ਮਾ ਕਸ੍ਮੈ ਧਾਤਮਭ੍ਯਮਿਤ੍ਰਿਣੇ ਨੋ ਮਾਕੁਤ੍ਰਾ ਨੋ ਗृਹੇਭ੍ਯੋ ਧੇਨਵੋ ਗੁਃ । ਸ੍ਤਨਾਭੁਜੋ ਅਸ਼ਿਸ਼੍ਵੀਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਓ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਘਰੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣ; ਉਹ ਪੂਰੇ ਥਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣ।
ਦੁਹੀਯਨ੍ਮਿਤ੍ਰਧਿਤਯੇ ਯੁਵਾਕੁ ਰਾਯੇ ਚ ਨੋ ਮਿਮੀਤਂ ਵਾਜਵਤ੍ਯੈ । ਇषੇ ਚ ਨੋ ਮਿਮੀਤਂ ਧੇਨੁਮਤ੍ਯੈ
ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਲਈ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨੋ, ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੌਲਤ ਵੰਡੋ; ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਭਰਵੀਂ ਦੌਲਤ ਵੀ ਵੰਡੋ।
ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰਸਨਂ ਰਥਮਨਸ਼੍ਵਂ ਵਾਜਿਨੀਵਤੋਃ । ਤੇਨਾਹਂ ਭੂਰਿ ਚਾਕਨ
ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦਾ ਰਥ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਰਥ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਸਮਹ ਮਾ ਤਨੂਹ੍ਯਾਤੇ ਜਨਾਁ ਅਨੁ । ਸੋਮਪੇਯਂ ਸੁਖੋ ਰਥਃ
ਇਹ ਸਭਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਸਾਡੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਓ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਅਧ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਿਦੇऽਭੁਞ੍ਜਤਸ਼੍ਚ ਰੇਵਤਃ । ਉਭਾ ਤਾ ਬਸ੍ਰਿ ਨਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ, ਨੀਂਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਨੰਦ ਵਿਚ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ।
ਕਦਿਤ੍ਥਾ ਨॄਁਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦੇਵਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰਵਦ੍ਗਿਰੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਤੁਰਣ੍ਯਨ੍ । ਪ੍ਰ ਯਦਾਨਡ੍ਵਿਸ਼ ਆ ਹਰ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯੋਰੁ ਕ੍ਰਂਸਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ ਯਜਤ੍ਰਃ
ਕਦੋਂ, ਹੇ ਤੇਜ਼ ਰਵਾਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋਗੇ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੇ ਗੀਤ? ਕਦੋਂ, ਯਜਨ ਵਿਚ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਪੈਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਤਮ੍ਭੀਦ੍ਧ ਦ੍ਯਾਂ ਸ ਧਰੁਣਂ ਪ੍ਰੁषਾਯਦृਭੁਰ੍ਵਾਜਾਯ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨਰੋ ਗੋਃ । ਅਨੁ ਸ੍ਵਜਾਂ ਮਹਿषਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ਤ ਵ੍ਰਾਂ ਮੇਨਾਮਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਿ ਮਾਤਰਂ ਗੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥੰਭਿਆ, ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ; ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਗਾਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਮਹਿਸ਼, ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਪਿੱਛੇ, ਰੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਦ੍ਧਵਮਰੁਣੀਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਰਾਟ੍ ਤੁਰੋ ਵਿਸ਼ਾਮਙ੍ਗਿਰਸਾਮਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ । ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਨਿਯੁਤਂ ਤਸ੍ਤਮ੍ਭਦ੍ਦ੍ਯਾਂ ਚਤੁष੍ਪਦੇ ਨਰ੍ਯਾਯ ਦ੍ਵਿਪਾਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਕਨੂੰਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ; ਤੇਜ਼ ਰਵਾਨਾ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਸੈਨਾ; ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥੰਭਿਆ।
ਅਸ੍ਯ ਮਦੇ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਦਾ ऋਤਾਯਾਪੀਵृਤਮੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮਨੀਕਮ੍ । ਯਦ੍ਧ ਪ੍ਰਸਰ੍ਗੇ ਤ੍ਰਿਕਕੁਮ੍ਨਿਵਰ੍ਤਦਪ ਦ੍ਰੁਹੋ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਦੁਰੋ ਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਭਰਵੀਂ ਦੌਲਤ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਯੋ ਯਤ੍ਪਿਤਰਾਵਨੀਤਾਂ ਰਾਧਃ ਸੁਰੇਤਸ੍ਤੁਰਣੇ ਭੁਰਣ੍ਯੂ । ਸ਼ੁਚਿ ਯਤ੍ਤੇ ਰੇਕ੍ਣ ਆਯਜਨ੍ਤ ਸਬਰ੍ਦੁਘਾਯਾਃ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਃ
ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਜੋ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦਾਨੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ।
ਅਧ ਪ੍ਰ ਜਜ੍ਞੇ ਤਰਣਿਰ੍ਮਮਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰ ਰੋਚ੍ਯਸ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਨ ਸੂਰਃ । ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਯੇਭਿਰਾष੍ਟ ਸ੍ਵੇਦੁਹਵ੍ਯੈਃ ਸ੍ਰੁਵੇਣ ਸਿਞ੍ਚਞ੍ਜਰਣਾਭਿ ਧਾਮ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਰਵਾਨਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਵੇਰੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਕਟੋਰੀ ਨਾਲ, ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਘਰ ਲਈ ਪਿਆ।
ਸ੍ਵਿਧ੍ਮਾ ਯਦ੍ਵਨਧਿਤਿਰਪਸ੍ਯਾਤ੍ਸੂਰੋ ਅਧ੍ਵਰੇ ਪਰਿ ਰੋਧਨਾ ਗੋਃ । ਯਦ੍ਧ ਪ੍ਰਭਾਸਿ ਕृਤ੍ਵ੍ਯਾਁ ਅਨੁ ਦ੍ਯੂਨਨਰ੍ਵਿਸ਼ੇ ਪਸ਼੍ਵਿषੇ ਤੁਰਾਯ
ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ, ਯਜਨ ਵਿਚ, ਗਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ।
ਅष੍ਟਾ ਮਹੋ ਦਿਵ ਆਦੋ ਹਰੀ ਇਹ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਸਾਹਮਭਿ ਯੋਧਾਨ ਉਤ੍ਸਮ੍ । ਹਰਿਂ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨ੍ਦਿਨਂ ਦੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵृਧੇ ਗੋਰਭਸਮਦ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਾਤਾਪ੍ਯਮ੍
ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਅੱਠ, ਹਰੇ, ਇੱਥੇ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚਸ਼ਮੇ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਹਰਾ, ਤੇਰਾ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਗਾਂ, ਵੱਛੇ ਲਈ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ।
ਤ੍ਵਮਾਯਸਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰ੍ਤਯੋ ਗੋਰ੍ਦਿਵੋ ਅਸ਼੍ਮਾਨਮੁਪਨੀਤਮृਭ੍ਵਾ । ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਨ੍ਵਞ੍ਛੁष੍ਣਮਨਨ੍ਤੈਃ ਪਰਿਯਾਸਿ ਵਧੈਃ
ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਪੱਥਰ ਜੋ ਕਲਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਕੁਤਸਾ ਲਈ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਤਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ।
ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਸੂਰਸ੍ਤਮਸੋ ਅਪੀਤੇਸ੍ਤਮਦ੍ਰਿਵਃ ਫਲਿਗਂ ਹੇਤਿਮਸ੍ਯ । ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਪਰਿਹਿਤਂ ਯਦੋਜੋ ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ ਸੁਗ੍ਰਥਿਤਂ ਤਦਾਦਃ
ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਫਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲ, ਉਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਤੋੜਿਆ; ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਮਹੀ ਪਾਜਸੀ ਅਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਯਾਵਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਮਦਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕਰ੍ਮਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਰਮਾਸ਼ਯਾਨਂ ਸਿਰਾਸੁ ਮਹੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਿष੍ਵਪੋ ਵਰਾਹੁਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਚਲੀਆਂ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਲਟਾਇਆ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਾ ਤੋੜਿਆ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨਰ੍ਯੋ ਯਾਁ ਅਵੋ ਨॄਨ੍ਤਿष੍ਠਾ ਵਾਤਸ੍ਯ ਸੁਯੁਜੋ ਵਹਿष੍ਠਾਨ੍ । ਯਂ ਤੇ ਕਾਵ੍ਯ ਉਸ਼ਨਾ ਮਨ੍ਦਿਨਂ ਦਾਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਣਂ ਪਾਰ੍ਯਂ ਤਤਕ੍ਸ਼ ਵਜ੍ਰਮ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਹਾਇਕ, ਹਵਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਵਾਨ। ਚਤੁਰ ਕਵੀ, ਉਸ਼ਨਾ, ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਵੱਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਤ੍ਵਂ ਸੂਰੋ ਹਰਿਤੋ ਰਾਮਯੋ ਨॄਨ੍ਭਰਚ੍ਚਕ੍ਰਮੇਤਸ਼ੋ ਨਾਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਪ੍ਰਾਸ੍ਯ ਪਾਰਂ ਨਵਤਿਂ ਨਾਵ੍ਯਾਨਾਮਪਿ ਕਰ੍ਤਮਵਰ੍ਤਯੋऽਯਜ੍ਯੂਨ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਹੀਆ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰਥਵਾਨ। ਤੂੰ ਨਵੇਂ ਜਹਾਜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਅਣਚੜ੍ਹੇ, ਅਣਜੋੜੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਸ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਹਣਾਯਾਃ ਪਾਹਿ ਵਜ੍ਰਿਵੋ ਦੁਰਿਤਾਦਭੀਕੇ । ਪ੍ਰ ਨੋ ਵਾਜਾਨ੍ਰਥ੍ਯੋ ਅਸ਼੍ਵਬੁਧ੍ਯਾਨਿषੇ ਯਨ੍ਧਿ ਸ਼੍ਰਵਸੇ ਸੂਨृਤਾਯੈ
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਵੱਜਰ-ਧਾਰੀ, ਬੁਰੇ ਤੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਰਥ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਗ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ।
ਮਾ ਸਾ ਤੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸੁਮਤਿਰ੍ਵਿ ਦਸਦ੍ਵਾਜਪ੍ਰਮਹਃ ਸਮਿषੋ ਵਰਨ੍ਤ । ਆ ਨੋ ਭਜ ਮਘਵਨ੍ਗੋष੍ਵਰ੍ਯੋ ਮਂਹਿष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਸਧਮਾਦਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਦਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਹਟੇ। ਜੋ ਲੋੜਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਪਾ ਲੈਣ। ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਹੋਈਏ।
ਪ੍ਰ ਵਃ ਪਾਨ੍ਤਂ ਰਘੁਮਨ੍ਯਵੋऽਨ੍ਧੋ ਯਜ੍ਞਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ ਭਰਧ੍ਵਮ੍ । ਦਿਵੋ ਅਸ੍ਤੋष੍ਯਸੁਰਸ੍ਯ ਵੀਰੈਰਿषੁਧ੍ਯੇਵ ਮਰੁਤੋ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ
ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਰੁਦ੍ਰ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ, ਉਸ ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਪਾਨ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਨ।
ਪਤ੍ਨੀਵ ਪੂਰ੍ਵਹੂਤਿਂ ਵਾਵृਧਧ੍ਯਾ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਪੁਰੁਧਾ ਵਿਦਾਨੇ । ਸ੍ਤਰੀਰ੍ਨਾਤ੍ਕਂ ਵ੍ਯੁਤਂ ਵਸਾਨਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸੁਦृਸ਼ੀ ਹਿਰਣ੍ਯੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ, ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਹਿਲੀ ਬੁਲਾਵੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ। ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਮਮਤ੍ਤੁ ਨਃ ਪਰਿਜ੍ਮਾ ਵਸਰ੍ਹਾ ਮਮਤ੍ਤੁ ਵਾਤੋ ਅਪਾਂ ਵृषਣ੍ਵਾਨ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਪਰ੍ਵਤਾ ਯੁਵਂ ਨਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਰਿਵਸ੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਹਵਾ ਵੀ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਓ।
ਉਤ ਤ੍ਯਾ ਮੇ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਵੇਤਨਾਯੈ ਵ੍ਯਨ੍ਤਾ ਪਾਨ੍ਤੌਸ਼ਿਜੋ ਹੁਵਧ੍ਯੈ । ਪ੍ਰ ਵੋ ਨਪਾਤਮਪਾਂ ਕृਣੁਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਮਾਤਰਾ ਰਾਸ੍ਪਿਨਸ੍ਯਾਯੋਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਬੁਲਾਵੇ ਲਈ ਆਉਣ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ। ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਓ।
ਆ ਵੋ ਰੁਵਣ੍ਯੁਮੌਸ਼ਿਜੋ ਹੁਵਧ੍ਯੈ ਘੋषੇਵ ਸ਼ਂਸਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਨਂਸ਼ੇ । ਪ੍ਰ ਵਃ ਪੂष੍ਣੇ ਦਾਵਨ ਆਁ ਅਚ੍ਛਾ ਵੋਚੇਯ ਵਸੁਤਾਤਿਮਗ੍ਨੇਃ
ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਗੂੰਜਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਐਸੇ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਹਵੇਮੋਤ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਦਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸੀਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤੁ ਨਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਰਾਤਿਃ ਸੁਸ਼੍ਰੋਤੁਃ ਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾ ਸਿਨ੍ਧੁਰਦ੍ਭਿਃ
ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਮਿਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਸੁਣਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਣਨ। ਦਾਨੀ, ਧਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੁਣੇ। ਉਪਜਾਉ ਦਰਿਆ ਸਿੰਧੂ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਣੇ।
ਸ੍ਤੁषੇ ਸਾ ਵਾਂ ਵਰੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਰਾਤਿਰ੍ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਾ ਪृਕ੍ਸ਼ਯਾਮੇषੁ ਪਜ੍ਰੇ । ਸ਼੍ਰੁਤਰਥੇ ਪ੍ਰਿਯਰਥੇ ਦਧਾਨਾਃ ਸਦ੍ਯਃ ਪੁष੍ਟਿਂ ਨਿਰੁਨ੍ਧਾਨਾਸੋ ਅਗ੍ਮਨ੍
ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਿਤਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤ ਦੀ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ। ਪਿਆਰੇ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਮੀ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਏ ਹਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਲੈ ਕੇ।
ਅਸ੍ਯ ਸ੍ਤੁषੇ ਮਹਿਮਘਸ੍ਯ ਰਾਧਃ ਸਚਾ ਸਨੇਮ ਨਹੁषਃ ਸੁਵੀਰਾਃ । ਜਨੋ ਯਃ ਪਜ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵਾਜਿਨੀਵਾਨਸ਼੍ਵਾਵਤੋ ਰਥਿਨੋ ਮਹ੍ਯਂ ਸੂਰਿਃ
ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦੀ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਨਹੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਈਏ। ਜੋ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨੀ ਹੈ।
ਜਨੋ ਯੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵਭਿਧ੍ਰੁਗਪੋ ਨ ਵਾਂ ਸੁਨੋਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾਧ੍ਰੁਕ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਸ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਹृਦਯੇ ਨਿ ਧਤ੍ਤ ਆਪ ਯਦੀਂ ਹੋਤ੍ਰਾਭਿਰृਤਾਵਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਰੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਨਿਆਇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵ੍ਰਾਧਤੋ ਨਹੁषੋ ਦਂਸੁਜੂਤਃ ਸ਼ਰ੍ਧਸ੍ਤਰੋ ਨਰਾਂ ਗੂਰ੍ਤਸ਼੍ਰਵਾਃ । ਵਿਸृष੍ਟਰਾਤਿਰ੍ਯਾਤਿ ਬਾਲ਼੍ਹਸृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਪृਤ੍ਸੁ ਸਦਮਿਚ੍ਛੂਰਃ
ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਦਾਨਵਾਰੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।