ਅਗਚ੍ਛਤਂ ਕृਪਮਾਣਂ ਪਰਾਵਤਿ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਤ੍ਯਜਸਾ ਨਿਬਾਧਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਵਤੀਰਿਤ ਊਤੀਰ੍ਯੁਵੋਰਹ ਚਿਤ੍ਰਾ ਅਭੀਕੇ ਅਭਵਨ੍ਨਭਿष੍ਟਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਜੋ ਦੂਰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ; ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮਦਦ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਭਗਤ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਉਤ ਸ੍ਯਾ ਵਾਂ ਮਧੁਮਨ੍ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਰਪਨ੍ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯੌਸ਼ਿਜੋ ਹੁਵਨ੍ਯਤਿ । ਯੁਵਂ ਦਧੀਚੋ ਮਨ ਆ ਵਿਵਾਸਥੋऽਥਾ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਤਿ ਵਾਮਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਵਦਤ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਮਿੱਠੀ ਮਧੂ ਮੱਖੀ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਉਸ਼ਿਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਮਨ ਕੱਢਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਯੁਵਂ ਪੇਦਵੇ ਪੁਰੁਵਾਰਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸ੍ਪृਧਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਤਰੁਤਾਰਂ ਦੁਵਸ੍ਯਥਃ । ਸ਼ਰ੍ਯੈਰਭਿਦ੍ਯੁਂ ਪृਤਨਾਸੁ ਦੁष੍ਟਰਂ ਚਰ੍ਕृਤ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਚਰ੍षਣੀਸਹਮ੍
ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪੇਦੂ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਉਪਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਔਖਾ ਕੰਮ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਕਾ ਰਾਧਦ੍ਧੋਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਾਂ ਕੋ ਵਾਂ ਜੋष ਉਭਯੋਃ । ਕਥਾ ਵਿਧਾਤ੍ਯਪ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਕੌਣ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਉਪਕਾਰ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਾਵਿਦ੍ਦੁਰਃ ਪृਚ੍ਛੇਦਵਿਦ੍ਵਾਨਿਤ੍ਥਾਪਰੋ ਅਚੇਤਾਃ । ਨੂ ਚਿਨ੍ਨੁ ਮਰ੍ਤੇ ਅਕ੍ਰੌ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਛਦਾ ਹੈ, ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਗਿਆਨ, ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਛਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਾ ਹਵਾਮਹੇ ਵਾਂ ਤਾ ਨੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਾ ਮਨ੍ਮ ਵੋਚੇਤਮਦ੍ਯ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਚਦ੍ਦਯਮਾਨੋ ਯੁਵਾਕੁਃ
ਅਸੀਂ, ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਗੀਤ ਸੁਣੋ; ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ।
ਵਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਪਾਕ੍ਯਾ ਨ ਦੇਵਾਨ੍ਵषਟ੍ਕृਤਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਸ੍ਯ ਦਸ੍ਰਾ । ਪਾਤਂ ਚ ਸਹ੍ਯਸੋ ਯੁਵਂ ਚ ਰਭ੍ਯਸੋ ਨਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਅਜੋਬੀ, ਪੂਛਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਬਾਰੇ ਪੂਛਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸਹਾਇਕ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਪ੍ਰ ਯਾ ਘੋषੇ ਭृਗਵਾਣੇ ਨ ਸ਼ੋਭੇ ਯਯਾ ਵਾਚਾ ਯਜਤਿ ਪਜ੍ਰਿਯੋ ਵਾਮ੍ । ਪ੍ਰੈषਯੁਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਉਹ ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਾਇਕ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੂਤ, ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਤਕਵਾਨਸ੍ਯਾਹਂ ਚਿਦ੍ਧਿ ਰਿਰੇਭਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਾਮ੍ । ਆਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ ਦਨ੍
ਮੈਂ ਤਕਵਾਨਾ ਦਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।
ਯੁਵਂ ਹ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਮਹੋ ਰਨ੍ਯੁਵਂ ਵਾ ਯਨ੍ਨਿਰਤਤਂਸਤਮ੍ । ਤਾ ਨੋ ਵਸੂ ਸੁਗੋਪਾ ਸ੍ਯਾਤਂ ਪਾਤਂ ਨੋ ਵृਕਾਦਘਾਯੋਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੋ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਮਾ ਕਸ੍ਮੈ ਧਾਤਮਭ੍ਯਮਿਤ੍ਰਿਣੇ ਨੋ ਮਾਕੁਤ੍ਰਾ ਨੋ ਗृਹੇਭ੍ਯੋ ਧੇਨਵੋ ਗੁਃ । ਸ੍ਤਨਾਭੁਜੋ ਅਸ਼ਿਸ਼੍ਵੀਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਓ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਘਰੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣ; ਉਹ ਪੂਰੇ ਥਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣ।
ਦੁਹੀਯਨ੍ਮਿਤ੍ਰਧਿਤਯੇ ਯੁਵਾਕੁ ਰਾਯੇ ਚ ਨੋ ਮਿਮੀਤਂ ਵਾਜਵਤ੍ਯੈ । ਇषੇ ਚ ਨੋ ਮਿਮੀਤਂ ਧੇਨੁਮਤ੍ਯੈ
ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਲਈ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨੋ, ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੌਲਤ ਵੰਡੋ; ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਭਰਵੀਂ ਦੌਲਤ ਵੀ ਵੰਡੋ।
ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰਸਨਂ ਰਥਮਨਸ਼੍ਵਂ ਵਾਜਿਨੀਵਤੋਃ । ਤੇਨਾਹਂ ਭੂਰਿ ਚਾਕਨ
ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦਾ ਰਥ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਰਥ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਸਮਹ ਮਾ ਤਨੂਹ੍ਯਾਤੇ ਜਨਾਁ ਅਨੁ । ਸੋਮਪੇਯਂ ਸੁਖੋ ਰਥਃ
ਇਹ ਸਭਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਸਾਡੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਓ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਅਧ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਿਦੇऽਭੁਞ੍ਜਤਸ਼੍ਚ ਰੇਵਤਃ । ਉਭਾ ਤਾ ਬਸ੍ਰਿ ਨਸ਼੍ਯਤਃ
ਫਿਰ, ਨੀਂਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਨੰਦ ਵਿਚ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ।
ਕਦਿਤ੍ਥਾ ਨॄਁਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦੇਵਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰਵਦ੍ਗਿਰੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਤੁਰਣ੍ਯਨ੍ । ਪ੍ਰ ਯਦਾਨਡ੍ਵਿਸ਼ ਆ ਹਰ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯੋਰੁ ਕ੍ਰਂਸਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ ਯਜਤ੍ਰਃ
ਕਦੋਂ, ਹੇ ਤੇਜ਼ ਰਵਾਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋਗੇ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੇ ਗੀਤ? ਕਦੋਂ, ਯਜਨ ਵਿਚ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਪੈਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਤਮ੍ਭੀਦ੍ਧ ਦ੍ਯਾਂ ਸ ਧਰੁਣਂ ਪ੍ਰੁषਾਯਦृਭੁਰ੍ਵਾਜਾਯ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨਰੋ ਗੋਃ । ਅਨੁ ਸ੍ਵਜਾਂ ਮਹਿषਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ਤ ਵ੍ਰਾਂ ਮੇਨਾਮਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਿ ਮਾਤਰਂ ਗੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥੰਭਿਆ, ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ; ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਗਾਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਮਹਿਸ਼, ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਪਿੱਛੇ, ਰੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਦ੍ਧਵਮਰੁਣੀਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਰਾਟ੍ ਤੁਰੋ ਵਿਸ਼ਾਮਙ੍ਗਿਰਸਾਮਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ । ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਨਿਯੁਤਂ ਤਸ੍ਤਮ੍ਭਦ੍ਦ੍ਯਾਂ ਚਤੁष੍ਪਦੇ ਨਰ੍ਯਾਯ ਦ੍ਵਿਪਾਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਕਨੂੰਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ; ਤੇਜ਼ ਰਵਾਨਾ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਸੈਨਾ; ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥੰਭਿਆ।
ਅਸ੍ਯ ਮਦੇ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਦਾ ऋਤਾਯਾਪੀਵृਤਮੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮਨੀਕਮ੍ । ਯਦ੍ਧ ਪ੍ਰਸਰ੍ਗੇ ਤ੍ਰਿਕਕੁਮ੍ਨਿਵਰ੍ਤਦਪ ਦ੍ਰੁਹੋ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਦੁਰੋ ਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਭਰਵੀਂ ਦੌਲਤ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਯੋ ਯਤ੍ਪਿਤਰਾਵਨੀਤਾਂ ਰਾਧਃ ਸੁਰੇਤਸ੍ਤੁਰਣੇ ਭੁਰਣ੍ਯੂ । ਸ਼ੁਚਿ ਯਤ੍ਤੇ ਰੇਕ੍ਣ ਆਯਜਨ੍ਤ ਸਬਰ੍ਦੁਘਾਯਾਃ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਃ
ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਜੋ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦਾਨੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ।
ਅਧ ਪ੍ਰ ਜਜ੍ਞੇ ਤਰਣਿਰ੍ਮਮਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰ ਰੋਚ੍ਯਸ੍ਯਾ ਉषਸੋ ਨ ਸੂਰਃ । ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਯੇਭਿਰਾष੍ਟ ਸ੍ਵੇਦੁਹਵ੍ਯੈਃ ਸ੍ਰੁਵੇਣ ਸਿਞ੍ਚਞ੍ਜਰਣਾਭਿ ਧਾਮ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਰਵਾਨਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਵੇਰੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਕਟੋਰੀ ਨਾਲ, ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਘਰ ਲਈ ਪਿਆ।
ਸ੍ਵਿਧ੍ਮਾ ਯਦ੍ਵਨਧਿਤਿਰਪਸ੍ਯਾਤ੍ਸੂਰੋ ਅਧ੍ਵਰੇ ਪਰਿ ਰੋਧਨਾ ਗੋਃ । ਯਦ੍ਧ ਪ੍ਰਭਾਸਿ ਕृਤ੍ਵ੍ਯਾਁ ਅਨੁ ਦ੍ਯੂਨਨਰ੍ਵਿਸ਼ੇ ਪਸ਼੍ਵਿषੇ ਤੁਰਾਯ
ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ, ਯਜਨ ਵਿਚ, ਗਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ।
ਅष੍ਟਾ ਮਹੋ ਦਿਵ ਆਦੋ ਹਰੀ ਇਹ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਸਾਹਮਭਿ ਯੋਧਾਨ ਉਤ੍ਸਮ੍ । ਹਰਿਂ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨ੍ਦਿਨਂ ਦੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵृਧੇ ਗੋਰਭਸਮਦ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਾਤਾਪ੍ਯਮ੍
ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਅੱਠ, ਹਰੇ, ਇੱਥੇ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚਸ਼ਮੇ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਹਰਾ, ਤੇਰਾ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਗਾਂ, ਵੱਛੇ ਲਈ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ।
ਤ੍ਵਮਾਯਸਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਰ੍ਤਯੋ ਗੋਰ੍ਦਿਵੋ ਅਸ਼੍ਮਾਨਮੁਪਨੀਤਮृਭ੍ਵਾ । ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਨ੍ਵਞ੍ਛੁष੍ਣਮਨਨ੍ਤੈਃ ਪਰਿਯਾਸਿ ਵਧੈਃ
ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਪੱਥਰ ਜੋ ਕਲਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਕੁਤਸਾ ਲਈ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਤਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ।
ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਸੂਰਸ੍ਤਮਸੋ ਅਪੀਤੇਸ੍ਤਮਦ੍ਰਿਵਃ ਫਲਿਗਂ ਹੇਤਿਮਸ੍ਯ । ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਪਰਿਹਿਤਂ ਯਦੋਜੋ ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ ਸੁਗ੍ਰਥਿਤਂ ਤਦਾਦਃ
ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਫਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲ, ਉਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਤੋੜਿਆ; ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਮਹੀ ਪਾਜਸੀ ਅਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਯਾਵਾਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਮਦਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕਰ੍ਮਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਰਮਾਸ਼ਯਾਨਂ ਸਿਰਾਸੁ ਮਹੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਿष੍ਵਪੋ ਵਰਾਹੁਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਚਲੀਆਂ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਲਟਾਇਆ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਾ ਤੋੜਿਆ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨਰ੍ਯੋ ਯਾਁ ਅਵੋ ਨॄਨ੍ਤਿष੍ਠਾ ਵਾਤਸ੍ਯ ਸੁਯੁਜੋ ਵਹਿष੍ਠਾਨ੍ । ਯਂ ਤੇ ਕਾਵ੍ਯ ਉਸ਼ਨਾ ਮਨ੍ਦਿਨਂ ਦਾਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਣਂ ਪਾਰ੍ਯਂ ਤਤਕ੍ਸ਼ ਵਜ੍ਰਮ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਹਾਇਕ, ਹਵਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਵਾਨ। ਚਤੁਰ ਕਵੀ, ਉਸ਼ਨਾ, ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਵੱਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਤ੍ਵਂ ਸੂਰੋ ਹਰਿਤੋ ਰਾਮਯੋ ਨॄਨ੍ਭਰਚ੍ਚਕ੍ਰਮੇਤਸ਼ੋ ਨਾਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਪ੍ਰਾਸ੍ਯ ਪਾਰਂ ਨਵਤਿਂ ਨਾਵ੍ਯਾਨਾਮਪਿ ਕਰ੍ਤਮਵਰ੍ਤਯੋऽਯਜ੍ਯੂਨ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਹੀਆ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰਥਵਾਨ। ਤੂੰ ਨਵੇਂ ਜਹਾਜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਅਣਚੜ੍ਹੇ, ਅਣਜੋੜੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਸ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਹਣਾਯਾਃ ਪਾਹਿ ਵਜ੍ਰਿਵੋ ਦੁਰਿਤਾਦਭੀਕੇ । ਪ੍ਰ ਨੋ ਵਾਜਾਨ੍ਰਥ੍ਯੋ ਅਸ਼੍ਵਬੁਧ੍ਯਾਨਿषੇ ਯਨ੍ਧਿ ਸ਼੍ਰਵਸੇ ਸੂਨृਤਾਯੈ
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਵੱਜਰ-ਧਾਰੀ, ਬੁਰੇ ਤੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਰਥ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਗ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ।
ਮਾ ਸਾ ਤੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸੁਮਤਿਰ੍ਵਿ ਦਸਦ੍ਵਾਜਪ੍ਰਮਹਃ ਸਮਿषੋ ਵਰਨ੍ਤ । ਆ ਨੋ ਭਜ ਮਘਵਨ੍ਗੋष੍ਵਰ੍ਯੋ ਮਂਹਿष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਸਧਮਾਦਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਦਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਹਟੇ। ਜੋ ਲੋੜਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਪਾ ਲੈਣ। ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਹੋਈਏ।