ਉਦੀਰਤਾਂ ਸੂਨृਤਾ ਉਤ੍ਪੁਰਂਧੀਰੁਦਗ੍ਨਯਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚਾਨਾਸੋ ਅਸ੍ਥੁਃ । ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਾ ਵਸੂਨਿ ਤਮਸਾਪਗੂਲ਼੍ਹਾਵਿष੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੁषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਃ
ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦਾਤੀ ਉਠਣ। ਚਮਕਦੇ ਅੱਗਾਂ ਜਲ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲੁਕੀਆਂ ਸੀ, ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹੁਣ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਅਪਾਨ੍ਯਦੇਤ੍ਯਭ੍ਯਨ੍ਯਦੇਤਿ ਵਿषੁਰੂਪੇ ਅਹਨੀ ਸਂ ਚਰੇਤੇ । ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋਸ੍ਤਮੋ ਅਨ੍ਯਾ ਗੁਹਾਕਰਦ੍ਯੌਦੁषਾਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤਾ ਰਥੇਨ
ਇੱਕ ਦੂਰ ਜਾਂਦੀ, ਦੂਜੀ ਆਉਂਦੀ—ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਦੂਜੀ ਉਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸਦृਸ਼ੀਰਦ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੀਰਿਦੁ ਸ਼੍ਵੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਾਮ । ਅਨਵਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਂ ਯੋਜਨਾਨ੍ਯੇਕੈਕਾ ਕ੍ਰਤੁਂ ਪਰਿ ਯਨ੍ਤਿ ਸਦ੍ਯਃ
ਅੱਜ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀ, ਇਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੰਮੇ, ਅਟੱਲ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਿਰਮਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਦੌੜਦੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਛੇਤੀ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਨਤ੍ਯਹ੍ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਯ ਨਾਮ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਕृष੍ਣਾਦਜਨਿष੍ਟ ਸ਼੍ਵਿਤੀਚੀ । ऋਤਸ੍ਯ ਯੋषਾ ਨ ਮਿਨਾਤਿ ਧਾਮਾਹਰਹਰ੍ਨਿष੍ਕृਤਮਾਚਰਨ੍ਤੀ
ਉਸ਼ਾ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਕਾਲੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਚਿੱਟੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣਾ ਕ੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯੇਵ ਤਨ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ਼ਦਾਨਾਁ ਏषਿ ਦੇਵਿ ਦੇਵਮਿਯਕ੍ਸ਼ਮਾਣਮ੍ । ਸਂਸ੍ਮਯਮਾਨਾ ਯੁਵਤਿਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਾਵਿਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਕृਣੁषੇ ਵਿਭਾਤੀ
ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ। ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮਾਤृਮृष੍ਟੇਵ ਯੋषਾਵਿਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਕृਣੁषੇ ਦृਸ਼ੇ ਕਮ੍ । ਭਦ੍ਰਾ ਤ੍ਵਮੁषੋ ਵਿਤਰਂ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛ ਨ ਤਤ੍ਤੇ ਅਨ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਨਸ਼ਨ੍ਤ
ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵਧੂ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਪਸਾਰ—ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਟ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਅਸ਼੍ਵਾਵਤੀਰ੍ਗੋਮਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾ ਯਤਮਾਨਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ । ਪਰਾ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਭਦ੍ਰਾ ਨਾਮ ਵਹਮਾਨਾ ਉषਾਸਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਲਾਈ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ।
ऋਤਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਮਨੁਯਚ੍ਛਮਾਨਾ ਭਦ੍ਰਮ੍ਭਦ੍ਰਂ ਕ੍ਰਤੁਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧੇਹਿ । ਉषੋ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਸੁਹਵਾ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਾਸ੍ਮਾਸੁ ਰਾਯੋ ਮਘਵਤ੍ਸੁ ਚ ਸ੍ਯੁਃ
ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀਆਂ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੀਅਤ ਦੇ। ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ—ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਦਾਨੀਆਂ ਵਿਚ।
ਉषਾ ਉਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਸਮਿਧਾਨੇ ਅਗ੍ਨਾ ਉਦ੍ਯਨ੍ਸੂਰ੍ਯ ਉਰ੍ਵਿਯਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰਸ਼੍ਰੇਤ੍ । ਦੇਵੋ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਸਵਿਤਾ ਨ੍ਵਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਸਾਵੀਦ੍ਦ੍ਵਿਪਤ੍ਪ੍ਰ ਚਤੁष੍ਪਦਿਤ੍ਯੈ
ਉਸ਼ਾ ਉੱਗਦੀ, ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਚਾਨਣ ਫੈਲਾਉਂਦਾ। ਇੱਥੇ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੀ ਹੈ।
ਅਮਿਨਤੀ ਦੈਵ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪ੍ਰਮਿਨਤੀ ਮਨੁष੍ਯਾ ਯੁਗਾਨਿ । ਈਯੁषੀਣਾਮੁਪਮਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਨਾਮਾਯਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮੋषਾ ਵ੍ਯਦ੍ਯੌਤ੍
ਉਸ਼ਾ ਰੱਬੀ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ। ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਸ਼ਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ, ਸਦੀਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਏषਾ ਦਿਵੋ ਦੁਹਿਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਸਾਨਾ ਸਮਨਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ऋਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਮਨ੍ਵੇਤਿ ਸਾਧੁ ਪ੍ਰਜਾਨਤੀਵ ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਮਿਨਾਤਿ
ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਅੱਗੇ ਇਕੱਠੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੇ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੀ, ਜਾਣਦੀ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੀ।
ਉਪੋ ਅਦਰ੍ਸ਼ਿ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਵੋ ਨ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਨੋਧਾ ਇਵਾਵਿਰਕृਤ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ । ਅਦ੍ਮਸਨ੍ਨ ਸਸਤੋ ਬੋਧਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਮਾਗਾਤ੍ਪੁਨਰੇਯੁषੀਣਾਮ੍
ਉਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਔਰਤ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ, ਨਿਪੁੰਨ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ। ਸੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ, ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਥਿਰ।
ਪੂਰ੍ਵੇ ਅਰ੍ਧੇ ਰਜਸੋ ਅਪ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਗਵਾਂ ਜਨਿਤ੍ਰ੍ਯਕृਤ ਪ੍ਰ ਕੇਤੁਮ੍ । ਵ੍ਯੁ ਪ੍ਰਥਤੇ ਵਿਤਰਂ ਵਰੀਯ ਓਭਾ ਪृਣਨ੍ਤੀ ਪਿਤ੍ਰੋਰੁਪਸ੍ਥਾ
ਚਮਕਦੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚ, ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਚਾਨਣ ਪਸਾਰਦੀ, ਵਾਫਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਭਰਦੀ ਹੈ।
ਏਵੇਦੇषਾ ਪੁਰੁਤਮਾ ਦृਸ਼ੇ ਕਂ ਨਾਜਾਮਿਂ ਨ ਪਰਿ ਵृਣਕ੍ਤਿ ਜਾਮਿਮ੍ । ਅਰੇਪਸਾ ਤਨ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ਼ਦਾਨਾ ਨਾਰ੍ਭਾਦੀषਤੇ ਨ ਮਹੋ ਵਿਭਾਤੀ
ਇਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਨਾਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦੀ। ਨਿਰਮਲ, ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨਾਂ ਬੱਚੇ ਤੋਂ, ਨਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈ।
ਅਭ੍ਰਾਤੇਵ ਪੁਂਸ ਏਤਿ ਪ੍ਰਤੀਚੀ ਗਰ੍ਤਾਰੁਗਿਵ ਸਨਯੇ ਧਨਾਨਾਮ੍ । ਜਾਯੇਵ ਪਤ੍ਯ ਉਸ਼ਤੀ ਸੁਵਾਸਾ ਉषਾ ਹਸ੍ਰੇਵ ਨਿ ਰਿਣੀਤੇ ਅਪ੍ਸਃ
ਉਸ਼ਾ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਮਰਦ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ, ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਖੋਜੀ ਲਈ ਖੂਹ ਵਾਂਗ। ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਸਜੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਉਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੀੜ੍ਹ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਛੱਡਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸਾ ਸ੍ਵਸ੍ਰੇ ਜ੍ਯਾਯਸ੍ਯੈ ਯੋਨਿਮਾਰੈਗਪੈਤ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯੇਵ । ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਞ੍ਜ੍ਯਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਮਨਗਾ ਇਵ ਵ੍ਰਾਃ
ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ; ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾਸਾਮਹਸੁ ਸ੍ਵਸॄਣਾਮਪਰਾ ਪੂਰ੍ਵਾਮਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ । ਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨਵਨ੍ਨਵ੍ਯਸੀਰ੍ਨੂਨਮਸ੍ਮੇ ਰੇਵਦੁਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸੁਦਿਨਾ ਉषਾਸਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀਆਂ ਉਛਾੜਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਨਵੀਂ ਉਛਾੜ ਪੁਰਾਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਨਵੀਂ ਉਛਾੜਾਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੁਣ ਚੜ੍ਹਨ, ਧਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਲਿਆਉਣ।
ਪ੍ਰ ਬੋਧਯੋषਃ ਪृਣਤੋ ਮਘੋਨ੍ਯਬੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਣਯਃ ਸਸਨ੍ਤੁ । ਰੇਵਦੁਚ੍ਛ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯੋ ਮਘੋਨਿ ਰੇਵਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸੂਨृਤੇ ਜਾਰਯਨ੍ਤੀ
ਉਛਾੜ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਜਗਾ; ਜੋ ਅਜੇ ਜਾਗੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜਾਗਣ; ਦਾਤੀ, ਦਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ, ਤੇ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਤੇ ਭਜਨ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇ।
ਅਵੇਯਮਸ਼੍ਵੈਦ੍ਯੁਵਤਿਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਗਵਾਮਰੁਣਾਨਾਮਨੀਕਮ੍ । ਵਿ ਨੂਨਮੁਚ੍ਛਾਦਸਤਿ ਪ੍ਰ ਕੇਤੁਰ੍ਗृਹਂਗृਹਮੁਪ ਤਿष੍ਠਾਤੇ ਅਗ੍ਨਿਃ
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਗੇ ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਹੜ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਹਨ; ਹੁਣ ਜਦ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤੇ ਵਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਸਤੇਰਪਪ੍ਤਨ੍ਨਰਸ਼੍ਚ ਯੇ ਪਿਤੁਭਾਜੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ । ਅਮਾ ਸਤੇ ਵਹਸਿ ਭੂਰਿ ਵਾਮਮੁषੋ ਦੇਵਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ
ਪੰਛੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਛਾੜ ਵੇਲੇ ਉਠਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ, ਦੇਵੀ ਉਛਾੜ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤੋਢ੍ਵਂ ਸ੍ਤੋਮ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਮੇऽਵੀਵृਧਧ੍ਵਮੁਸ਼ਤੀਰੁषਾਸਃ । ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਦੇਵੀਰਵਸਾ ਸਨੇਮ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਚ ਸ਼ਤਿਨਂ ਚ ਵਾਜਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ ਹੈ; ਉਛਾੜਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵਧੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਪਾਵਾਂ।
ਪ੍ਰਾਤਾ ਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਤਰਿਤ੍ਵਾ ਦਧਾਤਿ ਤਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾ ਨਿ ਧਤ੍ਤੇ । ਤੇਨ ਪ੍ਰਜਾਂ ਵਰ੍ਧਯਮਾਨ ਆਯੂ ਰਾਯਸ੍ਪੋषੇਣ ਸਚਤੇ ਸੁਵੀਰਃ
ਸਵੇਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਰਤਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗੁਰਸਤ੍ਸੁਹਿਰਣ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵੋ ਬृਹਦਸ੍ਮੈ ਵਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਧਾਤਿ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਯਨ੍ਤਂ ਵਸੁਨਾ ਪ੍ਰਾਤਰਿਤ੍ਵੋ ਮੁਕ੍ਸ਼ੀਜਯੇਵ ਪਦਿਮੁਤ੍ਸਿਨਾਤਿ
ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਘਰ, ਵਧੀਆ ਸੋਨਾ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਰਪੂਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਤੈਨੂੰ ਦਾਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਨਾਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਪੈਰ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯਮਦ੍ਯ ਸੁਕृਤਂ ਪ੍ਰਾਤਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨਿष੍ਟੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਸੁਮਤਾ ਰਥੇਨ । ਅਂਸ਼ੋਃ ਸੁਤਂ ਪਾਯਯ ਮਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵੀਰਂ ਵਰ੍ਧਯ ਸੂਨृਤਾਭਿਃ
ਅੱਜ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਦਾਤ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀਵੇ, ਤੇ ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਏ।
ਉਪ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਮਯੋਭੁਵ ਈਜਾਨਂ ਚ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਚ ਧੇਨਵਃ । ਪृਣਨ੍ਤਂ ਚ ਪਪੁਰਿਂ ਚ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵੋ ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਉਪ ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਨਦੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭਰਦੇ ਤੇ ਜੋ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਅਧਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼੍ਰਿਤੋ ਯਃ ਪृਣਾਤਿ ਸ ਹ ਦੇਵੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਸ੍ਮਾ ਆਪੋ ਘृਤਮਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵਸ੍ਤਸ੍ਮਾ ਇਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਸਦਾ
ਜੋ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਪਾਣੀਆਂ ਘੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਦਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਪੂਰੀ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਾਮਿਦਿਮਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਾਂ ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਾਸਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਨ੍ਤੋ ਅਮृਤਂ ਭਜਨ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰ ਤਿਰਨ੍ਤ ਆਯੁਃ
ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਦਾਤ ਵਾਲੇ ਅਮਰਤਾ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਤ ਵਾਲੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਪृਣਨ੍ਤੋ ਦੁਰਿਤਮੇਨ ਆਰਨ੍ਮਾ ਜਾਰਿषੁਃ ਸੂਰਯਃ ਸੁਵ੍ਰਤਾਸਃ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਰਿਧਿਰਸ੍ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪृਣਨ੍ਤਮਭਿ ਸਂ ਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਃ
ਦਾਤ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਨਾ ਪੈਣ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਵਣ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖੋ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਹੱਦ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਦਾਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਣ।
ਅਮਨ੍ਦਾਨ੍ਸ੍ਤੋਮਾਨ੍ਪ੍ਰ ਭਰੇ ਮਨੀषਾ ਸਿਨ੍ਧਾਵਧਿ ਕ੍ਸ਼ਿਯਤੋ ਭਾਵ੍ਯਸ੍ਯ । ਯੋ ਮੇ ਸਹਸ੍ਰਮਮਿਮੀਤ ਸਵਾਨਤੂਰ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰਵ ਇਚ੍ਛਮਾਨਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵਾਧੂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਿੰਧ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਜੋ ਧਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਦਾਤੀ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ੋਹਰਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਾਧਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕਾਞ੍ਛਤਮਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਯਤਾਨ੍ਸਦ੍ਯ ਆਦਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਁ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਗੋਨਾਂ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵੋऽਜਰਮਾ ਤਤਾਨ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ, ਸੌ ਘੋੜੇ, ਤਿਆਰ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ; ਕਕਸ਼ੀਵੰਤ ਦੇ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਜੋ ਕਦੇ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ।