ਪ੍ਰ ਵਃ ਪਾਨ੍ਤਂ ਰਘੁਮਨ੍ਯਵੋऽਨ੍ਧੋ ਯਜ੍ਞਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ ਭਰਧ੍ਵਮ੍ । ਦਿਵੋ ਅਸ੍ਤੋष੍ਯਸੁਰਸ੍ਯ ਵੀਰੈਰਿषੁਧ੍ਯੇਵ ਮਰੁਤੋ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ
ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ, ਉਸ ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਪਾਨ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਨ।
ਪਤ੍ਨੀਵ ਪੂਰ੍ਵਹੂਤਿਂ ਵਾਵृਧਧ੍ਯਾ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਪੁਰੁਧਾ ਵਿਦਾਨੇ । ਸ੍ਤਰੀਰ੍ਨਾਤ੍ਕਂ ਵ੍ਯੁਤਂ ਵਸਾਨਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸੁਦृਸ਼ੀ ਹਿਰਣ੍ਯੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ, ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਹਿਲੀ ਬੁਲਾਵੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ। ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਮਮਤ੍ਤੁ ਨਃ ਪਰਿਜ੍ਮਾ ਵਸਰ੍ਹਾ ਮਮਤ੍ਤੁ ਵਾਤੋ ਅਪਾਂ ਵृषਣ੍ਵਾਨ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਪਰ੍ਵਤਾ ਯੁਵਂ ਨਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਰਿਵਸ੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਹਵਾ ਵੀ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਓ।
ਉਤ ਤ੍ਯਾ ਮੇ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਵੇਤਨਾਯੈ ਵ੍ਯਨ੍ਤਾ ਪਾਨ੍ਤੌਸ਼ਿਜੋ ਹੁਵਧ੍ਯੈ । ਪ੍ਰ ਵੋ ਨਪਾਤਮਪਾਂ ਕृਣੁਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਮਾਤਰਾ ਰਾਸ੍ਪਿਨਸ੍ਯਾਯੋਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਬੁਲਾਵੇ ਲਈ ਆਉਣ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ। ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਓ।
ਆ ਵੋ ਰੁਵਣ੍ਯੁਮੌਸ਼ਿਜੋ ਹੁਵਧ੍ਯੈ ਘੋषੇਵ ਸ਼ਂਸਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਨਂਸ਼ੇ । ਪ੍ਰ ਵਃ ਪੂष੍ਣੇ ਦਾਵਨ ਆਁ ਅਚ੍ਛਾ ਵੋਚੇਯ ਵਸੁਤਾਤਿਮਗ੍ਨੇਃ
ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਗੂੰਜਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਐਸੇ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਹਵੇਮੋਤ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਦਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸੀਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤੁ ਨਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਰਾਤਿਃ ਸੁਸ਼੍ਰੋਤੁਃ ਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾ ਸਿਨ੍ਧੁਰਦ੍ਭਿਃ
ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਮਿਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਸੁਣਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਣਨ। ਦਾਨੀ, ਧਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੁਣੇ। ਉਪਜਾਉ ਦਰਿਆ ਸਿੰਧੂ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਣੇ।
ਸ੍ਤੁषੇ ਸਾ ਵਾਂ ਵਰੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਰਾਤਿਰ੍ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਾ ਪृਕ੍ਸ਼ਯਾਮੇषੁ ਪਜ੍ਰੇ । ਸ਼੍ਰੁਤਰਥੇ ਪ੍ਰਿਯਰਥੇ ਦਧਾਨਾਃ ਸਦ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟਿਂ ਨਿਰੁਨ੍ਧਾਨਾਸੋ ਅਗ੍ਮਨ੍
ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਿਤਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤ ਦੀ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ। ਪਿਆਰੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਮੀ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਏ ਹਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਲੈ ਕੇ।
ਅਸ੍ਯ ਸ੍ਤੁषੇ ਮਹਿਮਘਸ੍ਯ ਰਾਧਃ ਸਚਾ ਸਨੇਮ ਨਹੁषਃ ਸੁਵੀਰਾਃ । ਜਨੋ ਯਃ ਪਜ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵਾਜਿਨੀਵਾਨਸ਼੍ਵਾਵਤੋ ਰਥਿਨੋ ਮਹ੍ਯਂ ਸੂਰਿਃ
ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦੀ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਨਹੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਈਏ। ਜੋ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨੀ ਹੈ।
ਜਨੋ ਯੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵਭਿਧ੍ਰੁਗਪੋ ਨ ਵਾਂ ਸੁਨੋਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾਧ੍ਰੁਕ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਸ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਹृਦਯੇ ਨਿ ਧਤ੍ਤ ਆਪ ਯਦੀਂ ਹੋਤ੍ਰਾਭਿਰृਤਾਵਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਰੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਨਿਆਇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵ੍ਰਾਧਤੋ ਨਹੁषੋ ਦਂਸੁਜੂਤਃ ਸ਼ਰ੍ਧਸ੍ਤਰੋ ਨਰਾਂ ਗੂਰ੍ਤਸ਼੍ਰਵਾਃ । ਵਿਸृष੍ਟਰਾਤਿਰ੍ਯਾਤਿ ਬਾਲ਼੍ਹਸृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਪृਤ੍ਸੁ ਸਦਮਿਚ੍ਛੂਰਃ
ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਦਾਨਵਾਰੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧ ਗ੍ਮਨ੍ਤਾ ਨਹੁषੋ ਹਵਂ ਸੂਰੇਃ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਰਾਜਾਨੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦ੍ਰਾਃ । ਨਭੋਜੁਵੋ ਯਨ੍ਨਿਰਵਸ੍ਯ ਰਾਧਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੇ ਮਹਿਨਾ ਰਥਵਤੇ
ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਸੂਰ ਦੇ ਬੁਲਾਵੇ ਤੇ ਆਵੇਗਾ, ਰਾਜੇ, ਸੁਖਦਾਈ, ਸੁਣਨਗੇ। ਜਦ ਰਥਵਾਨ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਦਾਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਂ ਸ਼ਰ੍ਧਂ ਧਾਮ ਯਸ੍ਯ ਸੂਰੇਰਿਤ੍ਯਵੋਚਨ੍ਦਸ਼ਤਯਸ੍ਯ ਨਂਸ਼ੇ । ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨਿ ਯੇषੁ ਵਸੁਤਾਤੀ ਰਾਰਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਭृਥੇषੁ ਵਾਜਮ੍
ਇਹ ਝੁੰਡ, ਸੂਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਐਸਾ ਨਹੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਣ।
ਮਨ੍ਦਾਮਹੇ ਦਸ਼ਤਯਸ੍ਯ ਧਾਸੇਰ੍ਦ੍ਵਿਰ੍ਯਤ੍ਪਞ੍ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਾ । ਕਿਮਿष੍ਟਾਸ਼੍ਵ ਇष੍ਟਰਸ਼੍ਮਿਰੇਤ ਈਸ਼ਾਨਾਸਸ੍ਤਰੁष ऋਞ੍ਜਤੇ ਨॄਨ੍
ਅਸੀਂ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਪੰਜ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਖਾਣ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਹੜੇ ਘੋੜੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਆਗੂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਰ੍ਣਂ ਮਣਿਗ੍ਰੀਵਮਰ੍ਣਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਰਿਵਸ੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ । ਅਰ੍ਯੋ ਗਿਰਃ ਸਦ੍ਯ ਆ ਜਗ੍ਮੁषੀਰੋਸ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਕਨ੍ਤੂਭਯੇष੍ਵਸ੍ਮੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ, ਮਣੀ ਵਾਲੀ ਗਰਦਨ, ਅਰਣਾ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਓ। ਉੱਚੀ ਗੀਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਰਣਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਚਮਕੀਆਂ ਹਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮਾ ਮਸ਼ਰ੍ਸ਼ਾਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਰਾਜ੍ਞ ਆਯਵਸਸ੍ਯ ਜਿष੍ਣੋਃ । ਰਥੋ ਵਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਦੀਰ੍ਘਾਪ੍ਸਾਃ ਸ੍ਯੂਮਗਭਸ੍ਤਿਃ ਸੂਰੋ ਨਾਦ੍ਯੌਤ੍
ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਥ ਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰਥ ਲੰਮਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜੋੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ।
ਪृਥੂ ਰਥੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾ ਅਯੋਜ੍ਯੈਨਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅਮृਤਾਸੋ ਅਸ੍ਥੁਃ । ਕृष੍ਣਾਦੁਦਸ੍ਥਾਦਰ੍ਯਾ ਵਿਹਾਯਾਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸਨ੍ਤੀ ਮਾਨੁषਾਯ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ
ਦੱਖਣ ਦਾ ਚੌੜਾ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ, ਅਮਰ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਆਰਿਆ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਪੂਰ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਭੁਵਨਾਦਬੋਧਿ ਜਯਨ੍ਤੀ ਵਾਜਂ ਬृਹਤੀ ਸਨੁਤ੍ਰੀ । ਉਚ੍ਚਾ ਵ੍ਯਖ੍ਯਦ੍ਯੁਵਤਿਃ ਪੁਨਰ੍ਭੂਰੋषਾ ਅਗਨ੍ਪ੍ਰਥਮਾ ਪੂਰ੍ਵਹੂਤੌ
ਉਹ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਗੀ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਦਾਨਵਾਰ, ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ। ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮੁੜ ਉਠੀ; ਉਸ਼ਾ ਆਈ, ਪਹਿਲੀ ਬੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।
ਯਦਦ੍ਯ ਭਾਗਂ ਵਿਭਜਾਸਿ ਨृਭ੍ਯ ਉषੋ ਦੇਵਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਾ ਸੁਜਾਤੇ । ਦੇਵੋ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਸਵਿਤਾ ਦਮੂਨਾ ਅਨਾਗਸੋ ਵੋਚਤਿ ਸੂਰ੍ਯਾਯ
ਹੇ ਦਿਵੀ ਉਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ, ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਇੱਥੇ, ਸਿਆਣੇ ਮਾਲਕ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।
ਗृਹਂਗृਹਮਹਨਾ ਯਾਤ੍ਯਚ੍ਛਾ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਅਧਿ ਨਾਮਾ ਦਧਾਨਾ । ਸਿषਾਸਨ੍ਤੀ ਦ੍ਯੋਤਨਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਾਗਾਦਗ੍ਰਮਗ੍ਰਮਿਦ੍ਭਜਤੇ ਵਸੂਨਾਮ੍
ਉਸ਼ਾ ਹਰ ਘਰ ਵੱਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਦਾਤ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦੀ ਹੈ।
ਭਗਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਜਾਮਿਰੁषਃ ਸੂਨृਤੇ ਪ੍ਰਥਮਾ ਜਰਸ੍ਵ । ਪਸ਼੍ਚਾ ਸ ਦਘ੍ਯਾ ਯੋ ਅਘਸ੍ਯ ਧਾਤਾ ਜਯੇਮ ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯਾ ਰਥੇਨ
ਭਾਗਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਸਬੰਧੀ, ਉਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਰਹੇ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਉਦੀਰਤਾਂ ਸੂਨृਤਾ ਉਤ੍ਪੁਰਂਧੀਰੁਦਗ੍ਨਯਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚਾਨਾਸੋ ਅਸ੍ਥੁਃ । ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਾ ਵਸੂਨਿ ਤਮਸਾਪਗੂਲ਼੍ਹਾਵਿष੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੁषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਃ
ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦਾਤੀ ਉਠਣ। ਚਮਕਦੇ ਅੱਗਾਂ ਜਲ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲੁਕੀਆਂ ਸੀ, ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹੁਣ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਅਪਾਨ੍ਯਦੇਤ੍ਯਭ੍ਯਨ੍ਯਦੇਤਿ ਵਿषੁਰੂਪੇ ਅਹਨੀ ਸਂ ਚਰੇਤੇ । ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋਸ੍ਤਮੋ ਅਨ੍ਯਾ ਗੁਹਾਕਰਦ੍ਯੌਦੁषਾਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤਾ ਰਥੇਨ
ਇੱਕ ਦੂਰ ਜਾਂਦੀ, ਦੂਜੀ ਆਉਂਦੀ—ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਦੂਜੀ ਉਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸਦृਸ਼ੀਰਦ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੀਰਿਦੁ ਸ਼੍ਵੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਾਮ । ਅਨਵਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਂ ਯੋਜਨਾਨ੍ਯੇਕੈਕਾ ਕ੍ਰਤੁਂ ਪਰਿ ਯਨ੍ਤਿ ਸਦ੍ਯਃ
ਅੱਜ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀ, ਇਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੰਮੇ, ਅਟੱਲ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਿਰਮਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਦੌੜਦੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਛੇਤੀ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਨਤ੍ਯਹ੍ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਯ ਨਾਮ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਕृष੍ਣਾਦਜਨਿष੍ਟ ਸ਼੍ਵਿਤੀਚੀ । ऋਤਸ੍ਯ ਯੋषਾ ਨ ਮਿਨਾਤਿ ਧਾਮਾਹਰਹਰ੍ਨਿष੍ਕृਤਮਾਚਰਨ੍ਤੀ
ਉਸ਼ਾ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਕਾਲੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਚਿੱਟੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣਾ ਕ੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯੇਵ ਤਨ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ਼ਦਾਨਾਁ ਏषਿ ਦੇਵਿ ਦੇਵਮਿਯਕ੍ਸ਼ਮਾਣਮ੍ । ਸਂਸ੍ਮਯਮਾਨਾ ਯੁਵਤਿਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਾਵਿਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਕृਣੁषੇ ਵਿਭਾਤੀ
ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ। ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮਾਤृਮृष੍ਟੇਵ ਯੋषਾਵਿਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਕृਣੁषੇ ਦृਸ਼ੇ ਕਮ੍ । ਭਦ੍ਰਾ ਤ੍ਵਮੁषੋ ਵਿਤਰਂ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛ ਨ ਤਤ੍ਤੇ ਅਨ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਨਸ਼ਨ੍ਤ
ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵਧੂ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਪਸਾਰ—ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਟ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਅਸ਼੍ਵਾਵਤੀਰ੍ਗੋਮਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾ ਯਤਮਾਨਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ । ਪਰਾ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਭਦ੍ਰਾ ਨਾਮ ਵਹਮਾਨਾ ਉषਾਸਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਲਾਈ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ।
ऋਤਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਮਨੁਯਚ੍ਛਮਾਨਾ ਭਦ੍ਰਮ੍ਭਦ੍ਰਂ ਕ੍ਰਤੁਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧੇਹਿ । ਉषੋ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਸੁਹਵਾ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਾਸ੍ਮਾਸੁ ਰਾਯੋ ਮਘਵਤ੍ਸੁ ਚ ਸ੍ਯੁਃ
ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀਆਂ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੀਅਤ ਦੇ। ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ—ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਦਾਨੀਆਂ ਵਿਚ।
ਉषਾ ਉਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਸਮਿਧਾਨੇ ਅਗ੍ਨਾ ਉਦ੍ਯਨ੍ਸੂਰ੍ਯ ਉਰ੍ਵਿਯਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰਸ਼੍ਰੇਤ੍ । ਦੇਵੋ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਸਵਿਤਾ ਨ੍ਵਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਸਾਵੀਦ੍ਦ੍ਵਿਪਤ੍ਪ੍ਰ ਚਤੁष੍ਪਦਿਤ੍ਯੈ
ਉਸ਼ਾ ਉੱਗਦੀ, ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਚਾਨਣ ਫੈਲਾਉਂਦਾ। ਇੱਥੇ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੀ ਹੈ।
ਅਮਿਨਤੀ ਦੈਵ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪ੍ਰਮਿਨਤੀ ਮਨੁष੍ਯਾ ਯੁਗਾਨਿ । ਈਯੁषੀਣਾਮੁਪਮਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਨਾਮਾਯਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮੋषਾ ਵ੍ਯਦ੍ਯੌਤ੍
ਉਸ਼ਾ ਰੱਬੀ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ। ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਸ਼ਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ, ਸਦੀਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।