏ।
ਪੂਰ੍ਵਾਮਨੁ ਪ੍ਰਯਤਿਮਾ ਦਦੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਁ ਅष੍ਟਾਵਰਿਧਾਯਸੋ ਗਾਃ । ਸੁਬਨ੍ਧਵੋ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਯਾ ਇਵ ਵ੍ਰਾ ਅਨਸ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਵ ਐषਨ੍ਤ ਪਜ੍ਰਾਃ
ਪਹਿਲੀ ਦਾਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਮੈਂ ਕਪੜੇ, ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ; ਨੇੜੇ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾ ਗਏ।
ਆਗਧਿਤਾ ਪਰਿਗਧਿਤਾ ਯਾ ਕਸ਼ੀਕੇਵ ਜਙ੍ਗਹੇ । ਦਦਾਤਿ ਮਹ੍ਯਂ ਯਾਦੁਰੀ ਯਾਸ਼ੂਨਾਂ ਭੋਜ੍ਯਾ ਸ਼ਤਾ
ਉਹ ਜੋ ਸੋਹਣੀ, ਗਲਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਕਮਰਬੰਦ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਯਾਦੁਰੀ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂ ਦੇ ਸੌਂ ਰਸਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਾਧੂ।
ਉਪੋਪ ਮੇ ਪਰਾ ਮृਸ਼ ਮਾ ਮੇ ਦਭ੍ਰਾਣਿ ਮਨ੍ਯਥਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਹਮਸ੍ਮਿ ਰੋਮਸ਼ਾ ਗਨ੍ਧਾਰੀਣਾਮਿਵਾਵਿਕਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ, ਮੇਰੀ ਛੋਟੇਪਣ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਮਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਗੰਧਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਭੇਡ ਵਾਂਗ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵਸੁਂ ਸੂਨੁਂ ਸਹਸੋ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਯ ਊਰ੍ਧ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਚ੍ਯਾ ਕृਪਾ । ਘृਤਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਾष੍ਟਿਮਨੁ ਵष੍ਟਿ ਸ਼ੋਚਿषਾਜੁਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਿषਃ
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੋਤਰ, ਦਾਨੀ, ਧਨਵਾਨ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ ਦਇਆ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਵਹਾਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੋਅ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜਿष੍ਠਂ ਤ੍ਵਾ ਯਜਮਾਨਾ ਹੁਵੇਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੇਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਃ । ਪਰਿਜ੍ਮਾਨਮਿਵ ਦ੍ਯਾਂ ਹੋਤਾਰਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵृषਣਂ ਯਮਿਮਾ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਤੁ ਜੂਤਯੇ ਵਿਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਾਵਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੋਤਰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਾਤੀਆਂ ਮਦਦ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਹਿ ਪੁਰੂ ਚਿਦੋਜਸਾ ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਾ ਦੀਦ੍ਯਾਨੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਰੁਹਂਤਰਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨ ਦ੍ਰੁਹਂਤਰਃ । ਵੀਲ਼ੁ ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮृਤੌ ਸ਼੍ਰੁਵਦ੍ਵਨੇਵ ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਨਿਃषਹਮਾਣੋ ਯਮਤੇ ਨਾਯਤੇ ਧਨ੍ਵਾਸਹਾ ਨਾਯਤੇ
ਉਹ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥੱਲੇ ਪਏ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ।
ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦਸ੍ਮਾ ਅਨੁ ਦੁਰ੍ਯਥਾ ਵਿਦੇ ਤੇਜਿष੍ਠਾਭਿਰਰਣਿਭਿਰ੍ਦਾष੍ਟ੍ਯਵਸੇऽਗ੍ਨਯੇ ਦਾष੍ਟ੍ਯਵਸੇ । ਪ੍ਰ ਯਃ ਪੁਰੂਣਿ ਗਾਹਤੇ ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਨੇਵ ਸ਼ੋਚਿषਾ । ਸ੍ਥਿਰਾ ਚਿਦਨ੍ਨਾ ਨਿ ਰਿਣਾਤ੍ਯੋਜਸਾ ਨਿ ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਚਿਦੋਜਸਾ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵੰਞਦਾ, ਲੱਕੜੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਲੋਅ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੋਜਨ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੀ।
ਤਮਸ੍ਯ ਪृਕ੍ਸ਼ਮੁਪਰਾਸੁ ਧੀਮਹਿ ਨਕ੍ਤਂ ਯਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਤਰੋ ਦਿਵਾਤਰਾਦਪ੍ਰਾਯੁषੇ ਦਿਵਾਤਰਾਤ੍ । ਆਦਸ੍ਯਾਯੁਰ੍ਗ੍ਰਭਣਵਦ੍ਵੀਲ਼ੁ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨ ਸੂਨਵੇ । ਭਕ੍ਤਮਭਕ੍ਤਮਵੋ ਵ੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਜਰਾ ਅਗ੍ਨਯੋ ਵ੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਜਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਨ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਚੰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਉਸਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਭਗਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਅਜਰ ਅਗਨੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।